Ράντα και Κρίσνα

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στις πεδιάδες του Ινδουστάν ένας νεαρός πρίγκιπας που κυβερνούσε μια φυλή αγελαδοτρόφων. Το όνομά του ήταν Κρίσνα και ήταν, όπως λένε οι μύθοι, υπερβολικά ωραίος. Το σώμα του είχε το χρώμα του λυκόφωτος, το πρόσωπό του ήταν λαμπερό σαν τη σελήνη, και ήταν και δεξιοτέχνης μουσικός: έπαιζε ένα μαγικό αυλό που αιχμαλώτιζε τις καρδιές των ανθρώπων και των ζώων, ακριβώς όπως οι ύμνοι των θηλυκών κενταύρων κατακτούν τη θάλασσα και τον ουρανό, ή οι δονήσεις της ετοιμοθάνατης βροντής υποδουλώνουν τις καρδιές των μεγάλων βουνών.
     Όλες οι νέες γυναίκες της ευλογημένης εκείνης γης παρακαλούσαν μέσα τους βαθιά να γίνουν οι αγαπημένες του. Όταν του κρατούσαν συντροφιά είχαν τα μαλλιά τους στεφανωμένα με ευωδιαστό γιασεμί, τους λαιμούς τους στολισμένους με τους κίτρινους ανθούς της κασίας, και στα χέρια τους κρατούσαν γλυκούς λωτούς, που μέσα στην απόλυτα λευκή τους άνθιση έμοιαζαν αθώοι, όπως κι οι ευγενικές τους οι καρδιές, οι οποίες ξεχείλιζαν από αγάπη.
     Τη Ράντα, μια χαριτωμένη υπηρέτρια, επέλεξε τελικά για νύφη του ο Κρίσνα. Η πίστη της σ’ αυτόν ήταν τόσο βαθιά λέει, που μπορούσε να τη δει, όπως κάποιος άλλος θα μπορούσε να νιώσει το άρωμα ενός λουλουδιού απλά κοιτώνας τη γύρη του. Την παντρεύτηκε λοιπόν και την πήρε να ζήσει μαζί του σ’ ένα όμορφο παλάτι, όπου οι ταράτσες ήταν στρωμένες με μαγευτικά κρύσταλλα και περικυκλωμένες από γαλήνιες λίμνες που αντανακλούσαν τα αστέρια.
     Κάποια μέρα μια γριά γυναίκα, ζαρωμένη και κατάκοπη, πήγε και χτύπησε την πόρτα του παλατιού του Κρίσνα. Με το που μπήκε μέσα ρώτησε κατά πόσο θα μπορούσε να πιάσει δουλειά εκεί, μια και ήταν πεινασμένη και φτωχή και δεν είχε που αλλού να πάει. Η καλόψυχη Ράντα τη λυπήθηκε. Της έδωσε λοιπόν ρούχα και φαγητό και την προσέλαβε για να κάνει τις δουλειές του σπιτιού. Εκείνο που δεν ήξερε η καημένη η κοπέλα είναι ότι η γριά στην πραγματικότητα ήταν μια μάγισσα, που μπορούσε ν’ αλλάζει μορφή, κι η οποία καθηλώθηκε από την ομορφιά του Κρίσνα, κι αποφάσισε να πάρει τη θέση της σαν γυναίκα του.
     Πέρασαν λίγες μέρες, στη διάρκεια των οποίων η γριά απέκτησε πολύ καλή γνώση των τρόπων και των συνηθειών του παλατιού. Και έτσι σκέφτηκε ότι είχε φτάσει πια η κατάλληλη στιγμή για να πραγματοποιήσει την επιθυμία της. Είχε καταστρώσει ένα σατανικό σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο τη Ράντα θα τη σκότωνε ο ίδιος ο Κρίσνα. Πήγε λοιπόν και έσφαξε μια κατσίκα και τη νύχτα μπήκε κρυφά στο δωμάτιο όπου κοιμόταν η κοπέλα και έβαψε το πρόσωπό της με το αίμα του ζώου. Μετά κάθισε και περίμενε μέχρι να ξημερώσει. Με το που βγήκε το πρώτο φως της μέρας πήγε και βρήκε τον Κρίσνα και τον προσκάλεσε να πάει μαζί της για να δει, ότι η γυναίκα που παντρεύτηκε ήταν στην πραγματικότητα ένας δαίμονας, ο οποίος έτρωγε τους ανθρώπους και τα ζώα ενώ ήταν ακόμη ζωντανά. Ο Κρίσνα, βλέποντας το αίμα στο πρόσωπο της Ράντα, πίστεψε στ’ αλήθεια ότι είχε όντως παντρευτεί ένα δαίμονα και, τραβώντας το σπαθί του, τη σκότωσε και την έκοψε κομματάκια, τα οποία έθαψε στο πυκνό δάσος.
     Η ψυχή της κοπέλας όμως ήταν καθαρή και καθαγιασμένη σαν ένα ναό, έτσι, μετά το φονικό, μεταμορφώθηκε σ’ ένα μεγαλοπρεπές παλάτι (ναι, ακριβώς όπως στα παραμύθια). Τα χέρια και τα πόδια της έγιναν επιβλητικές κολώνες, σμιλεμένες από το καλύτερο μάρμαρο. Το κεφάλι της έγινε ένας εκπληκτικός τρούλος, πάνω στον οποίο οι μαύρες της κοτσίδες, οι στεφανωμένες με λουλούδια, χάραζαν την πορεία τους σαν όμορφα αναρριχητικά, ενώ το υπόλοιπο διαμελισμένο της κορμί μετατράπηκε σε μια λίμνη από καθάριο κρυστάλλινο νέκταρ, όπου ολάκερος ο ναός αναπαυόταν. Και τα μάτια της μεταμορφώθηκαν σ’ ένα ζευγάρι περιστέρια, τα οποία κάθονταν στη βεράντα εκείνου του φανταστικού κτηρίου μέσα στην ερημιά, γουργουρίζοντας απαλά όλη μέρα.
     Ο Κρίσνα, κάποια φορά, πήγε στο δάσος για κυνήγι, κι έχοντας απομακρυνθεί απ’ τους συντρόφους του, χάθηκε ανάμεσα στην πυκνή και μπερδεμένη βλάστηση που τον περιτριγύριζε. Καθώς έπεφτε το βράδυ συνέχισε την περιπλάνησή του μέχρι που, με μεγάλη του έκπληξη, είδε ένα πανέμορφο ναό να αναδύεται μέσα από την ομίχλη του κατά τα άλλα έρημου εκείνου τόπου. Του άρεσε τόσο πολύ ώστε σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να αναπαυτεί εκεί μέχρι την επόμενη μέρα. Έδεσε λοιπόν το άλογό του σ’ ένα δέντρο, του έδωσε καμπόσο σανό για να φάει, και μάζεψε κι ο ίδιος αρκετά φρούτα με τα οποία δείπνησε. Μέτα πήγε και ξάπλωσε κάτω από τη βεράντα του ναού για να κοιμηθεί. Δεν πρόλαβε όμως καλά καλά να κλείσει τα μάτια του όταν ξαφνικά άκουσε φτερουγίσματα πάνω από το κεφάλι του. Ανοίγοντας τα μάτια είδε δύο ευγενικά περιστέρια να έρχονται και να κάθονται το ένα δίπλα στο άλλο πολύ κοντά του, και να πιάνουν κουβέντα:
     «Αυτός είναι ο άκαρδος άντρας που έκοψε τη γυναίκα του κομματάκια», άκουσε το αρσενικό περιστέρι να λέει, «απλά και μόνο επειδή μια κακιά μάγισσα πήγε και του είπε ένα ψέμα».
     «Ναι, αλλά δεν μπορεί να βρει τη γυναίκα του ξανά;» ρώτησε το θηλυκό. «Απλά ήταν εύπιστος. Τον εξαπάτησαν, κι έτσι το φταίξιμο δεν είναι αποκλειστικά δικό του».
     «Δίκιο έχεις, δεν φταίει μόνο αυτός», απάντησε το αρσενικό. «Πράγματι εξαπατήθηκε. Και ίσως να μπορεί να βρει τη γυναίκα του, αλλά δεν ξέρει πως».
     «Πες μου λοιπόν. Πώς μπορεί να τη βρει;» ρώτησε απαιτητικά το θηλυκό, μ’ ένα ύφος που έσταζε ευσπλαχνία.
     «Καλά, θα σου πω», αποκρίθηκε το αρσενικό. «Η γυναίκα του και η συντροφιά της έρχονται για μπάνιο στη λίμνη με το νέκταρ τα μεσάνυχτα. Αυτή φοράει ένα κατακόκκινο σάρι, ενώ οι υπηρέτριές της φοράνε ρόμπες στο χρώμα του κρόκου. Αν πάει και κλέψει τα ρούχα τους και αρχίσει να τις πειράζει, η γυναίκα του θα καταλάβει από τα παιχνιδιάρικά του κόλπα ότι είναι ο άντρας της και θα επιστρέψει κοντά του ξανά».
     Ο Κρίσνα άκουσε προσεκτικά κάθε λέξη που είπε το αρσενικό. Έτσι παρέμεινε ξαπλωμένος εκεί, υπολογίζοντας ανήσυχα και ανυπόμονα το χρόνο, μέχρι που έφτασαν επιτέλους τα μεσάνυχτα. Τότε πήγε και κρύφτηκε πίσω από τις πύλες του ναού, και όντως πολύ σύντομα είδε τη Ράντα με τις υπηρέτριές της να έρχονται, γελώντας δυνατά και λέγοντας τραγούδια. Μόλις έφτασαν στη λίμνη με το νέκταρ, ξέδεσαν τις ζώνες τους, έβγαλαν τα σάρι τους και πετώντας τα ανέμελα στο έδαφος, βούτηξαν στα γαληνεμένα νερά. Ο έρωτας ξύπνησε τον πόθο στα σωθικά του Κρίσνα, ο οποίος πήγε σιγοπατώντας στις όχθες της λίμνης, μάζεψε βιαστικά τις ρόμπες και στη συνέχεια σκαρφάλωσε μαζί τους σ’ ένα δέντρο που βρισκόταν εκεί κοντά. Τότε έβγαλε τον αυλό του και άρχισε να παίζει και με τις μελωδίες του κατάφερε να γοητεύσει τις καρδιές των γυναικών που τον κοιτούσαν έκπληκτες, με θαυμασμό αλλά και με ντροπή. Δεν άργησαν ν’ αναγνωρίσουν τον Κρίσνα, τον αγαπημένο τους.
     Με ενωμένα τα χέρια σε μια ικεσία και τα μάτια χαμηλωμένα από τη ντροπή, με δειλά χαμόγελα στα χείλη, άρχισαν να τον εκλιπαρούν: «Ω, δώσε μας πίσω τα ρούχα μας, τα οποία κρέμασες στα κλαδιά του δέντρου, αγαπημένε!»
     Αυτός, αντί να τις εισακούσει, τους πέταξε τρυφερά κλαδάκια και συνέχισε να τις πειράζει, παίζοντας στον αυλό του ακατανόητους μικρούς σκοπούς.
     «Ω, δώσε μας πίσω τα ρούχα μας, αγαπημένε, και θα σου χαρίσουμε την αγάπη μας», ξεφώνισαν όταν κατάλαβαν ότι είχε όρεξη για παιχνίδια.
     «Ένα φιλί από κάθε υπηρέτρια είναι τα λύτρα που ζητώ, ενώ τη Ράντα τη θέλω για να την παντρευτώ και πάλι», τους απάντησε τραγουδιστά.
     Οι ζώνες των γυναικών κουδούνιζαν καθώς χόρευαν, και τα χέρια τους δεν κουράζονταν να επιδίδονται στα παιχνίδια της αγάπης, καθώς η μια μετά την άλλη στη διάρκεια της φεγγαρολουσμένης νύχτας, άρχισαν να πληρώνουν τα λύτρα του ενός φιλιού στον Κύριό τους, προτού τον δουν να παντρεύεται με τη Ράντα για μία ακόμη φορά.

Ένα ινδικό παραμύθι μεταφρασμένο από τα αγγλικά

Έκλεισα τα μάτια και είδα

Έκλεισα τα μάτια και είδα,
ένα νεαρό να περπατά στο δάσος στάζοντας αίμα,
και γύρω του μιλιούνια ανθρώπους να αργοπεθαίνουν.
Ρώτησα το γέροντα ποιος ήτανε
«Ο έρωτας», μου αποκρίθηκε.
Έκλεισα τα μάτια και είδα,
ένα άγριο θεριό
να διαβαίνει βιαστικά μέσα
από το δάσος των ψυχών σκορπίζοντας
στάχτη,
και πίσω του μιλιούνια ανθρώπους με πάθος να το κυνηγάνε.
Ρώτησα το γέροντα τι ήταν.
«Το χρήμα», μου αποκρίθηκε.
Έκλεισα τα μάτια και είδα,
μια γυναίκα με πρόσωπο από μετάξι
να διασχίζει με αργόσυρτο βήμα
το δάσος του πόνου,
και να χύνει δάκρυα φτιαγμένα
απ’ όλου του κόσμου το αίμα.
Ρώτησα το γέροντα ποια ήταν.
«Η ψυχή μας», μου αποκρίθηκε.

Ερνέστο Σάμπατο: Μετά θάνατον προφήτης...

Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από το βιβλίο του Πριν το τέλος που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστη και, όπως θα αντιληφθείτε, παρ' ότι γραμμένα πριν από 13 χρόνια εξακολουθούν να παραμένουν τραγικά επίκαιρα.


«…Όταν με σταματάνε στο δρόμο, σε καμιά πλατεία ή στο τρένο για να με ρωτήσουν ποια βιβλία να διαβάσουν, πάντα τους λέω: Διαβάστε αυτό που θα σας κάνει να παθιαστείτε, είναι το μόνο που θα σας βοηθήσει να υπομείνετε το βάρος της ύπαρξης».

«Παρ’ ότι φαίνεται τρομερό, αν το καλοσκεφτείς, η ζωή γράφεται στο πόδι και δεν μας επιτρέπει να παρέμβουμε στο κείμενό της».

«Εκείνα τα ταπεινά πλάσματα, αυτοί οι αγράμματοι και γεμάτοι καλοσύνη, και οι νέοι με τις αθώες ελπίδες τους είναι αυτοί που θα με σώσουν».

«Ενώ οι πιο άτυχοι πνίγονται στα βαθιά νερά, σε κάποια γωνιά, κάνοντας τους εντελώς ανυποψίαστους για την καταστροφή, στο κέντρο ενός χορού μεταμφιεσμένων, οι άνθρωποι της εξουσίας εξακολουθούν να χορεύουν, σκασμένοι στα γέλια από τις ίδιες τους τις χοντράδες».

«Οφείλουμε ν’ αντισταθούμε στο άδειασμα της κουλτούρας μας, της ρημαγμένης από κείνους τους οικονομολόγους που το μόνο που καταλαβαίνουν είναι το Ακαθόριστο Εγχώριο Προϊόν».

«Η εκπαίδευση είναι ό,τι λιγότερο υλικό υπάρχει, αλλά και η πλέον καθοριστική για το μέλλον ενός λαού, δεδομένου ότι αποτελεί το πνευματικό του προπύργιο».

«Για τους απόκληρους δεν υπάρχει δικαιοσύνη να τους υπερασπιστεί».

«Και τότε αναρωτήθηκα τι είδους κοινωνία είναι αυτή, τι δημοκρατία έχουμε όταν οι διεφθαρμένοι ζούνε μέσα στην ατιμωρησία, ενώ η πείνα του λαού θεωρείται υπονομευτική».

«Η σοβαρότητα της κρίσης μας επηρεάζει κοινωνικά και οικονομικά. Και ακόμα χειρότερα: ο ουρανός και η γη έχουν αρρωστήσει. Η φύση, αυτό το αρχέτυπο ομορφιάς, διαταράχτηκε».

«Ο κάθε άνθρωπος αποτελεί ένα μυστήριο και η μοναδικότητά του είναι ιερή. Τώρα ο άνθρωπος κινδυνεύει να μετατραπεί σε κλώνο κατά παραγγελία: συμπαθητικός, με γαλάζια μάτια, δραστήριος, αναίσθητος στον πόνο ή τραγικά έτοιμος να γίνει σκλάβος».

«Οι νέοι υποφέρουν: δεν θέλουν πλέον ν’ αποκτήσουν παιδιά. Δεν μπορεί να υπάρξει μεγαλύτερος σκεπτικισμός».

«Η αγιοποίηση της ευφυΐας μάς έσπρωξε στο χείλος του γκρεμού… Μέσω της λογικής καταλήξαμε στην απόλυτη άγνοια».

«Οποιαδήποτε εξιστόρηση των προσδοκιών και των συμφορών έστω κι ενός μόνο ανθρώπου, ενός απλού άγνωστου αγοριού, μπορεί να περιέχει ολόκληρη την ανθρωπότητα».

«Τούτο είναι που αγνοούν όλοι αυτοί οι εξουσιαστές μας. Δεν ξέρουν ότι και τα δικά τους παιδιά βρίσκονται στην ίδια άσχημη θέση».

«Πρέπει να παραδεχτούμε ότι έχουμε αποτύχει. Αλλιώς θα συντριβούμε από τους προφήτες της τηλεόρασης, από αυτούς που γυρεύουν τη σωτηρία στην πανάκεια της υπερανάπτυξης. Η κατανάλωση δεν αποτελεί υποκατάστατο του παραδείσου».

«Κατανοώ τη θλίψη σου, καθώς και την αβεβαιότητά σου να ζεις σε μια εποχή στη διάρκεια της οποίας έχουν πέσει μεν τα τείχη, αλλά ακόμα δεν διακρίνονται οι νέοι ορίζοντες. Ψεύτικες αντανακλάσεις προσπαθούν να αιχμαλωτίσουνε τη θέλησή σου μέσα από τις οθόνες».

«Μόνο αυτό που γίνεται παθιασμένα δικαιούται τον ενθουσιασμό μας, τα υπόλοιπα δεν αξίζουν τον κόπο».

Στιλέτο - Κεφάλαιο 5

Πάλι δεν πρόλαβε να ξυριστεί, αλλά καλά, ούτε η πρώτη φορά είναι ούτε η τελευταία. Ωστόσο δεν του αρέσει να μένει αξύριστος, αφού τότε δείχνει πιότερο κουρασμένος από ό,τι είναι και οι άλλοι τον ρωτάνε δήθεν από ενδιαφέρον αν είναι καλά. Νιώθει το κεφάλι του βαρύ, λες και δεν κοιμήθηκε καθόλου, μα δε βαριέσαι, ένας καφές θα τον συνεφέρει, όπως πάντα. Τα ρούχα του είναι έτοιμα ήδη στην καρέκλα. Ας είναι καλά η Γεωργία, για όλα φροντίζει αυτή. Ντύνεται αβίαστα, παρά το επείγον της υπόθεσης, αφού ξέρει ότι η Ντίνα θα χρειαστεί τουλάχιστον ακόμη δεκαπέντε λεπτά μέχρι να φτάσει εκεί. Κοιτάει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Γέρασες ρε, λέει από μέσα του και σηκώνει ειρωνικά το δασύτριχό του δεξί φρύδι. Πηγαίνει στην κουζίνα. Δεν πεινάει, αλλά θέλει να φάει κάτι. Κάτι έτοιμο. Καταλήγει σ’ ένα από τα κρουασάν της Ελευθερίας. Μπορεί ν’ αγοράσει άλλο καθοδόν προς το σχολείο. Προσπαθεί να μαντέψει την αντίδρασή της, αλλά αντικρίζει το κενό. Δε θα αντιδράσει, τον έχει συνηθίσει. Ίσως να έχει κρύψει κάπου κιόλας κάποια απ’ τα αγαπημένα της εδέσματα. Δεκάξι χρονών κιόλας. Απίστευτο. Προσπαθεί να τη θυμηθεί μωρό. Δεν τα καταφέρνει. Μόνο οι φωτογραφίες επαναφέρουν την παιδική της εικόνα στη μνήμη του – μια μνήμη που είναι επιλεκτική. Ξεχνά εύκολα ονόματα, αριθμούς, ημερομηνίες, αλλά θυμάται με κάθε λεπτομέρεια ό,τι ακούει απ’ τον καθένα. Η μνήμη μου είναι το όπλο μου, λέει. Γι’ αυτό δεν κρατάει σημειώσεις όταν ανακρίνει κάποιον -κι ας κρατάνε οι άλλοι- γι’ αυτό κι εκείνοι που τον ξέρουν είναι κουμπωμένοι όταν μιλούν και είναι αυτός παρόν. Ο καλύτερος ψεύτης είναι αυτός που θυμάται τα ψέματά του, υποστηρίζει. Κι αυτός που έχει συνέπεια. Αυτός δε λέει ψέματα, παρά μόνο όταν χρειάζεται, στη διάρκεια κάποιας ανάκρισης. Μια τέτοια θα του φέρει και τούτη η μέρα. Ξεκινάει πάντα τις ερωτήσεις του έχοντας σαν αρχή το: όλοι λένε ψέματα. Αν πούνε την αλήθεια τόσο το καλύτερο γι’ αυτούς. Ακούει το αμάξι της Ντίνας να σταματάει έξω από το σπίτι. Ήρθε κιόλας; Βγαίνει έξω μασώντας ακόμη το κρουασάν της κόρης του. Μπαίνει στο αυτοκίνητο. Την καλημερίζει με το σύνηθες μισό χαμόγελο.
     «Το παίζεις ιππότης της ασφάλτου σήμερα;»
     «Δεν έτρεχα. Ξεκίνησα αμέσως μετά που σε πήρα τηλέφωνο και δε βρήκα καθόλου κίνηση».
     «Πού πάμε;»
     «Στο Ζύγι».
     «Καφέ;»
     «Απ’ το περίπτερο».
     Στην ευχή! Δεν του αρέσουν οι έτοιμοι καφέδες. Είναι αδύνατοι και σιροπιαστοί. Αλλά δεν έχει άλλη επιλογή, αφού βιάζονται. Η Ντίνα τον βλέπει έτσι κατσούφη με την άκρη του ματιού της και χαμογελά.
     «Υπάρχουν και χειρότερα», του λέει.
     «Ναι, υπάρχουν. Πότε τον βρήκαν;»
     «Σήμερα χαράματα. Κάποιος ξένος που είχε βγάλει βόλτα τον σκύλο του. Ήταν ξαπλωμένος στο γρασίδι μπροστά από το διαμέρισμά του».
     «Είχε διαμέρισμα στο Ζύγι; Δεν το ήξερα. Αλλά, όπως και να ’χει, μάλλον πάνε στο βρόντο οι θεωρίες μας, αν και…»
     «Είσαι σίγουρος ότι οι δύο υποθέσεις συνδέονται άμεσα».
     «Ακριβώς».
     Ο Παναγίδης νεκρός λοιπόν! Αυτό δεν το περίμενε. Αλλά, δεν ένιωσε κι έκπληξη όταν το έμαθε. Δυο νεκροί μπάτσοι σε δυο μέρες. Αυτό αποκλείεται να είναι σύμπτωση. Ποιος τους σώζει τώρα απ’ τα κανάλια; Ποιος; Ώρες ώρες του λείπει η εποχή που υπήρχε μόνο το ΡΙΚ και δεν επικρατούσε η σημερινή τρομολαγνεία. Τώρα το παραμικρό γεγονός μετατρέπεται σε σώου. Όχι πως οι δολοφονίες των αστυνομικών είναι μικρό γεγονός, απλά οι κάμερες και οι δημοσιογράφοι της κακής ώρας τους κάνουν τη ζωή δύσκολη. Μια ηλίθια ρεπόρτερ κάποτε τον ρώτησε πώς πέθανε κάποιος μετανάστης που μαχαίρωσαν συμπατριώτες του ρουμάνοι, κι αυτός μες στα νεύρα του απάντησε: από τη φρίκη, παρακολουθώντας τις ειδήσεις. Για ένα μήνα όλοι τον πείραζαν στο τμήμα, αλλά μετά τον ξέχασαν. Θα βρήκαν κάποιο νέο θύμα.
     «Ξέρεις κάτι συγκεκριμένο ή πηγαίνουμε εκεί στα τυφλά;»
     «Ξέρω. Ξέρω. Αλλά περίμενε».
     Σταματά το αυτοκίνητό της μπροστά σ’ ένα περίπτερο στην οδό Αντρέα Αβραμίδη στη Δασούπολη, απέναντι από ένα ιδιωτικό νοσοκομείο, και πετάγεται έξω. Επιστρέφει σχεδόν αμέσως με δυο τενεκεδάκια καφέ και την αγαπημένη του εφημερίδα. Του δίνει τον ένα καφέ και την εφημερίδα, κι ανοίγει το δικό της και τον πίνει μονορούφι. Τη μιμείται, πιότερο επειδή θέλει να ξεφορτωθεί όσο νωρίτερα μπορεί αυτό το κάτουρο. Η κίνηση στο δρόμο αρχίζει σιγά σιγά να πυκνώνει και πρέπει να βιαστούν. Βάζει μπρος.
     «Ο φόνος είναι ακριβώς ο ίδιος με τον χθεσινό. Ακόμη και το μήνυμα. Ανίκανος!»
     «Και γιατί δεν μου το είπες από την αρχή;»
     «Ήθελα να το μαντέψεις, για να νιώσεις περήφανος για τον εαυτό σου μετά».
     Βάζει τα γέλια, ενώ εκείνος απλά αρκείται σε μια γκριμάτσα, που δε δείχνει δυσφορία. Έχει μια υποψία ότι και τον Παναγίδη, ακριβώς όπως και τον Κωνσταντίνου λίγοι θα τον κλάψουν. Και σίγουρα δεν αποτελούν και σπουδαία απώλεια για το σώμα. Έλα όμως που ούτε και μετά το θάνατό τους δε θα πάψουν να αποτελούν μπελάδες. Δεν πρόλαβαν να συγκεντρώσουν τα στοιχεία για τη μια υπόθεση και τώρα κυνηγάνε μιαν άλλη. Τουλάχιστον σε δύο σημεία συναντιόνται: στη γυναίκα του Κωνσταντίνου και ερωμένη του Παναγίδη και στο ότι ο δολοφόνος είναι ένας – ο, προς το παρόν, άγνωστος Χ, ή Ψ, το ίδιο του κάνει. Εξήντα δολοφονίες έγιναν στην Κύπρο τα τελευταία πέντε χρόνια. Οι περισσότερες διαλευκάνθηκαν κι αυτό επειδή οι δολοφόνοι ήταν μάλλον ηλίθιοι. Αυτός όμως μάλλον δεν τους μοιάζει. Ο τρόπος της εκτέλεσης του ενός εγκλήματος και της υποτιθέμενης ακόμη εκτέλεσης του άλλου, δείχνει συγκροτημένο άτομο, με γερό μυαλό. Ίσως παρανοϊκό, αλλά απόλυτα λογικό. Ουφ, θα ’ναι μεγάλη μέρα.
     «Ποιοι θα είναι εκεί;»
     «Οι συνήθεις ύποπτοι και το αφεντικό. Μάλλον κάποιος θα ειδοποίησε τα κανάλια».
     «Δεν είναι κακός ξέρεις. Και δε θα ήθελα να ήμουνα στη θέση του αυτή την ώρα. Κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα και καμιά κάμερα δεν είναι ικανή να του σβήσει τη φωτιά στον κώλο».
     Γέλασε και πάλι η Ντίνα. Γι’ αυτό της αρέσει τόσο πολύ να δουλεύει μαζί του. Μπορεί να δει το αστείο σε κάθε τραγική κατάσταση. Και δεν είναι τόσο αναίσθητος όσο δείχνει. Απλά δεν είναι απ’ αυτούς που λένε τι νιώθουν. Τα κρατάει όλα μέσα του.
     Έχουν περάσει το νέο ΓΣΠ κι από δω και πέρα ο δρόμος είναι ανοικτός. Πατάει το γκάζι, αλλά όχι πολύ. Τρέχει με εκατόν είκοσι. Ο Ιωάννου δεν μπαίνει στον κόπο ν’ ανοίξει την εφημερίδα, αφού ο αέρας απ’ τα ανοικτά παράθυρα θα έκανε τη ζωή του δύσκολη αν προσπαθούσε να τη διαβάσει. Έτσι κι αλλιώς σήμερα δεν υπάρχει πιθανότητα να πάει για μεσημεριανό στο σπίτι, οπότε μπορεί να της ρίξει μια ματιά τότε. Κοιτάει ευθεία μπροστά, ενώ το αριστερό του χέρι κρέμεται έξω από το παράθυρο, σα να χαιρετά τα ξερά στάχια στα χωράφια.
     Όταν φτάνουν στο Ζύγι είναι εφτά σχεδόν η ώρα το πρωί κι η θάλασσα είναι λίγο ταραγμένη. Η Ντίνα σταματά τ’ αμάξι σε μια γωνιά και παίρνει κάποιον τηλέφωνο. Ζητά οδηγίες για ποιο δρόμο ν’ ακολουθήσουν. Το κλείνει. Ξεκινά ξανά. Δυο-τρία λεπτά μετά φτάνουν στον τόπο του εγκλήματος. Παρά το πρωινό της ώρας έχουν μαζευτεί κάποιοι περίεργοι εκεί, ενώ και ένα από τα κανάλια τους έχει προλάβει. Μάλλον θα έχουν ανοιχτή γραμμή με κάποιον στο τμήμα.
     «Έχεις μαζί σου τη φωτογραφική μηχανή;»
     «Όχι. Δεν πρόλαβα να περάσω από το τμήμα. Μπορώ ωστόσο να πάρω φωτογραφίες με το τηλέφωνο. Τι θες να κάνω;»
     «Τους βλέπεις όλους αυτούς τους… θεατές; Θέλω να τους φωτογραφίσεις. Και να τους ανακρίνεις συνοπτικά και με το γάντι…»
     «Και να πάρω τα στοιχεία τους σε περίπτωση που τους χρειαστούμε ξανά».
     Της έκλεισε το μάτι. Καθώς κατευθυνόταν προς το φιλοθεάμων κοινό, η κάμερα την ακολουθούσε, κι έτσι ο Ιωάννου θα μπορούσε να εξετάσει με την ησυχία το πτώμα. Κάποιοι αστυνομικοί είχαν σχηματίσει κλοιό γύρω του, ώστε να το κρύψουν από τα αδιάκριτα βλέμματα, ενώ πρόλαβαν κιόλας να το καλύψουν με κάποιο ύφασμα, που έμοιαζε με καμβά. Κακή ιδέα, θα άφηνε ίχνη πάνω στον νεκρό, αλλά τι να τους έλεγε; Τους έδειξε την ταυτότητά του και τους ζήτησε να πλατύνουν λίγο την περίμετρο, ώστε να μπορέσει να τον εξετάσει από κοντά. Έβγαλε ένα ζευγάρι δερμάτινα γάντια από την τσέπη του παντελονιού, τα φόρεσε, γονάτισε κατάχαμα και ανασήκωσε το σκέπαστρο. Ναι, ο Παναγίδης ήταν. Και έμοιαζε να χαμογελά. Τράβηξε το ύφασμα πιο κάτω. Το στιλέτο στην καρδιά και το μονόλεκτο μήνυμα. Του γύρισε απαλά το κεφάλι. Η πληγή από το χτύπημα ορατή. Σα να ζούσε το χθες ξανά. Τον σκέπασε. Όταν σηκώθηκε είδε το διευθυντή κι από πίσω του τον ιατροδικαστή.
     «Τα ίδια», ρώτησε ο πρώτος.
     «Ακριβώς τα ίδια», απάντησε.
     «Μπορώ να κάνω τη δουλειά μου τώρα;» πετάχτηκε στη μέση ο Αντωνίου, που έχοντας να κάνει μέρα-νύχτα με τους νεκρούς, κάπου είχε χάσει τους καλούς του τρόπους.
     «Ελεύθερα».
     Έπιασε το διευθυντή από το μπράτσο και τον οδήγησε λίγο πιο πέρα.
     «Τι συμβαίνει;»
     «Αυτό ακριβώς θέλω να ξέρω κι εγώ. Γνώριζες για τη σχέση του Παναγίδη με τη γυναίκα του Κωνσταντίνου έτσι;»
     «Φυσικά και το ήξερα».
     «Και γιατί δε μας το είπες».
     «Επειδή δεν ήθελα να περιπλέξω την κατάσταση. Εξάλλου κι εσύ ο ίδιος είπες ότι η γυναίκα ήταν αθώα…»
     «Και να που καταλήξαμε…»
     Δεν το είπε ειρωνικά, μάλλον με πικρία. Ο Σωτηρίου μπορεί να κατάντησε πολιτικάντης για να κρατήσει το πόστο του, αλλά κατά βάθος ήταν ακόμη μπάτσος, απ’ τους καλούς. Απ’ αυτούς που όσο κι αν έψαχνες το παρελθόν και το παρόν τους δε θα ανακάλυπτες κάποια βρωμιά. Ακόμη κι όταν ο γιος του αποφάσισε να μπει στην αστυνομία εκείνος του το ξεκαθάρισε ότι θα τα κατάφερνε αποκλειστικά και μόνο με τις δικές του δυνάμεις, αλλιώς δεν είχε θέση στο σώμα. Δεν τα κατάφερε. Και τώρα δε μιλούν μεταξύ τους, αλλά τουλάχιστον αυτός έχει το μέτωπό του καθαρό. Ωστόσο, αυτός ο καθωσπρεπισμός του θα τον φάει, σκέφτεται ο Ιωάννου.
     «Τι θες; Πες μου τι χρειάζεσαι…»
     «Το ένστικτό μου μού λέει ότι αυτός δεν είναι ο τελευταίος φόνος. Κι αν συνεχίσουμε να δουλεύουμε μ’ αυτούς τους ρυθμούς το μόνο που θα καταφέρουμε θα είναι να μαζεύουμε το ένα πτώμα μετά από το άλλο. Θέλω πλήρη ελευθερία κινήσεων και τη δική μου ομάδα. Βγάλε εντελώς από την υπόθεση τους Αργυρίου και Κακογιάννη και φέρε μου δυο νέους. Ακόμη κι αν αποφοίτησαν μόλις τώρα από την ακαδημία μού κάνουν. Αν είναι κομπιουτεράδες τόσο το καλύτερο. Μ’ εκείνους και την Ντίνα θα έχω πολύ νωρίτερα αποτελέσματα απ’ ότι μ’ αυτούς τους έμπειρους κηφήνες. Εκτός κι αν ο δολοφόνος, όποιος κι αν είναι αυτός, τα έχει ήδη προσχεδιάσει όλα και τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τον σταματήσει. Τότε, να είσαι σίγουρος, αύριο θα έχουμε κάποιο νέο θύμα».
     Ο Σωτηρίου χλόμιασε. Για πρώτη φορά από τότε που τον γνωρίζει τον βλέπει να τα έχει χαμένα. Δεν ξέρει τι να κάνει. Του έχει ήδη προσφέρει μια λύση, ή μάλλον την υπόσχεσή της, αλλά αν δε φέρει αποτελέσματα, τότε ποιος τον σώζει.  Εκείνος τον κοιτά για μια στιγμή ικετευτικά, μα αμέσως μετά αλλάζει ματιά, το βλέμμα του φωτίζει η αποφασιστικότητα.
     «Κάνε ό,τι θες. Έχεις την άδειά μου. Αλλά τους νεαρούς σου πρέπει να τους βρεις ο ίδιος. Δεν μπορώ να διαλέξω για σένα».
     «Δίκιο έχεις. Αν θες δώσε τη διαταγή να μαζευτούν όσοι περισσότεροι γίνεται στο γραφείο μου στις μία. Θα καθαρίσω εγώ. Τώρα θα ήθελα να δω το διαμέρισμα του Παναγίδη. Ποιο είναι; πού;»
     «Αριστείδη, έλα εδώ», φώναξε σε κάποιον από την ακολουθία του. Έσπευσε να υπακούσει εκείνος. «Συνόδευσε τον λοχία στο διαμέρισμα. Από δω και πέρα αυτός είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για την υπόθεση. Να υπακούτε σε κάθε του διαταγή. Κατάλαβες;»
     «Μάλιστα, κύριε διευθυντά».
     Ο τέλειος ακόλουθος, σκέφτεται, μισοχαμογελώντας ο Ιωάννου. Προσπαθεί γλύφοντας ν’ ανέβει ψηλά. Και πιστεύει ο κακομοίρης ότι ο Σωτηρίου δεν τον έχει πάρει χαμπάρι. Γύρω στα σαράντα του, χοντρός, με κάτασπρο δέρμα, και μαύρο μαλλί συγυρισμένο στην τρίχα, δε μοιάζει να έχει βγει ποτέ απ’ το γραφείο. Ολόκληρή του τη μέχρι τότε καριέρα ανάμεσα σε κλιματισμό και θέρμανση την έχει ξοδέψει. Τώρα, που θα πλακώσει σιγά σιγά η ζεστή, δεν αποκλείεται να λιώσει και να χαθεί.
     «Περπάτα», του λέει κι εκείνος, παραπατώντας σχεδόν υπακούει. Και τον ακολουθεί. Δεν έχουν μεγάλη απόσταση να διανύσουν, καμιά εκατοστή μέτρα μόνο. Φτάνουν μπροστά από μια πολυκατοικία, απ’ αυτές που τις δεκαετίες του ογδόντα και του ενενήντα ανεγείρονταν με τη σέσουλα. Όλοι, ή σχεδόν όλοι, ήθελαν ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα. Και όλοι ή σχεδόν όλοι απέκτησαν ένα διαμέρισμα-κλουβί με θέα τη θάλασσα ή την τριγύρω ερημιά. Των φτωχοδιάβολων τα μεγαλεία.

Το διαμέρισμα είναι μικρό σαν κουτί, ακριβώς όπως το περιμένει. Του θυμίζει ένα τραγούδι που συνήθιζε για μια εποχή να επαναλαμβάνει σα μάντρα η Μαργαρίτα: Little Boxes. Στην αρχή του ακούγονταν εκνευριστικό, αλλά σιγά σιγά το συνήθισε και μετά άρχισε να του αρέσει κιόλας. Μέχρι που έφτασε να πηγαίνει για ύπνο και να το σιγοτραγουδά κι αυτός. Ήταν το μοναδικό τραγούδι που ήξερε στα αγγλικά περά από τα κλασικά: τους Στόουνς, τους Μπιτλς, τους Ντορς, τους Γιάρντμπιρντς, τον Μπομπ Ντίλαν της νιότης του και την Τζόαν Μπάεζ. Κατά τα άλλα άκουγε ελληνικά, απ’ όλα, εκτός από τα σκυλάδικα – αυτά είναι για τους σκύλους, έλεγε. Αλλά, ας επιστρέψουμε στο διαμέρισμα. Είναι δεν είναι σαράντα τετραγωνικά. Σαλόνι και κουζίνα μαζί, ένα μικροσκοπικό μπάνιο κι ένα υπνοδωμάτιο με διπλό κρεβάτι. Μοιάζει κατοικημένο κι ακατοίκητο την ίδια ώρα. Στο σαλόνι μια πολυθρόνα κι ένας τριθέσιος καναπές, μια τηλεόραση επίπεδη των είκοσι ιντσών μάλλον, ένα μικρό κι ένα πιο μεγάλο τραπεζάκι. Στο λίγο των τοίχων κανένας πίνακας ή φωτογραφία. Η κουζίνα, μια σταλιά. Μια γκαζιέρα και αναδιπλούμενα έπιπλα, χρώματος λευκού, για χρήση προφανώς από τους περαστικούς. Στο μοναδικό ντουλάπι υπάρχουν λίγες προμήθειες: μακαρόνια, ρύζι, κονσέρβες, ζωμοί και άλλα μικρά μικρά κι ασήμαντα. Στο νεροχύτη δύο μεγάλα πιάτα και δύο ποτήρια της μπίρας. Δεν ήταν λοιπόν μόνος εδώ. Ενδιαφέρον. Αυτό το καταλαβαίνει όχι από τη δυάδα των αντικειμένων, αλλά από το ότι το ένα ποτήρι φέρει ίχνη από κραγιόν. Φοράει τα γάντια του και το σηκώνει, ενώ κάποιοι από τους ανθρώπους της σήμανσης κόβουν βόλτες γύρω του, μαζεύοντας στοιχεία. Το κοιτάει στο φως που μπαίνει απ’ τη τζαμόπορτα της κουζίνας. Ίσως βρούμε και κάποιο αποτύπωμα, σκέφτεται, αν και από τη φύση του δεν είναι πολύ αισιόδοξος. Το παραδίδει σε κάποιον και κατευθύνεται προς το υπνοδωμάτιο. Είναι φανερό ότι οι τεχνικοί το χτένισαν ήδη και πήραν ό,τι ήταν να πάρουνε από κει. Ανασηκώνει τα σεντόνια, κοιτάει κάτω από τα μαξιλάρια, λες από συνήθεια, ξαπλώνει φαρδύς πλατύς στο πάτωμα και κοιτάει και κάτω από το κρεβάτι. Τίποτα. Σηκώνεται και πηγαίνει και ανοίγει τη ντουλάπα. Ούτε κι εκεί υπάρχει τίποτα. Απολύτως τίποτα, αφού τα μάζεψαν όλα οι συνάδελφοι αναζητώντας κάποια ίχνη. Και τα σεντόνια; Αυτά γιατί δεν τα πήραν; αναρωτιέται ξαφνικά. Φωνάζει κάποιον απ’ αυτούς και τον παρακαλεί να τα περισυλλέξει κι αυτά. Ίσως να έχουν να τους πουν κάποια ιστορία. Ίσως και όχι. Όπως παρατηρεί ξανά και ξανά το ουσιαστικά άδειο του χώρου γύρω του σκέφτεται ότι πάνε ώρες από τη στιγμή που σκότωσαν τον Παναγίδη. Δεν ήταν εκεί μέσα το πρωί. Αφήνει το υπνοδωμάτιο και πηγαίνει στο μπάνιο-μινιατούρα. Οδοντόβουρτσα και οδοντόκρεμα, ξυριστικά, σαπούνι, σαμπουάν και τίποτ’ άλλο. Στη ντουζιέρα όμως βλέπει κάτι: μακριές κόκκινες τρίχες τις οποίες δεν κατάφερε να παρασύρει στο διάβα του το νερό. Όπα. Καλεί και πάλι κάποιον κοντά του και του τις δείχνει. Εκείνος σκύβει και τις περισυλλέγει σιωπηλά και μάλλον αμήχανα. Δεν μπορεί να καταλάβει πως του ξέφυγαν. Ο Ιωάννου του χαμογελά. Σα να του λέει, δεν πειράζει, συμβαίνουν αυτά. Δεν έχει τίποτ’ άλλο να κάνει εκεί. Βγαίνει στο διάδρομο και κατεβαίνει με τα πόδια τους τρεις ορόφους. Νιώθει τον ήλιο εκτυφλωτικό για μια στιγμή καθώς βαδίζει προς τον τόπο του εγκλήματος. Οι αστυνομικοί ανοίγουν τον κλοιό, ανασηκώνουν την κίτρινη κορδέλα, που επιτέλους κάποιοι τοποθέτησαν και τον αφήνουν να περάσει. Ο Αντωνίου ετοιμάζεται να μεταφέρει το πτώμα για τη νενομισμένη νεκροψία.
     «Πέθανε πριν από ώρες, έτσι;» Τον διακόπτει, σχεδόν απότομα.
     «Πώς το κατάλαβες;» Δε δείχνει έκπληκτος. Τον ξέρει εδώ και χρόνια τον Ιωάννου και εμπιστεύεται τα ένστικτά του.
     «Από το διαμέρισμα. Δεν ήταν κανείς εκεί σήμερα το πρωί…»
     «Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου πέθανε γύρω τις μία με δύο το πρωί. Αιτία θανάτου και πάλι η πληγή στο στήθος με το στιλέτο. Το χτύπημα στο κεφάλι επίσης πανομοιότυπο με το χθεσινό».
     «Ναι, ναι ξέρω. Ήλπιζα να μου πεις κάτι καινούριο. Θα έχουμε ενημέρωση για τη νεκροψία του Κωνσταντίνου μόλις επιστρέψουμε στη Λευκωσία υποθέτω…»
     «Ναι. Ο αρχηγός όρισε συνάντηση για τις έντεκα».
     «Καλώς».
     Τον αφήνει να τελειώσει με τη δουλειά του κι αρχίζει να αναζητεί την Ντίνα. Μάλλον δε θα τέλειωσε με τις συνεντεύξεις ακόμη. Σε μια γωνία βλέπει μαζεμένα τα βαν των καναλιών. Νωρίς νωρίς πλάκωσαν τα κοράκια σήμερα. Αν και δεν είναι και πολύ γνωστός, προσπαθεί να αποφεύγει τις κάμερες όσο μπορεί, γι’ αυτό και διαλέγει την αντίθετη κατεύθυνση απ’ όπου βρίσκονται αυτοί κι απομακρύνεται. Προς το παρόν δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει εκεί. Περπατά προς την κοντινή παραλία, που ακόμη δεν έχει αρχίσει να μαζεύει κόσμο και κάθεται στα πετραδάκια. Ο ήχος και η όψη της θάλασσας από πάντα τον ηρεμούσε και τον βοηθούσε να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του. Πολύ γαλήνια μοιάζει σήμερα. Τα κύματα έρχονται κάθε τόσο και χαϊδεύουν την ακτή, χωρίς να την απειλούν. Προσπαθεί να διακρίνει κάτι που κινείται στο βάθος του ορίζοντα, αλλά δεν το μπορεί. Ο ήλιος που όλο και δυναμώνει και η υγρασία που δε λέει να υποχωρήσει του εμποδίζουν την όραση. Ακούει βήματα πίσω του. Ανάλαφρα. Η Ντίνα. Ακόμη και με την πλάτη γυρισμένη μπορεί να την αναγνωρίσει. Φτάνει κοντά, αλλά δεν κάθεται δίπλα του. Αυτή είναι αναγκασμένη να φοράει τη στολή και να ακολουθεί θέλοντας και μη τους κανόνες της ευπρέπειας. Μια βρώμικη στολή αποτελεί σοβαρό πταίσμα.
     «Τι έχουμε;»
     «Το σύνηθες τίποτα. Κανείς δεν είδε τίποτα. Κανείς δεν ξέρει τίποτα. Δεν είχε εχθρούς στην περιοχή. Περνούσε ουσιαστικά απαρατήρητος. Αλλά τώρα τελευταία τον είδαν δυο-τρεις φορές να πηγαίνει σε κάποια ταβέρνα ή να περπατά στην παραλία…»
     «Με μια κοκκινομάλλα. Και υποθέτω κανείς δεν ξέρει ποια είναι αυτή…»
     «Λεπτή, ψηλή, γύρω στο ένα και ογδόντα. Μακριά μαλλιά. Πάντα καλοντυμένη. Δεν την είδε ποτέ κανείς να οδηγά οπότε ή ζει στην περιοχή, ή ερχόταν εδώ μαζί του, ή κάποιος άλλος την έφερνε…»
     «Κι η κατάσταση όλο και περισσότερο βρωμάει. Θέλω όλα τα στοιχεία που μάζεψες, μαζί με τις φωτογραφίες στο γραφείο μου το συντομότερο δυνατόν. Έχουμε συνάντηση με τον αρχηγό στις έντεκα, ενώ στις μία θα διαλέξω δύο νέους συνεργάτες για την ομάδα μας. Τους Αργυρίου και Κακογιάννη…»
     «Τους ξαπόστειλες. Χάρη τους έκανες. Αυτοί μόνο για το μισθό ενδιαφέρονται. Περισσότερο εμπόδιο παρά βοήθεια ήταν. Μπορούμε λοιπόν να τα πούμε ανάμεσα στις δύο συναντήσεις; Μαζεύτηκε πολλή χαρτολόι στα χέρια μου…»
     «Μπορείς να πηγαίνεις. Θα επιστρέψω με κάποιο από τα περιπολικά».
     Ένευσε καταφατικά με το κεφάλι εκείνη και ξεκίνησε. Εκείνος συνέχιζε να κοιτάει τη θάλασσα. Είχε ένα κακό προαίσθημα, το οποίο δεν μπορούσε να εξηγήσει.

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Ο Ήλιος, η Σελήνη, ο Άνεμος και ο Ουρανός

Μια φορά κι έναν καιρό, αιώνες κι αιώνες πριν, όταν ο κόσμος ήταν ακόμη νέος, ο Ήλιος, η Σελήνη και ο Άνεμος, πήραν πρόσκληση για να πάνε να δειπνήσουν με τον θείο και τη θεία τους, την Βροντή και την Αστραπή (Τώρα θα μου πείτε: μα πώς μπορεί η Βροντή να είναι άντρας; Κι εγώ θα σας πω ότι αυτό είναι ένα ινδικό παραμύθι, και στην ινδική παράδοση όλα είναι διαφορετικά. Εντάξει;). Η μητέρα τους, η Ουρανός (έτσι ακριβώς), τους ευλόγησε προτού να φύγουν και τους ευχήθηκε να περάσουν καλά. Εκείνη θα παρέμενε εκεί για να τους περιμένει.
     Τώρα, ο Ήλιος και ο Άνεμος ήταν άπληστα πολύ αγόρια και εγωιστές, έτσι όταν κάθισαν στο τραπέζι, έφαγαν όλες τις λιχουδιές που τους προσέφεραν ο θείος και η θεία τους, χωρίς να σκεφτούν καθόλου τη φτωχή πεινασμένη τους μητέρα, που καθόταν μόνη στο σπίτι και προσευχόταν ώστε αυτοί να είναι χαρούμενοι και περνούν καλά στο πάρτι. Μονάχα η μικρή ευγενική Σελήνη δεν την ξέχασε. Κι έτσι, από κάθε πιάτο που έβαζαν μπροστά της, κρατούσε και κάτι για να πάρει στη μανούλα της.
     «Λοιπόν, τι μου φέρατε;» ρώτησε με ανυπομονησία η μητέρα, όταν επέστρεψαν το βράδυ στο σπίτι.
     «Τι εννοείς, γυναίκα;», ρώτησε με θράσος ο Ήλιος, που ήταν το μεγαλύτερό της παιδί. «Τι περίμενες δηλαδή από μένα να σου δώσω; Πήγα στο δείπνο για να φάω και να περάσω καλά, και όχι σε αποστολή για να σου φέρω φαγητό; Εξάλλου, δεν θα μπορούσες ποτέ εσύ, με τους άξεστους τρόπους σου, να εκτιμήσεις τις λιχουδιές που μας κέρασαν».
     «Ακριβώς», πήρε αμέσως το λόγο ο Άνεμος. «Δεν ξέρεις πώς να τρως, αλλά πώς να φας κιόλας, αφού δεν έχεις καθόλου δόντια στο στόμα! Κι εξάλλου, με τι μυαλά μπορούσες να περιμένεις από μας να καταστρέψουμε τα σικάτα μας ρούχα, παραγεμίζοντας τις τσέπες τους με φαγητά για σένα; Αλλά, εκτός απ’ το πιο πάνω, θα ήταν αναίδεια κιόλας, αν γεμίζαμε τα μαντηλάκια μας με φαγητό. Αυτό δεν συμβαίνει ποτέ στους καλύτερους κύκλους της κοινωνίας. Βέβαια, δεν θα περίμενε κανείς από μια χωριάτα σαν κι εσένα, να γνωρίζει την αξία των καλών ρούχων και των κοσμημάτων! Και τι θα ήξερες εσύ από τρόπους, καλούς ή κακούς;»
     «Μην είστε τόσο αγενείς, χτήνη», δεν άντεξε και πετάχτηκε στη μέση η καλοσυνάτη και υπάκουη Σελήνη. «Μού φαίνεται ότι είστε εσείς που δεν έχετε τρόπους, αφού μιλάτε στη μάνα σας μ’ αυτό το ύφος». Μετά, στράφηκε προς την ηλικιωμένη γυναίκα θέλοντας να την παρηγορήσει. «Έλα μητέρα», της είπε, «δοκίμασε τα φαγητά που σου έφερα. Φύλαξα για σένα λίγο απ’ το καθετί που μας έδωσαν».
     «Μακάρι να μακροημερεύσεις φεγγαροπαίδι μου», ευχήθηκε η γριά και την ευλόγησε. Και μετά στράφηκε προς τους γιους της. «Οι κατάρες της Ουρανού θα πέσουν βαριές στα άδεια σας κεφάλια. Εσύ, μεγαλύτερε γιε μου, που πήγες για να δειπνήσεις, που το έριξες στη μάσα και δεν σκέφτηκες καθόλου τη γριά μητέρα σου, που βασανίζεται για σένα όλη μέρα, θα ψήνεσαι για πάντα μέσα στην αιώνια φωτιά. Οι αχτίδες σου θα είναι αφόρητα ζεστές και θα τσουρουφλίζουν όποιον τις αγγίζει. Και οι άνθρωποι θα σε μισούνε πιο πολύ ακριβώς όταν θα εμφανίζεσαι μέσα σε όλη τη μεγαλοπρέπειά σου. Άνεμε, μικρό μου κάθαρμα, εσύ που είσαι τόσο άπληστος κι εγωιστής, πάντα θα φυσάς όταν ο καιρός είναι ξηρός και θα μαραίνεις, θα καταστρέφεις ό,τι αγγίζεις, κι οι άνθρωποι θα σε απεχθάνονται κάθε φορά που θα δίνεις το παρόν σου. Όσο για σένα κόρη μου, γλυκιά μου κόρη, εσύ που σκέφτηκες τη μητέρα σου πάντοτε θ’ ανθίζεις, θα προκόβεις για πάντα. Θα είσαι δροσερή, γαλήνια, απαλή και όμορφη, κι οι ψυχές των ανθρώπων θα πλημμυρίζουν από αγάπη κάθε φορά που θα σε κοιτάνε. Και θα σου τραγουδούν και θα σε αποκαλούν ευλογημένη».
     Γι’ αυτό το λόγο ο Ήλιος γίνεται μισητός όταν καίει πολύ, κι ο Άνεμος απεχθής όταν φυσάει δυνατά, ενώ η Σελήνη είναι αγαπητή από όλους.

Ένα παραδοσιακό παραμύθι από την Ινδία, μεταφρασμένο από τα αγγλικά

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Διαγωνισμός Παραμυθιού από το eBooks4Greeks.gr

Το eBooks4Greeks.gr διοργανώνει διαδικτυακό διαγωνισμό παραδοσιακού παραμυθιού. Ο διαγωνισμός είναι ένα κάλεσμα προς όλους για να αναδειχτούν τα παραδοσιακά παραμύθια του τόπου μας, παραμύθια που αποτελούν σημαντικό μέρος της πολιτισμικής μας κληρονομιάς, παραμύθια υπέροχα από όλα τα μέρη της Ελλάδας που πιθανόν ξεχνιούνται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο.

Στον διαγωνισμό μπορούν ελεύθερα να συμμετάσχουν άτομα ανεξαρτήτου ηλικίας, κάτοικοι Ελλάδος, Κύπρου και εξωτερικού.

Μετά το τέλος της υποβολής των παραμυθιών θα δημοσιευθούν στο διαδίκτυο όλα τα παραμύθια και θα διεξαχθεί ανοιχτή διαδικτυακή ψηφοφορία, για την ανάδειξη των 5 νικητών.

Μετά το τέλος του διαγωνισμού θα δημιουργηθεί ένα ψηφιακό βιβλίο (e-book) με τα παραμύθια που θα επιλεγούν, το οποίο θα επιμεληθεί η ομάδα του eBooks4greeks. Η αναπαραγωγή και διανομή του ψηφιακού βιβλίου θα είναι ελεύθερη και εντελώς δωρεάν.

Χορηγοί του διαγωνισμού είναι οι: ΒΟΟΚΕΕΝ GREECE (www.bookeen.gr), Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ (www.minoas.gr), Βορειοδυτικές Εκδόσεις (www.voreiodytikes.blogspot.com), Susaeta Εκδοτική (www.susaeta.gr), Open Book - Ανοικτή Λογοτεχνία (www.openbook.gr), Δημιουργική ομάδα "Στη γιορτή" (www.stigiorti.gr).

Αναλυτικές πληροφορίες για τους όρους συμμετοχής στον Διαγωνισμό είναι διαθέσιμες στον δικτυακό τόπο www.ebooks4greeks.gr και στο e-mail, mail@ebooks4greeks.gr .

Ψηφίδα

Μόνο από πείσμα παραμένω ζωντανός
Ή μάλλον από τύψεις.
Απ’ τις τύψεις του τι και πόσα δεν θα ζήσω
Αν πεθάνω μια ανέφελη βραδιά,
Απ’ τις τύψεις γι’ αυτούς που θ’ αφήσω
Πίσω μου κι αλλά,
Για τα ανεκπλήρωτά μου θέλω.
Ο θάνατος κάθε τόσο με καλεί ερωτικά
Μια κάποια λύτρωση υπόσχεται
Απ’ όσα με βαραίνουν,
Τα λόγια του γίνονται όλο και πιο πειστικά
Καθώς το μέσα μου αργά το αναδεύουν.
Αλλά του αντιστέκομαι,
Κι από πείσμα παραμένω ζωντανός,
Διατηρώντας ίσως μια κρυφή ελπίδα και
Τηρώντας μιαν υπόσχεση
Που δεν έδωσα ποτέ μου.

Το λιοντάρι και η γίδα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια αγέλη από γίδια που συνήθιζε να πηγαίνει για βοσκή σ’ ένα μεγάλο δάσος.
     Κάποια καλή μέρα, ή μάλλον σούρουπο ήταν, καθώς επέστρεφαν στα λημέρια τους, ένα μέλος του κοπαδιού, μια πολύ γριά γίδα, κουράστηκε και ξάπλωσε να ξαποστάσει. Ωστόσο έμεινε πίσω πολύ και σε λίγο άρχισε να νυχτώνει. Μια και δεν μπορούσε να βρει το δρόμο της στο σκοτάδι, αποφάσισε να ξοδέψει τη νύχτα σε μια σπηλιά που εντόπισε λίγο πιο κάτω. Φανταστείτε, όμως, την έκπληξή της όταν, μπαίνοντας μέσα, είδε να κάθεται πέρα στο βάθος της ένα λιοντάρι. Ένιωσε να τη ζώνει ο τρόμος, αν μπορούσε θα τα έκανε πάνω της, και στάθηκε για λίγο ακίνητη, παγωμένη. Αλλά ύστερα, επιστρατεύοντας όλο το θάρρος και τη λογική της, άρχισε να σκέφτεται τι θα μπορούσε να κάνει για να σωθεί. Αν προσπαθήσω να τρέξω, σκέφτηκε, το λιοντάρι σίγουρα θα με πιάσει και θα με κατασπαράξει, αλλά αν δείξω γενναιότητα και τσαμπουκά απέναντί του, ίσως και να τη βγάλω καθαρή.
     Έτσι, άρχισε να περπατά με άνεση, με αναίδεια σχεδόν, προς το μέρος του λιονταριού, χωρίς να δείχνει το παραμικρό ίχνος φόβου. Το λιοντάρι βλέποντάς την δεν μπορούσε να πιστέψει τα μάτια του. Την κοιτούσε και την ξανακοιτούσε απορημένος, μέχρι που το πλησίασε πολύ. Δεν ήξερε τι να υποθέσει σχετικά με το θάρρος αυτής της συνηθισμένης γίδας, που δεν έμοιαζε σε τίποτα στη συμπεριφορά με τα άλλα μέλη της φυλής της. Οι άλλες όταν τον έβλεπαν γίνονταν καπνός αλλά αυτή… Τελικά σκέφτηκε ότι δεν ήταν γίδα, δεν θα μπορούσε να είναι, αλλά κάποιο άλλο παράξενο ζώο, που δεν είδε ποτέ ξανά.
     «Ποια είσαι γριά μου;» τη ρώτησε ευγενικά.
     «Είμαι η βασίλισσα των γιδιών», απάντησε. «Λατρεύω τον θεό Σίβα, και έχω πάρει όρκο να καταβροχθίσω εκατόν τίγρεις, εικοσιπέντε ελέφαντες και δέκα λιοντάρια προς τιμήν του. Έχω ήδη φάει τις εκατόν τίγρεις και τους εικοσιπέντε ελέφαντες και τώρα βγήκα στη γύρα για να βρω τα λιοντάρια».
     Το λιοντάρι αναστατώθηκε πολύ ακούγοντας αυτά τα λόγια, αλλά προσπάθησε να μην το δείξει. Ωστόσο, πιστεύοντας απόλυτα ότι αυτή όντως πήγε εκεί για να το καταβροχθίσει, γλίστρησε αμέσως έξω από τη σπηλιά λέγοντας ότι ήθελε να πάει να νιφτεί στο ποτάμι.
     Καθώς έσπευδε να απομακρυνθεί συνάντησε ένα τσακάλι, που βλέποντας τον βασιλιά των ζώων πανικόβλητο, θέλησε να μάθει τι συμβαίνει.
     Το λιοντάρι του περιέγραψε με λίγα λόγια τα καθέκαστα, για τη συνάντησή του δηλαδή μ’ ένα παράξενο ζώο, που μοιάζει πολύ με γίδα, αλλά δεν φέρει κανένα απολύτως ίχνος απ’ τη δειλία της τελευταίας, αλλά αντίθετα είναι πολύ γενναία και, σχεδόν, τρομακτική.
     Το τσακάλι ήταν ατσίδας και κατάλαβε αμέσως ότι εκείνο που προκάλεσε όλη αυτή την αναστάτωση ήταν μια δυστυχής γριά γίδα. Προσπάθησε λοιπόν να πείσει το λιοντάρι γι’ αυτό, λέγοντάς του ότι όλη τούτη η ιστορία δεν ήτανε παρά ένα κόλπο που εμπνεύστηκε ένα αδύναμο γέρικο ζώο, για να σώσει το τομάρι του.
     «Άντε αδελφέ», είπε στο λιοντάρι, «πάρε κουράγιο απ’ τα λόγια μου, σκέψου την τιμή σου και γιγάντωσε το θάρρος σου, κι έλα μαζί μου πίσω στη σπηλιά. Θα δεις ότι έχω δίκιο και μετά θα απολαύσεις ένα εξαίσιο γεύμα, καταβροχθίζοντας αυτή την υποκρίτρια».
     Το λιοντάρι ακολούθησε τη συμβουλή του κι έτσι επέστρεψαν μαζί στη σπηλιά.
     Μόλις η γριά γίδα είδε το λιοντάρι να επιστρέφει, κατάλαβε ότι πίσω απ’ αυτή την απρόσμενη εξέλιξη κρυβόταν το τσακάλι που το συνόδευε. Ωστόσο δεν έχασε ούτε την πόζα, αλλά ούτε και το θάρρος της. Περπάτησε με ύφος σχεδόν βασιλικό προς το μέρος τους και υιοθετώντας μια αξιοπρεπή και αφ’ υψηλού στάση, είπε στο τσακάλι:
     «Μ’ αυτό τον τρόπο ακολουθείς τις διαταγές μου; Σε έστειλα να μου φέρεις δέκα λιοντάρια για να τα φάω όλα μαζί, κι εσύ μου έφερες μόνο ένα; Βρε τεμπέλη. Βρε αχαΐρευτε. Θα σε γδάρω ζωντανό γι’ αυτή σου την αμέλεια!»
     Ακούγοντας αυτά τα λόγια το λιοντάρι οργίστηκε πολύ, αφού σκέφτηκε ότι το τσακάλι που του το έπαιζε ντε και καλά φίλος, τον πρόδωσε, έτσι ρίχτηκε πάνω του και άρχισε να το κατασπαράζει. Ήταν μάλιστα τόσο εκνευρισμένος, αλλά και τόσο αφοσιωμένος την ίδια ώρα στο γεύμα του, που δεν πρόσεξε ότι η γίδα κατάφερε να ξεγλιστρήσει αθόρυβα έξω από τη σπηλιά και να εξαφανιστεί, γλιτώνοντας έτσι απ’ τα σαγόνια του.

Ένα παραδοσιακό ινδικό παραμύθι μεταφρασμένο από τα αγγλικά

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Κάστρα στον αέρα

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στη Ινδία ένας βραχμάνος που δεν δούλευε καθόλου, και το μόνο που έκανε ήτανε να κτίζει κάστρα στον αέρα. Κάποια μέρα, κάλλιο αργά παρά ποτέ, η μάνα του πήρε ανάποδες μ’ αυτόν τον αχαΐρευτο κι αποφάσισε να τον βάλει σε μια τάξη. Δεν θα του επέτρεπε πια να ξοδεύει το χρόνο του έτσι, έπρεπε αμέσως να βρει μια δουλειά. Ευτυχώς, ένιωθε κι ο ίδιος αηδιασμένος με τον εαυτό του και την παροιμιώδη τεμπελιά του, κι έτσι δεν δίστασε ούτε στιγμή να ακολουθήσει τη συμβουλή της ή μάλλον να υπακούσει στη διαταγή της. Αλλά, εδώ σε θέλω μάγκα μου, ποιο επάγγελμα θα μπορούσε άραγε να εξασκήσει; Τις γνώσεις για να γίνει ιερέας δεν τις είχε και ήταν πολύ αργά για να τις αποκτήσει, ήταν πολύ αδύνατος σωματικά -απ’ την πολλή ακινησία- για να καταταχτεί στο στρατό, και σίγουρα δεν θα μπορούσε να πιάσει δουλειά σαν υπηρέτης αφού ήταν βραχμάνος. Έτσι αποφάσισε να πέσει κατ’ ευθείαν στα βαθιά και να γίνει επιχειρηματίας.
     «Τι θα ήθελες να πουλάς;» τον ρώτησε όλο ενθουσιασμό η μάνα του. Άρχισε να του εισηγείται διάφορα πράγματα: σπόρια, φρούτα, λαχανικά, ρούχα, φαγητά, παπούτσια κτλ, αλλά αυτός απέρριψε δίχως καλά καλά να το σκεφτεί όλες τις εισηγήσεις της. Ήθελε να πουλά λαμπερά κόκκινα βραχιόλια και όμορφα σχεδιασμένα πήλινα δοχεία, της είπε.
     Η μητέρα του τού έδωσε τα λεφτά που χρειαζόταν για να επενδύσει στην επιχείρηση. Πήγε λοιπόν αυτός και αγόρασε ένα μεγάλο καλάθι με γυαλικά, με πήλινα δοχεία και διάφορα μπιχλιμπίδια και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την πλατεία της αγοράς. Εκεί βρήκε μια γωνιά, κάθισε, και περίμενε όλο αγωνία τον ερχομό των πρώτων πελατών του.
     Τα εξαίσια χρώματα της πραμάτειας πλημμύριζαν με ομορφιά τον ορίζοντά του, ειδικά όταν ο ήλιος έπαιζε μαζί τους. Οι αχτίδες του, που αντανακλούνταν εκεί, κάποια στιγμή σαν να τον υπνώτισαν, και παρέσυραν τις σκέψεις του πέρα, μακριά, στον ουρανό εκεί ψηλά. «Θα πουλήσω αυτά τα πράγματα με κέρδος δέκα τοις εκατό σήμερα», σκέφτηκε. «Μ’ αυτά τα λεφτά θ’ αγοράσω όμορφα μα ψεύτικα μαργαριτάρια, τα οποία θα πουλήσω για αληθινά. Σίγουρα θα κερδίσω, έτσι στα γρήγορα, εκατό ρούπιες μ’ αυτό τον τρόπο. Με τα κέρδη που θα βγάλω θ’ αγοράσω μερικές κατσίκες, οι οποίες θα γεννούν κάθε έξη μήνες, και έτσι προτού περάσει και πολύς καιρός θα έχω ένα ολόκληρο κοπάδι. Πουλώντας τις κατσίκες σε μια καλή τιμή, με τα λεφτά που θα εισπράξω θα μπορέσω ν’ αγοράσω αγελάδες. Μετά, αφού σίγουρα θ’ αποκτήσω μοσχάρια, θα τα πουλήσω κι αυτά και τις αγελάδες και θα πάρω βουβάλια. Θα τα κρατήσω για λίγο καιρό και μετά θα τα μεταπωλήσω πιο ακριβά και με τις εισπράξεις μου, που σίγουρα δεν θα είναι ευκαταφρόνητες, θ’ αγοράσω φοράδες. Αυτές θα γεννήσουν σύντομα πουλάρια, κι έτσι θ’ αποκτήσω ένα σωρό άλογα. Θα τα πουλήσω κι αυτά με τη σειρά τους και θα πάρω άφθονο χρυσάφι. Με τόσο χρυσάφι στην κατοχή μου, θα μπορέσω να κτίσω ένα κάστρο στην κορυφή του βουνού, το οποίο θα είναι περιτριγυρισμένο από αμπελώνες. Θα είναι τόσο μεγαλοπρεπές που σίγουρα θα εξαπλωθεί η φήμη του παντού και θα φτάσει μέχρι και τα αυτιά του Μαχαραγιά της Χαστιναπούρα, ο οποίος θα μου προσφέρει το χέρι της κόρης του Καουσάλια σε γάμο, μαζί με μια μεγάλη προίκα φυσικά. Εγώ θα δεχτώ να την παντρευτώ και μετά θ’ αποκτήσω μαζί της ένα γιο. Όταν το αγόρι θα είναι πια αρκετά μεγάλο ώστε να μπορεί να χοροπηδά πάνω στα πόδια μου, θα καθίσω μια μέρα στην αυλή του παλατιού μου και θα το προσκαλέσω να έρθει να παίξει μαζί μου. Σύντομα όμως θα αρχίσω να εκνευρίζομαι με τις ζαβολιές του, θα το επιπλήξω και θα του ρίξω και δυο-τρία χαστούκια ώστε να μάθει να συμπεριφέρεται σωστά. Θ’ αρχίσει λοιπόν να κλαψουρίζει σαν γυναικούλα και θα φωνάξω τη μάνα του να έρθει να το μαζέψει. Εκείνη όμως θα είναι απασχολημένη με τις δουλειές του σπιτιού κι έτσι, όλο νεύρα, θα πάω εγώ να τη βρω, και θα της δώσω μια τόσο δυνατή κλωτσιά, που τα κόκαλά της δεν θα γνωρίσουν ποτέ ξανά αναπαμό…»
     Η δύναμη και η βιαιότητα αυτού του συναισθήματος μετέτρεψε, χωρίς καν να το αντιληφθεί, το ονειροπόλημά του σε πράξη, και έτσι έδωσε μια τόσο οργισμένη κλωτσιά στο καλάθι του, που και αυτό και όλη η πραμάτεια του εκσφενδονίστηκαν για λίγο ψηλά στον αέρα, προτού πέσουν ξανά στη γη και γίνουν χίλια κομμάτια, μπρος στα ίδια του τα μάτια.

Ένα παραδοσιακό ινδικό παραμύθι μεταφρασμένο από τα αγγλικά

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Ο Άγιος Πότης - Διηγήματα

Ο Άγιος Πότης είναι μια συλλογή από ιστορίες. Ιστορίες σοβαρές ή και λίγο αστείες.
Ιστορίες για τον έρωτα, το ροκ, τον πόλεμο, τα λάθη και τα πάθη.
Το βιβλίο μάς ταξιδεύει στη Βενετία και στην Κρήτη, στην Αθήνα και στη Λευκωσία, στην Ινδία και την Ταϊλάνδη, όπου ανακαλύπτουμε θαυμαστούς καινούριους κόσμους. Παρέα με τη Μήδεια φτάνουμε μέχρι και την αρχαία Ελλάδα.
Οι άνθρωποι βρίσκονται στο επίκεντρο σ’ αυτές τις ιστορίες.  Κάποιοι απ’ αυτούς βρίσκουν διά μέσω τους τις απαντήσεις που ζητούν και κάποιοι όχι. Ορισμένοι αγγίζουν την ευτυχία και άλλοι την αφήνουν να ξεγλιστρήσει μέσα από τα δάχτυλά τους. Μερικοί ονειρεύονται. Κι ο τροχός της ζωής εξακολουθεί να γυρίζει… με κινητήρια δύναμη την αλήθεια του κάθε ήρωα, αλλά και του καθενός από μας.

Αυτά από το οπισθόφυλλο του βιβλίου που μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πάργα στη Λευκωσία και το οποίο σύντομα θ’ αρχίσει να διατίθεται και σε επίλεκτα βιβλιοπωλεία στην Ελλάδα.
Ο Άγιος Πότης θα μπορούσα να πω ότι αποτελεί ένα «βιβλίο ζωής» για μένα. Κι αυτό γιατί οι ιστορίες του γράφτηκαν στη διάρκεια δεκαπέντε σχεδόν χρόνων, σε διαφορετικές πόλεις και χώρες, κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Η πρώτη ήταν ο «Έρωτας στη Βενετία» και η τελευταία «Η θυσία». Και κατέχοντας τη θέση που κατέχουν σ’ αυτή τη μακρά διαδρομή θα έλεγα ότι είναι οι πιο ξεχωριστές για μένα. Η μια μιλά για ένα ματαιωμένο έρωτα που γνώρισε με μεγάλη καθυστέρηση την άνθισή του και η άλλη για την ύστατη θυσία που μπορεί να κάνει κάποιος για μια ψυχή που αγαπά. Η μια γραμμένη στο πρώτο πρόσωπο, η άλλη στο τρίτο. Η μια το 1995 η άλλη το 2009.
Ανάμεσά τους κόβουν βόλτες πολλές άλλες ιστορίες, που μοιάζουν να χαράζουν τα μονοπάτια τους στις αναμνήσεις μου. Λίγο αυτοβιογραφικές όπως πάντα, περισσότερο φανταστικές όπως σχεδόν πάντα. Ποιες ξεχωρίζω; Η απάντησή μου θα είναι υποκειμενική φυσικά αλλά η αιρετική «Απολογία της Μήδειας» και «Ο περιττός» είναι οι αγαπημένες μου.
Οι παλιοί επισκέπτες σ’ αυτό το μπλογκ θα έχουν διαβάσει τις περισσότερες από τις 29 ιστορίες που περιλαμβάνονται σ’ αυτή τη συλλογή. Όλες έχουν γραφτεί ξανά και ξανά και παρά το ό,τι έχουν πια εκδοθεί δεν αποκλείεται να τις επισκεφθώ και πάλι στο μέλλον. Ίσως κάποιες απ’ τις παλιές αγάπες να πηγαίνουν όντως στον παράδεισο, αλλά οι περισσότερες απ’ αυτές παραμένουν εδώ και ακολουθούν το κάθε μας βήμα.
Με την ευκαιρία θα ήθελα να ευχαριστήσω τις εκδόσεις Πάργα που αποφάσισαν να εκδώσουν μια συλλογή διηγημάτων σ’ αυτούς τους χαλεπούς, εκδοτικά, καιρούς, την Ντίνα Παμπαλλή για την επιμέλεια, τη Γιαννούλα Μπανάσιου, που μετά την «Αγγελική», μου χάρισε και πάλι ένα υπέροχο εξώφυλλο και για την Άνα Ρακέλ Ζουμάνη για το βίντεο που ακολουθεί.

Στιλέτο - Κεφάλαιο 4

Είχε πια πέσει η νύχτα όταν επέστρεψε στη Λευκωσία. Πήγε κατευθείαν στο σπίτι για να επιστρέψει το κινητό στη γυναίκα του, αλλά και για να πάρει το δικό του. Βρήκε την Ντίνα να τον περιμένει εκεί, κάτι που δεν τον εξέπληξε. Τίποτα δεν τον εξέπληττε πια. Ούτε ακόμη και η Μαργαρίτα, η οποία πού και πού του έλεγε σοκαριστικές ιστορίες για να εισπράξει τη μη αντίδρασή του, ή στην καλύτερη περίπτωση ένα χαμόγελο.
     «Πρέπει να μιλήσουμε», του είπε κοφτά.
     «Πάμε στο γραφείο μου».
     Βγήκαν έξω και κάθισαν κάτω από την κληματαριά όπου ήταν ήδη τοποθετημένο ένα πλαστικό άσπρο τραπέζι και τέσσερις καρέκλες. Προτού προλάβουν να πουν κουβέντα κατέφθασε η Γεωργία με τις λεμονάδες που δεν ζήτησαν. Χαμογέλασαν ο ένας στον άλλο και την ευχαρίστησαν καθώς έκανε επαναστροφή και έφευγε. Ευλογημένη γυναίκα. Τυχερός είμαι τελικά, σκέφτηκε ο Ιωάννου.
     «Μίλα. Σίγουρα κάτι σημαντικό έχεις να μου πεις για να έρθεις εδώ. Κάτι που δε θα μπορούσες να μου πεις στο γραφείο…»
     «Ο Παναγίδης και η γυναίκα του Κωνσταντίνου…»
     «Το περίμενα».
     «Αποφάσισα από περιέργεια, με ξέρεις τώρα, να ψάξω το γραφείο του μακαρίτη και βρήκα καταχωνιασμένες στο βάθος ενός συρταριού φωτογραφίες τους…»
     «Ώστε το ήξερε. Ενδιαφέρον. Τίποτ’ άλλο;»
     «Ίσως. Δεν είμαι σίγουρη ακόμη. Δεν μπορώ να σου πω αν δεν έχω στοιχεία».
     «Να μη μου πεις. Ξέρει ο διευθυντής για τα πιτσουνάκια μας;»
     «Αν ναι, δεν το άκουσε από μένα».
     «Ωραία. Προς το παρόν θα είναι το μυστικό μας. Αν μάθει γι’ αυτούς ο Σωτηρίου θα αντιδράσει αυθόρμητα και θα τα τινάξει όλα στον αέρα. Πήγαινε σπίτι τώρα. Ήταν μεγάλη μέρα. Πρέπει να ξεκουραστείς. Αύριο πρωί πρωί το πρώτο πράγμα που θέλω να κάνεις είναι να ξεσκονίσεις όλους τους φακέλους των υποθέσεων που ανέλαβε ο Κωνσταντίνου, όσο ασήμαντες κι αν φαντάζουν. Το ξέρω ότι αυτή τη στιγμή υποψιαζόμαστε κάποιο συγκεκριμένο άτομο, αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο».
     «Μάλιστα αφεντικό», απαντά μ’ ένα σχεδόν ειρωνικό χαμόγελο. «Αλλά είναι πολύ νωρίς για να πάω να κλειστώ στο σπιτάκι μου. Λέω να μείνω εδώ και κάνω παρεία στην Μαργαρίτα. Επιτρέπεις;»
     «Επιτρέπω».
     Κατεβάζει μονορούφι τη λεμονάδα της και μπαίνει στο σπίτι. Σχεδόν ταυτόχρονα εμφανίζεται στην πόρτα της κουζίνας η Γεωργία.
     «Θα ξαναβγείς;»
     «Ναι, αλλά όχι για πολύ».
     «Ελπίζω να μην ξέχασες για αύριο…»
     Αύριο; Τι να είναι αύριο; Ω, στην ευχή, τα γενέθλια της Ελευθερίας. Τα ξέχασε.
     «Φυσικά και δεν ξέχασα».
     «Καλά».
     Κοφτή η απάντησή της, αφού κατάλαβε το ψέμα του, αλλά δίχως ίχνος επίκρισης. Τον έχει πια συνηθίσει.

Δέκα και κάτι το βράδυ και στην Παγίδα -όνομα και πράμα- που βρίσκεται στο κέντρο της Λευκωσίας υπάρχουν πεντέξι πελάτες. Περισσότερα είναι τα κορίτσια από τις πρώην ανατολικές χώρες που τους εξυπηρετούν. Είναι πολύ νωρίς ακόμη. Μόλις μπαίνει μέσα πηγαίνει κατευθείαν στο μπαρ. Ο Νίκος παρακολουθεί ένα ματς στην τηλεόραση. Πενηντάρης, κοντόχοντρος, παρατημένος απ’ τη γυναίκα και τα παιδιά του, ένας από τους χαμένους της ζωής, τον οποίο όμως δεν άκουσε ποτέ να παραπονιέται. Τον διακόπτει.
     «Σε θέλω», του λέει.
     «Εγώ όμως δε σε θέλω», του απαντάει. «Είσαι χοντρός και άσχημος». Πάντα το ίδιο τροπάρι. «Ερωτήσεις;»
     «Ναι. Για τον Κωνσταντίνου. Τα έμαθες υποθέτω…»
     «Καθώς ερχόμουνα στη δουλειά. Τι θες να μάθεις;»
     «Ξέρω ήδη ότι ήταν εδώ ψες. Θέλω να μου πεις, αν θυμάσαι, μέχρι ποια ώρα κάθισε, αν συνάντησε κάποιον, ποια ήταν η συμπεριφορά του κτλ. Ξέρεις, τα συνηθισμένα…»
     «Λοιπόν, πρέπει να ήρθε γύρω στις δώδεκα-δωδεκάμισι. Κάθισε στην άκρη της μπάρας, εκεί που κάθεσαι κι εσύ συνήθως και παρατηρείς τους πελάτες. Παρήγγειλε μπίρα. Κάποια στιγμή τον είδα να συνομιλεί με δύο τύπους, που μάλλον ήταν μπάτσοι, αφού έχω διαταγή από το αφεντικό να μην τους χρεώνω. Αυτοί δεν έμειναν για πολύ, αλλά εκείνος είμαι σίγουρος ότι ήταν εδώ τουλάχιστον μέχρι τις τρεις-τρεισήμισι. Πίνει με σύστημα, όπως κι εσύ, μια μπίρα κάθε τρία τέταρτα της ώρας, και είμαι σίγουρος ότι ήπιε τέσσερις. Όσο για τη συμπεριφορά του δεν ξέρω τι να σου πω: μού φάνηκε κάπως αφηρημένος ή σκεφτικός ή κάτι. Σα να ήταν μα δεν ήταν εδώ».
     «Είσαι αστέρι, Νίκο».
     «Όχι το δικό σου πάντως».
     «Βάλε μια ξανθιά στη ζωή μου και επιστρέφω. Πάω έξω να μιλήσω με τον μπράβο σας».
     Ο μπράβος. Μούσκουλα νοικιασμένα από εταιρεία. Όχι και πολύ ψηλός, φτιαγμένος λες από μπετόν, με ανέκφραστο πρόσωπο και χέρια σπάτουλες, και με φωτεινά μαύρα μάτια. Η δουλειά του δεν είναι το να επιτρέπει σε κάποιους να μπουν μέσα ή να αποτρέπει κάποιους άλλους, αλλά το να παίζει τον ειρηνοποιό, να διαλύει τους καυγάδες. Τα πράγματα άρχισαν να αγριεύουν τον τελευταίο καιρό με τους ανθρώπους της νύχτας, αλλά εδώ ωστόσο ακόμη παραμένουν τα ίδια, αλλά για πόσο; Ήδη ακούγονται φήμες από παντού ότι κάποιοι τριγυρνούν από δω κι από κει και προσφέρουν με το έτσι θέλω προστασία. Κύπρο μου πώς κατάντησες!
     Δεν τον ξέρει, έτσι τσάτρα-πάτρα καταφέρνει να βρει το τηλέφωνο του Χριστάκη στο κινητό του και τον καλεί.
     «Ο πορτάρης είναι ο ίδιος με χθες;»
     «Μάλλον ναι. Ο Άρης;»
     «Είσαι ο Άρης;» τον ρωτά.
     «Ναι», απαντά, σχεδόν μέσα από τα δόντια του.
     «Μίλα». Του δίνει το κινητό. Εκείνος το παίρνει, ακούει, το κλείνει, του το επιστρέφει.
     «Τι θες να μάθεις;»
     «Ξέρεις τον Κωνσταντίνου;»
     «Όχι. Κανέναν δεν ξέρω. Είναι η τέταρτη φορά που δουλεύω εδώ. Δυο την προηγούμενη βδομάδα και δυο αυτή. Μόνο τον Χρήστο και το αφεντικό…»
     «Καλά», τον διακόπτει ανυπόμονα. «Ψες, μπορείς να μου πεις, αν θυμάσαι, αν συνέβηκε κάτι πέρα από τα συνηθισμένα. Δε μιλάω για μεθυσμένους, καυγάδες κτλ. Εκείνο που θέλω να μάθω είναι αν κάτι άλλο τράβηξε την προσοχή σου, οτιδήποτε. Μη βιαστείς να απαντήσεις. Με το πάσο σου…»
     «Αν ήταν ασυνήθιστη για κάτι χθες η νύχτα ήταν ακριβώς επειδή δε συνέβηκε τίποτα. Ήταν πεσμένη και η δουλειά. Συνήθως μπαινοβγαίνει κόσμος για να καπνίσει συνεχώς, αλλά ήταν τόσο λίγοι οι πελάτες που την περισσότερη ώρα ήμουν μόνος…»
     «Εντάξει. Τίποτα δε συνέβηκε μέσα στο μαγαζί. Έξω όμως;»
     «Τίποτα. Οι συνηθισμένοι περαστικοί ξέρεις, οι ξένοι, κάποιοι μεθυσμένοι που πέρασαν μα δε σταμάτησαν. Αυτοί…»
     «Σ’ ευχαριστώ».
     Δεν του απάντησε κι εκείνος μπήκε μέσα. Πήγε και κάθισε στη μπάρα και πήρε στα χέρια του το μεγάλο ποτήρι με την ΚΕΟ. Ο κλιματισμός, παρά το άδειο του χώρου, ήταν στο φουλ και έτσι δεν πρόλαβε να ξεπαγώσει. Την ήπιε σιγά σιγά, με μικρές γουλιές, παρατηρώντας τα κορίτσια και τους θαμώνες, που άρχισαν να γίνονται όλο και πιο πολλοί, και μετά σηκώθηκε, άφησε στον πάγκο ένα χαρτονόμισμα των πέντε ευρώ -αυτός πάντα πλήρωνε τα ποτά του- χαιρέτησε μ’ ένα νεύμα της κεφαλής τον Νίκο και έφυγε. Η νύχτα ήταν υγρή. Περπάτησε για λίγα λεπτά διασχίζοντας τη μισή Ρηγαίνης, περνώντας μπροστά από κλειστά μαγαζιά και ορθάνοικτα σαντουιτσίδικα και βγήκε στην Πλατεία Ελευθερίας. Εκεί συνάντησε τις συνηθισμένες φάτσες της νύχτας. Μετανάστες να κάθονται στα παγκάκια και να πίνουν φτηνές εισαγόμενες μπίρες, ταξιτζήδες, αργόσχολοι, περιπτεράδες. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά ανάμεσα από τα περίπτερα βρέθηκε σ’ εκείνη την παρεξήγηση κήπου, που φιλοξενούσε καφετέρια, δημόσιες τουαλέτες, δέντρα και λουλούδια, αλλά και ένα χώρο στάθμευσης. Μπορούσε να διακρίνει στο μισοσκόταδο κάποιες φιγούρες στα παγκάκια, ν’ ακούσει κάποιους ψίθυρους. Συνέχισε αδιάφορος το δρόμο του, μέχρι που έφτασε στο σκαραβαίο. Βυθισμένος στις σκέψεις του έβαλε μπρος. Ήταν σίγουρος ότι τον περίμενε μία ακόμη άγρυπνη νύχτα. Η ψύχωση που λέγαμε.

Όταν φτάνει στο σπίτι η Ντίνα είναι ακόμη εκεί. Κάθεται στο σαλόνι και μιλάει χαμηλόφωνα με την Μαργαρίτα, ενώ η Γεωργία και η Ελευθερία είναι άφαντες. Ίσως να πήγαν κιόλας για ύπνο ή και για μια βόλτα στη γειτονιά. Μάλλον για ύπνο, τώρα που το σκέφτεται, αφού η μικρή έχει εξετάσεις την επόμενη μέρα στο σχολείο. Χαιρετά μ’ ένα κούνημα της κεφαλής τις δυο τους και κατευθύνεται προς την κουζίνα και το ψυγείο. Πιάνει ένα κουτάκι μπίρα, το ανοίγει και βγαίνει έξω ξανά. Κάθεται κάτω από την κληματαριά, ελπίζοντας ότι δε θα πέσει πάνω του σαν έμπνευση κάποιο σκουλήκι. Οι ψίθυροι από μέσα συνεχίζονται, αλλά δεν τους δίνει σημασία.
     «Και τώρα, τι θα κάνεις;» ρωτά η Ντίνα.
     «Δεν ξέρω. Αυτό είναι το θέμα. Δεν ξέρω. Μπορείς να αγαπάς κάποιον και να είσαι ερωτευμένη με κάποιον άλλο; Τα έχω χαμένα. Γι’ αυτό ήθελα να μιλήσουμε άλλωστε – για να μου πεις την άποψή σου».
     «Μα η άποψή μου είναι άσχετη. Ό,τι κι αν σου πω το ξέρεις πολύ καλά πώς στο τέλος θα κάνεις αυτό που εσύ θέλεις. Λάθος ή σωστό. Δεν υπάρχει λόγος να κάθεσαι να τα αναλύεις τόσο πολύ τα πράγματα. Ηρέμησε λίγο και όλα θα ξεκαθαρίσουν σιγά σιγά…»
     «Να ηρεμήσω; Πώς; Είμαι ή δεν είμαι η κόρη του μπαμπά μου;»
     «Όσο γι’ αυτό…»
     «Μού λέει: ευτυχώς που πήρες μόνο μια από τις κακές συνήθειες μου και όχι την ασχήμια».
     «Δεν είναι άσχημος. Ούτε όμορφος. Χαριτωμένος είναι. Σαν αρκουδάκι».
     «Κι εκείνος σε συμπαθεί και το ξέρεις. Σε θεωρεί ακέραιο άνθρωπο, κάτι που δεν μπορεί να πει για πολλούς. Αλλά, άσ’ τον αυτόν. Εγώ τι να κάνω;»
     «Σου είπα: υπομονή. Όμως, ίσως και να μην είμαι και το ιδανικό άτομο γι’ αυτή την κουβέντα. Στην ερωτική μου ζωή τα κάνω πάντα θάλασσα και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί…»
     «Το καταλαβαίνεις, αλλά απλά δεν μπορείς να το αποδεχτείς. Τι να τα κάνουμε τα πτυχία και τα λαμπρά μυαλά μας αν δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα με τα πιο συνηθισμένα πράγματα στη ζωή;»
     «Ο έρωτας δεν είναι ούτε απλό ούτε συνηθισμένο πράγμα. Όλα τα περιπλέκει. Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί οι άντρες για τους οποίους μιλάς τώρα, αλλά ίσως ο καθένας απ’ αυτούς να σου δίνει κάτι διαφορετικό, κάτι που εξίσου χρειάζεσαι. Αν θες μια παρακινδυνευμένη πρόβλεψη, μετά χαράς, να σ’ τη δώσω, αλλά δε νομίζω να σου αρέσει».
     «Μίλα».
     «Δε νομίζω να καταλήξεις με κανένα απ’ αυτούς. Είτε το θέλουμε είτε όχι όλοι μας ψάχνουμε το ιδανικό στον έρωτα, κι επειδή αυτό είναι αδύνατον να το βρούμε, συνήθως συμβιβαζόμαστε με την ιδέα της δεύτερης καλύτερης επιλογής. Αν δεν το κάνουμε ούτε αυτό, τότε τα χάνουμε όλα…»
     «Αυτό το όλα είναι που ζητώ…»
     «Λίγο έλειψε να πω ότι είσαι μικρή, γι’ αυτό δεν καταλαβαίνεις. Σε περνώ μόλις τρία-τέσσερα χρόνια, αλλά κάνοντας τη δουλειά που κάνω, έχω μάθει καλύτερα από σένα τους ανθρώπους. Άκου με και μένα τη γριά. Ο άνθρωπος είναι το σύνολο των σκέψεων, των πράξεων και των επιλογών του. Για να το πω απλά: είναι ένα πακέτο, το οποίο παίρνουμε ή αφήνουμε με όλα τα περιεχόμενά του. Η σύγχυση που νιώθεις ίσως να οφείλεται και στο γεγονός ότι ζεις μια κατά βάση προστατευμένη ζωή. Δε βρέθηκες ποτέ μόνη και αβοήθητη, δεν έφαγες τα μούτρα σου, δεν έμαθες τα μαθήματά σου. Θα σου πω μια ιστορία. Έχω ένα φίλο που είναι εξαιρετικά ευθύς κι ενίοτε είρωνας ή σαρκαστικός. Κάποια φορά του σύστησα κάποιον με τον οποίο έβγαινα για μια εποχή και τον αντιπάθησε με την πρώτη ματιά. Όταν τον ρώτησα το γιατί μου απάντησε ότι: Χρειάζεται να είναι κανείς κάθαρμα για να διακρίνει ένα άλλο κάθαρμα. Κι όπως αποδείχτηκε είχε δίκιο. Νομίζω ότι κάποιο τέτοιο κάθαρμα χρειάζεσαι κι εσύ στη ζωή σου για να σε βοηθάει στα δύσκολα ή ίσως και για να σου κόβει τη φόρα…»
     «Σαν τον μπαμπά μου ακούγεσαι…»
     «Ίσως. Εξάλλου τον βλέπω κάθε μέρα. Είναι το σχολείο μου. Αν με μάθαινε πώς να βγάζω το σκασμό κιόλας…»
     Έβαλαν τα γέλια. Τις άκουσε απέξω ο Ιωάννου και χαμογέλασε. Και επέστρεψε στις σκέψεις του. Το δεξί του χέρι είναι συνέχεια στο κουτάκι της μπίρας, αλλά ελάχιστα πίνει, γουλιά τη γουλιά. Το μυαλό του μοιάζει πότε να θολώνει από την κούραση και πότε να αποκτάει μια παράξενη διαύγεια. Κάτι μας διαφεύγει, σκέφτεται αναλογιζόμενος τις λεπτομέρειες της υπόθεσης. Κάτι, αλλά τι; Δε θέλει να μπει στο σπίτι και να διακόψει τα κορίτσια για να διαβουλευθεί με την Ντίνα. Μπορούνε να τα πούνε αργότερα. Ή καλύτερα το πρωί. Αλλά μέχρι τότε…
     «Φεύγω», τον έβγαλε από τις σκέψεις του η Ντίνα. «Στο τριπάκι είσαι πάλι…»
     «Ψύχωση είπαμε!» Χαμογέλασε. «Το πρωί θα ήθελα να ρίξω κι εγώ μια ματιά στους φάκελους του Κωνσταντίνου. Όχι πώς δε σε εμπιστεύομαι αλλά…»
     «Τους άφησα στο τραπέζι της κουζίνας».
     Αν είχε μουστάκι θα το έστριβε με ικανοποίηση.
     «Είσαι αστέρι…»
     «Το ξέρω. Θες να καθίσω λίγο ακόμη μαζί σου και να τους δούμε μαζί;»
     «Όχι. Φτιάξε μόνο τον πίνακα με τα στοιχεία, όπως διαμορφώνονται».
     Ο πίνακας με τα στοιχεία. Κλεμμένη ιδέα. Την πήρε όχι από κάποιο συνάδελφο, όχι από κάποιο εγχειρίδιο ή βιβλίο αστυνομικής λογοτεχνίας, αλλά από μια ξένη τηλεοπτική σειρά, την οποία απολάμβανε να παρακολουθεί μόνο και μόνο για να γελά με τις πράξεις ή και να χαίρεται με τις επιτυχίες του ήρωά του, του House. Αυτός ο πίνακας ήταν που έλυνε πολλές από τις υποθέσεις. Ή μάλλον οι πίνακες, αφού σε ορισμένες περιπτώσεις γίνονταν τόσοι πολλοί, που το μικρό του γραφείο απλά δεν τους χωρούσε. Εκεί καταγράφονταν τα πάντα. Γεγονότα κατά χρονολογική σειρά, στοιχεία, μαρτυρίες. Κι ύστερα άρχιζαν οι προσθαφαιρέσεις. Μέχρι που έφταναν στο τελικό αποτέλεσμα, το οποίο δεν ήταν πάντοτε το επιθυμητό.
     «Τον έφτιαξα ήδη, αλλά είναι ουσιαστικά άδειος. Θα μού πεις τώρα τι έμαθες σήμερα ή προτιμάς το πρωί;»
     «Καλύτερα το πρωί, που θα είναι και το μυαλό καθαρό, αν κοιμηθώ δηλαδή. Από τους άλλους πήρες κάτι;»
     «Ουσιαστικά τίποτα. Ήταν όλη μέρα άφαντοι και όταν ήρθαν λίγο πριν φύγω το μόνο που είχαν να μου πουν ήταν ότι δε βρήκαν τίποτα».
     «Κι ο Παναγίδης;»
     «Άφαντος κι αυτός. Ίσως να παρηγορεί τη χήρα…»
     Γέλασαν κι οι δύο, σχεδόν άηχα, για να μην ενοχλήσουν αυτούς που κοιμούνταν.
     «Φεύγοντας μην ξεχάσεις να πάρεις τη ζιβανία για το γέρο σου. Έφερα ένα παγούρι, για να ’χει. Είναι στο κάθισμα του συνοδηγού…»
     «Στη Μαζεράτι σου».
     Του έκλεισε το μάτι και κίνησε προς το αμάξι. Άνοιξε την πόρτα, που ήταν έτσι κι αλλιώς πάντα ξεκλείδωτη, πήρε το άσπρο παγούρι, την έκλεισε αθόρυβα κι απομακρύνθηκε. Μια στιγμή αργότερα άκουσε το Χόντα της να ξεκινάει και μαζί μ’ εκείνη να χάνεται στους δρόμους της νύχτας. Ένιωσε κάποιον δίπλα του – ένα χέρι να τον ακουμπάει στον ώμο.
     «Δε θα πας για ύπνο;»
     «Νωρίς είναι ακόμη…»
     «Κι έχεις πολλά να σκεφτείς», συμπλήρωσε την σκέψη του η Μαργαρίτα. Αλλά δε θέλει να μιλήσει μαζί της για την υπόθεση, όχι ακόμη. Όσο ξύπνια κι αν ήταν δε θα μπορούσε να φωτίσει τα μη γεγονότα.
     «Τι δώρο να πάρω στην Ελευθερία;»
     «Το θυμήθηκες;»
     «Φυσικά όχι, αλλά είπα ψέματα στη μάνα σου, κι εκείνη έκανε πως δεν το κατάλαβε. Ευλογημένη οικογένεια…»
     Τρυφερή ακούστηκε η φωνή του και όχι ειρωνική. Εξάλλου εκείνος πίστευε πολύ στο θεσμό. Από μικρός ήθελε να παντρευτεί τη γυναίκα που θα αγαπούσε και να αποκτούσε μαζί της δύο παιδιά. Το όνειρο, έστω και με πολλές δυσκολίες, έγινε πραγματικότητα.
     «Μια χαρά οικογένεια είμαστε. Τουλάχιστον ανεχόμαστε ο ένας τον άλλο. Και είμαστε αγαπημένοι…»
     «Η μάνα σου κι η υπομονή της μαζί μου…»
     «Δεν είναι τόσο υπομονή όσο περηφάνια. Είναι περήφανη για σένα κι ας μην το λέει. Και για μένα κι ας μην το παραδέχεται. Η Ελευθερία την τσατίζει λίγο, αλλά είναι φυσιολογικό αυτό αφού είναι ακόμη στην εφηβεία».
     «Ελπίζω να μην έμπλεξε πουθενά…»
     «Μην ανησυχείς. Αυτή δε θα σε ζορίσει όπως σε ζόρισα εγώ. Η εφηβεία της είναι μάλλον βουβή. Κάποια στιγμή σίγουρα θα εκραγεί, αλλά μέχρι τότε ο κόσμος σίγουρα θα της φαντάζει διαφορετικός. Δυστυχώς δεν μπορώ να είμαι η φίλη που θα ήθελα γι’ αυτή. Η διαφορά ηλικίας είναι μεγάλη και η τρέλα που κουβαλάμε διαφορετική. Ευτυχώς όμως αυτή έχει πολλές φίλες σ’ αντίθεση με μένα…»
     «Αλήθεια, τι απέγιναν όλες αυτές που μας κουβαλούσες εδώ μέσα».
     «Απλά έπαψαν να είναι φίλες. Οι σχέσεις μας ήταν επιφανειακές. Νομίζω ότι οι άντρες είναι πιο πιστοί στις φιλίες τους απ’ ό,τι οι γυναίκες και δε ζηλεύουν όπως αυτές…»
     «Ούτε κι εγώ έχω πολλούς φίλους, όπως ξέρεις. Πολλές φορές σκέφτομαι ότι οι μόνοι άνθρωποι που χρειάζομαι είστε εσείς. Μόνο με τον Χριστάκη μιλάω λίγο και κάποιους γνωστούς από δω κι από κει. Α, και με την Ντίνα».
     «Δεν μπορείς να την καταλάβεις, έτσι;»
     «Μπορώ και δεν μπορώ. Την εμπιστεύομαι όμως κι αυτό δεν είναι λίγο».
     «Κι εγώ την εμπιστεύομαι. Γι’ αυτό της λέω τα μυστικά μου. Τις περισσότερες φορές δεν μπορεί να με βοηθήσει, αλλά το ότι κάθεται και με ακούει είναι αρκετό. Δε χρειάζομαι κάτι άλλο. Αργά ή γρήγορα θα βρω τις απαντήσεις που ζητώ».
     «Αυτή είναι η δουλειά των φίλων: να ακούνε ο ένας τον άλλο…»
     «Και να προστατεύει ο ένας τον άλλο».
     «Ίσως. Αλλά στην τελική κανείς δεν μπορεί να σε προστατεύσει από τον εαυτό σου».
     «Λέει ο μπαμπάς μου ο φιλόσοφος».
     Τον πειράζει και του αρέσει. Νιώθει τόσο στενά συνδεδεμένος μαζί της, που σα να βγήκε από τα δικά του σπλάχνα, δίχως την αναγκαία διαμεσολάβηση της γυναίκας του.
     «Δεν μου απάντησες…»
     «Για το δώρο; Δε θα σου αρέσει η απάντηση, αφού ξέρω τις απόψεις σου για το μιμητισμό και τη μόδα και πάει λέγοντας. Κάνε της ό,τι δώρο θες ή δώσ’ της λεφτά».
     «Πες μου τι θέλει;»
     «Κινητό. Αλλά όχι οποιοδήποτε, και σίγουρα όχι σαν το δικό σου».
     «Γιατί, τι έχει το δικό μου;»
     «Ακριβώς. Δεν έχει απολύτως τίποτα. Ανήκει στον τεχνολογικό μεσαίωνα».
     Την κοιτάει δήθεν απορημένος. Αφού μπορώ να καλέσω κάποιον και να με καλέσει κι αυτός, μοιάζει να θέλει να της πει, μα δεν το κάνει. Σκύβει το κεφάλι σαν μικρό παιδί, ντροπιασμένο που το έπιασαν αδιάβαστο. Κι ύστερα χαμογελά.
     «Θα σου δώσω τα λεφτά και θα της το πάρεις εσύ. Σύμφωνοι; Αν πήγαινα να το αγοράσω εγώ θα ήμουνα σα χαμένος. Εξάλλου ποτέ μέχρι τώρα δε μου ζήτησε τίποτα…»
     «Ωραία, θα πάω αύριο πρωί πρωί. Αλλά ετοιμάσου να ξηλωθείς…»
     «Έτοιμος είμαι, από την ημέρα που γεννήθηκες».
     Σηκώνεται εκείνη. Σκύβει και τον φιλά στο μέτωπο, στο σημείο που τα μαλλιά πήραν να αραιώνουν. Μπαίνει στο σπίτι χωρίς να τον καληνυχτίσει. Δε συνηθίζουν να το κάνουν ποτέ αυτό. Το θεωρούν ίσως μια τυπικότητα που αφορά την πλειοψηφία των ανθρώπων, αλλά όχι αυτούς τους δύο.
     Σε λίγο την ακολουθεί και κείνος. Δε νυστάζει καθόλου, αλλά διάολε, κάποτε πρέπει να κοιμηθεί. Κάνει ένα ντους για να ξεπλύνει τον ιδρώτα του και τις σκέψεις της μέρας. Μόνο ο πρώτος τον αποχαιρετά. Όταν μπαίνει στο υπνοδωμάτιο βλέπει ότι η Γεωργία είναι ακόμη ξύπνια. Διαβάζει ένα από εκείνα τα ρομάντζα που είναι πολύ της μόδας τώρα τελευταία. Ξαπλώνει αμίλητος δίπλα της, πάνω από τα σεντόνια. Κοιτάει στις σκιές που το φως από το αμπαζούρ δημιουργεί στους τοίχους και το ταβάνι. Σκέφτεται. Τα μάτια κλείνουν. Σκέφτεται. Θα του πάρει τρεις ώρες να κοιμηθεί και άλλες τόσες για να ξυπνήσει.

Συνεχίζεται


Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Τα μπλουζ της Μίρας - τρέιλερ

The Vampire - Baudelaire

Γαλανή & Λεύκιος. Δωρεάν eBook

Το βιβλίο αυτό φιλοξενεί μια συλλογή από ιστορίες. Από Αληθινές Μυθιστορίες. Ιστορίες για άντρες παράξενους και για γυναίκες ξωτικά. Ιστορίες για κόσμους μυστικούς και για της ζωής τη μεγάλη φάρσα. Ιστορίες για τη χαρά του τώρα και την πίκρα του χθες.

     Μύθος και πραγματικότητα γίνονται ένα μέσα απ’ αυτές τις αφηγήσεις, και ταξιδεύουν τον αναγνώστη προς όνειρα ανείπωτα και παραδείσιους τόπους. Του μιλάνε γι’ αυτά που ίσως κι ο ίδιος σκέφτηκε, αλλά δεν τόλμησε ποτέ να ομολογήσει.

Από το οπισθόφυλλο.

Οι ιστορίες αυτές γράφτηκαν το πυρετικό καλοκαίρι του 2002 και κυκλοφόρησαν σε μια κακοτυπωμένη έκδοση το χειμώνα του 2003, στην οποία δε θέλησα να κάνω καμία διόρθωση ή αλλαγή. Σκέφτηκα πολλές φορές ότι έπρεπε να καθίσω να τις ξαναγράψω, να τους δώσω νέα πνοή, αλλά κάτι το ότι άρεσαν σε όσους τις διάβασαν όπως ακριβώς είναι, κάτι οι νέες ιστορίες που ζητούσαν την προσοχή μου, κάτι το ότι… βαριόμουνα, ποτέ δεν το έκανα. Αν και προσπάθησα. Κάθισα και ξανάγραψα τρεις από αυτές, αλλά δε θέλησα να τις βάλω στη θέση των πρωτότυπων σ’ αυτή την ηλεκτρονική έκδοση. Αντίθετα, αφαίρεσα μια ιστορία που ένιωσα ότι δε συμβάδιζε με το πνεύμα του βιβλίου.
     Τώρα, εννιά χρόνια μετά τη συγγραφή, αυτές οι ιστορίες που θυμίζουν πολύ παραμύθια, εξακολουθούν να είναι από τις αγαπημένες μου. Η τρελή του χωριού, Ο γέρος που σκέφτεται, Το στοιχειωμένο σπίτι, η Σάριτα, Το Τάμα, Ο αληθινός, Το αίμα της Ερατώς, Η Λουτσία και τα μάτια της (Για τα μάτια της Λουτσίας), Το τίμημα, Το μυστικό του παππού, Το χωριό φάντασμα και η Γαλανή και (ο) Λεύκιος, έχουν χαράξει βαθιά τους δρόμους τους μέσα μου. Κι οι ήρωές τους είναι από τους πλέον αγαπημένους μου. Επειδή δεν είναι σε τίποτα συνηθισμένοι. Γιατί τολμούν. Επειδή ερωτεύονται παράφορα. Και διότι κυνηγούν τα όνειρά τους.

Κατεβάστε το βιβλίο δωρεάν από εδώ

Το λάθος πάθος, δωρεάν eBook

«Οι ώρες, οι μέρες και οι νύχτες, περνούν πολύ γρήγορα εδώ. Τις παρασύρει στο μηδέν και στο άπειρον το ποτάμι του χρόνου, που στο πέρασμά του δεν αφήνει τίποτα όρθιο, παρά μόνο κάποιες αναμνήσεις. Με τις αναμνήσεις ζούμε, με τις αναμνήσεις πεθαίνουμε. Μια ανάμνηση κι εμείς, που κάποτε θα σβήσει και θα χαθεί.
     Κάθομαι εδώ και μιλώ στην ψυχή σου Ελένη, όχι τόσο για να με ακούσεις εσύ, όσο για να με ακούσουν κάποιες άλλες ψυχές, για να γίνουν αυτές οι σιωπηλοί εξομολογητές και παρηγορητές μου.
     Σαν ένας γάμος του ουρανού και της κόλασης είναι οι στιγμές που ζω εδώ, όπως θα έλεγε και ο Ουίλιαμ. Ουρανός εσύ, κόλαση η απουσία σου».
   
     Η αγαπημένη πεθαίνει, κι ο νέος κάθεται πάνω από τον τάφο της και μιλά με το πνεύμα της…

     Μια ιστορία για την αιώνια αγάπη, για τον πόνο που συνοδεύει την απώλεια, για τον έρωτα που ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες, και για κείνους που δεν ξεχνούν ότι: ζωή, γυναίκα και αγάπη είναι ένα και το αυτό.

Αυτά διαβάζει κανείς στο οπισθόφυλλο του βιβλίου που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2000 από τις Εκδόσεις Γη στη Λευκωσία. Δεν μπήκα στον κόπο να το ξαναδιαβάσω και να κάνω διορθώσεις στα τυπογραφικά ή ορθογραφικά και συντακτικά λάθη. Το άφησα έτσι όπως ακριβώς είναι, επειδή απλά δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Οι γραφές της αθωότητας δεν κάνει ν’ αλλάζουν στο πέρασμα του χρόνου.
     Αναφέρω ότι σε δευτερεύοντες ρόλους σ’ αυτή τη νουβέλα συναντάμε τους ποιητές Ουίλιαμ Μπλέικ, Έμιλι Ντίκινσον, Κώστα Καρυωτάκη και Μαρία Πολυδούρη, απ’ την οποία δανείστηκα και αρκετές «ατάκες».

Κατεβάστε το δωρεάν από εδώ

Σ' αγαπώ απελπισμένα eBook

Η Μάγια είναι ένα μοναχικό κορίτσι που ζει σε μια πόλη που δεν κατονομάζεται αλλά είναι η Λευκωσία. Ο Νικόλας ζει στην ίδια πόλη. Η τύχη θα οδηγήσει τους δυο τους  μια βραδιά σ’ ένα κήπο ερημικό κι αμέσως θα συναντήσει ο ένας στον άλλο την αδελφή ψυχή του. Ο έρωτας ανάμεσά τους θα φουντώσει από τη μια στιγμή στην άλλη, και θα είναι ένας έρωτας σχεδόν ονειρικός, αλλά -το μεγάλο Αλλά- θα τον καταδικάσουν στον αφανισμό τα πείσματα και οι εμμονές τους.
     Τώρα ζουν κι οι δυο μοναχοί αναθυμούμενοι τα παλιά, σε διαφορετικές πλέον πόλεις, και προσπαθούν να μετρήσουν τα λάθη τους και τα σωστά, να ξεφύγουν από το παρελθόν και να χαράξουν πορεία για μια νέα ζωή. Ο ένας, στα Χανιά, ζει τον πρώτο ίσως της ψυχής του χειμώνα. Περιφέρεται στους δρόμους της νύχτας μοναχός, πίνει ρακή και κόκκινο κρασί σε μέρη ήσυχα, σκέφτεται την πτώση του και νιώθει σίγουρος ότι ο αγαπημένος τόπος θα τον αναστήσει ξανά. Η άλλη, στη Λευκωσία, για μήνες παραπαίει ανάμεσα στην απόγνωση και την αποθυμιά και νιώθει σίγουρη ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Αλλά δεν είναι. Και τώρα πρέπει να βρει τη δύναμη ν’ αλλάξει ζωή και να προχωρήσει προς το αύριο, έχοντας δίπλα της έναν αναπάντεχο συνοδοιπόρο και μέσα της μια μελλοντική υπόσχεση.
     Αυτή όμως δεν είναι μοναχά η ιστορία του Νικόλα και της Μάγιας. Ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο ρόλο διαδραματίζουν σ’ αυτήν και δύο δευτερεύοντες αρχικά, αλλά πιο σημαντικοί όσο περνά η αφήγηση χαρακτήρες: Η Αριάδνη, φίλη του πρώτου, η γυναίκα που τον ξέρει καλύτερα απ’ τον καθένα, και η Νάζια, μια από τις «Γυναίκες της συγνώμης», που κάποιοι απ’ τους αναγνώστες θα θυμούνται απ’ το ομώνυμο βιβλίο. Για μια ακόμη φορά οι ήρωες περιπλανούνται από τόμο σε τόμο, από τόπο σε τόπο, κάνουν νέους φίλους και γνωρίζουν νέες συγκινήσεις, καθώς ο τροχός της μοίρας εξακολουθεί να γυρίζει.
     Το «Σ’ αγαπώ απελπισμένα» είναι μια από εκείνες τις ιστορίες που κτίζουν κόσμους και γκρεμίζουν βεβαιότητες ή και αντίστροφα. Στο επίκεντρό της, όπως και στα άλλα βιβλία του συγγραφέα, είναι οι άνθρωποι. Αυτοί που μας περιτριγυρίζουν. Αυτοί που συναντάμε κάθε πρωί στο δρόμο μας ή και μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Άνθρωποι που βρίσκουν την αγάπη και τη χάνουν, μα οι οποίοι δεν τα παρατάνε. Η ζωή, μοιάζουν να θέλουν να μας πουν, είναι ένας αγώνας. Κι αυτοί είναι αποφασισμένοι με κάθε μέσο να τον κερδίσουν.

Αποσπάσματα: Κεφάλαιο 1, Κεφάλαιο 2, Κεφάλαιο Β' 1, Κεφάλαιο Β' 2

Αγορά από εδώ

Τα μπλουζ της Μίρας eBook

Αυτή είναι η ιστορία του Δημήτρη και της Μίρας. Εκείνος, ένας φοιτητής που επιστρέφει στη γενέθλια πόλη του, τα Χανιά, και εξαιτίας ενός στοιχήματος γνωρίζει τη γυναίκα της ζωής του. Εκείνη, μια τυραννισμένη ψυχή που κουβαλά πολλά βάρη στην πλάτη της, μια νεαρή πρόσφυγας από την πρώην Γιουγκοσλαβία, που θα συναντήσει στο πρόσωπό του την πρώτη αληθινή ψυχή – κάποιον που είναι ικανός να την κάνει να αρχίσει να ονειρεύεται ξανά.
     Ο έρωτάς τους θα ανθίσει μέσα στο καταχείμωνο και θα είναι ένας έρωτας ρομαντικός, μοντέρνος και παλιομοδίτικος την ίδια ώρα. Θα γίνουν ο ένας για τον άλλο φίλος και παρηγορητής, δάσκαλος και μαθητής. Ο Δημήτρης, μέσα από τη σχέση αυτή θα αντιληφθεί πόσο τυχερός υπήρξε στ’ αλήθεια στη ζωή του, ενώ η Μίρα χάρη σ’ αυτή θα μάθει να χαμογελά και πάλι.
     Ο δρόμος τους ωστόσο δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Η Μίρα κρύβει πίσω της ένα σκληρό παρελθόν που δεν παύει ποτέ να την πληγώνει, αλλά και ένα γλυκό μυστικό που της δίνει ζωή. Χωρίς να το επιθυμεί αυτό το παρελθόν θα αναδυθεί απ’ τα σκοτάδια του για να στοιχειώσει τα όνειρά της. Ο νέος πόλεμος στην πατρίδα της, οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ, θα της μαυρίσουν την ψυχή και θα γεννήσουν μέσα της νέους φόβους. Και τότε θ’ αποφασίσει να επιστρέψει εκεί που άρχισαν όλα. Εκεί που έχασε κάτι ξεχωριστό κι απέκτησε κάτι πολύτιμο: στο Βελιγράδι. Συνοδοιπόρος της σ’ αυτό το ταξίδι θα είναι ο Δημήτρης, ο άνθρωπός της.
     «Τα μπλουζ της Μίρας» είναι μια ιστορία για την αγάπη, που ανθίζει κάτω κι από τις πλέον αντίξοες συνθήκες, αλλά και για την απώλεια. Για την ελπίδα και την απελπισία. Για τους ανθρώπους που ξέρουν ν’ αγαπούν αληθινά και να χαρίζουν της ζωής τους το περίσσευμα στο άλλο τους μισό. Για το σκοτάδι που πέφτει απειλητικό, αλλά και για το φως που αναβλύζει απροσδόκητα. Αλλά είναι και ένα οδοιπορικό. Στα Χανιά, στη Θεσσαλονίκη, στο Βελιγράδι και στο Σαράγεβο. Στους τόπους των ψυχών…

Μπορείτε να το αγοράσετε από εδώ

Διαβάστε αποσπάσματα:  Κεφάλαιο 1, Τρεις, Ημερολόγια VI, Το λάθος πάθος


Υ.Γ. Το βιβλίο αυτό πρωτοκυκλοφόρησε το 2003 από τις Εκδόσεις Διόπτρα. Το έγραψα από την αρχή κάνοντας αρκετές προσθήκες και αλλαγές. Ο πρωτότυπος τίτλος ήταν: Μίρα, το λουλούδι του πολέμου. Ήταν μια απ' αυτές τις ιστορίες που με "κυνηγούσαν' για χρόνια και έπρεπε να της αποδώσω δικαιοσύνη.

Όλα αυτά που χάσαμε eBook

Αυτή είναι η ιστορία της Χοπ και του Άντι. Της Χοπ, που παρά το όνομά της στη ζωή δεν έτρεφε καμία ελπίδα και του Άντι, που ήταν η προσωποποίησή της. Η Χοπ σ’ αυτόν θα συναντήσει έναν άντρα, αλλιώς κι αλλιώτικο, ένα χαμογελαστό ιδεαλιστή που θα της αλλάξει την οπτική. Ο Άντι θα βρει σ’ εκείνη μια ξεχωριστή ψυχή, που κρύβει, χωρίς καλά καλά κι η ίδια να το καταλαβαίνει, πολλή καλοσύνη μέσα της.
     Ο έρωτάς τους μοιάζει φτιαγμένος στ’ αστέρια, είναι σίγουροι ότι οι μοίρες οδήγησαν τον ένα στον άλλο. Το μόνο που η ζωή έχει διαφορετικά σχέδια γι’ αυτούς, θα τους χτυπήσει αμείλικτα. Η Χοπ θα περάσει αστραπιαία από τη λύπη και στη χαρά και αντίστροφα. Ο Άντι δε θα μπορέσει να δει τους κόπους μιας ζωής να δικαιώνονται, αλλά στο τέλος, χάρη στο πείσμα της αγαπημένης του, θ’ αναδειχθεί, έστω και έμμεσα, ο νικητής.
     Το «Όλα αυτά που χάσαμε» είναι μια ιστορία για τον έρωτα και την απογοήτευση, για τους νέους που αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο, κι εκείνους που αποδέχονται απλά ό,τι τους σερβίρουν έτοιμο στο πιάτο. Κι είναι μια ιστορία για τα ξυπνήματα, εκείνα που ανοίγουν τα μάτια σε μια ζωή σκληρή, πραγματική, που δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτή της γυάλας που μας περιβάλλει. Και, τέλος, είναι μια ιστορία για τους ανθρώπους και για τη δίχως όρους και όρια φιλία, αυτήν που ξεπερνά κάθε εμπόδιο που ξεπροβάλλει στο δρόμο της και μπορεί να κάνει θαύματα.
     Οι ήρωες κινούνται στους δρόμους της πόλης της Νέας Υόρκης και στα Απαλάχια. Μιλάνε, ακούνε, μαθαίνουν, συζητούνε, θυμούνται όλα αυτά που χάσανε και χαράζουν πορεία για ένα ξεχωριστό αύριο.

Αγορά από εδώ


Αποσπάσματα: Κεφάλαιο 1, Κεφάλαιο 2, Κεφάλαιο 6, Κεφάλαιο 10, Κεφάλαιο 14, Κεφάλαιο 25

Εβδομάδα eBook

Εβδομάδα αφιερωμένη στα ηλεκτρονικά μου βιβλία θα είναι αυτή. Αρχίζοντας από αύριο και μέχρι την Παρασκευή θα παρουσιάσω τα βιβλία που διαθέτω προς πώληση ή και δωρεάν από το Lulu, τα οποία μπορείτε να δείτε δίπλα. Ήδη έχω κάνει αναφορά στο "Δυο φωνές και μια σιωπή". Τις επόμενες ημέρες θα σας δώσω τις περιλήψεις και θα κάνω παραπομπές σε συνδέσμους για πέντε ακόμη βιβλία, τα οποία έχω κατά καιρούς δημοσιεύσει εξ' ολοκλήρου εδώ. Τρία από αυτά, εκείνα τα οποία διατίθενται προς την εξωφρενική τιμή των 3.50 ευρώ, έχουν γραφτεί ξανά από την αρχή. Αυτά που διαθέτω δωρεάν δε θέλησα να τα "αγγίξω" πάλι, αφού έρχονται από άλλες εποχές, λίγο πιο αθώες, αλλά και πιο πλούσιες σε φαντασία και συναισθήματα. Καλό μήνα σας εύχομαι...