Λάκης Φουρουκλάς

Ο Άγιος Πότης στον Φιλελεύθερο

2011-11-28T14:34:00.000+02:00

Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο

Λάκης Φουρουκλάς, Ο Άγιος Πότης, Εκδ. Πάργα, 2011

Με τον Μιχάλη Παπαντωνόπουλο

Πριν λίγες ημέρες συνάντησα στο Διαδίκτυο την ακόλουθη σημείωση του ίδιου του συγγραφέα: «Ο “Άγιος Πότης” θα μπορούσα να πω ότι αποτελεί ένα “βιβλίο ζωής” για μένα». Και στη συνέχεια ξεκαθαρίζει πως αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα 29 διηγήματα που συνθέτουν το ανά χείρας βιβλίο γράφτηκαν στη διάρκεια δεκαπέντε περίπου χρόνων, σε διαφορετικές πόλεις και χώρες και σίγουρα κάτω από διαφορετικές συνθήκες.
Και ορθώς αποσαφηνίζει τον χαρακτηρισμό «βιβλίο ζωής», γιατί έχοντας παρακολουθήσει τα λογοτεχνικά βήματα του Λ. Φουρουκλά από την αρχή -έστω και αναδρομικά-, θα πρότεινα πως τον συγκεκριμένο όρο δικαιούνται να τον νέμονται από κοινού η νουβέλα του «Το λάθος πάθος» και η «Μίρα, το λουλούδι του πολέμου». Εν τούτοις, ο «Άγιος Πότης» γράφεται διαρκώς, ξανά και ξανά, στο ίδιο χρονικό διάστημα. Συγκεντρώνει τα διηγήματα που διανύουν τη μέσα απόσταση της λογοτεχνικής παραγωγής του Φουρουκλά. Δεν είναι όμως το εργαστήριό του· και θα ήταν άδικο να υιοθετηθεί η αντίληψη πως πρόκειται για διηγήματα που δεν «εκχωρήθηκαν» στα μεγαλύτερα μυθιστορήματα του συγγραφέα, ή για τα κατάλοιπα της συγκεκριμένης περιόδου.
Στον «Άγιο Πότη» ο φακός του Φουρουκλά μένει σταθερά προσηλωμένος στον άνθρωπο και την καθημερινότητά του: αφηγείται τα πάθη και τις μύχιες σκέψεις του σ’ έναν κόσμο που ισορροπεί επικίνδυνα στο εσωτερικό οικοδόμημα των πρωταγωνιστών του που γκρεμίζεται και στήνεται διαρκώς ως την οριστική ερήμωση ή την τέλεια κάθαρση. Κι η τελευταία συνθήκη -η κάθαρση- συχνά κάνει την εμφάνισή της όχι ως τέλος της διήγησης μα ως εγγενές χαρακτηριστικό των ηρώων του Φουρουκλά. Σαν να σκύβει σπλαχνικά ο συγγραφέας πάνω από τους φτωχοδιαβόλους της ζωής και να τους καθαρίζει από το σκοτάδι τους, για να λάμψει ως σπάνιο ορυκτό η αγνότητα των συναισθημάτων τους· αυτή που φαινομενικά έχει χαθεί στους δρόμους του αλκοόλ, της πορνείας ή του μικροαστικού νοικοκυριού.
Όπως σημειώθηκε παραπάνω, υπάρχει μια χρονική απόσταση δεκαπέντε ετών ανάμεσα στην παλαιότερη ιστορία του βιβλίου («Έρωτας στη Βενετία», 1995) και την πλέον πρόσφατη που είναι «Η θυσία» (2009). Φυσική συνέπεια αυτής της μακράς διαδρομής που διανύει ο «Άγιος Πότης» είναι η ανισότητα μεταξύ των διηγημάτων, παρόλο που ο συναισθηματικός τόνος και η γλώσσα του συγγραφέα έχουν λειανθεί. Έτσι, η ανισότητα μάλλον αφορά τις περιπτώσεις όπου η ανάπτυξη της πλοκής υπερκαλύπτει ή υπολείπεται της αναλυτικής προσέγγισης των χαρακτήρων.
Συνολικά, τα διηγήματα της συλλογής κινούνται από τους ματαιωμένους έρωτες που γνωρίζουν την άνθισή τους μεταγενέστερα στη ζωή των πρωταγωνιστών τους ή μένουν για πάντα ανεκπλήρωτοι μέχρι τις θυσίες στις οποίες υποβάλλεται κάποιος προς χάριν του άλλου μισού του. Ανάμεσά τους παρεμβάλλονται ιστορίες περισσότερο ή λιγότερο βιογραφικές, συντεταγμένες άλλοτε στον πλήρη ρεαλισμό κι άλλοτε σε συνθήκες ονείρου. Ιστορίες δραματικές ή και εκφορές της ανθρώπινης κωμωδίας. Ιστορίες για τον έρωτα, το ροκ, τον πόλεμο και την παραφορά των ανθρώπινων παθών που εκτυλίσσονται με σκηνικό τη Βενετία, την Κρήτη, την Αθήνα και τη Λευκωσία, αλλά ακόμα και την Ταϊλάνδη ή την Ινδία. Συνθήκη που οδηγεί τον αναγνώστη να αναπλάσει τη μυθολογία του έρωτα σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, μα όχι να εστιάσει στην ιδιαίτερη ερωτική ατμόσφαιρα που αποπνέει καθένας από τους παραπάνω αστικούς ιστούς.
Άλλωστε, στο εν λόγω βιβλίο ο άνθρωπος είναι η αναζήτηση έξω από χωροχρονικές παραμέτρους.
Κάποιοι από τους χαρακτήρες θα βρουν τις επιθυμητές απαντήσεις στην πορεία του βίου τους κι άλλοι όχι. Κάποιοι θ’ αγγίξουν την ευτυχία κι άλλοι θα συνεχίσουν να την ονειρεύονται ή να την εφιαλτούν.

Φιλελεύθερος 27 Νοε. 11

Στιλέτο - Το τέλος

2011-11-09T13:20:00.000+02:00

Πήρε μια εβδομάδα άδεια. Για να σκεφτεί, είπε. Κι είχε πολλά να σκεφτεί. Θα ήθελε να πάει ένα ταξιδάκι, αλλά ήταν αδύνατον να το κάνει αυτό. Η Γεωργία δε θα άφηνε τη μικρή της κόρη χωρίς καλό σπιτικό φαγητό στη διάρκεια της εξεταστικής περιόδου, ο κόσμος να χαλούσε. Η αχαΐρευτη η Μαργαρίτα μόνο αβγά βραστά και ομελέτες και τηγανιτές πατάτες ήξερε να φτιάχνει οπότε, αν έλειπε εκείνη απ’ το σπίτι, η μεγάλη της η κόρη θ’ άφηνε το καμάρι της να πεινάσει ή ακόμη χειρότερα, θα το τάιζε με ετοιματζίδικα φαγητά. Όχι, αυτό δε θα το επέτρεπε ποτέ.
     Όταν την ενημέρωσε για την ενδεχόμενη προαγωγή του δεν ήξερε κατά πόσο θα τον χτυπούσε ή θα τον αγκάλιαζε. Αν δεν τη δεχόταν θα του έκοβε και την καλημέρα, ήταν σίγουρος γι’ αυτό. Αν δεν σκέφτεσαι τον εαυτό σου, σκέψου εμάς, θα του έλεγε και θα είχε δίκιο. Αλλά δεν του είπε τίποτα. Αρκέστηκε να τον κοιτάξει βαθιά στα μάτια, μεταδίδοντας έτσι το μήνυμά της, που μεταφραζόταν σε: Φρόντισε, κακομοίρη μου, αλλιώς…
     Δύσκολα μού βάζουν, σκέφτεται. Αυτού του αρέσουν τα απλά πράγματα στη ζωή. Πού να πάει να μπλέξει τώρα! Αλλά από την άλλη είναι κι η Ντίνα. Κι αυτά που του είπε. Είναι ευκαιρία να ξεφορτωθούμε τα σαπισμένα μυαλά. Ακούς εκεί, σαπισμένα μυαλά. Γέλασε όταν την άκουσε, αλλά όχι για πολύ. Αν δεν το έκανε αυτός, τότε ποιος; επέμεινε εκείνη. Όντως, ποιος; Οι άλλοι αξιωματικοί της γενιάς του ήταν αραχτοί στις θεσούλες τους και απλά περίμεναν πώς και πώς τη μέρα που θα αφυπηρετούσαν. Πρόσφατα μάλιστα, όταν προέκυψε το θέμα με το συνταξιοδοτικό, άρχισαν να παίρνουν απανωτές άδειες, είτε από το γιατρό, είτε επειδή δήθεν τους τις χρωστούσαν, ώστε να επεκτείνουν για λίγα ακόμη χρόνια το κωλοβάρεμά τους. Ενώ αυτός είχε όρεξη για δουλειά. Πολλή όρεξη. Και με τους νέους στο πλευρό του κάθε μέρα μάθαινε και κάτι το καινούριο και, πολλές φορές, εντυπωσιακό. Όχι πως θα γινόταν ποτέ ατσίδας στους υπολογιστές, πάντα με το ένα δάχτυλο θα έγραφε και κάποια άλλη ψυχή θα τραβούσε τα ζόρια, αλλά όσο να ’ναι του άρεσε αυτός ο θαυμαστός καινούριος κόσμος, όπου όλα ήταν ένα πάτημα του κουμπιού μακριά. Ο κόσμος των κόρων του, της Ντίνας και του Τεκ.
     Είναι νωρίς το βράδυ. Κάθεται μοναχός κάτω από την κληματαριά και κρατάει στο αριστερό του χέρι ένα κουτάκι ΚΕΟ. Στα δάχτυλα του δεξιού στριφογυρίζει ένα νόμισμα. Να το παίξω κορόνα-γράμματα; αναρωτιέται. Χαμογελά ειρωνικά στον εαυτό του. Τέτοια πράγματα δεν τ’ αφήνουμε στην τύχη.
     Η σκέψη του ταξιδεύει για λίγο στην τελευταία υπόθεση. Τους άλλους τους μπαγλάρωσαν, αλλά ο Πιγκουΐνος κατάφερε και πάλι να τη βγάλει καθαρή. Μάλλον αυτός διευθέτησε την εισαγωγή του ουκρανού, αλλά άφησε τα υπόλοιπα στον Γρηγόρη. Κι αυτός τα θαλάσσωσε. Αλλά δεν είπε τίποτα για το αφεντικό του. Ούτε λέξη. Αφού ξέρει πόσο μακρύ είναι το χέρι του. Καλύτερα μόνος στη φυλακή και φίλος του, παρά παρέα μέσα εκεί μαζί του και εχθρός.
     «Γράμματα», τον βγάζει από την περισυλλογή του η πρόσχαρη φωνή της Μαργαρίτας.
     «Τι;»
     «Σκέφτεσαι να παίξεις κορόνα-γράμματα το μέλλον σου, έτσι; Ε, σου λέω να διαλέξεις γράμματα…»
     «Άσε καλύτερα. Αποφάσισα. Θα χαρεί η μάνα σου…»
     Χαμογέλασε εκείνη. Πλησίασε και τον αγκάλιασε παρά το ότι το κορμί του έζεχνε από τη ζέστη που δεν έλεγε να κατακαθίσει.
     «Πάω να της το ανακοινώσω…»
     «Περίμενε…»
     Σιγά να μην περίμενε. Έφυγε σα σίφουνας και μια στιγμή μετά άκουσε ένα επιφώνημα χαράς από την κουζίνα. Επιτέλους, θα είπε η Γεωργία, επιτέλους. Με τέτοιο δώρο που της χάρισε αύριο μάλλον θα τον ξεπλήρωνε με το αγαπημένο του φαΐ, ρολό. Αυτά στο κοινό τους οικιακό αύριο, αφού το άλλο, το επαγγελματικό, αποτελούσε τώρα για κείνον μια άγνωστη χώρα. Το αύριο θα του έφερνε σίγουρα μια νέα υπόθεση, ένα νέο έγκλημα και άλλο ένα, καινούριες προκλήσεις, μικρές και μεγάλες συγκινήσεις. Θα τον οδηγούσε σε κάποια σκοτεινά μονοπάτια, τα οποία θα προσπαθούσε να φέρει στο φως. Έχει αγώνα αύριο, όπως λέει η διαφήμιση, αλλά έχει και δουλειά, κι αγωνία πολλή. Δεν παραπονιέται όμως, αφού δεν είναι μόνος. Κι αυτό δα είναι το πιο σημαντικό.
     «Γυναίκα. Μπίρα…» της φωνάζει με το ψευδοαυταρχικό του ύφος. Κι εκείνη τον ψευδοϋπακούει. Τρέχει κοντά του, τον αγκαλιάζει, τον φιλά. Μα, άλλη μπίρα απόψε δεν έχει. Απόψε είναι γιορτή.

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Στιλέτο - Κεφάλαιο 26

2011-11-02T12:09:00.001+02:00

Ήσυχα πέρασε το σαββατοκύριακο για τους συνεργάτες του, όχι το ίδιο ήσυχα για κείνον. Έδωσε σε όλους άδεια, αλλά ήταν σε συχνή τηλεφωνική επικοινωνία μαζί τους, σε περίπτωση που θα συνέβαινε κάτι απρόοπτο. Τελικά ο ουκρανός ήταν μεγάλο ψάρι. Νεαρός στρατιώτης στις δυνάμεις της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και μετά μισθοφόρος στην υπηρεσία όποιου διέθετε τα περισσότερα χρήματα. Αν και ύποπτος για διάφορα εγκλήματα, πάντα κατάφερνε να ξεφεύγει απ’ την τσιμπίδα του νόμου. Κάτι οι ατσίδες δικηγόροι, κάτι τα πάρε δώσε με τα μεγάλα κεφάλια και τα ακόμη μεγαλύτερα κεφάλαια της εκάστοτε εξουσίας, κάτι το ότι κάποιοι σκέφτονταν ότι ήταν καλύτερο να έχουν ένα ελεύθερο σκοπευτή στην υπηρεσία τους, παρά αντίπαλο ή στη φυλακή, κάτι το ένα, κάτι το άλλο, για χρόνια και χρόνια την έβγαζε καθαρή. Μέχρι που ήρθε στην Κύπρο για ένα ακόμη χτύπημα και οι δρόμοι του διασταυρώθηκαν με τον χοντρό. Με τον χοντρό, που ξόδεψε ολόκληρο το Σάββατο στο σπίτι του, κάνοντας μικροδουλειές που ανέβαλλε εδώ και καιρό, και τις πρωινές ώρες της Κυριακής στον Πωμό προσπαθώντας μάταια να ψαρέψει με τον Χριστάκη. Μάταια αφού τα άτιμα δεν τσιμπούσαν. Το μεσημέρι έφαγαν παρέα σε μια ταβέρνα λίγο έξω από την Πάφο, στον παλιό δρόμο προς τη Λεμεσό. Επέστρεψαν νωρίς το απόγευμα στη Λευκωσία και αμέσως πήγε στο Αρχηγείο για τις σχετικές συνεννοήσεις. Θα ήταν ο συντονιστής τριών ομάδων, που θα έφερναν σε πέρας την επιχείρηση την επόμενη μέρα. Η μια θα αποτελείτο από επίλεκτα μέλη της ΜΜΑΔ, η δεύτερη από άντρες του Ουλαμού Πρόληψης Εγκλημάτων και η τρίτη από απλούς αστυνομικούς. Στόχοι τους, η σύλληψη του ουκρανού και του Γρηγόρη και η προστασία της γυναίκας, αντίστοιχα. Ο Αρχηγός της Αστυνομίας ήταν ξεκάθαρος στις οδηγίες του. Όσο διαρκούσε η επιχείρηση θα ήταν όλοι υπό τις διαταγές του χοντρού.
Και μετά ήρθε η Δευτέρα, που τον βρήκε στο πόδι τη συνηθισμένη του ώρα, στις πεντέμισι το πρωί. Δεν μπήκε στον κόπο να ξυριστεί. Έπρεπε να πιει καφέ και να σκεφτεί. Ή μάλλον να ξανασκεφτεί, το σχέδιο. Δε θα άφηνε κάτι να πάει στραβά. Έπειτα από δική του επιμονή, η δικηγόρος της Γεωργίου δέχτηκε την επιστροφή της πελάτισσάς της και πάλι στο κρατητήριο. Της εγγυήθηκε ότι θα ήταν ασφαλής. Καλύτερα να είναι, για το δικό σου καλό, αποκρίθηκε πεισμωμένα εκείνη. Ακολουθώντας πιστά το σχέδιο που κατέστρωσε στο μυαλό του, ζήτησε από τον Σωτηρίου να μην προχωρήσει ακόμη στη σύλληψη του φύλακα που είχε πάρει τηλέφωνο τον Γρηγόρη, αφού όταν θα έφτανε η ώρα θα τους φαίνονταν χρήσιμος.

Το αμάξι που θα μετέφερε την ύποπτη στο δικαστήριο την παρέλαβε στις δέκα το πρωί. Ήταν ένα τυπικό τζιπ, στο οποίο επέβαιναν τρεις αστυνομικοί, δυο άντρες και μια γυναίκα. Δύο δρόμους πιο κάτω σταμάτησε, κι η γυναίκα μεταφέρθηκε σε ένα άλλο, φαινομενικά ιδιωτικής χρήσης αμάξι και συνέχισε το δρόμο του, ενώ στη θέση της κάθισε μια αστυνομικός, ντυμένη με πολιτικά. Λίγα λεπτά αργότερα τα δύο αμάξια θα έφτασαν στον κυκλικό κόμβο, μπροστά από το Δημόσιο Κήπο της Λευκωσίας. Το πρώτο θα περνούσε σίγουρα απαρατήρητο, ενώ το δεύτερο θα βρισκόταν προσωρινά στο στόχαστρο του δολοφόνου. Όχι για πολύ όμως, αφού προτού προλάβει να πατήσει τη σκανδάλη, θα έβρισκε τον εαυτό του πεσμένο στο έδαφος, με περασμένες στα χέρια τις χειροπέδες. Το σχέδιο λειτούργησε στην εντέλεια. Ο φύλακας κάλεσε τον Γρηγόρη, κι αυτός με τη σειρά του τον ουκρανό, ο οποίος είχε στηθεί εδώ και ώρα στο πάρκο. Οι άντρες των ΜΜΑΔ, έφτασαν εκεί μετά από κείνον, από την πλευρά του κτηρίου της βουλής, ώστε να μην υποπέσουν στην αντίληψή του, κι αφού συνέλαβαν πρώτα τη σύντροφό του, που κρατούσε τσίλιες, προχώρησαν αθόρυβα προς το μέρος του. Μόλις άκουσαν το πάμε, απ’ τον χοντρό, έδρασαν αστραπιαία.

Η γυναίκα, όπως ήδη γνώριζαν, είχε συλληφθεί μερικές φορές στην πατρίδα της για διάφορα παραπτώματα, αλλά ποτέ δεν ξόδεψε πολλή καιρό στη φυλακή. Πάντα έβγαινε μετά από λίγες μέρες. Αυτή τη φορά όμως συνελήφθη για συνενοχή σε απόπειρα δολοφονίας, οπότε οι προοπτικές που ανοίγονταν μπροστά της δεν ήταν και οι καλύτερες. Οι αρχές μπορούσαν να συνδέσουν την απόπειρα δολοφονίας με τον Γρηγόρη, αλλά θα χρειάζονταν κάτι παραπάνω για ν’ αποδείξουν την ενοχή του. Κι η γυναίκα, που ένιωσε για λίγο τη θηλιά να σφίγγει γύρω από το λαιμό της, δέχτηκε να συνεργαστεί με την αστυνομία με αντάλλαγμα την απέλασή της από τη χώρα. Φυσικά τα στοιχεία της υπόθεσης θα αποστέλλονταν στις αρχές της πατρίδας της, αλλά κατά πόσο θα συλλαμβανόταν ή όχι, αυτό δεν μπορούσε ποτέ κανείς να το πει με σιγουριά. Ο ουκρανός αρνήθηκε να μιλήσει σε οποιοδήποτε, μέχρι να δει κάποιο δικηγόρο. Ο Γρηγόρης, που συνελήφθηκε σχεδόν ταυτόχρονα μ’ εκείνον, στο κέντρο της πόλης, έπραξε το ίδιο. Ήταν σίγουρος ότι το αφεντικό του θα τον ξελάσπωνε. Το μόνο που τα πράγματα δεν πήγαν ακριβώς όπως τα περίμενε, καθώς η γυναίκα είχε καταγράψει με τη κάμερα του υπολογιστή της τη συνάντηση στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, τη συνομιλία των δύο αντρών και την κατάθεση της προκαταβολής. Όπως είπε στην αστυνομία η ιδέα ήταν του συντρόφου της, ο οποίος πάντα φύλαγε τα νότα του. Οπτικογραφούσε την κάθε συνάντηση πεπεισμένος ότι κάποτε θα τη χρειαζόταν. Είτε για να απειλήσει κάποιον είτε για να αποδείξει κάτι. Αυτή τη φορά ο κυνηγός έπεσε στη δική του παγίδα.
Τα μέσα ενημέρωσης έστησαν και πάλι τρελό χορό. Το μόνο που αυτή τη φορά δεν έπεσε κανείς από τα σύννεφα μια και οι μέρες και τα έργα του Γρηγόρη ήταν σε όλους λίγο πολύ γνωστά. Κι η αστυνομία από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκε από την πλευρά του χαμένου σ’ αυτή του νικητή. Οι χειραψίες για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες πήραν φωτιά, τα φλας άστραψαν, οι κάμερες μετέφεραν σε ζωντανή μετάδοση τις εικόνες και εκφωνητές στα όρια του οργασμού, περιέγραψαν με κάθε λεπτομέρεια τα γεγονότα. Καθώς στηνόταν όλο αυτό το πανηγύρι, ο Ιωάννου εξακολουθούσε να παραμείνει κρυμμένος στις σκιές, μακριά απ’ τα φώτα.

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Το τελευταίο κεφάλαιο σε μια βδομάδα

Στιλέτο - Κεφάλαιο 25

2011-10-26T08:30:00.000+03:00

Κοιμήθηκε έξι ώρες, χωρίς μάλιστα τη βοήθεια του μαγικού χαπιού. Μια χαρά ήταν. Ξύπνησε στις πεντέμισι το πρωί από το φως που έμπαινε στο δωμάτιο απ’ το παράθυρο. Σηκώθηκε και κατέβασε όσο πιο αθόρυβα μπορούσε τα στόρια ώστε να δώσει την ευκαιρία στη Γεωργία να κοιμηθεί λίγο ακόμη. Πήγε στο μπάνιο, έκανε ένα ντους και ξυρίστηκε, αφήνοντας πίσω το μουστάκι. Έπρεπε επιτέλους να το αποκτήσει.
     Πήγε στην κουζίνα, άνοιξε το ψυγείο και βρήκε τη συσκευασία με το χυμό φρούτων δίχως συντηρητικά, που παρ’ όλ’ αυτά διατηρούνταν μέχρι και ένα χρόνο. Γέμισε ένα ποτήρι και βγήκε έξω, στη βεράντα της κουζίνας. Ο ήλιος προσπαθούσε να κάνει την εμφάνισή του πίσω από το πέπλο της υγρασίας. Μάλλον θα ήταν πολύ ζεστή η σημερινή μέρα. Θα ξεκινούσε αμέσως για τη δουλειά, αφού έτσι κι αλλιώς αν παρέμενε εκεί, δε θα είχε τίποτα να κάνει, κι αυτό δεν το άντεχε με τίποτα. Με το που άφηνε το άδειο του πια ποτήρι στον πάγκο της κουζίνας, ένιωσε το τηλέφωνό του να χτυπάει. Δεν ανησύχησε. Είχε πια συνηθίσει στην ιδέα του εγκλωβισμού του από μια συσκευή και όλα τα κακά νέα, που συνήθως, αυτή μετέφερε. Ήταν ο Χριστάκης. Δεν παραξενεύτηκε.
     «Μέρα».
     «Έλα. Σε πόση ώρα μπορείς να είσαι στο γραφείο σου;»
     «Σε δέκα-δεκαπέντε λεπτά, αλλά θα είναι ανοικτό;»
     «Είναι ήδη. Να σου παραγγείλω;»
     «Παράγγειλε».
     Το έκλεισε. Πήρε τα κλειδιά του σκαραβαίου απ’ το τραπεζάκι στο σαλόνι, όπου συνήθως τα παρατούσε, παρά τις διαμαρτυρίες της γυναίκας του, και βγήκε έξω. Το αγαπημένο του όχημα ξεκίνησε με θόρυβο ως συνήθως και χρειάστηκε και δυο λεπτά μέχρι να βράσει η ταλαίπωρη μηχανή του. Μετά ήταν έτοιμο για δράση. Βγήκε με την όπισθεν σ’ ένα δρόμο άδειο. Τα φανάρια του έκαναν όλα τα χατίρια στη διάρκεια της διαδρομής προς το κέντρο, έτσι δεν του πήρε παρά λίγα μόνο λεπτά μέχρι να φτάσει στον προορισμό του. Ο κυπριακός του ήταν έτοιμος και τον περίμενε στο τραπέζι που καθόταν ο Χριστάκης. Άγγιξε το φλιτζανάκι. Καυτό. Χαμογέλασε με ικανοποίηση.
     «Μέρα».
     «Μέρα. Καλά;»
     «Όλο και καλύτερα. Εσύ;»
     «Καλά λέμε».
     «Ωραία. Ακούω…»
     «Σε κυνηγάει κανείς; Γιατί θέλεις ντε και καλά να μπαίνεις κατ’ ευθείαν στο ψητό;»
     «Επειδή αν δεν υπήρχε ψητό δε θα ήμουν εδώ, έτσι;»
     «Θυμάσαι που μου είπες να κρατώ τ’ αυτιά και τα μάτια μου ανοικτά; Ε, λοιπόν, κάτι έπεσε στην αντίληψή μου ψες. Κυκλοφορεί στην πιάτσα η φήμη ότι ήρθε ο ουκρανός».
     «Ο ουκρανός;»
     «Δεν θα τον έχεις ακουστά. Αυτό είναι το όνομά του», τού έδωσε ένα χαρτάκι, «και σίγουρα θα υπάρχει κάπου η φωτογραφία του. Δεν τον γνώρισα ποτέ προσωπικά, αλλά σύμφωνα μ’ αυτούς που ξέρουν καλύτερα, κάθε φορά που φτάνει αυτός στην Κύπρο, κάποιος εγκαταλείπει βιαστικά τον μάταιο ετούτο κόσμο». Είδε το βλέμμα του Ιωάννου που φωτίστηκε και κατάλαβε αμέσως. «Πέτρο, ξέρεις γιατί είναι εδώ;»
     «Έχω τις υποψίες μου. Αν μπορέσουμε να βρούμε το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από το όνομα και τον συλλάβουμε τότε θα σου χρωστάω μια χάρη…»
     «Μόνο μια;»
     «Μην είσαι και πλεονέκτης».
     «Ποτέ. Ψάρεμα;»
     «Ξέρεις τι; Αυτή είναι μια πολύ καλή ιδέα. Το έχω ανάγκη. Κυριακή ξημερώματα, όπως παλιά;»
     «Φυσικά». Σηκώθηκε. «Και ξέρεις, ε;»
     «Τι; Παιδιά είμαστε τώρα; Ούτε σε είδα, ούτε σου μίλησα…»
     «Γεια χαρά».
     Τον είδε να περπατά λίγο πιο κάτω και να μπαίνει στο αυτοκίνητό του. Την ώρα που ο κόσμος ξυπνούσε αυτός πήγαινε να κοιμηθεί. Ο χοντρός παρέμεινε στη θέση του. Δε βιαζότανε σήμερα. Εξάλλου πεινούσε.
     «Μάστρε, σάντουιτς», φώναξε στον καφετζή.
     «Ρόστο, λούντζα, χαλούμι;»
     «Όπως πάντα…»
     «Έφτασε!»

Στο γραφείο του επικρατούσε μια παράταιρη, σε σχέση με τις προηγούμενες ημέρες, τάξη. Φάκελοι και κιβώτια είχαν εξαφανιστεί, οι πίνακες αποσύρθηκαν αποκαμωμένοι στη γωνία και η ησυχία ήταν σχεδόν εκκωφαντική. Κάθισε στο γραφείο του, χωρίς να κάνει τίποτα το ιδιαίτερο, απλά για να περάσει η ώρα. Περίμενε πώς και πώς την ώρα που θα ερχόταν ο Τεκ. Αυτός θα μπορούσε πιο γρήγορα απ’ τον καθένα ν’ ανακαλύψει το όνομα που κρυβόταν πίσω από τη φάτσα του ουκρανού. Αυτός που έμπαινε μόλις τώρα στο γραφείο. Κοίταξε το ρολόι του εφτά παρά δέκα. Κάθε μέρα και καλύτερα.
     «Επιτέλους, αποφάσισες να μας τιμήσεις με την παρουσία σου…»
     «Μα μου είπατε…»
     «Χαλάρωσε βρε, σε πειράζω. Και σε χρειάζομαι. Θέλω να μου βρεις κάποιον. Βάλε μπρος τον κομπιουτερά σου», σηκώθηκε, «μέχρι να πάω να σου φέρω καφέ. Πώς τον πίνεις;»
     «Φραπέ;» ρώτησε εκείνος, ψαρωμένος ακόμη.
     «Φραπέ».
     «Μαύρο, δύο ζάχαρη».
     «Αμέσως…»
     Βρε τι σου κάνει ο ύπνος; Λίγες ώρες ξεγνοιασιάς και ξύπνησε μες στην τρελή χαρά. Πήγε λοιπόν και έφτιαξε το φραπέ του μικρού και επέστρεψε σιγοπατώντας.
     «Ευχαριστώ…»
     «Την καλή σου τύχη που σε έστειλε σ’ εμένα; Είσαι έτοιμος; Φυσικά και είσαι, τι θέλω και το ρωτώ. Βρες μου ποιος είναι αυτός ο τύπος…»
     Του έδωσε το χαρτάκι κι εκείνος έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά. Δεν άργησε να βρεις τις απαντήσεις του. Όχι την απάντηση, μα τις απαντήσεις του.
     «Μα τον ξέρω αυτόν», σχεδόν ξεφώνισε.
     «Κι από πού τον ξέρεις;»
     «Τον είδα σε ένα από τα video feeds, τις εικόνες δηλαδή που μας στέλνουν οι βιντεοκάμερες. Ήταν με μια γυναίκα, έτσι δεν του έδωσα σημασία…»
     «Ομάδα των δύο λοιπόν. Έξυπνο! Ένα ζευγάρι, σ’ ένα πάρκο υποθέτω, δε θα τραβούσε ποτέ πάνω του ιδιαίτερη προσοχή».
     «Ναι, στο πάρκο ήταν. Περπατούσαν συνεχώς αγκαλιασμένοι. Δεν ξέρω αν κάθισαν κάπου, αφού την απέναντι πλευρά, εκείνη που είναι μακριά από το δρόμο δεν την καλύπτουν οι κάμερες».
     Μελέτησαν τα στοιχεία του στην οθόνη. Σαράντα οκτώ χρονών, γεννημένος στο Μινσκ της Λευκορωσίας, αλλά με ουκρανική υπηκοότητα. Έφτασε στην Κύπρο την Τετάρτη το βράδυ με κατ’ ευθείαν πτήση από το Κίεβο.
     «Βρες ό,τι μπορείς για τη γυναίκα. Λογικά θα ήρθαν με την ίδια πτήση, αν και έχω τις αμφιβολίες μου κατά πόσο θα κάθονταν δίπλα δίπλα. Μετά ασχολήσου αποκλειστικά μ’ αυτόν. Ψάξε παντού. Αν χρειαστεί μπες και στο υπουργείο εξωτερικών της Ουκρανίας…»
     «Είναι παράνομο αυτό και…»
     «Και τι; Είναι επείγον. Και δεν υπάρχει λόγος να μάθει γι’ αυτό άλλος κανείς».
     «Δεν είναι αυτό που με ανησυχεί. Απλά θα εντοπίσουν εύκολα τη διεύθυνσή μας, αφού σίγουρα τα συστήματά τους θα είναι σχετικά ασφαλή. Αλλά, αν μου δώσετε λίγο χρόνο θα μπορούσα να στήσω ένα δίχτυο, το οποίο αν μας αναζητήσουν θα τους οδηγήσει στο γύρω του κόσμου και θα καταλήξει κάπου κοντά στα μέρη τους: ας πούμε στο Καζακστάν ή στην Ινγκουσετία…»
     Έβαλε τα γέλια ο χοντρός.
     «Βρε Τεκ, θα μας τρελάνεις εσύ. Κάνε ό,τι καταλαβαίνεις. Και μην ανησυχείς πολύ για το χρόνο, έχουμε τρεις μέρες στη διάθεσή μας».
     «Μην ανησυχείτε. Μέχρι το μεσημέρι θα είναι όλα έτοιμα. Ίσως και πιο νωρίς».
     Κάθισε στην αγαπημένη του καρέκλα και άφησε τον μικρό στην ησυχία του, να κάνει τα δικά του. Λίγο μετά το τηλέφωνο χτύπησε, το απάντησε, είπε έρχομαι, και κατευθύνθηκε προς το γραφείο του Σωτηρίου.
     «Κλείσε την πόρτα. Έχουμε εξελίξεις», τού είπε με το που μπήκε μέσα. Χαμογελούσε πλατιά. Όπα, σκέφτηκε ο χοντρός. Όπα. Μπορούσε να μαντέψει από το ύφος του, που έγινε αταίριαστα πειραχτικό, τι έγινε. «Με λύπη ψυχής σού ανακοινώνω ότι σύντομα θα εγκαταλείψω το σταθμό…»
     «Πήρες προαγωγή, ε; Ποιες κατουρημένες ποδιές προσκύνησες πάλι βρε πολιτικάντη;» Τον πείραζε, κι άλλος το κατάλαβε, και έβαλε τα γέλια.
     «Καμιά και το ξέρεις. Αλλά δεν είναι γι’ αυτό που σε κάλεσα εδώ, αυτό μπορούσες να το μάθεις και απ’ τις ειδήσεις. Θα πάρεις κι εσύ προαγωγή. Και όταν φύγω…»
     «Ωχ, κάτι μού λέει ότι δε θα μου αρέσει αυτό που θα ακούσω…»
     «Θα πάρεις τη θέση μου».
     «Ευχαριστώ, μα δε θα πάρω. Με ξέρεις τώρα; Τι δουλειά έχω εγώ με τα κουστούμια και τις γραβάτες; Είμαι ψαράς, εν αναμονή. Μη μού τα χαλάς τώρα…»
     «Η ιδέα ήταν του υπουργού και την υποστήριξα. Εξασφαλίζεται η συνέχεια στο τμήμα και είμαι σίγουρος ότι αν έχουμε κι άλλα παράσιτα εδώ θα τα καθαρίσεις. Γιατί όχι ρε χοντρέ; Σε λίγα χρόνια θα βγεις στη σύνταξη -πότε ακριβώς κανείς δεν ξέρει, έτσι όπως αλλάζουν όλα τώρα τελευταία αλλά- δε θα ήθελες να παίρνεις ένα καλό ποσό κάθε μήνα για να βγάζεις τα προς το ζην, καλύτερο δηλαδή απ’ ό,τι θα έπαιρνες αν αφυπηρετούσες με το βαθμό που έχεις τώρα;»
     Το σκέφτεται ο χοντρός. Περίμενε την προαγωγή, θα την έπαιρνε εδώ και χρόνια αν δεν έκανε πάντοτε του κεφαλιού του, αλλά το να αναλάβει το τμήμα όχι, αυτό δεν το περίμενε. Ή μάλλον δεν το σκέφτηκε. Αυτός τα μοναδικά πράγματα για τα οποία νοιαζόταν ήταν να κάνει τη δουλειά του σωστά και να φροντίζει την οικογένειά του. Πάντως η κυρία Γεωργία θα χαιρόταν πολύ αν έπαιρνε προαγωγή, ενώ όντως θα μπορούσε να προσφέρει και περισσότερα πράγματα στο τμήμα. Η ιδέα του κουστουμιού και της γραβάτας, αυτή τον τρόμαζε πιο πολύ. Όχι πώς θα τα φορούσε συνεχώς, αλλά πολύ πιο συχνά απ’ ό,τι τώρα, που δεν τα φορούσε σχεδόν καθόλου. Από την άλλη ήταν και οι χειραψίες και τα ευγενικά ψεύτικα χαμόγελα. Μικρές εκκεντρικότητες.
     «Θα το σκεφτώ», είπε τελικά. «Κι εσύ, για πού στο καλό θα αρμενίσεις;»
     «Βοηθός αρχηγός. Βλέπεις; Δεν έχεις να ανησυχείς για τίποτα. Θα σε καλύπτω εγώ…»
     «Πριν με κάλυπτες επειδή δεν είχες επιλογή, αλλά όταν μπλέξεις με τα μεγάλα κεφάλια…»
     «Κόψε το ρε Πέτρο. Μαλακίες λες και το ξέρεις. Αν πάρεις τη θέση μου δε θα βγαίνεις και πολύ στο δρόμο, αλλά μην ξεχνάς ότι θα έχεις την ευχέρεια να διαλέγεις τις δικές σου υποθέσεις και να ορίζεις τις δικές σου ομάδες. Ένας μπελάς λιγότερος για όλους. Ας το αφήσουμε, προς το παρόν, αυτό το θέμα. Απ’ το δικό σου μέτωπο έχουμε εξελίξεις;»
     Τον ενημέρωσε για τον ουκρανό. Το βλέμμα του σκοτείνιασε, αλλά όταν τον διαβεβαίωσε ότι θα τον συλλάβουν προτού επιχειρήσει να κάνει οτιδήποτε ηρέμησε κάπως. Τρεις ημέρες ήταν, θα περνούσαν.
     Όταν επέστρεψε στο γραφείο του βρήκε τις δύο συνεργάτιδές του να τον περιμένουν. Εφτάμισι το πρωί. Μα δε θέλει κανείς να κοιμηθεί λίγο παραπάνω; Προτού τον καλημερίσουν καν, πήρε τον λόγο ο Τεκ.
     «Ο Γρηγόρης ξέρει ότι πήραμε τη γυναίκα απ’ το κρατητήριο…»
     «Μα πώς;»
     «Ένας απ’ τους φύλακες. Έχω εδώ το όνομα και το τηλέφωνό του. Θέλετε να ανασύρω και τον φάκελο;»
     «Προτιμώ τον έγγραφο. Ντίνα…» Πήγε αμέσως να τον βρει. «Με το άλλο θέμα πώς τα πάμε;»
     «Μια χαρά. Προχωρώ. Αν ήμουνα στο σπίτι θα…»
     «Θα σου αναβαθμίσω τη σύνδεση το συντομότερο δυνατόν, μην ανησυχείς».
     «Δεν!»
     «Αγγέλα, υποθέτω ότι δεν έχεις κάτι επείγον να κάνεις σήμερα, έτσι;»
     «Όχι. Η Ντίνα θα με ενημέρωνε σιγά σιγά για τη λειτουργία του σταθμού, θ’ αρχίζαμε νέες αρχειοθετήσεις κτλ. Τι θα μπορούσα να κάνω για σας;»
     «Τα φώτα σου θέλω. Βασικά αυτό δεν το έχω συζητήσει ακόμη με κανένα, ούτε και με τον αρχηγό, αλλά τα τελευταία γεγονότα μας έχουν αποδείξει ότι κάποια πράγματα πρέπει ν’ αλλάξουν ριζικά. Από τη σχέση μας με τους εκπρόσωπους του τύπου, μέχρι τον έλεγχο των μελών του σώματος και το συντονισμό των διάφορων τμημάτων. Θέλω λοιπόν να πέσεις με τα μούτρα στη μελέτη και να μου ετοιμάσεις εισηγήσεις. Ο κόσμος όλος μοιάζει να ζει στη διαστημική εποχή κι εμείς ακόμη λειτουργούμε με τα πρότυπα της δεκαετίας του πενήντα. Είμαι σίγουρος ότι αν ετοιμάσεις ένα καλό πακέτο, ο Σωτηρίου θα το προωθήσει. Έχει ανοικτή γραμμή με τον υπουργό τώρα…»
     «Είναι κάτι που θα μπορούσα να σας προτείνω άμεσα. Να προσλάβετε γυναίκα σαν εκπρόσωπο τύπου. Όσο πιο νέα, τόσο το καλύτερο. Άλλο είναι να βγαίνουν οι διαψεύσεις και οι γενικολογίες από τα χείλη ενός αγέλαστου αξιωματικού, και άλλο από τα χείλη ενός κοριτσιού. Το ξέρω ότι οι δημοσιογράφοι θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν την απειρία της, αλλά αν την εκπαιδεύσετε πριν είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά».
     «Να υποθέσω ότι έχεις κάποιαν υπόψη».
     «Όχι, αλλά αν χρειαστεί θα μπορούσα να βοηθήσω στην επιλογή της. Μπορεί να είμαι άπειρη, μαθητευόμενη ή δεν ξέρω τι, αλλά υπάρχει ένα πράγμα το οποίο μπορώ να κάνω πολύ καλά, κι αυτό είναι το να διαβάζω τους ανθρώπους».
     «Για να το λες, πρέπει να το πιστεύεις κιόλας». Της χαμογέλασε αινιγματικά. «Τι κρύβει το χαμόγελό μου;»
     «Όχι κάτι που έχει να κάνει με μένα…»
     «Χα», ακούστηκε πνιχτό το γελάκι του Τεκ.

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Στιλέτο - Κεφάλαιο 24

2011-10-19T13:48:00.000+03:00

Οι επόμενες τρεις ημέρες πέρασαν γρήγορα. Ο χοντρός είχε αναλάβει το ρόλο του μεσολαβητή ανάμεσα στην ομάδα του και τον Σωτηρίου κι ο τελευταίος ήταν σε συνεχή επαφή με τον υπουργό, ο οποίος του είπε ότι μπορούσαν να εμπιστευτούν τις υποθέσεις των διαφθαρμένων αστυνομικών στα χέρια του Αρχηγού του Σώματος. Ήταν σίγουρος λέει ότι ο τελευταίος θα έκανε το σωστό.
     Στο μεταξύ ο Τεκ συνέχισε να παρακολουθεί διακριτικά τον Γρηγόρη και κάπως αδιάκριτα τον Πιγκουΐνο. Ο Ιωάννου σκέφτηκε ότι πολύ πιθανόν ο τελευταίος να μην επέτρεπε στον άνθρωπό του να πάρει το νόμο στα χέρια του, έτσι του είπε να έχει τα μάτια του ανοικτά. Στο καμπαρέ πήγε μία ακόμη φορά με το φίλο του, αλλά μετά αποφάσισαν ότι δεν έπρεπε να τραβήξουν άλλο πάνω τους την προσοχή. Εξάλλου ο μικρός ήταν στο στοιχείο του όταν είχε μαζί του τον υπολογιστή. Τότε όλα τα μπορούσε. Μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα είχε φτιάξει ένα νοητικό και εικονικό χάρτη με τις τηλεφωνικές κλήσεις και τις κινήσεις των δύο υπόπτων. Ο υπουργός μεσολάβησε ώστε να βγουν να αναγκαία εντάλματα και τώρα πια δεν μπορούσαν να πάνε πουθενά, χωρίς να αφήσουν κάποιο ίχνος πίσω τους.
     Η Ντίνα και η Αγγέλα πάλευαν με το χαρτολόι. Τα έβαλαν όλα γρήγορα σε μία τάξη, αφού ο Κακογιάννης έστω, ή μάλλον ειδικά, μετά θάνατον τους φάνηκε πολύ χρήσιμος. Τα στοιχεία που τους κληροδότησε ήταν συντριπτικά, το μόνο που είχαν ουσιαστικά να κάνουν ήταν να τα καταχωρήσουν χρονολογικά και κατά κατηγορία, ώστε όταν θα έφτανε η ώρα της αποκαλύψεων να μην μπορούσε να τα αμφισβητήσει, έστω και για μια στιγμή, κανείς.
     Η Αγγέλα επίσης είπε στον Ιωάννου την άποψή της και για την ενδεχόμενη απειλή κατά της ζωής της Γεωργίου. Αν είναι να χτυπήσουν, θα χτυπήσουν στη διάρκεια της διαδρομής, αποφάνθηκε. Αυτό τον ανησύχησε κάπως, αφού αμέσως σκέφτηκε το ενδεχόμενο της πρόσληψης κάποιου επαγγελματία, μάλλον από το εξωτερικό. Δε θα ήταν η πρώτη φορά άλλωστε. Πού και πού οι ντόπιοι εγκληματίες έκαναν εισαγωγή από κάποια χώρα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης κάποιον τυπά για να κάνει τις βρομοδουλειές τους και μετά τον ξεπροβοδούσαν με μερικές χιλιάδες ευρώ από τα επίσημα αεροδρόμια της Δημοκρατίας ή εκείνο του ψευδοκράτους. Τίποτα πιο εύκολο κι απλό. Αφού συνεννοήθηκε με τον Σωτηρίου, άρχισε να πηγαινοέρχεται κάθε μέρα από το κρατητήριο προς τα δικαστήρια, προσπαθώντας να εντοπίσει τα πιθανά σημεία από τα οποία θα μπορούσε να χτυπήσει κάποιος ελεύθερος σκοπευτής. Μετά από πεντέξι διαδρομές τα εντόπισε και επιστράτευσε τον Τεκ για να κάνει τα δικά του. Να στήσει προσωρινές μικροκάμερες σε επιλεγμένα σημεία, ώστε να έχουν τους εν λόγω χώρους υπό συνεχή παρακολούθηση. Τοποθέτησε επίσης σε ένα μικρό πάρκο μια μικρή ομάδα με αργόσχολους, ώστε να εντοπίσουν κάτι που θα μπορούσε να διαφύγει της προσοχής τους: μια νέα γυναίκα με το μωρό της, έναν πακιστανό τον οποίο χρησιμοποιούσε αραιά και πού ο ίδιος για κάποια μικροδουλειά, κάποιους κηπουρούς για να φροντίσουν επιτέλους τους παραμελημένους κήπους. Είχαν καλύψει όλες τις βάσεις.
     Σε ό,τι αφορούσε τον τομέα της ενημέρωσης τα πράγματα κύλησαν ακριβώς όπως τα περίμεναν. Τα τηλεοπτικά κανάλια, με εξαίρεση το ΡΙΚ, φούσκωσαν όσο πήγαιναν τα πρόσφατα γεγονότα, κάποιες εφημερίδες προσπάθησαν να επιρρίψουν πολιτικές ευθύνες, ενώ κάποιες άλλες αρκέστηκαν στην απλή μετάδοσή τους, εκφράζοντας και τις αναγκαίες επιφυλάξεις και απορίες. Στα πρωινάδικα και τα απογευματάδικα και τις λοιπές τηλεοπτικές συζητήσεις έβγαιναν συνεχώς ο ένας μετά τον άλλο ο κάθε σχετικός και άσχετος και έλεγε το μακρύ του και το κοντό του. Κάποιοι απ’ αυτούς μάλιστα φαίνονταν να ξέρουν περισσότερα πράγματα για την υπόθεση κι από την αστυνομία την ίδια. Σύμφωνα με τις πηγές τους και τις πηγές τους. Ο Ιωάννου μάθαινε τα σχετικά από τις κόρες και τη γυναίκα του και πολύ το διασκέδαζε. Οι πηγές τους! Χα. Εκτός από τον ίδιο, την ομάδα του και τον αρχηγό, κανείς δεν ήξερε όλες τις λεπτομέρειες. Ούτε καν ο κύριος Καθαρά Χέρια, το κακέκτυπο του συναδέλφου του από την Ιταλία, που κάποτε προσπάθησε να καθαρίσει τη χώρα του απ’ τα καθάρματα. Οι πηγές τους! Θυμήθηκε τι του είπε κάποτε ο γνωστός του, ο δημοσιογράφος. Μια φορά λέει, κάτι πήγε στραβά και έπρεπε οπωσδήποτε να βρούνε ένα θέμα για να γεμίσουν μια σελίδα την τελευταία στιγμή. Και μια και πλησίαζε η προθεσμία, που η εφημερίδα έπρεπε να φύγει για το τυπογραφείο, κλείστηκε μέσα στο γραφείο του και μισή ώρα αργότερα βγήκε με το θέμα έτοιμο: Συνέντευξη μ’ έναν αναρχικό. Για πολλή καιρό μετά απ’ αυτό όλοι τον πείραζαν. Πού είναι ο Χ; ρωτούσε κάποιος. Πάνω, στο γραφείο, και παίρνει συνέντευξη από τον εαυτό του, απαντούσε κάποιος άλλος, και γελούσαν. Οι πηγές τους…

Την Πέμπτη το πρωί κυκλοφόρησε μια από τις εφημερίδες με τίτλο ερωτηματικό και εκκωφαντικό:
     «Σάπιο καράβι που βουλιάζει η Αστυνομία;»
     Το άρθρο ξεκινούσε στην πρώτη σελίδα και συνεχιζόταν στην τέταρτη και την πέμπτη. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του συντάκτη, ένας μεγάλος αριθμός μελών του αστυνομικού σώματος, ανάμεσα στα οποία βρίσκονταν και κάποια υψηλόβαθμα στελέχη, εμπλέκονταν σε υποθέσεις διαφθοράς. Τα στοιχεία που υπήρχαν εις βάρος τους δεν μπορούσαν να αμφισβητηθούν. Τι θα έκαναν οι αρχές; Θα έλεγαν ξανά ότι θα έβαζαν το μαχαίρι στο κόκαλο ή αυτή τη φορά θα το έκαναν κιόλας;
     Ο Σωτηρίου και ο Ιωάννου, που βρίσκονταν στο σταθμό απ’ τις πέντε το πρωί, διάβασαν το άρθρο με ικανοποίηση και αμέσως μετά στρώθηκαν στη δουλειά. Ευτυχώς ο δημοσιογράφος δεν είχε προδώσει την εμπιστοσύνη τους. Καταπιάστηκε με το θέμα, χωρίς να αναφέρει ονόματα, και κάνοντάς τους πάσα τα ερωτήματα για τα οποία είχαν έτοιμες τις απαντήσεις. Ο υπουργός τηλεφώνησε λίγο αργότερα για να τους δώσει τα συγχαρητήριά του και ενώ κανείς δεν περίμενε επίσημη ανακοίνωση πριν τη συνάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου με τους συντάκτες, ο αρχηγός της αστυνομίας συγκάλεσε δημοσιογραφική διάσκεψη στις δέκα το πρωί. Εκεί τους ανακοίνωσε ότι οι αποκαλύψεις της εφημερίδας δε στερούνταν βάσεως και ότι η ηγεσία του υπουργείου και της αστυνομίας θα προχωρήσουν τις αμέσως επόμενες μέρες, σε συλλήψεις και προσαγωγές. Τους ευχαρίστησε για την παρουσία τους και έφυγε βιαστικά, αφήνοντας περισσότερα ερωτήματα πίσω του παρά απαντήσεις.
     Οι συλλήψεις έγιναν την ίδια μέρα. Λίγο πριν, ή λίγο μετά, ή σχεδόν ταυτόχρονα με τη συνέντευξη τύπου του αρχηγού. Σε μια αστραπιαία επιχείρηση σκούπα, υπό το συντονισμό του Σωτηρίου, συνελήφθησαν πέντε αξιωματικοί του σώματος -ο ένας εκ των οποίων προαλειφόταν για αρχηγός, στηριζόμενος στις κομματικές πλάτες και τα λεφτά που έρεαν άκοπα στις τσέπες του, απ’ τους κρυφούς εργοδότες- εφτά απλοί αστυνομικοί και ο βοηθός γενικός εισαγγελέας, που όπως απεδείκνυαν τα στοιχεία είχε βρώμικα χέρια.
     Μέχρι το μεσημέρι ο κόσμος είχε έρθει τα πάνω κάτω. Τα κανάλια έκαναν πάρτι έξω από τους αστυνομικούς σταθμούς, στα δικαστήρια, στην αίθουσα συνεντεύξεων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών, στις γειτονιές των συλληφθέντων. Κάποιοι δήλωναν άφωνοι, αλλά δεν έπαυαν στιγμή να μιλάνε, ο υπουργός έτρεξε στο προεδρικό για την αναγκαία τηλεοπτική χειραψία με τον πρόεδρο, γνωστοί και γείτονες των συλληφθέντων έπεφταν από τα σύννεφα μαθαίνοντας τα καθέκαστα, αλλά ευτυχώς δεν υπήρξαν τραυματισμοί.
     Η Ντίνα, με την Αγγέλα και τον Τεκ, εκμεταλλευόμενοι το κομφούζιο που είχε δημιουργηθεί, και ακολουθώντας τις οδηγίες του Ιωάννου, πήγαν στα κρατητήρια για να επισκεφθούν τη Γεωργίου. Τα είπαν για λίγο. Καθώς όμως έφευγαν στο αμάξι της πρώτης κρυβόταν ένας ακόμη επιβάτης. Την οδήγησαν σε ασφαλή τοποθεσία, όπου την έθεσαν υπό διακριτική προστασία, ώστε να μην τραβήξουν απάνω τους κάποια περίεργα βλέμματα. Το σκάνδαλο που είχε ξεσπάσει είχε ήδη τοποθετήσει, έστω και προσωρινά την υπόθεσή της στο τηλεκανιβαλικό αρχείο.

Τώρα κάθονται όλοι στην κουζίνα του σπιτιού του και παρακολουθούν τις ειδήσεις. Όλοι ή σχεδόν όλοι χαμογελάνε. Η Γεωργία προσπαθεί απεγνωσμένα να μη δείξει πόσο περήφανη είναι για τον άντρα της, αλλά η Μαργαρίτα δεν έχει τέτοια κολλήματα. Όπως κάθεται χαλαρός στην καρέκλα και πίνει την μπίρα του, τον αγκαλιάζει από πίσω.
     «Γέρο μου, είσαι αστέρι», του λέει, κι εκείνος νιώθει σα να του χάρισαν όλο τον κόσμο.
     Η Ντίνα τους βλέπει και χαμογελά, αλλά οι άλλοι δύο μοιάζουν καταβεβλημένοι. Δε θα αντέχουν το μεγαλείο μου, σκέφτεται εκείνος αυτοσαρκαζόμενος, μα δε γελά. Τους λέει να πάνε να ξεκουραστούνε, η δουλειά τους δεν έχει τελειώσει ακόμη, κι εκείνοι, ανακουφισμένοι σχεδόν υπακούουν.
     «Έχω βάλει συναγερμό στον υπολογιστή μου. Αν συμβεί κάτι στις τοποθεσίες που παρακολουθούμε θα το μάθω αμέσως», λέει ο Τεκ καθώς σηκώνεται.
     «Και να με ενημερώσεις αμέσως. Είστε κι οι δυο πολύ κουρασμένοι. Αν αντέξετε μέχρι τη Δευτέρα, μετά μπορώ να σας εξασφαλίσω κάποια άδεια, αφού η δίκη αποκλείεται ν’ αρχίσει αμέσως».
     «Μην ανησυχείς, είναι η συσσωρευμένη υπερένταση των ημερών που μας βαραίνει τα πόδια, δεν είναι η κούραση. Θα είμαστε μια χαρά», δηλώνει με σιγουριά η Αγγέλα.
     «Συμφωνώ», λέει κι εκείνος. «Εξάλλου ποτέ δεν κοιμάμαι πολύ. Δεν μπορώ να σπαταλώ το χρόνο μου…»
     «Καλά. Πηγαίνετε. Θα τα πούμε αύριο το πρωί. Και δεν είναι ανάγκη να έρθετε από τα χαράματα».
     Είπαν καληνύχτα και υποχώρησαν παρέα.
     «Ώρα να πηγαίνω κι εγώ…», λέει η Ντίνα.
     «Πού να πας; Καλύτερα δε βρίσκεις…»
     «Έχω και σπίτι ξέρεις. Και γάτα. Και ρούχα να πλύνω. Και να καθαρίσω…»
     «Αν θες έρχομαι εγώ μαζί σου, να σε βοηθήσω», την πειράζει εκείνος.
     «Έχω ήδη ένα κατοικίδιο…»
     «Θα έρθω εγώ», μπαίνει στη μέση η Μαργαρίτα. «Έτσι κι αλλιώς τι να κάνω εδώ; Να βλέπω αυτούς τους δυο να στάζουν μέλια και ν’ ακούω την Ελευθερία να χαζογελάει με τις φιλενάδες της; Χίλιες φορές καλύτερα να παίξω μαζί σου την καλή νοικοκυρά. Μισό λεπτό να πάρω κάποια πράγματα. Απόψε θα κατασκηνώσουμε στο σπίτι σου…»
     «Μα δεν τη ρώτησες καν αν σε θέλει εκεί;» μιλά επιτέλους η Γεωργία. Κι η κόρη της στρέφεται και πάλι προς την Ντίνα.
     «Με θέλεις;»
     «Σε θέλω…»
     «Επιστρέφω σε λίγο».

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Στιλέτο - Κεφάλαιο 23

2011-10-12T04:44:00.000+03:00

Κάθονται σε μια καφετέρια-μπαράκι σε μια πάροδο της Μακαρίου και πίνουν Κιούμπα Λίμπρε – δηλαδή Ρούμι με κόλα και μια δόση λάιμ. Δροσιστικό ποτό. Είναι λίγο μετά τις έντεκα το βράδυ και κόσμος πολύς πηγαινοέρχεται στους δρόμους. Άλλοι κάνουν βόλτα, άλλοι επιδεικνύουν τα αμάξια και τα μεγάφωνά τους και άλλοι μιλούν με τα κινητά τους. Τι συζητάνε; Άγνωστο. Η Ντίνα και η Μαργαρίτα είναι σ’ ένα γωνιακό τραπέζι με θέα τους υπόλοιπους θαμώνες. Ντυμένες απλά, με τζιν παντελόνια και μακό μπλουζάκια είναι σα να κάνουν μία δήλωση: δεν είμαστε για πολλά πολλά απόψε.
     «Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα έτσι…»
     «Έτσι πώς, Ντίνα;»
     «Άνθρωπος». Χαμογέλασε αδύναμα, σχεδόν αχνά.
     «Σας έβαλε τα δυο πόδια σ’ ένα παπούτσι ο γέρος μου, έτσι;»
     «Ποιος γέρος; Αυτός θα μας θάψει όλους. Κοιμήθηκε λιγότερο απ’ τον καθένα τις τελευταίες μέρες και είναι ο μοναδικός που δεν ξέμεινε από δυνάμεις».
     «Είναι που του αρέσει το κυνήγι, αλλά και το να λύνει μυστήρια. Ανεβαίνει πάντα η αδρεναλίνη του όταν βρίσκεται στο κατόπιν κάποιου εγκληματία».
     «Ναι, το μόνο που αυτός ή μάλλον αυτή μας έβαλε τα γυαλιά…»
     «Μα δε φταίτε εσείς. Αν δεν ήθελε να συλληφθεί, κανείς δε θα την ανακάλυπτε. Δίνοντας το παρόν της στους τόπους του εγκλήματος μετά τη διάπραξή τους, ήταν σα να σας προκαλούσε ή και να σας παρακαλούσε να τη συλλάβετε. Το μόνο που δεν ξέρατε ότι αυτήν ψάχνατε. Είμαι σίγουρη ότι αν η Αγγέλα είχε περισσότερη εμπειρία θα την προλαβαίνατε προτού καταφέρει τα τελευταία δύο χτυπήματα. Όχι πως έχει σημασία τώρα. Ό,τι έγινε έγινε. Αν κατάλαβα καλά το αφεντικό σου ετοιμάζει κάτι άλλο…» Της χαμογέλασε ενθαρρυντικά, μα δεν της πέρασε.
     «Δεν μπορώ να μιλήσω γι’ αυτό σε κανένα, ακόμη ούτε και σε σένα. Και για να με ρωτάς υποθέτω ότι ο Πέτρος δε σου είπε τίποτα».
     «Γιατί πότε μού λέει; Εγώ είμαι που χώνω τη μύτη μου παντού. Αλλά αυτή τη φορά μάλλον θέλει να με κρατήσει απέξω».
     «Με το δίκιο του. Όταν μάθεις το γιατί θα καταλάβεις. Αλλά, αρκετά με τη δουλειά. Προψές τι έγινε;»
     «Τι ήθελες να γίνει; Βγήκα, ήπια ένα ποτό, σκυλοβαρέθηκα, έφυγα».
     «Είδες τον λεγάμενο;»
     «Τον Γιώργο; Τον είδα και τον χαιρέτησα απλά. Μην ανησυχείς, δεν άφησα να βγει στο φως η σκύλα που κρύβω μέσα μου».
     «Τέλος λοιπόν;»
     «Τέλος. Με κούρασαν ξέρεις. Νιώθω ότι όπου και να κοιτάξω βλέπω αντίγραφα των ίδιων ανθρώπων με διαφορετικά μόνο πρόσωπα. Κλώνους. Μ’ εσένα τι τρέχει;»
     «Ο μπαμπάς σου τρέχει, κι εγώ από πίσω του. Αν δεν είχα και σένα δε θα μπορούσα να μιλήσω σε κανένα. Από τότε που μπήκα στο Σώμα, οι φίλοι μου άρχισαν ο ένας μετά τον άλλο να με εγκαταλείπουν. Δεν είμαι και τόσο ευχάριστη συντροφιά πια. Ευτυχώς που έχω τη γυμναστική, αλλιώς…»
     «Αλλιώς;»
     «Θα περπατούσα στους δρόμους και θα έβριζα όποιον έβρισκα μπροστά μου. Έχω τόση οργή μέσα μου, που ώρες ώρες νιώθω ότι θα εκραγώ. Και μη μου πεις πως δε μου φαίνεται, αφού ψέματα θα είναι. Εσύ, απ’ όλους τους ανθρώπους, με καταλαβαίνεις καλύτερα».
     «Τι σου φταίει όμως; Γιατί είσαι τόσο οργισμένη;»
     «Όλα μου φταίνε. Οι άνθρωποι. Η κοινωνία. Η σαπίλα. Παρακολουθώ τις ειδήσεις στην τηλεόραση και οργίζομαι. Ακούω τις συνομιλίες από τους γύρω και το μέσα μου ουρλιάζει. Θέλω να τους πω να σκάσουν επιτέλους…»
     «Σου χρειάζεται ένας άντρας…»
     «Τι να τον κάνω; Ο Πέτρος μου φτάνει και μου περισσεύει. Νιώθω ασφαλής δίπλα του, σίγουρη. Με ηρεμεί. Ο γέρος σου είναι χρυσάφι!»
     «Μην μου πεις ότι τον ερωτεύτηκες! Θα κάνεις μεγάλη χάρη στην κυρία Γεωργία…»
     Ξέσπασαν στα γέλια.
     «Σοβαρά τώρα», συνέχισε η Ντίνα, «τις περισσότερες φορές νιώθω ότι είναι ο μοναδικός τίμιος, ακέραιος, άνθρωπος που υπάρχει εκεί έξω. Όλοι μιλάνε και μιλάνε και δεν κάνουν τίποτα. Αυτός πράττει. Απλά σκέψου την ομάδα που έστησε γι’ αυτή την υπόθεση. Εγώ και δύο νεοσύλλεκτοι! Κανένας άλλος δε θα το τολμούσε. Και τους συμπεριφέρεται ήδη κι αυτούς σαν καλός πατερούλης, τους υιοθέτησε, τον Τεκ και την Αγγέλα».
     «Αλήθεια, πού είναι αυτοί; Θα ήθελα να τους γνωρίσω καλύτερα…»

Ο Τεκ παρέα με τον άλλο Τεκ, συνονόματο εξ επαγγέλματος, πίνουν από μια μπίρα κι απολαμβάνουν το σόου. Ελάχιστα κοιμήθηκε, αλλά μοιάζει ξανανιωμένος. Ίσως να φταίει το ποτό, ίσως τα κορίτσια που λικνίζονται κάπως βαριεστημένα, αλλά με χάρη, μπροστά τους. Αν δεν ξέραμε γιατί ήταν εκεί θα τους παίρναμε απλά για δύο νέους που αποφάσισαν να βγούνε για να διασκεδάσουν. Το μόνο που αντί να συζητάνε για το θέαμα, ασχολούνται με τις τελευταίες εξελίξεις στην τεχνολογία και μελετούν το σχέδιο δράσης τους. Ευτυχώς δεν είχαν τη φαεινή ιδέα να βγάλουν απ’ τις τσέπες τους τα έξυπνα κινητά και να αρχίσουν να σερφάρουν στο ίντερνετ, αφού αυτό σίγουρα θα τραβούσε πάνω τους τα βλέμματα. Απλά κατεβάζουν ιδέες, τις ρίχνουν στο τραπέζι, τις συζητούν, τις εγκρίνουν και τις απορρίπτουν. Ο φίλος του Τεκ μοιάζει να έχει κολλήσει το μικρόβιο. Είναι ενθουσιασμένος. Για πρώτη φορά θα συμμετάσχει σ’ ένα κυνήγι θησαυρού, που δε λαμβάνει χώρα σε κάποια γωνιά του κυβερνοχώρου. Αυτός όταν δε δουλεύει και δεν ενημερώνεται, απλά παίζει παιχνίδια. Αγοράζει και πουλά εικονικούς φίλους στο Tagged, φτιάχνει τη Φάρμα του στο Facebook, πού και πού το παίζει και σεφ στο Café, ενώ δοκιμάζει και τις γνώσεις του εδώ κι εκεί, στη ψηφιακή κρεμάλα, στο τρίβια κτλ. Κάποιοι, κάπως κοροϊδευτικά, τον αποκαλούν Google, αφού σε ότι αφορά τους υπολογιστές ξέρει όλες τις απαντήσεις.
     Ο Γρηγόρης τους παρακολουθεί διακριτικά πού και πού. Νέοι πελάτες. Τους τακτικούς τους ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά, αλλά αυτοί οι ουρανοκατέβατοι που καταφθάνουν κάθε τόσο του προκαλούν υποψίες. Ωστόσο δε μοιάζουν ούτε άνθρωποι της νύχτας, ούτε μπάτσοι. Ίσως να είναι αυτό ακριβώς που δείχνουν: δυο φίλοι που βγήκαν έξω για να διασκεδάσουν. Συζητούν συνέχεια, αλλά δεν απομακρύνουν τα μάτια τους απ’ τα κορίτσια, και αν και πίνουν μόνο μπίρα, δε μοιάζουν να τσιγκουνεύονται. Αν στείλει όμως ένα κορίτσι να κάτσει ανάμεσά τους είναι σίγουρος ότι δε θα της αγοράσουν ποτό ή τουλάχιστον θα νιώσουν για λίγο χαμένοι. Αυτό θα κάνει, για να είναι σίγουρος.

Κοιμήθηκε λίγες ώρες το απόγευμα και τώρα νιώθει ανανεωμένη η Αγγέλα. Δε βγήκε έξω απόψε. Έχει πολλά να κάνει, πολλά να σκεφτεί. Ευθύνες που ανέλαβε από μόνη της. Όταν είδε την Ντίνα να παίρνει αντίγραφα των υποθέσεων που θα έφερναν στο φως τις επόμενες μέρες, για κάποιο λόγο ένιωσε ότι έπρεπε να κάνει κι αυτή το ίδιο. Ή ακόμη καλύτερα να τους αναλάβει εξ ολοκλήρου αυτή. Εξάλλου αν χρειαζόταν βοήθεια θα μπορούσε πάντα να τη ζητήσει. Αλλά δε θα χρειαζόταν. Το υπεραναλυτικό μυαλό της δούλευε με χίλια. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να ξεχωρίσει στοιχεία και υποθέσεις και να συνδέσει το ένα με το άλλο. Απλό αλλά χρονοβόρο, αλλά δεν είχε και τίποτα καλύτερο να κάνει. Ήταν εδώ και καιρό μόνη, απόλυτα μόνη. Οι δικοί της πέθαναν σε ένα αεροπορικό δυστύχημα, κι ο άντρας που μοιράστηκε για ένα διάστημα τη ζωή της, την παράτησε για κάποιαν άλλη, χρησιμοποιώντας σα δικαιολογία το ότι δεν μπορούσε να την καταλάβει. Δεν του έβρισκε κι άδικο. Θα μπορούσε ίσως να τηλεφωνήσει στη Χριστιάνα, την καλή της φίλη, αλλά με τόσα πράγματα που είχε στο μυαλό μάλλον θα της χαλούσε παρά θα της έφτιαχνε τη διάθεση.
     Δεν περίμενε να πέσει τόσο νωρίς στα βαθιά. Σκέφτεται και πάλι τον Ιωάννου. Η φήμη του είχε προηγηθεί, τον γνώρισε προτού τον γνωρίσει, κι αυτό ήταν το λάθος της. Περίμενε να συναντήσει κάποιον άλλο. Κι ως συνήθως η πραγματικότητα διάψευσε τις φήμες. Δεν της έδωσε μόνο μια ευκαιρία που δε θα της έδινε άλλος κανείς, αλλά της εμπιστεύθηκε βαριές ευθύνες. Ευθύνες που πρέπει να φέρει εις πέρας, απλά και μόνο για να μην τον απογοητεύσει.
     Στην αρχή την παραξένεψε η στενή του σχέση με την Ντίνα, αλλά τώρα πια πολύ καλά καταλαβαίνει ότι αυτοί οι δυο είναι φτιαγμένοι απ’ την ίδια πάστα. Τίμιοι, πεισματάρηδες, ανοιχτόμυαλοι, με μεγάλες αντοχές: είναι οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τους κανόνες ενός όντως σάπιου συστήματος. Έτσι θέλει να είναι ή να γίνει κι αυτή. Θέλει να κάνει κάτι χρήσιμο. Δεν αποφάσισε να γίνει αστυνομικός ούτε για το χρήμα, ούτε για τη δόξα. Απλά ήθελε να προσφέρει.
     Κάθεται στη βεράντα του διαμερίσματός της στα Λατσιά και κοιτάει τα έρημα αυτοκίνητα στο ημιφωτισμένο αδιέξοδο. Φτάνουν στ’ αυτιά της κουβέντες απ’ τα διπλανά σπίτια, συγκεχυμένοι ήχοι από τηλεοράσεις και απόμακρες μουσικές. Κρατάει σφικτά στα χέρια της τα χαρτιά. Κλείνει τα μάτια. Φτιάχνει μέσα της τα εναλλακτικά σενάρια των ημερών που θα ακολουθήσουν.

Ο χοντρός κάθεται με τη Γεωργία κάτω από την κληματαριά. Απόψε πίνουν συντροφιά κόκκινο καλό βαρελίσιο κρασί, παγωμένο. Η Ελευθερία είναι κλεισμένη στο δωμάτιο με τις φίλες της και κάνουν τα δικά τους.
     «Πάει καιρός απ’ την τελευταία φορά που το κάναμε αυτό», λέει σχεδόν νοσταλγικά εκείνη.
     «Κι αυτό ακριβώς του δίνει αξία», απαντάει.
     «Το ξέρω ότι δε θα έπρεπε να στο πω αυτό, αλλά αυτή η υπόθεση μοιάζει να σ’ έχει ξανανιώσει. Πρώτη φορά σε βλέπω τόσο ζωντανό τα τελευταία χρόνια…»
     «Είναι η αδρεναλίνη».
     «Ή είναι που δουλεύεις με τους νέους. Κρυφακούω κάθε τόσο αυτά που λένε και δεν καταλαβαίνω σχεδόν τίποτα, ενώ εσύ…»
     «Εγώ ενημερώνομαι, από την Ντίνα και την Μαργαρίτα. Αν και αυτά που μού λέει μερικές φορές αυτός ο Τεκ μού μοιάζουν αλαμπουρνέζικα…»
     «Τους συμπάθησες τους μικρούς. Δεν είναι ερώτηση, διαπίστωση είναι».
     «Ναι. Αν και ήταν η κόρη μας αυτή που έλυσε, έστω και αργά, το γρίφο. Είναι ξύπνια αυτή, δεν πήρε από μας». Της έκλεισε το μάτι.
     «Να μιλάς για τον εαυτό σου. Κι εγώ είμαι ξύπνια. Το μοναδικό λάθος που έκανα στη ζωή μου ήταν…»
     «…Που με παντρεύτηκες».
     «Αλλά απ’ αυτό προέκυψαν δύο καλά. Ανησυχώ για την Μαργαρίτα όμως. Είναι μόνη πολλή καιρό. Δεν είναι φυσιολογικό αυτό…»
     «Όλοι οι γονιοί ανησυχούν ότι κάποια μέρα θα τους φέρει η κόρη τους τον γκόμενο στο σπίτι, κι εσύ ανησυχείς επειδή δε σου φέρνει κανένα;»
     «Λογικό δεν είναι;»
     «Α ρε γυναίκα».
     Της έπιασε το χέρι. Το χάιδεψε λίγο. Τι θα έκανα χωρίς αυτή τη γυναίκα; αναρωτιέται. Δεν ήταν όλα πάντα μέλι γάλα στη σχέση τους, αλλά μετά από τόσα χρόνια γάμου ποτέ τους δεν τσακώθηκαν στ’ αλήθεια. Είχαν τις διαφωνίες και τις διαφορές τους και έμαθαν να ζουν μ’ αυτές. Δεν έμπαινε ποτέ ο ένας στα χωράφια του άλλου, εκτός κι αν το απαιτούσαν οι περιστάσεις. Ο γάμος τους δε χρειάστηκε πολλές θυσίες, δεν ήταν προϊόν συμβιβασμού, απλά ήταν.
     «Τι θα γίνει με τη γυναίκα;»
     «Θα περάσει από ψυχιατρικές εξετάσεις και μάλλον θα δικαστεί και θα καταδικαστεί σε ισόβια. Αν ήταν μοναχά ένα το έγκλημά της και εν βρασμώ ψυχής ίσως να μετρούσαν τα ελαφρυντικά στοιχεία. Μα δυστυχώς…»
     «Δυστυχώς; Τη λυπάσαι. Μην το κάνεις. Δε χρειάζεται τη λύπησή σου. Αν είναι κάποιος που είναι αξιολύπητος είναι…»
     «Ξέρω. Μην ανησυχείς. Θα το φροντίσουμε κι αυτό…»
     «Μα πώς;»
     «Θα μάθεις τις επόμενες ημέρες…»
     «Θα πάρεις και προαγωγή;» ρώτησε τρυφερά ειρωνικά εκείνη.
     «Ίσως και να πάρω», απάντησε, προκαλώντας της την έκπληξη. «Μετά απ’ αυτή τη βδομάδα τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο. Όσο για τη γυναίκα, αν εξαρτιόταν από μένα θα την έκλεινα απλά σε μια ψυχιατρική κλινική, όπως τις αποκαλούν αυτές τις μέρες. Αρκετά υπέφερε. Αλλά ξέρεις τι είναι αυτό που με εκνευρίζει πιο πολύ; Η ιδέα του πόσα έχει ακόμη να υποφέρει η κόρη της…»
     «Είναι πιο δυνατή απ’ ό,τι πιστεύεις, το είδα ψες στα μάτια της. Θα τα καταφέρει είμαι σίγουρη. Εκείνο που ανησυχεί εμένα είναι κατά πόσο θα μπορέσει να δαμάσει το μίσος και την οργή που κρύβει μέσα της. Το βλέμμα της περνά τόσο γρήγορα από το φως στο σκοτάδι που φοβάμαι ότι κάποια φορά δε θα αντέξει και θα εκραγεί. Ο πόνος την κάνει πιο δυνατή. Η οργή και το μίσος την κάνουν επικίνδυνη».
     «Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Μην ξεχνάς εξάλλου ότι είναι στην εφηβεία της, οπότε η οργή είναι λογικό να υπάρχει. Το μίσος τώρα, αυτό είναι μια διαφορετική υπόθεση. Ελπίζω η γιαγιά της να μπορέσει να τα βγάλει περά μαζί της…»

Είναι η πρώτη φορά εδώ και χρόνια, από τότε που δουλεύει μαζί του, που προτίθεται να παρακούσει μια εντολή του αφεντικού του. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Η τιμή του το απαιτεί.
     «Μην είσαι βλάκας, Γρήγορη. Μπορεί να μην τον έχεις και σε μεγάλη υπόληψη τον χοντρό, αλλά ξέρει τι κάνει. Δε θα σε αφήσει να πλησιάσεις τη γυναίκα, πόσο μάλλον να τη σκοτώσεις. Πρέπει να καταλάβεις ότι είναι εύθραυστες οι ισορροπίες. Ένα τούβλο ν’ αφαιρέσεις από το κτίσμα κι όλα θα γκρεμιστούν».
     Κάθονται στο γραφείο του Πιγκουΐνου. Ρίχνουν περαστικές ματιές στις οθόνες και συζητούν. Πίνουν πράσινο Τζόνι με παγάκια. Όσο πιο ακριβό τόσο πιο καλό.
     «Πρέπει να το κάνω αφεντικό. Με ξέρεις. Σακάτεψε τον αδελφό μου. Πρέπει να πληρώσει…»
     «Και θα πληρώσει. Σίγουρα θα φάει ισόβια. Αυτό δεν είναι αρκετό;»
     «Όχι, δεν είναι».
     «Εσύ και το πείσμα σου. Δε φτάνει που έχουμε τους μπάτσους πάνω από τα κεφάλια μας για ό,τι στραβό συμβεί σ’ αυτή την πόλη, τώρα θέλεις να…»
     «Α, αν είναι γι’ αυτό, παραιτούμαι. Και θα φροντίσω να το μάθουν όλοι. Ώστε να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο…»
     «Και να χάσεις εσύ το δικό σου. Σ’ το λέω ξανά: μην είσαι βλάκας».
     «Βλάκας ήμουνα που δούλευα τόσα χρόνια για σένα…» Έκανε να σηκωθεί και να φύγει, αλλά τον καθήλωσε ο άλλος με το βλέμμα. Όταν οργιζόταν τα μαύρα του μάτια έπαιρναν φωτιά, αποκτούσαν μια σχεδόν διαβολική όψη.
     «Ήρεμα», του είπε. «Ήρεμα», έσυρε λίγο περισσότερο την επανάληψη της λέξης. Αν δεν ήταν ο Γρηγόρης αυτός απέναντί του θα τον πετούσε έξω με τις κλωτσιές ή μάλλον θα τον ξεφορτωνόταν με τρόπο – με άσχημο τρόπο. Αλλά ήταν ο Γρηγόρης, το δεξί του χέρι, και τον συμπαθούσε. Έπρεπε να του ρίξει ένα κόκαλο. Όχι τόσο για να τον παρηγορήσει, όσο για να τον δέσει περισσότερο στο άρμα του. Πολλές φορές αποδεικνύεται άσσος στο μανίκι η ευγνωμοσύνη. «Τι σκοπεύεις να κάνεις;» τον ρώτησε τελικά.
     «Εσύ τι λες;»
     «Πού και πότε;»
     «Δεν ξέρω ακόμη. Έχω μια βδομάδα για να το σκεφτώ. Μάλλον στη διάρκεια της διαδρομής από το κρατητήριο στο δικαστήριο. Θα έχω πολλές ευκαιρίες τότε…»
     «Δεν είσαι ελεύθερος σκοπευτής βρε. Εκτός κι αν την πλησιάσεις και την πυροβολήσεις από κοντά, οπότε σίγουρα θα σε μπαγλαρώσουν. Χρειαζόμαστε κάποιον επαγγελματία. Και έχεις δίκιο, ό,τι είναι να γίνει πρέπει να γίνει στη διάρκεια της διαδρομής. Οι δρόμοι γύρω από τα δικαστήρια δεν προσφέρουν πολλές διεξόδους διαφυγής, ενώ το να τη χτυπήσουμε στο σταθμό θα ήταν τρέλα, αφού θα πέσουν όλοι πάνω μας να μας φάνε. Άσε το πάνω μου, θα μιλήσω με τους χαφιέδες μου και θα σου βρω και τον σκοπευτή σου. Μόνο μην κάνεις καμιά τρέλα».
     Χαμογέλασε ικανοποιημένος εκείνος. Ήθελε τη γυναίκα νεκρή. Δεν τον ένοιαζε ποιος θα πατούσε τη σκανδάλη. Έστρεψε την προσοχή του στις οθόνες. Οι δυο νέοι κάθονταν τώρα με δυο γυναίκες, τους κερνούσαν ποτά και γελούσαν. Όλα καλά λοιπόν.

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Στιλέτο - Κεφάλαιο 22

2011-10-05T05:34:00.000+03:00

Τώρα που βγήκαν τα κάστανα απ’ τη φωτιά όλοι ήθελαν να δείξουν ότι δούλεψαν για τη λύση του γρίφου. Ο αρχηγός του αρχηγού, οι υπεύθυνοι της σήμανσης, ακόμη και ο γραμματέας του υπουργείου ήθελαν να πουν το κομμάτι τους, αλλά ο υπουργός τους το ξέκοψε: θα μιλήσει μόνο ο Σωτηρίου. Ο Ιωάννου δε θα παρευρίσκονταν καν στη δημοσιογραφική διάσκεψη, αλλά θα την παρακολουθούσε από την τηλεόραση.
     Μίλησε για πολύ, δυο ώρες πριν, με τον αρχηγό και του εξήγησε τα πάντα. Έκανε ακόμη και εισηγήσεις για το τι έπρεπε να πει. Μην τους αφήσεις να πάρουν το πάνω χέρι, τον παρότρυνε.
     Στην αίθουσα του αρχηγείου όπου θα στήνονταν το πανηγύρι είχε μαζευτεί κόσμος πολύς. Υπό κανονικές συνθήκες τα τηλεοπτικά συνεργεία τέτοια ώρα θα βρίσκονταν στις παραλίες για τα πρώτα ρεπορτάζ κώλου, αλλά όσο να ’ναι η δολοφονίες τεσσάρων μπάτσων και η σύλληψη της γυναίκας πήραν αναγκαστικά την πρώτη θέση στην επικαιρότητα. Πιο ψηλή κι από το άλυτο. Το κυπριακό. Καθώς έμπαινε στην αίθουσα ο Σωτηρίου είδε ένα πλήθος μάτια να τον ακολουθούν, ενώ μπροστά στο βάθρο του ήταν στημένα μικρόφωνα απ’ όλα τα κανάλια. Αφού έβαλε σε τάξη τους φωνακλάδες, ακολουθώντας τη συμβουλή του χοντρού, έδωσε πρώτα το λόγο στους δημοσιογράφους των εφημερίδων.
     «Πέρα από το δελτίο τύπου, που έχει ήδη εκδοθεί, τι περισσότερο μπορείτε να μας πείτε γι’ αυτή την υπόθεση; Τουλάχιστον, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχω εγώ στη διάθεσή μου, ήταν μια σειρά από παραλείψεις εκ μέρους του αστυνομικού σώματος που οδήγησαν σ’ αυτή την τραγωδία…» Το καρφί από το δημοσιογράφο μιας εφημερίδας που φυτοζωούσε.
     «Συ είπας», απάντησε αινιγματικά, αλλά προτού προλάβουν να του επιτεθούν συνέχισε. «Και όντως έτσι έγινε. Δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε, αλλά πρέπει να σεβαστούμε και τη μνήμη των νεκρών. Προτεραιότητά μας τώρα είναι να περιορίσουμε όπως μπορούμε τις πιθανές παράπλευρες απώλειες και μετά να διορθώσουμε τα κακώς έχοντα…»
     «Που δεν είναι και λίγα…» τον διέκοψε ο πρώτος.
     «Που δεν είναι και λίγα», συμφώνησε μαζί του.
     «Όταν λέτε παράπλευρες απώλειες τι εννοείτε;» πετάχτηκε στη μέση ο ανταποκριτής μιας άλλης, μεγάλης αυτή τη φορά κυκλοφορίας, εφημερίδας.
     «Ο νοών νοήτω. Θα σας παρακαλούσα μόνο να μην κάνετε υποθέσεις περί της αληθείας αν δεν έχετε όλα τα στοιχεία στη διάθεσή σας. Έχετε το λόγο μου, αλλά και του αρχηγού της αστυνομίας ότι δεν πρόκειται να κρύψουμε τίποτα. Όλα θα βγουν στο φως, αλλά όταν έρθει η ώρα…»
     «Ναι, και θα πέσουν κεφάλια…» πετάχτηκε στη μέση μια καρικατούρα ντετέκτιβ-ρεπόρτερ ιδιωτικού τηλεοπτικού καναλιού, προκαλώντας τα γέλια των συναδέλφων του. Ωστόσο ο Σωτηρίου δεν έχασε τη ψυχραιμία του.
     «Ίσως και να πέσουν. Αλλά, όπως σας εξήγησα στην αρχή, πρώτα θα μιλήσω με τους εκπρόσωπους των έντυπων μέσων και μετά μ’ εσάς. Αν δε σας ικανοποιεί αυτό μπορείτε να αποχωρήσετε. Ναι, εσύ στη γωνιά δεξιά». Ήταν ο γνωστός του Ιωάννου.
     «Θα λέγατε ότι υπάρχει πρόβλημα συντονισμού στις τάξεις του σώματος, ή μάλλον αδιαφορίας; Πώς αφήσατε τα πράγματα και έφτασαν ως εδώ;»
     «Στην Κύπρο ζούμε. Όταν όλοι σχεδόν οι διορισμοί γίνονται με το μέσο, δεν μπορεί, κάποτε κάτι θα πάει στραβά. Δε σας λέω κάτι που δεν ξέρετε. Εξάλλου, κακά τα ψέματα, κι εγώ με το μέσο διορίστηκα, αλλά τουλάχιστον τα γαλόνια μου τα κέρδισα. Κάποιοι άλλοι όμως θέλουν απλά να κάθονται και να πληρώνονται. Δημόσιοι υπάλληλοι με στολή…»
     «Τραβάτε το χαλί κάτω από τα πόδια σας…»
     «Το τραβήξαμε όλοι, εδώ και καιρό. Το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα; Όλοι συμφωνούν ότι πρέπει να αλλάξουν πολλά πράγματα και θα αλλάξουν».
     «Μπορείτε να γίνετε πιο συγκεκριμένος;»
     «Κάθε πράγμα στον καιρό του. Άλλη ερώτηση;»
     «Τι μπορείτε να μας πείτε για την κυρία Γεωργίου;» ρώτησε μια νεαρή, που μάλλον μόλις βγήκε από τη σχολή δημοσιογραφίας και δούλευε αμισθί σε κάποια εφημερίδα που ανάλογα με το ποιοι ήταν στην κυβέρνηση, άλλαζε δέρμα σαν το φίδι, αλλά όχι τόσο συχνά.
     «Την οδηγήσαμε ήδη στο δικαστήριο όπου εκδόθηκε διάταγμα οκταήμερης κράτησής της. Μα αυτό το γνωρίζετε ήδη. Όπως και τα βασικά γεγονότα της υπόθεσης. Κάτι άλλο αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να σας πω. Άλλος;»
     Οι παλιοί δημοσιογράφοι, δικαστικοί επί το πλείστον συντάκτες, δεν μπήκαν στον κόπο να ρωτήσουν κάτι άλλο. Θα μάθαιναν ό,τι μπορούσαν από τις πηγές τους και θα διασταύρωναν τα πάντα προτού δημοσιεύσουν κάτι, αλλά τα αλάνια των καναλιών δεν είχαν και σε μεγάλη υπόληψη τη διερευνητική δημοσιογραφία. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν κατά πόσο το θέμα μπορούσε να πουλήσει.
     «Ο άντρας της κυρίας Γεωργίου την απατούσε;» ρώτησε ανενδοίαστα μια ξανθιά καλλίγραμμη ρεπόρτερ.
     «Δεν τη ρώτησα», απάντησε εκείνος προκαλώντας εκ νέου τα γέλια και το αναψοκοκκίνισμα της νεαρής.
     «Σε τι κατάσταση βρίσκεται ο κύριος Γεωργίου;»
     «Σ’ αυτό θα μπορούσαν να σας απαντήσουν μόνο οι γιατροί;»
     «Τι κατηγορίες θα απαγγείλετε στην κατηγορουμένη;»
     «Δεν είναι κατηγορουμένη, αλλά ύποπτη. Αν ήταν κατηγορουμένη θα της είχαν απαγγελθεί οι κατηγορίες».
     «Μα έχει ομολογήσει…»
     «Κατηγορούμενος είναι αυτός τον οποίο έχει κάποιος κατηγορήσει. Απλά ελληνικά είν’ αυτά. Και για να σας απαντήσω στην ερώτηση που έπρεπε να κάνετε: οι κατηγορίες θα της απαγγελθούν όταν συμπληρωθούν οι φάκελοι των υποθέσεων. Αυτό ίσως γίνει με τη λήξη της οκταήμερης κράτησης, ίσως και αργότερα. Δεν είναι όλα τόσο απλά όσο δείχνουν».
     «Και τι κατηγορίες θα της απαγγείλετε;» ρώτησε με πάθος ένα αμούστακο αγόρι, που μάλλον το έστειλαν εκεί κυριακάτικα, ώστε ν’ απολαύσουν τη μέρα τους τα διάσημα λαγωνικά του καναλιού.
     «Για κακόγουστο ντύσιμο! Εσείς τι λέτε; Αν δεν έχετε κάποια σοβαρή ερώτηση να κάνετε, αυτή η διάσκεψη φτάνει στο τέλος της».
     «Μια τελευταία ερώτηση: Αν δεν παραδιδόταν η γυναίκα θα μπορούσατε να τη συλλάβετε;» Ήταν και πάλι ο γνωστός του Ιωάννου.
     «Γνωρίζαμε ήδη ποια ήταν. Το μόνο που δεν ξέραμε ήταν που να τη βρούμε. Η ομάδα που ανέλαβε την υπόθεση δούλευε ασταμάτητα για τέσσερα μερόνυχτα γι’ αυτή την υπόθεση και προτού καν επικοινωνήσει μαζί μας είχαμε ένα σωρό στοιχεία που τη συνέδεαν με τα εγκλήματα…»
     «Είστε δηλαδή σίγουροι για την ενοχή της…» Πάλι ένα φιντάνι. Ο Σωτηρίου αναστέναξε με νόημα και σκούπισε το μέτωπό του με το δεξί, σε μια θεατρινίστικη κίνηση απελπισίας.
     «Μα εσείς δε θα μάθετε ποτέ; Κανείς δεν είναι ένοχος, μέχρι να αποφασίσει το δικαστήριο ότι είναι. Πού σας βρίσκουν… Τέλος πάντων. Θα ήθελα να παρακαλέσω τα κανάλια, αν θέλουν να τα λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη, να αρχίσουν να λειτουργούν σοβαρά. Δεν μπορούν να δικάζουν και να καταδικάζουν κάποιον προτού καν φτάσει η υπόθεσή του στην αίθουσα του δικαστηρίου. Αυτά είχα να σας πω. Περισσότερα είμαι σίγουρος ότι μάθετε από δω κι από κει, αλλά καλό θα ήταν να είστε προσεκτικοί με το τι λέτε και με το τι γράφετε. Και πριν βιαστεί κάποιος να πει ότι σας απειλώ ή ότι σας προειδοποιώ, τονίζω πως αυτό που λέω είναι το αυτονόητο».
     Απομακρύνθηκε από το βήμα με σταθερό βήμα, αγέρωχος. Σα να είχε ψηλώσει είκοσι πόντους απ’ το προηγούμενο βράδυ.

Δεν τα πήγε κι άσχημα, σκεφτόταν ο Ιωάννου μετά. Ίσως να φάνηκε πιο επιθετικός απ’ ό,τι έπρεπε, αλλά κάποιος έπρεπε να βάλει αυτά τα τσογλάνια στη θέση τους. Είναι ανεπίτρεπτο να παίρνει κανείς τις φήμες, να τις μεταμορφώνει σε ειδήσεις και να της πλασάρει στο κοινό τρομοκρατώντας το. Έσβησε την τηλεόραση και επέστρεψε στο γραφείο του.
     «Πώς τα πήγε;» ρώτησε σχεδόν αδιάφορα η Ντίνα.
     «Πολύ καλά. Τι θα φάτε, κερνάω;»
     Είχε πάει χωρίς καλά καλά να το καταλάβουν δυόμισι η ώρα.
     «Ό,τι να ’ναι», είπε εκείνη και οι άλλοι συμφώνησαν μαζί της. Τώρα έπρεπε να βρει τα διαφημιστικά που τους άφηναν εκεί οι ντελιβεράδες αφού το καλό σουβλάκι σήμερα είχε αργία. «Τρίτο συρτάρι στο γραφείο σου», του έλυσε την απορία η κοπέλα, που στεκόταν πάνω από τον Τεκ και κοιτούσε κάτι στην οθόνη, ενώ η Χρυσοστόμου μελετούσε κάποια χαρτιά και έπαιρνε σημειώσεις. Τα βρήκε. Έκλεισε τα μάτια, τα ανακάτεψε και διάλεξε ένα στην τύχη.
     «Πιτσαρία. Αγγέλα, χορτοφαγική;»
     «Αγγέλα; Όπα, πήρες προαγωγή», ξεφώνισε η Ντίνα, κι εκείνος αρκέστηκε να χαμογελάσει.
     «Ναι», απάντησε μονολεκτικά αυτή.
     «Τεκ;»
     «Κάτι σε σάντουιτς. Φτάνει να είναι μεγάλο;»
     «Ντίνα;»
     «Ξέρεις».
     Ξέρει. Αυτό πάει να πει ότι πρέπει να διαλέξει αυτός. Διάλεξε μια τεράστια πίτσα. Δε βαριέσαι, σκέφτηκε. Δεν ήταν και το πλέον αγαπημένο του φαγητό, μάλλον ήταν το λιγότερο, αλλά μια στο τόσο δεν τον ενοχλούσε. Σήκωσε το ακουστικό του τηλεφώνου απ’ το γραφείο του και έδωσε την παραγγελία. Μετά στράφηκε στους συνεργάτες του.
    «Τι έχουμε;»
    «Αυτή τη στιγμή ο Γρηγόρης με τον Πιγκουΐνο είναι στο Ζύγι, κάπου στην παραλιακή. Ή τουλάχιστον το αυτοκίνητο του τελευταίου είναι εκεί. Όμως, αν θέλουμε να έχουμε υπό στενή παρακολούθηση τον Γρηγόρη, αυτό ίσως να μη δουλέψει αφού αν είναι να κάνει κάτι μάλλον θα το κάνει οδηγώντας το δικό του αυτοκίνητο», του εξήγησε η Ντίνα.
     «Το οποίο είναι;»
     «Ένα προπολεμικό Νίσαν. Διψήφια νούμερα. Μάλλον έπρεπε να πάει για απόσυρση από καιρό», απάντησε ο Τεκ.
     «Δε νομίζω να μας δώσουν ένταλμα για να του βάλουμε κοριό. Όχι βασισμένοι σε υποψίες. Θα πρέπει ίσως να καταφύγουμε σε παραδοσιακά μέσα. Τεκ, τον φίλο σου που μας έδωσε τον εκτυπωτή τον εμπιστεύεσαι;»
     «Απόλυτα. Γιατί;»
     «Απόψε θα βγείτε και θα το γλεντήσετε. Τα έξοδα πληρωμένα από το κράτος…»
     Έβαλε τα γέλια η Ντίνα, καθώς κατάλαβε το σκεπτικό του.
     «Μόλις τελειώσεις από εδώ πήγαινε σπίτι να ξεκουραστείς, να φρεσκαριστείς, και να καθαρίσεις κι αυτή τη μουντζούρα που θεωρείς μούσι. Απόψε θα πάτε στα κορίτσια…»
     «Στο καμπαρέ;»
     «Πού αλλού; Αυτά στις παλιές τις γειτονιές γέρασαν…»
     «Και υποθέτω πώς πρέπει να ακολουθήσουμε το Γρηγόρη μετά που θα σχολάσει. Δε θα υποψιαστεί κάτι;»
     «Όχι. Είναι πολύ σίγουρος για τον εαυτό του. Εξάλλου θεωρεί ότι η σχέση του με το αφεντικό του τον προστατεύει από τα πάντα».
     «Okz».
     «Τι;»
     «Α, τίποτα, μια έκφραση είναι. Εντάξει είπα…»
     «Ήδη φαντάζεται τον εαυτό του σαν Σέρλοκ Χολμς», τον πείραξε η Ντίνα.
     «Ουσιώδες αγαπητέ Ουάτσον», πρόσθεσε η Χρυσοστόμου, χωρίς να σηκώσει το βλέμμα της απ’ τα χαρτιά.
     «Εσύ, σκέφτηκες κάτι;» τη ρώτησε εκείνος.
     «Δε νομίζω να βγάλω εύκολα άκρη. Είναι πολλές οι παράμετροι. Για ένα πράγμα είμαι ωστόσο σίγουρη. Δεν πρόκειται να πειράξει το κορίτσι, αφού είναι κόρη του αδελφού του. Παρά τη ζωή που κάνει είναι απόλυτα πιστός στην οικογένεια. Φρόντισε τους γονείς του όσο λίγοι όταν γέρασαν και τους εξασφάλισε μια καθόλα αξιοπρεπή κηδεία, ενώ χάρισε και ένα μεγάλο ποσό σε φιλανθρωπικό ίδρυμα για να τιμήσει τη μνήμη τους. Μάλλον ξελάσπωσε και τον αδελφό του πολλές φορές σε ό,τι αφορά το οικονομικό, αφού οι λογαριασμοί του τελευταίου παρουσιάζουν πολλές αυξομειώσεις. Δεν ξέρω τι ζωή έκανε ο Γεωργίου, αλλά αν κρίνω απ’ τις πράξεις του στο σπίτι, μάλλον ξόδευε πολλή χρόνο και πολλά λεφτά αλλού. Εκτόνωνε την οργή στις γυναίκες της ζωής του και μετά πήγαινε και το γλεντούσε εκτός. Σχετικά με τη σύζυγο τώρα: δεν υπάρχουν και πολλοί τόποι στους οποίους θα μπορούσε να επιχειρήσει να τη χτυπήσει κάποιος. Η πρώτη της έξοδος ήταν ήδη επιτυχημένη, έτσι τώρα πρέπει να επικεντρώσουμε τις προσπάθειές μας στις επόμενες και αν είναι δυνατόν να τις περιορίσουμε στο ελάχιστο. Ο εισαγγελέας διέταξε να τη δει ψυχίατρος. Αυτό μπορεί να γίνει στο κελί της, οπότε για τις επόμενες οκτώ μέρες θα είναι ασφαλής. Όταν θα προσαχθεί όμως στο δικαστήριο ξανά τα πράγματα δε θα είναι τόσο απλά. Θα πρέπει να διασχίσει μια αρκετά μεγάλη απόσταση μέσα στην πόλη και για τέσσερις τουλάχιστον φορές θα βρεθεί σε ανοιχτούς χώρους. Εκεί θα μπορούσε να γίνει εύκολος στόχος. Θεωρείτε όμως ικανό αυτόν τον Γρηγόρη να κάνει κάτι τέτοιο, να δολοφονήσει κάποιον εν ψυχρώ;»
     «Πίστεψέ με, Αγγέλα, αυτός είναι ικανός για τα πάντα. Το θέμα είναι ότι το αφεντικό του είναι αλεπού και δεν αφήνει ποτέ ίχνη πίσω του. Αν όμως αυτή τη φορά ενεργήσει μόνος, δίχως να ζητήσει τη συμβουλή του, τότε…»
     «Καταντήσαμε άγρια δύση», τον διέκοψε η φωνή του αρχηγού από την πόρτα. Κυριακή σήμερα, η κίνηση στο δρόμο λιγοστή, δεν άργησε καθόλου να επιστρέψει στο σταθμό.
     «Δεν τα πήγες κι άσχημα».
     «Ναι, τουλάχιστον δεν τους έβρισα. Κι ο υπουργός το ίδιο λέει, αν και θα μπορούσα να είμαι πιο διπλωματικός. Αν είναι δυνατόν! Τέλος πάντων, τι έχουμε;»
     «Τίποτα ακόμη. Καταστρώνουμε τα σχέδιά μας για τον Γρηγόρη. Σύμφωνα με την ψυχολόγο μας η κόρη των Γεωργίου δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο…»
     «Για καλό και για κακό όμως θα την έχουμε υπό διακριτική προστασία».
     «Κι εγώ αυτό θα σου έλεγα. Νέα από το άλλο μέτωπο;»
     «Θα προχωρήσουμε και μ’ αυτό τις επόμενες μέρες. Ο υπουργός λέει ότι μας δίνεται μια καλή ευκαιρία να ξεχωρίσουμε τους λύκους απ’ τα πρόβατα…»
     «Με τα τσακάλια τι κάνουμε;»
     «Τα τσακάλια;»
     «Του τύπου. Δε θα μας αφήσουν σε χλωρό κλαρί…».
     «Όχι αν το παίξουμε σωστά το παιχνίδι. Έχουν θέμα για τις επόμενες δυο-τρεις μέρες. Μόλις πάνε να ησυχάσουν λίγο τα πράγματα ρίχνουμε τη βόμβα μας. Έτσι κι αλλιώς, περά από την προστασία της γυναίκας, η δουλειά μας έχει τελειώσει. Η υπόθεση πέρασε ήδη στα χέρια του εισαγγελέα, οπότε μπορούμε να ρίξουμε το βάρος μας αλλού».
     «Θα χρειαστώ ένα μικρό κονδύλι για τις επόμενες λίγες μέρες…»
     «Για ποιο σκοπό;»
     «Έξοδα παρακολούθησης και ψυχαγωγίας».
     «Α, κατάλαβα. Θα το φροντίσω. Απόψε δε θέλω κανένα εδώ εκτός κι αν έρθει ο κόσμος τούμπα. Πρέπει να ξεκουραστείτε λίγο. Η βδομάδα που αρχίζει θα είναι καθοριστική».
     «Μην ανησυχείς».
     «Να μην ανησυχώ; Χα, καλό αυτό…»

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Στιλέτο - Κεφάλαιο 21

2011-09-28T03:11:00.000+03:00

Ο Σωτηρίου δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει – να γελάσει ή να κλάψει; Από τη μια ήταν χαρούμενος για το γεγονός ότι ανακάλυψαν τη δολοφόνο, αλλά από την άλλη ένιωθε θυμωμένος επειδή δεν μπόρεσαν ακόμη να τη συλλάβουν. Για όλ’ αυτά που συνέβησαν, σκεφτόταν, έφερε κι ο ίδιος ευθύνη. Αν δεν είχε αφήσει τόσο χαλαρά τα λουριά, αν είχε δώσει σαφείς οδηγίες να διερευνώνται όλες οι καταγγελίες, αν δεν έβαζε κι αυτός το λιθαράκι του στο δημοσιοϋπαλληλικό οικοδόμημα του Σώματος, τότε όλα θα ήταν αλλιώς. Ωστόσο δεν ήταν αργά για να διορθώσει τα πράγματα, όχι απελπιστικά αργά. Η γυναίκα, όπως είπε στον χοντρό, θα παραδιδόταν την επόμενη μέρα. Ο άντρας της ήταν ζωντανός, αλλά όχι και στην καλύτερη κατάσταση. Αφού δεν τη βοήθησε κανείς τον ανάγκασε εκείνη η ίδια να πληρώσει για τα εγκλήματά του. Κάπου τη λυπόταν. Εμείς τη φέραμε ως εδώ, σκεφτόταν. Όμως δεν μπορούσε να την αφήσει ελεύθερη κιόλας. Σκότωσε τέσσερα άτομα. Τέσσερις αστυνομικούς. Τώρα πια όλα έπρεπε να αλλάξουν. Δεν του άρεσε ο τρόπος που λειτούργησε μαζί της ο Ιωάννου, αλλά τουλάχιστον την έπεισε να μη ρίξει τον εαυτό της σ’ ένα χειρότερο λάκκο απ’ αυτόν που ήδη βρίσκεται. Εξάλλου ήταν αυτός που την ανακάλυψε. Πάντα αυτός. Κάπως θα ξελασπώσουν και πάλι. Και μετά…

Ρώτησαν την Αντριάνα αν της είπε η μάνα της τι θα έπρεπε να κάνει μετά από τη σύλληψή της. Θα έρθει η γιαγιά απ’ το χωριό και θα ζήσει μαζί μου, τους απάντησε. Μετά από τα τελευταία κατορθώματα του πατέρα της, πείστηκε επιτέλους κι αυτή ότι για την οικογένειά τους δεν υπήρχε σωτηρία. Η κόρη της την είχε ενημερώσει ήδη γι’ αυτά που έκανε και γι’ αυτά που προτίθετο να κάνει, της ανακοίνωσε ακόμη και την ώρα και μέρα της σύλληψής της. Κυριακή στις δέκα το πρωί. Η Ντίνα και η Μαργαρίτα κάθονταν όλη νύχτα στην κουζίνα και μιλούσαν με τη μικρή. Την άκουγαν, της μιλούσαν, τη ρωτούσαν, καθώς η Γεωργία συνέχιζε ατάραχη τον ύπνο της, ενώ η Ελευθερία, την οποία είχαν αφήσει έξω απ’ την υπόθεση, έριχνε πού και πού περαστικές ματιές προς το μέρος τους, πηγαινοερχόμενη στο δωμάτιό της. Η ένταση της στιγμής είχε συνεπάρει κι εκείνη. Στο μεταξύ ο Ιωάννου με τον Τεκ και την Χρυσοστόμου, μελετούσαν το θέμα του Γεωργίου. Άγριος άνθρωπος. Μπορούσε να το διακρίνει κανείς απ’ τις φωτογραφίες που πήραν απ’ το σπίτι του, αλλά κι απ’ αυτές που υπήρχαν φακελωμένες στα ηλεκτρονικά αρχεία των ΚΕΠ. Μικρά ανήσυχα ρυτιδωμένα μάτια, τσιτωμένο κορμί, μόνιμα αγέλαστος. Ακόμη και στις φωτογραφίες του γάμου του δε χαμογελά, μοιάζει απλά να διεκπεραιώνει με το ζόρι μια υποχρέωση. Η ζωή μαζί του θα πρέπει να ήταν ένα συνεχές βάσανο για τη γυναίκα και την κόρη του. Η πρώτη, στη σύντομη συνομιλία που είχαν, του έδωσε κάποια στοιχεία για το ποιόν του, τα οποία θα του εξασφάλιζαν μια μακρόχρονη θητεία στη φυλακή. Κλοπές, απάτες, άλλες βιαιοπραγίες για τις οποίες έμαθε από τρίτους. Κι η κόρη τους έδωσε μια κάρτα μνήμης που περιείχε στοιχεία για την κακοποίηση την οποία υπέστησαν. Φωτογραφίες που έβγαλε η μια την άλλη, ιατρικές εξετάσεις σε ιδιώτη γιατρό, ακόμη κι ένα βίντεο. Η Χρυσοστόμου, για πρώτη φορά από τη στιγμή που άρχισε να δουλεύει στη διερεύνηση της υπόθεσης έμοιαζε να βρίσκεται σε κατάσταση σοκ. Δεν μπορούσαν τα μάτια της να συνηθίσουν όλη αυτή τη φρίκη. Από την άλλη ο Τεκ ήταν ατάραχος, σα μηχανή. Είδα πολύ χειρότερα, είπε. Μάλλον στο ίντερνετ θα τα είδε. Άλλο όμως το να βλέπεις εικόνες στο ίντερνετ ή στις ταινίες, και άλλο όταν ένα από τα θύματα βρίσκεται στο διπλανό δωμάτιο. Μέχρι να φτάσει το τέλος της νύχτας είχαν μαζέψει ένα σωρό επιβαρυντικά στοιχεία για τον Γεωργίου. Το χάραμα τους βρήκε όλους να πίνουν καφέ στο τραπέζι της κουζίνας και την Αντριάνα να κοιμάται αποκαμωμένη, αλλά ίσως κι ανακουφισμένη στο κρεβάτι της Μαργαρίτας. Η Γεωργία είχε ξυπνήσει ήδη και βάλθηκε να φτιάχνει ομελέτες και τοστ για όλους. Κάποια στιγμή η ματιά της έπεσε στις φωτογραφίες τον κακοποιημένων γυναικών και για πρώτη και τελευταία φορά από τη στιγμή που άρχισε να ξετυλίγεται το κουβάρι αυτής της υπόθεσης έκανε ένα σχόλιο: Ελπίζω αυτός που τα έκανε όλ’ αυτά να είναι νεκρός…

Δεν ήταν νεκρός. Ζωντανός ήταν και πονούσε. Τις τελευταίες ώρες τις πέρασε μέσα σε μια δίχως τέλος αγωνία. Γνώρισε ένα πρόσωπο της γυναίκας του που δε θα μπορούσε καν να φανταστεί. Του έριχνε γροθιές και χαστούκια, του χαράκωνε με το στιλέτο το κορμί, τον ειρωνευόταν, περίπαιζε τον ανδρισμό του που χάθηκε κάτω απ’ τα χεσμένα του βρακιά, τού έλεγε ότι τα βάσανά του ήταν πίσω ακόμη. Κι εκείνος καθόταν εκεί πονεμένος, τρομαγμένος, καταϊδρωμένος κάτω από το δυνατό φως του προβολέα και την άκουγε. Αν μπορούσε να πεθάνει, έτσι στη στιγμή, θα το έκανε, αλλά δεν είχε αυτή την πολυτέλεια. Η Μαρία έμοιαζε εξασκημένη, έτοιμη από καιρό, να τον υποβάλει σ’ αυτά τα βασανιστήρια. Ίσως ν’ άρχισε να τα σχεδιάζει από τότε, απ’ την πρώτη φορά που την χτύπησε. Έμοιαζε να ξέρει τα όριά του. Του προκαλούσε πόνο ακολουθώντας λες κάποιο σύστημα, αρκετό για να τον βασανίσει, αλλά όχι για να το κάνει να χάσει τις αισθήσεις του. Λίγο πριν να ξημερώσει, τώρα πάμε γι’ άλλα, τού είπε. Και πήρε στα χέρια της την πένσα. Και άρχισε να σπάει ένα-ένα τα δάχτυλα του αριστερού του χεριού, του πιο αδύνατου. Σχεδόν μπορούσε να τον ακούει να στριγγλίζει κάτω από την κολλητική ταινία, έβλεπε την οδύνη στα μάτια του, αλλά συνέχισε ατάραχη μέχρι που τελείωσε. Τότε του έδωσε μια ανάσα χρόνου για να συνηθίσει στον πόνο και να ανακουφιστεί λίγο, προτού περάσει στο δραματικό φινάλε. Άγγιξε το δεξί του χέρι που έσφιγγε, δεμένο καθώς ήταν, το χερούλι της καρέκλας και του είπε: αυτό το χέρι δε θα χτυπήσει ποτέ ξανά κανένα. Το τελευταίο πράγμα που πρόλαβε να δει προτού λιποθυμήσει ήταν το χέρι της να υψώνεται στον αέρα κρατώντας το τσεκούρι, το τελευταίο που άκουσε τον ήχο του όπλου καθώς ερχόταν σε επαφή με τον καρπό του, έσκιζε το δέρμα και έσπαγε το κόκκαλο.

Όταν έφτασαν στο εργοστάσιο ο χοντρός με την Ντίνα και τον Σωτηρίου, νόμιζαν ότι η γυναίκα αθέτησε την υπόσχεσή της και τον σκότωσε, αλλά όχι, τον είχε μόνο σακατέψει. Ένας αστυνομικός του ανακοίνωσε τη σύλληψή του και ένα ασθενοφόρο που ήταν στην αναμονή, τον οδήγησε στο νοσοκομείο, όπου θα περιθαλπόταν υπό φρούρηση. Η γυναίκα παραδόθηκε αμέσως, χωρίς να προβάλει καμία αντίσταση. Εξάλλου ήταν εκείνη που τους είχε οδηγήσει εκεί, μ’ ένα τηλεφώνημα λίγα λεπτά πριν τις δέκα το πρωί. Καθώς την οδηγούσαν στον αστυνομικό σταθμό, ο κόσμος έβγαινε απ’ τις εκκλησίες. Η μέρα προμηνυόταν και πάλι θερμή.

Η ανάκρισή της δεν κράτησε και πολύ. Απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις τους χωρίς να διστάσει και υπέγραψε πρόθυμα την ομολογία της. Τους έλυσε και όποιες μικροαπορίες είχαν. Μια και μόνο φορά φάνηκε να χάνει την παροιμιώδη ψυχραιμία της, όταν τους ρώτησε για την κόρη της. Ο Σωτηρίου και ο Ιωάννου αντάλλαξαν μια σιωπηλή ματιά και μετά ο πρώτος αποχώρησε.
     «Θα τη βγάλει καθαρή. Θα μπορούσαμε να την κατηγορήσουμε για συνομωσία στη διάπραξη απαγωγής, αλλά συμφωνήσαμε όλοι, ότι είναι αθώα. Μιλήσαμε ήδη με την εισαγγελία και δε θα προσάψει κατηγορίες. Σε ό,τι αφορά το θέμα της κηδεμονίας θα πάρει λίγο χρόνο, αλλά δε νομίζω να υπάρξει πρόβλημα από τη στιγμή που η μητέρα σας είναι η πιο στενή της συγγενής».
     «Θα είναι ασφαλής όμως;»
     «Γιατί να μην είναι;»
     «Ο Γρηγόρης, ο αδελφός του άντρα μου, ίσως θελήσει να την εκδικηθεί. Από τη στιγμή που δεν μπορεί να αγγίξει εμένα σίγουρα εκείνη θα είναι το θύμα του. Απ’ την ίδια πάστα είναι φτιαγμένοι οι δυο τους…»
     «Γρηγόρης Γεωργίου λοιπόν! Τι ξέρεις γι’ αυτόν; Πού μπορούμε να τον βρούμε; Ξέρεις αν έχει καμιά σχέση με τις βρομοδουλειές του άντρα σου;»
     «Συγκεκριμένα δεν ξέρω. Εξάλλου ασχολείται με των άλλων τις βρομοδουλειές. Θαρρώ τον ξέρεις…»
     «Ο Γρήγορης;» ρώτησε σχεδόν ψιθυριστά ο χοντρός.
     «Αυτός…»
     Φώναξε τον αστυνομικό που στέκονταν φρουρός στην πόρτα του γραφείου του αρχηγού, όπου βρίσκονταν μέχρι τότε, και τον διέταξε να μπει μέσα και να μην αφήσει τη γυναίκα απ’ τα μάτια του. Όχι φοβόταν πώς θα δραπετεύσει, αλλά δεν απέκλειε το ενδεχόμενο να προσπαθήσει να κάνει κακό στον εαυτό της. Πήγε και βρήκε την Ντίνα που ήταν αραγμένη στο γραφείο του και μάλλον έγραφε τη σχετική αναφορά.
     «Ο Τεκ κι η Χρυσοστόμου πού είναι;»
     «Κάπου εδώ τριγύρω. Δε θα έφευγαν αν δεν τους έλεγες εσύ να το κάνουν. Τι τρέχει;»
     «Πρέπει να βγούμε στο κυνήγι…»
     «Για λαγό;»
     «Για τον Γρηγόρη…»
     Πετάχτηκε πάνω.
     «Θέλω κι εγώ να παίξω», είπε αποφασιστικά.
     «Λυπάμαι, Ντίνα, αλλά όχι αυτή τη φορά. Εξάλλου ούτε και τους άλλους θα τους πάρω μαζί μου. Απλά τους χρειάζομαι για να κάνουν τα μαγικά τους, ενώ κι εσύ είσαι ήδη φορτωμένη με ένα σωρό πράγματα. Ο Γρηγόρης είναι αδελφός του Γεωργίου. Πρέπει να βρούμε ένα νομότυπο τρόπο να τον συλλάβουμε, αφού η γυναίκα φοβάται για τη ζωή της κόρης της. Είναι σίγουρη ότι εκείνος θα θέλει να την εκδικηθεί…»
     «Βρε πώς μπλέξαμε έτσι;»
     «Ποιος ξέρει; Ίσως πιάσουμε μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Όσο ζω ελπίζω…»
     «Κι απελπίζομαι», συμπλήρωσε απαισιόδοξα εκείνη. «Ο Πιγκουΐνος δεν είναι ερασιτέχνης, ξέρει να καλύπτει τα νότα του. Ακόμη κι αν συλλάβουμε τον Γρηγόρη δε νομίζω ότι θα μας πει κάτι για να βλάψει το μεγάλο αφεντικό, αφού το χέρι του είναι μακρύ…»
     «Μακρύ, κοντό, δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να κάνουμε αυτό που επιβάλλει το καθήκον. Ας γίνουμε οι πρώτοι που δε θα αγνοήσουν τα αιτήματα αυτής της γυναίκας».
     «Αφεντικό, μας χρειάζεσαι;» τους διέκοψε η φωνή της Χρυσοστόμου.
     «Και τους δύο. Τεκ, ψάχνοντας ψες για τον Γεωργίου βρήκες κάτι για τον αδελφό του;»
     «Ανακάλυψα μόνο ότι υπάρχει, αλλά δεν είχα το χρόνο να ασχοληθώ μ’ αυτόν. Να το κάνω τώρα;»
     «Υπάρχει ήδη φάκελος στο σύστημα. Άρχισε από αυτόν. Α, και κάτι άλλο: πιστεύεις ότι υπάρχει τρόπος να παρακολουθούμε τις κινήσεις του από μακριά, χωρίς να γίνουμε αντιληπτοί;»
     «Εξαρτάται. Ξέρετε τι τηλέφωνο έχει;»
     «Απ’ αυτό νομίζω». Του έδειξε το δικό του.
     «Δυστυχώς η τεχνολογία του μεσαίωνα δε μας βοηθά, εκτός κι αν ζητήσουμε τη βοήθεια της εταιρείας τηλεπικοινωνιών, κάτι για το οποίο υποθέτω χρειαζόμαστε ένταλμα. Αλλά και τότε θα μπορούμε να τον εντοπίσουμε στο περίπου και όταν κάνει κλήση. Αν το κινητό του είχε GPS, τότε…»
     «Το αμάξι του Πιγκουΐνου!» πετάχτηκε στη μέση η Ντίνα.
     «Saab. Ολοκαίνουριο. Με όλα τα έξτρα που λένε. Κάνει;»
     «Ίσως να κάνει», απάντησε χαμογελώντας ο Τεκ και στρώθηκε μπροστά από την οθόνη του.
     «Εμένα τι με χρειάζεστε;» ρώτησε η Χρυσοστόμου.
     «Εσύ είσαι η επιστήμονας εδώ μέσα. Γνωρίζεις ήδη τις λεπτομέρειες της υπόθεσης, πώς θα κυλήσουν από δω και πέρα τα πράγματα. Τη Γεωργίου θα την οδηγήσουμε σήμερα στο δικαστήριο για να βγάλουμε διάταγμα κράτησης, αλλά νομίζω ότι για την ώρα είναι ασφαλής, αφού το θέμα μόλις που πρόλαβε να βγει στις ειδήσεις. Σε θέλω να σκεφτείς: πού, πότε και πώς θα μπορούσε να απειλήσει κάποιος τη ζωή είτε της ίδιας, είτε της κόρης της. Πρέπει να καταστρώσουμε ένα σχέδιο για τις κινήσεις τους, ώστε να μη βρεθούν ποτέ σε κίνδυνο. Τι λες; Θα τα καταφέρεις;»
     «Θα κάνω ό,τι μπορώ…»
     «Φρόντισε να είναι αρκετό».
     Δεν της το είπε ειρωνικά, αλλά μάλλον σα να προσπαθούσε να της δώσει κουράγιο, ή να της δηλώσει ότι πίστευε στις ικανότητές της, αφού το συνόδευσε μ’ ένα χαμόγελο. Προτού αποχωρήσει έδωσε και τη χαριστική βολή κάνοντας την Ντίνα να πεταχτεί σχεδόν από το κάθισμά της – το δικό του κάθισμα δηλαδή.
     «Ήθελα να σας πω πως, παρά το ότι δε συλλάβαμε εμείς τη δολοφόνο αλλά μας παραδόθηκε, κάνατε εκπληκτική δουλειά. Ελπίζω να συνεχίσετε έτσι…»
     Κλείνοντας την πόρτα άφησε πίσω του ένα απορημένο χαμόγελο, ένα πλατιά ικανοποιημένο κι ένα σχεδόν αδιάφορο.
     «Γερνάει ο καημένος κι άρχισε να μεταμορφώνεται σε άνθρωπο», είπε η Ντίνα γεμίζοντας με γέλια τη στιγμιαία σιωπή.
     Εκείνος, που κοντοστάθηκε έξω από την πόρτα, την άκουσε και έκανε και πάλι να στρίψει παιχνιδιάρικα το μουστάκι του. Διάολε, σκέφτηκε, πρέπει ν’ αφήσω μουστάκι, και πήγε να βρει τον αρχηγό. Είχαν πολλά να συζητήσουν. Στο τραπέζι της κυρίας Γεωργίας, αυτό το μεσημέρι Κυριακής θα γευμάτιζαν μόνο γυναίκες.

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Στιλέτο - Κεφάλαιο 20

2011-09-21T07:31:00.000+03:00

Μαζεύτηκαν στο σπίτι του μισή ώρα νωρίτερα απ’ ό,τι τους είχε πει. Ήταν και οι δυο τους ευχάριστα ασυνεπείς. Ευτυχώς η Γεωργία είχε ήδη ετοιμάσει το φαγητό: μακαρόνια τρικολόρε με φρέσκα κρέμα και τα λοιπά σχετικά. Η Ντίνα, μετά από έναν υπνάκο που έριξε στο κρεβάτι της Ελευθερίας, που είχε πάει στο σπίτι κάποιας φίλης της λέει για να διαβάσουν μαζί, μοιάζει τώρα αναζωογονημένη. Κάθονται έξω, κάτω από την κληματαριά και απολαμβάνουν το δείπνο τους παίρνοντας πού και πού σήματα δροσιάς από ένα αεράκι που πασχίζει να κάνει την παρουσία του αισθητή. Μαζί τους είναι και η Μαργαρίτα. Αποφάσισε να μη βγει έξω απόψε, αφού όπως λέει βαριέται να βγαίνει κάθε νύχτα. Και δε θα συγχωρέσει, υποστηρίζει, ποτέ την Ντίνα που την έστησε την προηγούμενη, αλλά τη συγχώρεσε ήδη. Ένα νεανικό αντίγραφο του πατέρα μου είναι, σκέφτεται, χωρίς την κοιλιά και τις τρίχες. Χαμογελά στον εαυτό της. Της αρέσει πολύ η Ντίνα. Δυναμική, γαλήνια, ξεροκέφαλη, μοιάζει να ξέρει τι ζητά απ’ τη ζωή, σε αντίθεση με την ίδια που ακόμη ψάχνεται. Απόψε θα καθίσει μαζί τους γύρω από το τραπέζι των συνεδριάσεων στο σαλόνι και θα προσπαθήσει, αν μπορεί, να τους βοηθήσει. Όταν το ζήτησε απ’ τον πατέρα της, εκείνος δεν της απάντησε αμέσως. Κοίταξε την Ντίνα, που του έγνεψε καταφατικά. Μετά στράφηκε στους άλλους δύο. Όχι πώς χρειαζόταν τη συγκατάθεσή τους, αλλά σα να τους έλεγε με τα μάτια ότι αν συνέβαινε αυτό θα έπρεπε να κρατηθεί μυστικό. Πήραν το μήνυμα. Δε θα ήταν η πρώτη φορά που θα τον βοηθούσε σε μια υπόθεση άλλωστε. Ένα από τα μάντρα του πάντα ήταν το: Χρειάζομαι μια φρέσκα ματιά, κι αυτήν ακριβώς ήταν που θα του προσέφερε. Λίγο πολύ γνώριζε τα της υπόθεσης, αλλά από την τηλεόραση και την εφημερίδα. Αργότερα, όταν θα μάθαινε τις λεπτομέρειες, ίσως να έριχνε στο τραπέζι μια νέα ιδέα.

Βρίσκονται σ’ ένα εγκαταλειμμένο εργοστάσιο στη βιομηχανική περιοχή Στροβόλου. Τον έχει οδηγήσει στο υπόγειο και τον έχει δέσει σε μια παλιά ξύλινη καρέκλα γραφείου, κάτι σαν αυτοκρατορικό κάθισμα δίχως όμως τα μαξιλάρια και τη φινέτσα στο τελείωμα. Κάθεται με τη ράχη ακουμπισμένη πίσω, τα πόδια δεμένα σταυρωτά με το ίδιο χοντρό σκοινί όπως και πριν και τα χέρια απλωμένα μπροστά, εγκλωβισμένα στο ύψος των καρπών. Το μοναδικό μέλος του κορμιού που μπορεί να κουνήσει είναι το κεφάλι του. Εξακολουθεί να είναι φιμωμένος. Πού και πού φτάνει στ’ αυτιά του περαστικά ο ήχος από τον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας-Λεμεσού. Ξέρει πού ακριβώς είναι, κι αυτό ακριβώς είναι που τον φοβίζει καθώς οι πιθανότητες να τον ανακαλύψει κάποιος εκεί είναι μηδαμινές. Τον τυφλώνει το φως ενός προβολέα, που δουλεύει με μπαταρία αυτοκινήτου. Ο χώρος γύρω του, εκτός από ένα τραπέζι και τον βασανιστή του, μοιάζει απόλυτα άδειος, εκεί μέσα δεν κυκλοφορούν ούτε φαντάσματα. Δεν παλεύει πια, δεν αντιστέκεται, παραδόθηκε σε μια μοίρα που μοιάζει προδιαγεγραμμένη. Μέχρι που νιώθει μια σκιά να του κρύβει το φως κι ακούει μια φωνή να τον ρωτά: «Πώς θα ήθελες ν’ αρχίσουμε;». Από το τέλος, θα απαντούσε, αν μπορούσε. Παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια του ένα τσεκούρι, μια πένσα και το στιλέτο. Όργανα βασανιστηρίου οικιακής σχεδόν χρήσης. Προσπαθεί να εκλιπαρήσει συμπόνια με τα μάτια, αλλά δεν προλαβαίνει…

Δέκα και μίση. Καλά πήγε το δείπνο, αλλά τώρα είναι η ώρα για δουλειά. Θεόκλειστοι και πάλι στο σαλόνι με τον κλιματισμό στο χαμηλό. Ούτε ζέστη, ούτε κρύο. Η Ντίνα ενημερώνει την Μαργαρίτα με λίγα λόγια για τις υποθέσεις, κι εκείνη ζητά τα στοιχεία που μαζεύτηκαν μέχρι τώρα. Της δίνει τους φακέλους των τεσσάρων δολοφονιών και στρέφει την προσοχή της στους υπόλοιπους.
     «Τεκ, ανακάλυψες κάτι πέρα απ’ τα συνηθισμένα στο φάκελο του Αργυρίου;»
     «Αυτός ήταν σαν εμένα, προτού καταντήσω μπάτσος δηλαδή. Οικόσιτο ζώο. Εννοώ εντελώς οικόσιτο. Κάτι σαν τηλεφωνήτρια. Σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι. Και δε μου φαίνεται να έχει αναλάβει ποτέ κάποια υπόθεση στ’ αλήθεια. Κατέγραφε καταγγελίες και παράπονα, τα προωθούσε ή τα καταχωρούσε…»
     «Οπότε…» Άφησε την σκέψη της στη μέση. «Χρυσοστόμου, εσύ τι πιστεύεις;»
     «Τυπικός δημόσιος υπάλληλος. Ερχόταν στη δουλειά, διεκπεραίωνε και έφευγε».
     «Κι όμως, κάτι πρέπει να έχει κάνει. Κάτι που τσάντισε κάποιον. Ντίνα, οι γείτονες τι λένε;» μίλησε για πρώτη φορά ο Ιωάννου.
     «Τα συνηθισμένα τηλεοπτικά: καλός άνθρωπος, ήσυχος, ποτέ δε δημιούργησε πρόβλημα σε κανένα».
     «Η γυναίκα του;»
     «Μάλλον έχει επιστρέψει ήδη. Θα προσπαθούσε να μπει στο ίδιο αεροπλάνο που τη μετέφερε στο Λονδίνο, κι αν δεν τα κατάφερνε θα επέστρεφε με την πρώτη πτήση μετά. Ευτυχώς υπάρχουν πολλές τώρα…»
     «Θα πάμε να τη δούμε το πρωί, αν και δεν πιστεύω να μας βοηθήσει σε τίποτα. Οι λίγοι μάρτυρες που είχαμε μέχρι τώρα δε μας πρόσφεραν και πολλά κι αυτό δεν πιστεύω ότι πρόκειται ν’ αλλάξει. Από την πρώτη στιγμή είχα το προαίσθημα ότι την απάντηση την ξέρουμε ήδη, απλά δεν μπορούμε να τη διακρίνουμε. Ιδέες…»
     «Ο δολοφόνος είναι γυναίκα», πετάχτηκε στη μέση η Μαργαρίτα, προτού προλάβει να μιλήσει άλλος κανείς.

Τον χτύπησε στο κεφάλι με την πένσα και έχασε για λίγο τις αισθήσεις του, αλλά δεν άργησε να συνέλθει. Φρόντισε εκείνη γι’ αυτό, καθώς τον έλουσε μ’ ένα ποτήρι νερό. Ο πόνος στην αρχή ήταν έντονος, αλλά τώρα σιγά σιγά υποχωρεί. Την κοιτάει που τον κοιτάει. Βλέπει το μίσος και την ειρωνεία στα μάτια της καθώς αλλάζει γωνία προσέγγισης και τώρα ο προβολές φωτίζει και το δικό της πρόσωπο. Ποτέ του δεν το περίμενε ότι θα συνέβαινε αυτό. Την υποτίμησε και καλά να πάθει. Για χρόνια και χρόνια την έβγαζε καθαρή με τις μαγκιές του, αλλά η τύχη του τελικά τον εγκατέλειψε, ή μάλλον εκείνος την έδιωξε κλωτσώντας με δύναμη το μισοάδειο ποτήρι της υπομονής. Το παρατράβηξε. Η πλάκα είναι ότι του το είχε πει: έτσι και τολμήσει και το κάνεις αυτό, θα το πληρώσεις ακριβά. Δεν άντεξε, και το έκανε. Και μετά ποιος την είδε και δεν τη φοβήθηκε. Το κουταβάκι μέσα σε λίγες μέρες μεταμορφώθηκε σε λιονταρίνα. Άρχισε να του δείχνει τα δόντια. Και μετά, έτσι στα ξαφνικά εξαφανίστηκε. Πάνω που νόμιζε ότι θα τη γλίτωνε κι αυτή τη φορά όμως έκανε και πάλι την εμφάνισή της. Και τότε όλα στη ζωή του γκρεμίστηκαν…

Για μια στιγμή στο δωμάτιο απλώθηκε η σιωπή. Κοιτούσαν όλοι την Μαργαρίτα και σιωπούσαν. Μα καλά, πότε πρόλαβε κιόλας κι έφτασε σ’ αυτό το συμπέρασμα. Τελικά η Ντίνα κατάλαβε.
     «Τα εγκλήματα ήταν…»
     «Προσωπικές υποθέσεις», συμπλήρωσε την σκέψη της η Χρυσοστόμου.
     «Το στιλέτο. Το μήνυμα: ανίκανος. Η όλη οργάνωση. Όλα μυρίζουν γυναίκα», συνέχισε η Μαργαρίτα. «Και σίγουρα το όνομά της θα υπάρχει σε κάποιους από τους φακέλους ή τις ημερήσιες αναφορές ή πώς αλλιώς τις λέτε…»
     «Γυναίκα;» Έμεινε για λίγο σκεφτικός ο Ιωάννου, μα αμέσως μετά πήρε μπρος. «Μαργαρίτα, ψάξε στους φακέλους για ονόματα γυναικών που έκαναν καταγγελίες τους προηγούμενους μήνες. Αν δεν κάνω λάθος είμαστε καλυμμένοι για ένα τουλάχιστον χρόνο. Αν βρεις ένα όνομα, τότε… Τεκ, είναι καταχωρημένα στους υπολογιστές περιστατικά βίας στην οικογένεια; Αν ναι, ξέθαψε ό,τι μπορείς… Χρυσοστόμου, λαμβάνοντας υπόψη αυτή την αποκάλυψη, θα μπορούσες να φτιάξεις ένα περιληπτικό προφίλ της γυναίκας, έτσι; Κάνε το… Ντίνα, τα βίντεο. Ψάξε να βρεις μια γυναίκα που έδωσε το παρόν της σε όλους ή τουλάχιστον στους περισσότερους τόπους του εγκλήματος. Είμαι σίγουρος ότι την έχουμε συναντήσει…»
     Έπεσαν όλοι με τα μούτρα στη δουλειά, κι αυτός στις σκέψεις του. Γυναίκα! Το βλέμμα του φώτισε. Κάτι θυμήθηκε, εκείνη τη λεπτομέρεια που του ξέφευγε από την αρχή. Ωστόσο θα περιμένει να έρθει η επιβεβαίωση, αφού έτσι κι αλλιώς δεν ξέρει το όνομά της.

Όταν έμαθε για το θάνατο του πρώτου αστυνομικού δεν έδωσε και μεγάλη σημασία. Θυμόταν το όνομά του, αφού είχε μιλήσει μαζί του, μετά από καταγγελία της γυναίκας του, αλλά υπέθεσε ότι δεν είχε καμία σχέση με την υπόθεσή του. Μέχρι δηλαδή που τον πήρε εκείνη τηλέφωνο από αριθμό με απόκρυψη και του είπε: πάει ο πρώτος. Τότε όλα ξεκαθάρισαν μέσα του. Σε τέσσερις διαφορετικούς αστυνομικούς είχε κάνει καταγγελίες για το ό,τι τη χτυπούσε. Τους καθησύχασε και τους τέσσερις λέγοντάς τους ότι είναι φαντασιόπληκτη και λίγο πολύ υστερική. Αν δεν τον πίστευαν θα μπορούσαν να ρωτήσουν και τους γείτονες. Σιγά να μην το έκαναν. Αλλά και να το έκαναν, πάλι καθαρή θα την έβγαζε, αφού στα μάτια του κόσμου ήταν υπόδειγμα πολίτη. Εκτός κι αν τους έπειθε εκείνη με κάποιο τρόπο να του απαγγείλουν κατηγορίες. Τότε όλα θα άλλαζαν, τα μυστικά του θα έβγαιναν στη φορά και το τίμημα που θα είχε να πληρώσει θα ήταν πολύ ψηλό. Δεν την πίστεψαν λοιπόν και το πλήρωσαν με τη ζωή τους, ο ένας μετά τον άλλο.

Δεν τους πήρε και πολλή ώρα ν’ ανακαλύψουν την άγνωστη γυναίκα και να συνδέσουν την εικόνα με το όνομα.
     «Μαρία Γεωργίου. Τριάντα επτά χρόνων. Παντρεμένη. Έχει μια κόρη. Αντριάνα. Δεκάξι χρόνων. Έκανε καταγγελίες και στα τέσσερα θύματα ότι ο άντρας της την κακοποιούσε, αλλά πέρα από κάποια τηλεφωνήματα που έκαναν, κανείς τους δεν τις διερεύνησε στ’ αλήθεια. Στον Κωνσταντίνου, Δεκέμβρη του 2010. Στον Παναγίδη, Γενάρη φέτος. Στον Κακογιάννη, τον Μάρτη. Και τέλος στον Αργυρίου, τρεις φορές τον Απρίλη», συνόψισε τις υποθέσεις η Ντίνα.
     «1-1-1-3», ψιθύρισε η Χρυσοστόμου, αλλά κανείς σχεδόν δεν την άκουσε, έτσι αναγκάστηκε να επαναλάβει. «1-1-1-3. Το μήνυμα που μας άφησε. Αντιστοιχεί στις καταγγελίες και στις μαχαιριές στα θύματά της».
     Όλα τώρα πια ήταν ξεκάθαρα.
     «Τεκ, ψάξε μέσα στα ιντερνέτια σου και βρες ό,τι μπορείς γι’ αυτή», διέταξε ο Ιωάννου.
     «Η γραμμή σας είναι κάπως αργή. Θα μπορούσα να…»
     «Κάτι παράνομο θα κάνεις πάλι. Δε θέλω να ξέρω, απλά κάντο. Χρυσοστόμου…»
     «Θέλετε να σας πω τις σκέψεις μου; Αυτές επικεντρώνονται στο τι. Τι έκανε να ξεχειλίσει το ποτήρι; Η βία στην οικογένεια ήταν από πάντοτε συνηθισμένο φαινόμενο στην Κύπρο, απλά οι υποθέσεις δε βγαίναν στο φως. Και συνήθως αυτή η βία είναι συστηματική και διαρκεί πολύ μέχρι να αποφασίσει ή μάλλον να τολμήσει η γυναίκα να την καταγγείλει, ειδικά αν προέρχεται από χωριό ή κάποια μικροαστική οικογένεια. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι αυτή η γυναίκα υπέφερε πολύ στα χέρια του άντρα της και δε βρήκε ποτέ κάποιον για να τη βοηθήσει, τότε μπορούμε να πούμε ότι έχει ήδη φτάσει και ξεπεράσει τα όριά της. Παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια της δεν εκδικείται μόνο αυτούς που την αδίκησαν, αλλά νιώθει κιόλας ότι απονέμει δικαιοσύνη, προσφέρει μια υπηρεσία στην κοινωνία. Διαταραγμένη προσωπικότητα ναι. Επικίνδυνη για τους υπόλοιπους όχι. Εκτός από τον άντρα της φυσικά, ο οποίος υποθέτω ότι θα είναι το τελευταίο θύμα της. Δε νομίζω να μας αφήσει να τον βρούμε προτού ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της μαζί του…»
     «Ούτε κι εγώ, αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς, είναι καθήκον μας να προσπαθήσουμε. Τι ξέρουμε γι’ αυτόν;»
     «Νίκος Γεωργίου. Σαράντα δύο χρόνων. Μηχανικός αυτοκινήτων. Στον πρόχειρο φάκελο που μπόρεσα ν’ ανασύρω από τα ηλεκτρονικά μας αρχεία, βρήκα κάποια παραπτώματα: καταγγελίες και παραδοχές για οδήγηση με υπερβολική ταχύτητα καθώς και μια υπόθεση αλκοτέστ. Δεν ξέρω αν εκκρεμεί κάτι», απάντησε η Ντίνα. «Τεκ;»
     «On it..»
     «Τι λέει αυτός;» αναρωτήθηκε εκείνος.
     «Ότι το ψάχνει», του εξήγησαν.
     «Πάμε. Αυτοκίνητο: Alfa Romeo Brera. Γαμάτο αμάξι. Το απέκτησε πριν τρεις μήνες. Ασφάλεια ζωής, οκ. Ασφάλεια αυτοκινήτου, οκ. Ασφάλεια οικείας… Όπα, διαφορετική διεύθυνση απ’ αυτήν που υπάρχει στο φάκελό μας…»
     «Πού ζει;»
     «Εδώ και δέκα μήνες στα σύνορα της Λακατάμιας με την Ανθούπολη. Δέκα λεπτά δρόμο από δω. Διπλοκατοικία».
     «Διεύθυνση».
     Του την είπε.
     «Ντίνα, μαζί μου. Εσείς ξέρετε τι να κάνετε», είπε στους άλλους συνεργάτες του. «Μαργαρίτα…» Πήγε κοντά της και τη φίλησε τα μαλλιά που μύριζαν γιασεμί. «Θα τα πούμε αργότερα».

Όταν άρχισε να παίζει με τη φωτιά δε φοβόταν ότι θα καεί. Ενθουσιαζόταν μάλιστα στην ιδέα ότι έτσι την προκαλούσε. Προκαλούσε τη γυναίκα του αν είχε τα κότσια να κάνει κάτι. Κι αυτή δεν έκανε. Δασκαλεμένη απ’ τους συγγενείς υπέμενε τα πάντα για να μη διαλύσει την οικογένειά της – ίσως, αν ζούσε ακόμη ο πατέρας της, τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Τη χτυπούσε σχεδόν απ’ την αρχή του γάμου τους. Πρώτα λίγο, μετά πιο πολύ και όσο περνούσε ο καιρός ακόμη περισσότερο. Το σώμα της, αυτό που έκρυβε χειμώνα καλοκαίρι κάτω απ’ τα ρούχα ήταν μόνιμα μια ανοιχτή πληγή. Έψαχνε να βρει παρηγοριά στη μάνα της και συνέχιζε να παίρνει τις συμβουλές που την έφεραν ως εδώ. Τα έλεγε σε μια φίλη της, την παρότρυνε κι αυτή να κάνει υπομονή. Στράφηκε στον παπά της ενορίας της, της μίλησε για τους παράξενους τρόπους που ενεργεί ο Κύριος και της είπε να προσεύχεται και θα βρει τη σωτηρία. Τον κατάγγειλε στην αστυνομία και το μόνο που κέρδισε ήταν περισσότερο ξύλο. Είχε όντως γίνει υστερική, ένα μάτσο νεύρα, δυναμίτης που περίμενε απλά κάποιον ή κάτι ν’ ανάψει το φιτίλι του για να εκραγεί. Κι εκείνος το άναψε…

Προσπαθεί να μη χαμογελάσει καθώς οδηγεί τον σκαραβαίο του με συνοδηγό την Ντίνα. Του έλειψε πολύ. Ο σκαραβαίος δηλαδή. Ευτυχώς η νύχτα, όσο περνάει η ώρα, γίνεται όλο και πιο δροσερή, κι έτσι δε θα έχει να υποστεί τη γκρίνια ή τα υπονοούμενα της συνεργάτιδάς του.
     «Νομίζεις ότι θα τον βρούμε εκεί;»
     «Όχι, αλλά δεν έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε. Αν υπάρχει κάτι θα το ανακαλύψουν τα παιδιά, οπότε εμείς είμαστε περιττοί. Εξάλλου ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί. Ίσως και να είναι εκεί. Αλλά, όσο το σκέφτομαι…»
     «Όσο σκέφτεσαι τι, αφεντικό;»
     «Το ότι την είχαμε μπροστά μας απ’ την πρώτη στιγμή. Την είδα όταν φεύγαμε από το σπίτι του Κωνσταντίνου την Τετάρτη, αλλά δεν της έδωσα σημασία. Σκέφτηκα ότι ζούσε στην πολυκατοικία ή κάπου εκεί δίπλα αφού στεκόταν μαζί με τους άλλους περίεργους».
     «Εγώ δεν την είδα καθόλου, αλλά καλά, κανείς δεν μπορούσε να το μαντέψει. Είδες η Μαργαρίτα όμως;»
     «Η Μαργαρίτα…» Τα μάτια του θόλωσαν σχεδόν από περηφάνια. Η Ντίνα το είδε, αλλά δεν το σχολίασε.
     «Έχει μέλλον».
     «Ναι, έχει. Δεν περίμενα και πολλά απ’ αυτήν όταν ήταν μικρή, αλλά όλο με διαψεύδει».
     «Θέλεις να σου πω ένα μυστικό; Εντάξει, δεν είναι ακριβώς τέτοιο, αλλά… Τέλος πάντων. Ξέρεις ποιος είναι ο λόγος που η κόρη σου παραμένει μόνη; Όχι; Ε, λοιπόν είναι ένα τεστ αλήθειας με σάρκα και οστά. Μόλις της πει κάποιος ψέματα το διακρίνει και του κόβει το βήχα. Αν της πει: δεν μπορώ ή δε θέλω να μιλήσω γι’ αυτό θα το δεχτεί, αλλιώς πάει, κάηκε…»
     «Θέλεις να μου πεις ότι τρομοκρατεί τον κόσμο, όπως εσύ;»
     «Χωρίς τις πολεμικές τέχνες όμως».
     Οι πολεμικές τέχνες. Το πάθος της Ντίνας. Όταν δεν την ταλαιπωρεί από δω κι από κει τις περισσότερες ελεύθερες ώρες της τις ξοδεύει είτε στο γυμναστήριο, είτε κάνοντας μαθήματα αυτοάμυνας, ή μαθαίνοντας καινούρια βίαια παιχνίδια. Δεν το κάνει επειδή της αρέσει η βία όμως -όταν πού και πού προκύπτουν προβλήματα τα λύνει με το όπλο της γλώσσας- αλλά απλά επειδή μ’ αυτόν τον τρόπο εκτονώνεται. Σκοτώνει το στρες και ξεφεύγει απ’ τις σκέψεις της.
     Έφτασαν στο σπίτι του Γεωργίου. Καινούριο μοιάζει. Η πόρτα είναι κλειστή, τα παντζούρια κατεβασμένα, αλλά απ’ το αδιαφανές τζάμι που βρίσκεται αριστερά από την πόρτα διακρίνεται αμυδρά ένα κιτρινωπό φως. Ανοίγουν την καγκελόπορτα και ανεβαίνουν στη βεράντα. Το λευκό σιδερένιο τραπέζι και οι καρέκλες μοιάζουν να μην έχουν χρησιμοποιηθεί πρόσφατα.
     Χτυπούν το κουδούνι. Περιμένουν. Ακούνε βήματα να πλησιάζουν και μετά κάτι σαν ανάσα να ξεφεύγει από τα στήθια κάποιου.
     «Ανοίξτε. Είμαστε από την αστυνομία», λέει χαμηλόφωνα η Ντίνα και βγάζει την ταυτότητά της και τη φέρνει στο ματάκι της πόρτας.
     «Καλά», της απαντάει αδύναμα μια φωνή.
     Η πόρτα ανοίγει σιγά σιγά κι αμέσως καταλαβαίνουν τι ήταν εκείνο που έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει.

Άρχισε να χτυπά την κόρη τους, την Αντριάνα της, και τότε πια έφτασε στο αμήν. Αυτή ήταν μαθημένη στον πόνο, οι γροθιές του τη χάραζαν, αλλά δεν τη σκότωναν, όμως οι γροθιές στο κορμί του παιδιού της ήταν άλλη ιστορία. Εδώ και καιρό έμοιαζε να ψάχνει αφορμές για να χτυπάει τη μικρή και τις έβρισκε. Τη μια ήταν οι κακοί της βαθμοί στο σχολείο, την άλλη τα ρούχα που φορούσε, την παράλλη το ότι προσκαλούσε φίλες στο σπίτι χωρίς να πάρει την άδειά του. Το μόνο που η Αντριάνα δεν ήταν η Μαρία. Από την πρώτη στιγμή της είπε: Εγώ δε θα κάτσω εδώ μέσα, μάνα, δεν τον αντέχω, θα και σηκωθώ να φύγω. Κι αυτή τρόμαξε. Κι αυτή απέκτησε ξαφνικά κότσια. Δε θα του περάσει, της είπε, εγώ θα σε προστατεύσω. Χα, όπως προστατεύεις τον εαυτό σου; αναρωτήθηκε εκείνη. Δέχτηκε αδιαμαρτύρητα αυτό το λεκτικό χαστούκι, έτσι κι αλλιώς της άξιζε. Κι έβαλε αμέσως μπρος με τα σχέδιά της. Ήταν λίγο μετά το Πάσχα. Είπε στην κόρη της ότι μάλλον έπρεπε να θυσιάσει τη σχολική χρονιά για να ησυχάσουνε από δαύτονε, κι αυτή δεν έφερε καμία αντίρρηση. Έτσι, την έστειλε στη μάνα της στο χωριό. Εκείνη δεν την υποδέχτηκε και μεγάλη χαρά, αφού σκεφτόταν το σκάνδαλο, αλλά δεν την έδιωξε κιόλας. Κι υποσχέθηκε στην κόρη της ότι θα τη φρόντιζε για όσο καιρό χρειαζόταν. Δυο μήνες χρειαζόταν. Για να μετακομίσει κάπου ασφαλισμένα, να φτιάξει ένα σχέδιο και να το ακολουθήσει κατά γράμμα. Λίγο πριν το τέλος όμως κάτι πήγε στραβά. Ο άντρας της κατέφθασε απροειδοποίητα λίγες μέρες πριν, την Κυριακή, στο σπίτι της μάνας της και πήρε τη μικρή μαζί του με το έτσι θέλω. Όταν επέστρεψαν στη Λευκωσία, την ξυλοκόπησε και την έκλεισε στο δωμάτιό της. Κι εκείνη, μέσα στα άγρια μεσάνυχτα το έσκασε από το παράθυρο και τηλεφώνησε στη μάνα της, που ήρθε και τη μάζεψε από ένα πάρκο. Την οδήγησε στο μικρό διαμέρισμα που νοίκιαζε κάτω απ’ το πατρικό της όνομα στην Παλιά Λευκωσία και τη διαβεβαίωσε ότι εκεί είναι ασφαλής. Αν έκανε υπομονή λίγες μέρες όλα θα πήγαιναν καλά. Μέχρι και το Σάββατο θα σκότωνε τους τέσσερις ανίκανους αστυνομικούς, ενώ τον μεγάλο φταίχτη θα τον έβαζε να καθίσει σε μια ηλεκτρική καρέκλα δικής της κατασκευής. Αλλά αυτό το τελευταίο δεν της το είπε.

Οδηγεί ο Ιωάννου, ενώ η Ντίνα κάθεται στο πίσω κάθισμα μαζί με τη μικρή. Η Αντριάνα δε μοιάζει να φοβάται. Όπως τους είπε δε γνώριζε το σχέδιο της μάνας της, αλλά η τελευταία ήταν σίγουρη ότι θα ερχόταν η αστυνομία και θα την έβρισκε εκεί. Γι’ αυτό και όταν ο πατέρας της έφυγε σαν τρομαγμένο ζώο και πήγε να κρυφτεί, την οδήγησε στο σπίτι τους. Τη συμβούλεψε να πει τα πάντα στον χοντρό. Είχε ρωτήσει διακριτικά εδώ κι εκεί και έμαθε ότι αυτός θα έκανε το σωστό, ακόμη κι αν έπρεπε να πληρώσει ο ίδιος προσωπικά κάποιο τίμημα. Δε θα την πάνε στο σταθμό. Όχι μέσα στη νύχτα. Θα νιώσει καλύτερα στο σπίτι του, ανάμεσα σε έστω άγνωστους φίλους. Τα διαδικαστικά μπορούν να περιμένουν. Εξάλλου οι γυναίκες της ομάδας του, μπορούν να της προσφέρουν όλη την παρηγοριά που χρειάζεται. Τη στιγμή ακριβώς που φτάνουν στο σπίτι του το κινητό της Αντριάνας χτυπάει. Χαμογελάει δειλά. Το απαντάει. Ανταλλάζει λίγες λέξεις με τη μάνα της. Σκύβει προς τα μπροστά και δίνει τη συσκευή στον χοντρό.

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Στιλέτο - Κεφάλαιο 19

2011-09-14T13:53:00.000+03:00

Είδε ξαφνικά μπροστά της το πρόσωπο του χοντρού και τρόμαξε. Δεν το περίμενε.
     «Με βλέπεις;» τη ρώτησε με τη φάτσα κολλημένη στη μικροκάμερα.
     «Σαν αξύριστη τροπική αρκούδα μοιάζεις», του είπε με το που απάντησε το τηλέφωνο η Ντίνα, αφού η κάμερα δε διέθετε μικρόφωνο ή μεγάφωνο.
     «Ώστε δουλεύει αυτό το μαραφέτι. Μπράβο. Πώς δουλεύει όμως;»
     «Η μικροκάμερα είναι συνδεδεμένη με blue tooth με το smart phone της Χρυσοστόμου, το οποίο με τη σειρά του είναι συνδεδεμένο με το ίντερνετ, μέσω GPRS, το οποίο μας στέλνει τα δεδομένα. Ελπίζω μόνο να αντέξει το φόρτο…»
     «Καλά, Ιακώβου. Τι ήθελα κι εγώ να ρωτήσω; Λέξη δεν κατάλαβα. Η κηδεία είναι σε λίγα λεπτά. Ήθελα απλά να ελέγξω αν έχετε εικόνα. Με έχεις σε ανοικτή ακρόαση έτσι;»
     «Ναι».
     «Όχι για πολύ…»
     Κατάλαβε εκείνη, σήκωσε το ακουστικό και το πήγε στ’ αυτί της. Της ανακοίνωσε την απόφασή του. Μάλιστα αφεντικό, απάντησε, και έκλεισε.

Στην κηδεία δεν έγινε τίποτα το αναπάντεχο. Είπε τα λόγια ο παπάς, έκλαψαν οι συγγενείς και κάποιες γριές, μάλλον από συνήθεια, τον πήγαν στο κοιμητήριο, το οποίο πρόλαβαν να καθαρίσουν οι άνθρωποι της σήμανσης, κάποιος απηύθυνε τον τελευταίο αποχαιρετισμό και σιγά σιγά άρχισαν όλοι να αναχωρούν.
     «Έχουμε κάτι;» ρώτησε την κοπέλα.
     «Δεν ξέρω ακόμη. Αλλά μού φαίνεται ότι κάποια από τα πρόσωπα τα έχω ξαναδεί. Πολύ πιθανόν οι περισσότεροι να είναι συνάδελφοί οπότε…»
     «Ναι, τουλάχιστον πέντε».
     «Προς το παρόν τίποτα το ασυνήθιστο λοιπόν».
     «Φύγαμε».
     Κατευθύνθηκαν και πάλι προς την εκκλησία αφού το αυτοκίνητο ήταν σταθμευμένο εκεί δίπλα. Κάτω από τον δεξί καθαριστήρα του ανεμοθώρακα βρήκαν να τους περιμένει ένα σημείωμα.
     Είστε πιο κοντά απ’ ό,τι νομίζετε…
     «Ήταν εδώ», είπε εκείνος και ένιωσε για πρώτη φορά από τη στιγμή που ανέλαβε αυτή την υπόθεση να του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Ήταν εδώ και δεν τον είδα. Ήταν εδώ και δεν τον συνέλαβα. Τον άφησα να φύγει. Τα έβαζε με τον εαυτό και την ανικανότητά του. Έπρεπε να το είχε σκεφτεί, να το είχε καταλάβει. Ο δολοφόνος πάντα επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος λένε, αλλά αυτό είναι μαλακία, ποτέ δεν επιστρέφει. Να όμως που αυτός το έκανε, και τον έπιασε αδιάβαστο. Αλλά για να έρθει εδώ μάλλον πήγε και στους υπόλοιπους οπότε… Μπήκε φουριόζος στο αυτοκίνητο. «Πάμε. Γρήγορα. Όποιος κι αν είναι θα τον βρούμε μέσα από τα βίντεο…»
     Βιάστηκε να υπακούσει η Χρυσοστόμου. Λίγο έλειψε να χαμογελάσει μάλιστα βλέποντάς τον σ’ αυτή την κατάσταση, αφού σκέφτηκε ότι τελικά: είναι κι αυτός άνθρωπος. Και έχει ανθρώπινες αντιδράσεις. Η μέχρι τότε μνημειώδης ηρεμία του την ανησυχούσε περισσότερο από την τωρινή ταραχή.

Μέχρι απόψε, σκέφτεται. Αν είναι τυχεροί μέχρι απόψε θα μάθουν την ταυτότητά μου, αλλά δε θα με βρουν και τόσο εύκολα. Ξέρει να κρύβεται καλά. Μια ολόκληρη ζωή εξάλλου αυτό έκανε. Κρυβόταν. Από τα μάτια του κόσμου. Φοβόταν μη μάθουν την αλήθεια. Τώρα τον έχει μπροστά της. Αυτόν που στάθηκε η αφορμή για όλα. Αυτόν που θα χαρακώσει άσκημα, αλλά δε θα σκοτώσει. Ένας γρήγορος θάνατος δε θα ήταν τιμωρία, αλλά ευλογία για κείνον. Τον θέλει να ζήσει πολλά χρόνια ακόμη, να ξοδέψει το υπόλοιπο της ζωής του αναλογιζόμενος τα κρίματά του. Θα φροντίσει προσωπικά γι’ αυτό. Κάθεται τώρα, παρατηρεί τα τρομαγμένα του μάτια και θέλει να χαμογελάσει. Δύσκολο είναι πολύ. Νόμιζε ότι είναι ασφαλής, μα η αλήθεια είναι πώς ποτέ δεν ήταν. Ήξερε από την αρχή που κρυβόταν, αλλά δεν τον πλησίασε. Ήθελε να παίξει μαζί του το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Το έπαιξε και κέρδισε. Είναι ωραία εδώ μέσα. Είναι δροσερά. Στο κελάρι του παππού του λίγο έξω από το χωριό Βουνί. Παρατημένο σπίτι, εγκαταλειμμένο από χρόνια. Αν δεν ήξερε πού ήταν δύσκολα θα το έβρισκε -δύσκολα θα τον έβρισκε- αφού φρόντισε να παρατήσει το αυτοκίνητό του στην πόλη και να ταξιδέψει με το λεωφορείο, μάλλον μέσω Λεμεσού. Έχει προμήθειες για πολλές μέρες, αλλά δε θα τις χρειαστεί, αφού μέχρι αύριο θα έχουν όλα τελειώσει. Ήταν μακρύς ο δρόμος που τους έφερε ως εδώ. Σύντομος πολύ θα είναι αυτός που θα τους οδηγήσει στις μελλοντικές τους γκρίζες πολιτείες.

Σάββατο απόγευμα και η κίνηση στον αυτοκινητόδρομο είναι χαλαρή. Περνούν την Πάφο με άνεση, τη Λεμεσό σαν αστραπή, κι ακόμη και στα φώτα του Καλησπέρα στην είσοδο της Λευκωσίας δεν καθυστερούν και πολύ. Συνεχίζουν ευθεία προς το κέντρο της πόλης. Η ώρα είναι πέντε και δέκα. Η Μακαρίου αυτό το καυτό δειλινό του Ιουνίου μοιάζει να λαγοκοιμάται. Η Ευαγόρου και η Διαγόρου ακολουθούν το παράδειγμά της. Αν δεν έχαναν χρόνο στα φανάρια εδώ κι εκεί, ακόμη και στην πλατεία Σολωμού, θα έφταναν στον προορισμό τους αρκετά λεπτά νωρίτερα. Όχι πως θα άλλαζε και κάτι. Μπαίνοντας στο σταθμό, που παρά τα πρόσφατα γεγονότα έμοιαζε αφύσικα ήσυχος, βρήκε μια έκπληξη να τον περιμένει. Τον Πιγκουΐνο.
     «Τι θες εσύ εδώ;»
     «Δε με άφησαν να σε περιμένω στο γραφείο σου, έτσι…»
     «Τι θες;»
     «Μπορούμε να μιλήσουμε μόνοι;»
     Κατέβασε το κεφάλι καταφατικά και είπε στη Χρυσοστόμου να προχωρήσει μόνη προς το γραφείο. Θα την ακολουθούσε σύντομα. Οδήγησε τον απρόσκλητο επισκέπτη του προς το γραφείο του αρχηγού. Άνοιξε την πόρτα. Δεν ήταν εκεί. Μάλλον θα ήταν στο αρχηγείο και θα προσπαθούσε να σβήσει ή έστω να περιορίσει τις φωτιές. Μπήκαν μέσα. Έκλεισε την πόρτα πίσω τους. Δεν κάθισε, αλλά ούτε πρόσφερε κάθισμα στον άλλο. Δεν είχε χρόνο για ευγένειες.
     «Λέγε».
     «Απλά ήθελα να έρθω να σου πω προσωπικά ότι δεν έχουμε τίποτα να κάνουμε με τα χτυπήματα. Μίλησα με όλους, ξέρεις εσύ, και κανείς δεν έχει ιδέα. Στο εγγυώμαι…»
     «Δε χρειάζεται να μου εγγυηθείς τίποτα, σε πιστεύω. Αυτή τη φορά θα τη βγάλεις, ή μάλλον όλοι σας θα τη βγάλετε καθαρή, αλλά μην ανησυχείς, κάποτε θα έρθει κι η σειρά σας».
     Εκείνος πήρε μάλλον σαν κομπλιμέντο την έμμεση απειλή και αναστέναξε με ανακούφιση. Εξάλλου δεν ήταν η πρώτη φορά που του έλεγε κάποιος ότι θα του τη φέρει. Κανένας μέχρι τώρα δεν τα κατάφερε.
     «Τότε δεν έχουμε τίποτ’ άλλο να πούμε».
     Άνοιξε την πόρτα από μόνος του και κίνησε για την έξοδο, κορδωμένος σαν…

Στο γραφείο του. Κάθονται και τον περιμένουν. Το ξέρουν ότι δε θα αργήσει και πολύ να ’ρθει. Η κούραση μοιάζει να τους έχει τελικά καταβάλει. Αν στέκονταν θ’ ακουμπούσαν ο ένας πάνω στον άλλο για να μην πέσουν κάτω, αλλά τελικά θα σωριάζονταν όλοι μαζί στο πάτωμα. Τους είδε από την πόρτα και τους λυπήθηκε. Τα θολά μυαλά δεν προσφέρουν καθαρές λύσεις, αποφάσισε. Τους μίλησε.
     «Ακούστε τι έχω να σας πω και μετά μπορείτε να μου πείτε τα σχόλιά σας, αλλά αυτή τη φορά δε σηκώνω αντιρρήσεις. Όπως θα μάθατε ήδη από τη Χρυσοστόμου ο ύποπτος μάλλον επισκέπτεται τους χώρους του εγκλήματος μετά τη διάπραξή τους. Τα στοιχεία που μας άφησε σήμερα επιβεβαιώνουν αυτή τη θεωρία. Είναι επίσης πολύ πιθανόν να συναντήσαμε ή αυτόν ή το όνομά του κάπου. Η ταυτότητά του κρύβεται στο οπτικό υλικό από τις κηδείες και τους τόπους του εγκλήματος. Πρέπει να το μελετήσουμε προσεκτικά και να βρούμε τον κοινό παρονομαστή. Αν δε βρεθεί εκεί, τότε πρέπει να ψάξουμε την απάντηση στους φακέλους των υποθέσεων που πέρασαν από τα χέρια και των τεσσάρων θυμάτων. Είμαι σίγουρος, και νομίζω ότι θα συμφωνείτε σ’ αυτό, ότι το μήνυμα που άφησε στην τσέπη του Αργυρίου, αυτό το 1-1-1-3, κάτι σημαίνει. Πρέπει ν’ ανακαλύψουμε τι. Τώρα, πάμε στο επόμενο κομμάτι. Είμαστε άυπνοι εδώ και δυο μέρες και τα μάτια μας έχουν θολώσει απ’ την κούραση. Θα πρότεινα λοιπόν να κάνουμε ένα διάλειμμα λίγων ωρών. Πηγαίνετε στα σπίτια σας, ξεκουραστείτε όσο μπορείτε και μετά ελάτε στο δικό μου. Προτού το κάνετε όμως ξεχωρίστε αποκλειστικά και μόνο τους φακέλους που ανέφερα πιο πάνω και το οπτικό υλικό. Τους πρώτους θα τους μεταφέρω στο σπίτι μου. Το δεύτερο βρίσκεται ήδη ολόκληρο στον κομπιουτερά του Τεκ, οπότε δεν τίθεται θέμα. Καμιά απορία…»
     «Θα οδηγήσεις εσύ;» Η Ντίνα. Ξέχασε ότι πήγαν με το αυτοκίνητό της στη δουλειά. Ο καημένος ο σκαραβαίος θα μαραζώνει τώρα.
     «Το ξέχασα. Θα μπορούσε κάποιος να σε πάει…»
     «Όχι, χάσιμο χρόνου. Θα έρθω μαζί σου. Έτσι κι αλλιώς έχω ρούχα εκεί, ενώ αν δεν αντέξω μπορώ να ρίξω ένα υπνάκο σε κάποιο απ’ τα κρεβάτια των κοριτσιών».
     «Καλά. Εσείς;»
     «Φαγητό;» ο Ιακώβου. Μάλλον δεν πρόλαβε να φάει τίποτα σήμερα, σκυμμένος όπως ήταν συνεχώς μπροστά απ’ την οθόνη. Του χαμογέλασε.
     «Θα πω στην κυρά μου να κάνει τα μαγικά της. Μη φοβάσαι τίποτα».
     «Τι ώρα μας θες εκεί;» η Χρυσοστόμου.
     «Κατά τις δέκα καλά είναι;»
     «Καλά», απάντησαν κι οι δυο και ρίχτηκαν με τα μούτρα στη δουλειά. Κάτω από τη σχεδόν ειρωνική ματιά του Ιωάννου και τη γεμάτη κατανόηση της Ντίνας. Σε λίγα λεπτά ήταν έτοιμοι για αναχώρηση. Τους περίμενε μία ακόμη μεγάλη νύχτα.

Περίμενε να νυχτώσει για τα καλά και μετά τον οδήγησε με την απειλή του περιστρόφου στο αυτοκίνητο. Το είχε παρκάρει λίγο πιο κάτω για να μην κινήσει υποψίες, όχι πώς θα νοιαζόταν και κανείς ιδιαίτερα. Του είχε δέσει σφικτά τα χέρια με χοντρό σκοινί πίσω από την πλάτη, ενώ τα πόδια τα είχε αφήσει ένα αέρα χαλαρά ώστε να μπορεί να περπατάει με μικρά βήματα. Αν προσπαθούσε να τρέξει το μόνο που θα κατάφερνε θα ήταν να βάλει τρικλοποδιά στον εαυτό του. Καθώς περπατούσε από πίσω του τού μιλούσε, τού έλεγε τι τον περιμένει. Το τελευταίο πράγμα που θα δεις προτού πεθάνεις θα είναι το πρόσωπό μου, τον απειλούσε. Ένιωθε το φόβο του. Τον έβλεπε. Στα τρομαγμένα μάτια που αντανακλούσαν τη μορφή του δυνάστη του. Στο καταϊδρωμένο του κορμί. Στις σπασμωδικές του κινήσεις. Αν δεν τον είχε φιμωμένο σίγουρα τώρα θ’ εκλιπαρούσε. Θα ζητούσε συγχώρεση. Θα έδινε υποσχέσεις και όρκους. Μα δε θα τον πίστευε. Όπως και δεν πίστευε πια στον καλό θεό της Καινής Διαθήκης, αλλά στον άλλο, στον εκδικητικό της Παλαιάς. Αυτόν του οφθαλμού αντί οφθαλμόν και οδόντα αντί οδόντα. Θα τον χτυπούσε αλύπητα, θα τον οδηγούσε στο κατώφλι του θανάτου, θα τον έκανε να παρακαλεί να πεθάνει και θα τον κρατούσε ζωντανό. Οι ώρες που θα ακολουθούσαν θα ήταν οι πιο μαρτυρικές της ζωής του…

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Στιλέτο - Κεφάλαιο 18

2011-09-07T13:42:00.000+03:00

Η συνάντηση με τον υπουργό κράτησε λίγα μόλις λεπτά. Έφτασε στην ώρα του, αλλά ο αρχηγός ήταν ήδη εκεί και τον περίμενε. Έμοιαζε παράταιρα ήρεμος, σα να είχε διαγράψει από μέσα του τα γεγονότα των τελευταίων ημερών.
     Μπήκαν μέσα στο γραφείο του προϊσταμένου τους ταυτόχρονα, κάθισαν δίπλα δίπλα και απέναντί του, δέχτηκαν από ένα ποτήρι νερό και σαν έφυγε η γραμματέας, που για κάποιο παράξενο λόγο δούλευε κι αυτή Σάββατο μέρα, μπήκαν κατευθείαν στο θέμα. Ο Ιωάννου άφησε τον αρχηγό να κάνει όλη την κουβέντα. Επενέβαινε μοναχά πού και πού, εκεί που χρειαζόταν κάποια διευκρίνιση. Ο υπουργός άκουγε σιωπηλός, δε ρωτούσε τίποτα, παρά μόνο όταν ήταν ανάγκη, το βλέμμα του ήταν δύσθυμο και υπολογιστικό. Μάλλον ο κύριος Καθαρά Χέρια επρόσκειτο στο κόμμα του. Και τι θα έκανε τώρα; Δε χρειάστηκε και πολλή ώρα για να πάρει την απάντησή του.
     «Η υπόθεση θα μείνει μεταξύ μας. Προς το παρόν δε θα ενημερώσω κανένα. Ετοιμάστε φακέλους για όλους τους ύποπτους και όταν έρθει η ώρα θα χειριστώ προσωπικά το θέμα. Το πολιτικό κόστος θα είναι ψηλό, αλλά…», κόμπιασε λίγο, «αλλά, είμαι πρόθυμος να το πληρώσω. Φυσικά δεν…»
     «Ναι, δε θα μπει το μαχαίρι στο κόκκαλο. Φτάνει να το γδάρει λίγο και να αφαιρέσουμε τη λίγδα. Καταλαβαίνω κύριε υπουργέ».
     «Δε χρειάζεται ο πληθυντικός μεταξύ φίλων. Μακάρι να μπορούσε να γίνει αλλιώς, αλλά το κόμμα…»
     «Το κόμμα! Πάντα το κόμμα. Έπρεπε να μείνεις ανεξάρτητος. Αλλά, θα μου πεις τώρα, αν το έκανες δε θα γινόσουν υπουργός», είπε με μια δόση πικρίας στη φωνή ο Σωτηρίου.
     «Μη νομίζεις ότι δεν το μετανιώνω. Αλλά, δυστυχώς στην Κύπρο…»
     «Καλά. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι την εχεμύθεια και τη στήριξή σου. Όταν έρθει η ώρα, που λες κι εσύ, θα σε βοηθήσουμε να τη βγάλεις καθαρή. Έτσι κι αλλιώς οι προσλήψεις έγιναν από άλλους».
     Μ’ αυτά τα λόγια έκλεισε τη συζήτηση ο Σωτηρίου και σηκώθηκε. Ο Ιωάννου τον μιμήθηκε. Ευτυχώς δε χρειάστηκε να μιλήσει και πολύ. Δεν τα πάει καλά με τα κουστούμια και τις γραβάτες της εξουσίας, κι ας αποτελεί μέρος της.

Στο μεταξύ η Ντίνα και οι συνεργάτες της στο Κέντρο Επιχειρήσεων, όπως ειρωνικά βάφτισαν το γραφείο του Ιωάννου, εξακολουθούσαν να είναι θαμμένοι στο χαρτολόι. Ο καταμερισμός ευθυνών ήταν ξεκάθαρος, αλλά λόγω της πίεσης του χρόνου και των συναφών υποθέσεων τα μονοπάτια τους συχνά συναντιόνταν. Αν ήταν εκεί το αφεντικό θα τους παρατηρούσε με θαυμασμό. Δε θύμιζαν σε τίποτα κύπριους αστυνομικούς, αλλά γιαπωνέζους εργάτες – ένα μελίσσι των τριών ατόμων με βασίλισσα την Ντίνα. Οι στοίβες με τα έγγραφα και τους φακέλους των δύο πια υποθέσεων γέμιζαν το χώρο, αλλά δε θα μπορούσε εύκολα να πει κανείς ότι εκεί επικρατούσε το χάος. Δούλευαν ασταμάτητα και σκέφτονταν. Κάθε τόσο κοντοστέκονταν και συσκέπτονταν. Κατάπιναν χιλιόμετρα γραπτού υλικού.

Οδηγάει τώρα κάτω από ένα ήλιο καυτό. Δε συνηθίζει να έχει αναμμένο τον κλιματισμό στο αμάξι, μα αυτή τη φορά δεν έχει άλλη επιλογή, αφού στο πίσω κάθισμα, κρυμμένο κάτω από ένα μουσαμά βρίσκεται το τελευταίο θύμα. Ευτυχώς ήταν μικροκαμωμένος αυτός, όχι σαν τους άλλους. Τον σκότωσε τα χαράματα. Ήξερε ότι κάθε φορά όταν ξυπνούσε το πρωί πότιζε τα δέντρα στην αυλή του προτού πάει στη δουλειά. Πήγε λοιπόν και του έστησε καρτέρι έξω από την πόρτα της κουζίνας. Μόλις βγήκε έξω τον χτύπησε στο κεφάλι, ακριβώς όπως τους άλλους τρεις, ή σχεδόν ακριβώς τέλος πάντων, ρίχνοντάς τον αναίσθητο. Και μετά του κάρφωσε το στιλέτο στο στήθος. Μια… Δυο… Τρεις φορές. Αλλά δεν πρόσθεσε το σημείωμα. Αυτό θα το έκανε αργότερα εκεί που θα παρατούσε το πτώμα. Εκεί που θα έφτανε σε λίγο. Ήταν πολύ ριψοκίνδυνο αυτό που έκανε, αλλά σίγουρα θα έφερνε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Θα μετέδιδε το κατάλληλο μήνυμα στους κατάλληλους ανθρώπους με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Ίσως να το παρακάνω λίγο, σκέφτεται, αλλά δεν πρόκειται να αλλάξει ιδέα. Όλα μέχρι τώρα πήγαν καλά, σύμφωνα με το σχέδιο, τίποτα πια δε θα μπορούσε να αλλάξει τα μελλούμενα. Εκτός κι αν συνέδεαν τους κόκκους που άφησε πίσω και σχημάτιζαν επιτέλους τη σωστή εικόνα. Ωστόσο, δεν τους έδωσε αρκετό χρόνο για να το κάνουν αυτό. Έχουν συνέχεια γεμάτα τα χέρια τους. Ένα θύμα την ημέρα! Έχει ραντεβού με την ιστορία.

Φτάνουν στο σταθμό λίγο πριν τις έντεκα. Ο Σωτηρίου πηγαίνει στο γραφείο του κι ο Ιωάννου, αφού περνά από τη μηχανή του καφέ, σ’ αυτό που κάποτε ήταν το γραφείο του. Με το πού ανοίγει την πόρτα καταλαβαίνει ότι κάτι πάει στραβά.
     «Τι έγινε;»
     «Δε σας ενημέρωσαν;» τον ρωτάει γεμάτη απορία η Ντίνα.
     «Ήμασταν στο γραφείο του υπουργού και είχαμε κλειστά τα κινητά. Θα μου πεις τι συμβαίνει;»
     «Πάει κι ο Αργυρίου», του λύνει την απορία η φωνή του αρχηγού, που έσπευσε να τον συναντήσει και πάλι.
     Κάνει αναστροφή και τον κοιτάει. Η προηγούμενη γαλήνη έχει χαθεί από το πρόσωπό του. Την αντικατέστησε η μάσκα ενός φαντάσματος.
     «Λεπτομέρειες;»
     «Δε θα το πιστέψεις…»
     «Αρχηγέ…»
     «Τον βρήκαν νεκρό έξω από το νεκροταφείο του Κάθηκα πριν λίγα λεπτά…»
     Βρε μπράβο! Λίγο έλειψε να το πει, να εκφράσει το θαυμασμό του για το δολοφόνο. Αντί αυτού αρχίζει να περπατά πέρα δώθε στο λιγοστό ελεύθερο χώρο που διαθέτει το γραφείο του και να σκέφτεται. Κάτι άλλαξε. Αλλά τι;
     «Κάτι είναι διαφορετικό αυτή τη φορά έτσι;»
     «Μα πώς το μάντεψες;»
     «Άλλαξε τον τρόπο… τον τρόπο διαχείρισης των θυμάτων. Σίγουρα δεν τον σκότωσε εκεί, αφού ο Αργυρίου ακόμη κι αν πήγαινε στην κηδεία, δε θα πήγαινε τόσο νωρίς. Προφανώς τον σκότωσε κάπου άλλου, μάλλον στο σπίτι του και τον μετέφερε εκεί».
     «Δεν ξέρω κάτι γι’ αυτό ακόμη, αλλά έχεις δίκιο κάτι άλλαξε. Όπως μου είπαν τον χτύπησε μια φορά στο κεφάλι, όπως συνήθως, αλλά τον μαχαίρωσε τρεις φορές στο στήθος, σε αντίθεση με τους άλλους. Το στιλέτο το τοποθέτησε μάλλον κατόπιν εορτής στην τρίτη πληγή, τη μοιραία. Επίσης το μήνυμα…»
     «Τι έλεγε;»
     «Ο τελευταίος ανίκανος, αλλά όχι ο τελευταίος».
     «Άρα θα χτυπήσει τουλάχιστον μία ακόμη φορά. Υποθέτω ότι είναι πολύ νωρίς για να έχουμε κάτι άλλο. Ντίνα, Ιακώβου, βρείτε τη διεύθυνση και πηγαίνετε στο σπίτι του Αργυρίου. Χρυσοστόμου, βρες μου τον φάκελό του. Θα φύγουμε αμέσως. Το γραφείο θα παραμείνει κλειστό καθόλη τη διάρκεια της απουσίας μας». Στράφηκε προς τον Σωτηρίου. «Αρχηγέ;»
     «Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Πηγαίνετε…»

Η Χρυσοστόμου οδηγεί σιωπηλή και ο Ιωάννου μελετά για μια ακόμη φορά τους φάκελους των τριών θυμάτων που προηγήθηκαν και για μια πρώτη του νέου. Ο Αργυρίου ήταν οικόσιτος μπάτσος. Ουσιαστικά το μόνο πράγμα που έκανε ήταν να απαντάει τα τηλέφωνα, σπάνια έβγαινε έξω. Μικρόσωμος, καχεκτικός, θύμιζε περισσότερο υπάλληλο γραφείο παρά αστυνομικό. Δεν τον συμπαθούσε και δεν τον αντιπαθούσε. Του ήταν απλά αδιάφορος. Ποτέ τους δε μοιράστηκαν κάτι περισσότερο από μια τυπική καλημέρα. Ήταν παντρεμένος εδώ και δεκαεννέα χρόνια, απ’ τα είκοσι εφτά του. Δεν είχε παιδιά, πράμα παράξενο. Ίσως είχε κάποιο πρόβλημα. Ίσως η γυναίκα του. Πού να είναι τώρα αυτή; Θα τη βρει στα σίγουρα η Ντίνα, αλλά δε θα τον πάρει τηλέφωνο μέχρι να έχει κάτι να του πει. Και καλά θα κάνει δηλαδή, αφού λειτουργεί καλύτερα μες στη σιωπή. Κλείνει το φάκελο του νέου νεκρού. Κλείνει και τα μάτια. Ο κλιματισμός απ’ την παλιά μαύρη Μερτσέντες που οδηγά η κοπέλα τον χτυπάει στο πρόσωπο. Ο θόρυβός του πάει να τον αποκοιμίσει. Το αμάξι το πήρε απ’ τον πατέρα της είπε. Ήθελε να το σκοτώσει σε μια μάντρα, αλλά δεν τον άφησε, αφού της άρεσε πάντα πολύ. Εντάξει καταπίνει σα νερό τη βενζίνη, αλλά… Εξάλλου συνήθως όταν είναι μέσα στην πόλη οδηγεί στο Σμαρτ της, το σπιρτόκουτο, που είναι πολύ οικονομικό.
     «Δε βρήκατε τίποτα εκεί μέσα;» την ακούει να τον ρωτά. Παριστάνει για λίγο τον κοιμισμένο και ύστερα ανοίγει ξαφνικά τα μάτια σαν κεραυνόπληκτος.
     «Τσου», απαντάει και σκάει στα γέλια, μα δεν αργεί να πάρει και πάλι το σοβαρό, μα ποτέ βλοσυρό, του ύφος. «Δεν περίμενα να βρω κιόλας. Απλά θέλησα να τον μάθω λίγο καλύτερα. Το κλειδί εξάλλου δε βρίσκεται εδώ μέσα…»
     «Αλλά σε κάποια από τις υποθέσεις του», τον συμπλήρωσε εκείνη.
     «Έχω αρχίσει να έχω τις αμφιβολίες μου ακόμη και γι’ αυτό. Τίποτα δεν ταιριάζει. Όλα μοιάζουν μ’ ένα τεράστιο πάζλ. Κάθε φορά που βάζουμε ένα κομμάτι, κάτι συμβαίνει και αφαιρούμε κάποιο άλλο, κι έτσι η εικόνα δε συμπληρώνεται ποτέ…»
     «Πρέπει να μπείτε στο μυαλό του δολοφόνου…»
     «Συνήθως το κάνω, αλλά αυτός είναι διαφορετικός. Δεν μπορώ να ακολουθήσω τη λογική του. Ο Παναγίδης είχε πάρε δώσε και με τον Κωνσταντίνου και με τον Κακογιάννη. Οι δύο τελευταίοι μόνο με τον πρώτο. Κι απ’ ό,τι προς το παρόν γνωρίζουμε ο Αργυρίου δεν είχε με κανένα».
     «Ακόμη κι αν δεν τον ανακαλύψουμε όμως κατά κάποιο τρόπο μας βοήθησε. Αν δεν το θάψουν το θέμα τα μεγάλα κεφάλια θα καθαρίσει τουλάχιστον εν μέρει το Σώμα από πολλές βρομιές. Κι αυτό το τελευταίο μήνυμα, εμένα προσωπικά, μού λέει κάτι…»
     «Εκτός από το ότι θα σκοτώσει ξανά;»
     «Εκτός από αυτό. Όποιος και να είναι μοιάζει ν’ ακολουθεί ένα καλά καταστρωμένο σχέδιο. Σα να βρίσκεται σε μια αποστολή. Είμαι σίγουρη ότι αν δε βρεθούμε ένα βήμα μπροστά του θα σκοτώσει ξανά, αλλά αυτός ο φόνος θα είναι όντως ο τελευταίος. Και μετά…» Μοιάζει να αμφιταλαντεύεται. Δεν μπορεί να αποφασίσει κατά πόσο είναι σωστό να διακινδυνεύσει μια πρόβλεψη. Αποσύρει το βλέμμα της από το δρόμο και του ρίχνει μια βιαστική ματιά. Το βλέμμα του την ενθαρρύνει. «Και μετά θα παραδοθεί», συμπληρώνει τελικά.
     Εκείνος δεν εκπλήσσεται. Περίμενε ότι θα άκουγε αυτά ακριβώς τα λόγια.
     «Θα είναι πρωτάκουστο για την Κύπρο, αλλά όχι πρωτάκουστο γενικά. Στο εξωτερικό απ’ ό,τι διαβάζω συμβαίνει συχνά αυτό».
     «Πιστεύετε ότι πρόκειται για κόπι κατ κίλερ;»
     «Κόπι… τι;»
     Χαμογέλασε εκείνη.
     «Ένας δολοφόνος που αντιγράφει κάποιους που προηγήθηκαν…»
     «Χλωμό το βλέπω. Όχι εδώ…»
     Η τσέπη του δονείται. Η Ντίνα θα είναι, σκέφτεται, καθώς φτάνουν σιγά σιγά στη Λεμεσό. Θα ήθελε να κάνουν ένα διάλειμμα για καφέ στην παραλία, αλλά δεν τους παίρνει ο χρόνος. Πεινάει κιόλας. Ουφ.
     «Μίλα».
     «Όπως ακριβώς τα είπες. Εδώ τον σκότωσε. Έξω από την πόρτα της κουζίνας. Το μόνο που αυτή τη φορά», παίρνει μια βαθιά ανάσα, «άφησε στοιχεία πίσω του. Δε νομίζω ότι έγινε απρόσεκτος. Μάλλον σκόπιμα τα άφησε ή μάλλον το άφησε…»
     «Το κλειδί για τα μπουλόνια», είπε εκείνος.
     «Πώς το μάντεψες;»
     «Δεν ήταν και πολύ δύσκολο. Και πάω στοίχημα ότι θα βρείτε δαχτυλικά αποτυπώματα πάνω. Αποτυπώματα που δε θα υπάρχουν στο σύστημα. Πες σε κάποιον να εξετάσει και την καγκελόπορτα. Σίγουρα θα βρει κι εκεί…»
     «Παίζει μαζί μας;»
     «Μας λέει ότι φτάνει στο τέλος και πώς τώρα πια δεν έχει τίποτα να χάσει. Μπήκατε στο σπίτι;»
     «Ναι, αλλά μέχρι στιγμής δεν βρήκαμε τίποτα το ιδιαίτερο».
     «Δεν το περίμενα. Η γυναίκα του;»
     «Σε ταξίδι στο εξωτερικό. Πήραμε τον αριθμό του κινητού της από την εταιρεία που δουλεύει, προσπαθήσαμε να την πάρουμε αλλά είναι μάλλον κλειστό. Πετούσε σήμερα το πρωί για Λονδίνο, έτσι ίσως να μην έχει φτάσει ακόμη».
     «Γονείς;»
     «Τους βρήκαμε. Ζούνε στην ίδια περιοχή εδώ στην Παλλουριώτισσα. Πήγε ο αρχηγός. Πού είσαστε;»
     «Λεμεσό, πριν την έξοδο για το λιμάνι. Πεινώ. Μπορείς να μας στείλεις δύο σάντουιτς με το ελικόπτερο της αστυνομίας; Το ένα όλο κρεατικά, το άλλο χωρίς;»
     «Ευκαιρία να κάνεις δίαιτα…»
     «Η κοιλιά μου δεν είναι του φαγητού, αλλά της μπίρας…»
     «Μισό λεπτό…»
     «Τι;»
     «Μου λένε ότι λείπει το υπηρεσιακό του περίστροφο…»
     «Λείπει;» ρώτησε πιότερο τον εαυτό του παρά εκείνη.
     «Πρέπει να κλείσω».
     «Κλείσε».
     Έκλεισε.
     «Αν θες μπορούμε να σταματήσουμε στο Κολόσσι για να πάρουμε κάτι. Μετά του πατάω και…»
     «Αν αντέχεις εσύ, αντέχω κι εγώ. Εξάλλου έχω αποθηκεύσει πολλές προμήθειες». Χάιδεψε την κοιλιά του κι εκείνη άφησε ένα κοφτό γελάκι.
     «Επιβεβαιώνονται λοιπόν οι θεωρίες μου;»
     «Προς το παρόν, ναι».
     Έστρεψε και πάλι όλη την προσοχή της στο δρόμο κι εκείνος στις σκέψεις του. Τα χιλιόμετρα χάνονταν σαν τίποτα κάτω από τους τροχούς του γερμανικού θαύματος και λεπτό το λεπτό πλησίαζαν όλο και πιο πολύ στη θέα ενός νέου εγκλήματος και στην προβολή του αποτελέσματος ενός παλαιού.

Τους είδε να καταφθάνουν στο χωριό μέσα σε μια παλιά Μερτσέντες. Ο γνωστός χοντρός και μια νέα γυναίκα. Δεν τους πήρε και πολύ. Όπως υπολογίζει ούτε δυο ώρες δε χρειάστηκαν να διασχίσουν τα εκατόν εβδομήντα χιλιόμετρα που τους χωρίζουν από τη Λευκωσία. Ας αρχίσουν οι χοροί, σκέφτεται, αλλά δεν το λέει δυνατά για να μην τραβήξει την προσοχή. Κάθεται σε μια καρέκλα ψάθινη, σ’ ένα καφενείο-καφετέρια, ανάμεσα σε αγνώστους. Κάποιος ρώτησε αν βρίσκεται εκεί για την κηδεία κι απάντησε καταφατικά. Μετά από αυτό δε δέχτηκε καμία ενόχληση. Κρυφακούει τις συζητήσεις των άλλων. Κάποιοι δείχνουν στ’ αλήθεια λυπημένοι, μα οι περισσότεροι δεν μπορούν να κρύψουν τον ενθουσιασμό τους. Μάλλον από τον καιρό της αγγλοκρατίας, από τότε που λειτουργούσε εκεί το ένα από τα δύο όλα κι όλα σχολεία της επαρχίας Πάφου, είχε να συμβεί κάτι τόσο συναρπαστικό στο χωριό τους. Μια κηδεία κι ένα φονικό την ίδια μέρα. Ο Κάθηκας των τριακοσίων πενήντα κατοίκων θα έμπαινε για τα καλά στο χάρτη της τηλεοπτικής επικαιρότητας. Σε καιρούς χαλεπούς για τον τουρισμό το χωριό θ’ αποκτούσε έστω και για λίγο ζωή. Κάποιος ανεβάζει τον ήχο στην πλακουτσωτή τηλεόραση που βρίσκεται ψηλά στη δεξιά γωνία. Μεσημβρινό δελτίο ειδήσεων. Πρώτο θέμα η νέα δολοφονία φυσικά. Οι θεωρίες συνομωσίας δίνουν και παίρνουν. Όπου νάσαι θα αναφερθούν και σε ανύπαρκτες αστυνομικές πηγές. Το κάνουν. Αλλά αυτή τη φορά ίσως να μην είναι και τόσο ανύπαρκτες, αφού ήταν αδύνατον να κρατήσουν τις λεπτομέρειες της υπόθεσης κρυφές. Ακόμη και η ομάδα της σήμανσης είναι διαφορετική αφού ήρθε από την Πάφο που βρίσκεται μόλις είκοσι δύο χιλιόμετρα μακριά. Δείχνουν εικόνες από το νεκροταφείο, τους άντρες που βρίσκονται γύρω από το πτώμα. Κάποια στιγμή διακρίνει και το χοντρό. Μια φωτογραφία του προσώπου του τελευταίου θύματος γεμίζει για λίγο την οθόνη, την οποία σύντομα αντικαθιστά μια του Παναγίδη. Μιλούν για την κηδεία που θα γίνει εκεί, για την εκκλησία της Παναγίας της Ευαγγελίστριας που κτίστηκε στα 1870, για τους δεσμούς του θύματος με το χωριό. Η εκφωνήτρια, όταν η εικόνα επιστρέφει σ’ αυτήν, μοιάζει έτοιμη να κλάψει. Μην το κάνεις κορίτσι μου, θα χαλάσεις το μακιγιάζ σου, σκέφτεται, και μετά βίας συγκρατεί μια έκρηξη γέλιου. Ωστόσο, κατά βάθος δεν είναι χαρά που νιώθει, αλλά απλά ανακούφιση. Πήρε την εκδίκηση που ποθούσε. Κράτησε την υπόσχεση που έδωσε. Το παιχνίδι σύντομα ή μάλλον επιτέλους θα φτάσει στο τέλος του.

Αναγκάζονται να δείξουν τις ταυτότητές τους για να τους αφήσουν να περάσουν. Ελάχιστα άτομα γνωρίζει από την αστυνομική διεύθυνση Πάφου, κι οι περισσότεροι απ’ αυτούς ίσως να έχουν ήδη αφυπηρετήσει. Δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να μάθει. Είχε λίγους φίλους και είχε πολλούς γνωστούς. Αυτοί ανήκαν στη δεύτερη κατηγορία. Πήγε και στάθηκε πάνω από τους άντρες της σήμανσης, έδειξε για μια ακόμη φορά την ταυτότητά του και τους ρώτησε:
     «Τι έχουμε, παίδες;»
     «Χτύπημα στο κεφάλι, μάλλον με σιδηροδοκό. Τρεις μαχαιριές στο στήθος. Ένα σημείωμα», του απάντησε ο επικεφαλής μάλλον της ομάδας, χωρίς καν να σηκώσει το κεφάλι.
     «Αυτά τα ήξερα προτού καν φύγω απ’ τη Λευκωσία. Πέστε μου κάτι νέο…»
     «Όποιος και να τον έφερε μέχρι εδώ τον ξεφορτώθηκε μάλλον βιαστικά. Βρήκαμε ίχνη από λάστιχα στο χώμα, αλλά θα μπορούσε να είναι από οποιοδήποτε επιβατηγό αυτοκίνητο. Επίσης στη δεξιά τσέπη του παντελονιού του, βρήκαμε το πορτοφόλι του, το οποίο μας βοήθησε να εξακριβώσουμε την ταυτότητά του, ενώ στην αριστερή υπήρχε ένα σημείωμα…»
     «Νέο σημείωμα;» τον διέκοψε απότομα εκείνος.
     «Νέο, παλιό, δεν ξέρω. Πάντως εγώ δε βγάζω άκρη απ’ αυτό. Μια στιγμή…»
     Έψαξε για μια στιγμή στο μαύρο βαλιτσάκι του, που περισσότερο με χαρτοφύλακα έμοιαζε, και βρήκε αυτό που ζητούσε. Έβγαλε ένα πλαστικό σακουλάκι που περιείχε ένα κομμάτι χαρτί με κάτι γραμμένο πάνω του και τού το έδωσε.
     «1-1-1-3» διάβασε. Το έδωσε στη Χρυσοστόμου, που μέχρι εκείνη τη στιγμή στεκόταν λίγο παραπέρα σιωπηλή. Βγάζεις εσύ κάτι απ’ αυτό. Το πήρε στα χέρια της, τού έριξε μια ματιά και δεν της πήρε και πολύ να φτάσει σ’ ένα συμπέρασμα, αλλά δεν είπε τίποτα. Του μετέδωσε το μήνυμα με το βλέμμα. Καλή είναι, σκέφτηκε εκείνος. Στράφηκε προς τον άγνωστο συνάδελφό του. «Αποτυπώματα;»
     «Πολλά».
     «Καλώς. Θα σας αφήσω τώρα να κάνετε τη δουλειά σας».
     Έριξε μια βιαστική ματιά στο πτώμα. Απ’ ό,τι τουλάχιστον ήξερε σήμερα δούλευε, άρα ο δολοφόνος τον αιφνιδίασε νωρίς το πρωί, προτού ακόμη προλάβει να ντυθεί, αφού τα μοναδικά ρούχα που φορούσε ήταν ένα άσπρο σορτσάκι και ένα αμάνικο φανελάκι του ίδιου χρώματος. Αυτό πήγαινε να πει ότι μάλλον ο δολοφόνος μπήκε στο σπίτι και βρήκε το πορτοφόλι του, απλά και μόνο για να βοηθήσει την αστυνομία να εξακριβώσει όσο πιο νωρίς γίνεται την ταυτότητά του.
     «Το πορτοφόλι, είχε μέσα λεφτά;» ρώτησε, αν και ήξερε ήδη την απάντηση.
     «Ναι. Και δεν ήταν και λίγα. Σχεδόν τριακόσια ευρώ, οπότε η ληστεία αποκλείεται».
     «Ευχαριστώ».
     Άρχισε να απομακρύνεται με την Χρυσοστόμου να τον ακολουθεί κατά πόδας. Μόλις ξέφυγαν από τις κάμερες και το πλήθος των περίεργων, έβγαλε το τηλέφωνο απ’ την τσέπη και πήρε την Ντίνα.
     «Μπήκε στο σπίτι του», της είπε προτού προλάβει καν να μιλήσει εκείνη.
     «Το κατάλαβα. Βρήκαμε τα ρούχα του ανακατεμένα, συρτάρια ανοιγμένα και αποτυπώματα παντού. Τι πήρε;»
     «Το πορτοφόλι του».
     «Για να μας δείξει το δρόμο…»
     «Ακριβώς».
     Το έκλεισε. Στράφηκε προς την κοπέλα που στεκόταν αμίλητη δίπλα του.
     «Λοιπόν;»
     «Ένα νέο μήνυμα ήταν. Δεν ανέφερα τίποτα πριν…»
     «Ναι, κατάλαβα το γιατί. Το μήνυμα…»
     «Αναφερόταν στις μαχαιριές. Από μία στο καθένα από τα τρία πρώτα θύματα, τρεις στο τελευταίο…»
     «Συμπέρασμα;»
     «Κάτι όντως συνδέει αυτούς τους τέσσερις και αυτό που ζητάμε θα το βρούμε μάλλον στις υποθέσεις που ανέλαβαν. Δεν ξέρω πόσο καλά πρόλαβε να ψάξει το θέμα η Ντίνα με όλα αυτά που συμβαίνουν, αλλά το ένστικτό μου μού λέει ότι η λύση στο γρίφο βρίσκεται εκεί. Και ίσως να είναι τόσο εμφανής, που δεν της δώσαμε καθόλου σημασία».
     «Θα μπορούσαμε λοιπόν να τον σταματούσαμε;»
     «Δεν το νομίζω. Μπορώ να φτιάξω ένα γενικό προφίλ αλλά αποκλείεται να πέσω μέσα εκατό τοις εκατό. Είναι και η πρώτη μου υπόθεση και…»
     «Μια χαρά τα πηγαίνεις, μην ανησυχείς».
     Περπάτησε λίγο πιο πέρα και στάθηκε αμίλητος να κοιτάει τους γύρω λόφους, τα δέντρα, την κοιλάδα. Έπρεπε να πάρει μια απόφαση: δε χωράνε δυο καρπούζια κάτω από μία μασχάλη. Οι φάκελοι του Κακογιάννη μπορούσαν να περιμένουν. Από δω και πέρα θα επικέντρωναν όλη την προσοχή και όλες τις προσπάθειές τους στην ανακάλυψη του δολοφόνου. Ίσως έτσι να προλάβαιναν το τελευταίο χτύπημα. Ένιωσε τον ήλιο να τον βαράει στο κεφάλι αλύπητα. Έφερε το δεξί του χέρι στο μέτωπο και σκούπισε τον ιδρώτα. Στράφηκε προς το μέρος της κοπέλας.
     «Πάμε να φάμε», της είπε. Σε μια ώρα θα άρχιζε η κηδεία.

Τον πήρε τηλέφωνο και τού είπε: Ήρθε η σειρά σου. Μα πώς βρήκε τον αριθμό του; Ήταν σίγουρος ότι δεν τον ήξερε. Κανείς σχεδόν δεν τον ήξερε. Την κανονική του κάρτα την έβγαλε από το κινητό από χθες, από τη στιγμή δηλαδή που αντιλήφθηκε ότι δε θα σταματούσε ποτέ και πουθενά. Είχε εναποθέσει τις ελπίδες του στην αστυνομία αλλά αυτές διαψεύστηκαν. Και τώρα τι; Αν μείνει εκεί θα είναι ασφαλής, αλλά για πόσο θ’ αντέξει να ζει έτσι; Θα ήταν καλύτερα να φύγει απ’ τη χώρα. Θα ήταν, αν μπορούσε. Αφού δεν έχει πια ούτε την ταυτότητα, ούτε το διαβατήριο, αλλά ούτε και την άδεια οδηγού του. Έχει ωστόσο μετρητά και μια πιστωτική κάρτα που αν μη τι άλλο αποδεικνύει ότι εκείνος εξακολουθεί να υπάρχει. Νιώθει σαν ένα ποντίκι πιασμένο στη φάκα. Μια φάκα όμως που εκείνος κατασκεύασε, με τα ίδια του χέρια. Και να πεις ότι δεν τον είχε προειδοποιήσει; Πώς! Του το είπε και μια και δυο και τρεις. Το μόνο που αυτός πίστευε ότι οι απειλές ήταν κούφια λόγια, πώς δε θα τις πραγματοποιούσε ποτέ. Κούνια που τον κούναγε…

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Στιλέτο - Κεφάλαιο 17

2011-08-30T13:12:00.000+03:00

Προτού προλάβει να φτάσει στην πόρτα του γραφείου του νιώθει και ακούει το κινητό του να χτυπάει. Το βγάζει με μια γκριμάτσα δυσφορίας απ’ την τσέπη. Ο Χριστάκης.
     «Όνειρο μ’ έβλεπες ρε;»
     «Δεν κοιμήθηκα».
     «Ε, καλά, αυτό δεν ήθελα και παπά να μου το πει. Μίλα…»
     «Από κοντά. Μπορείς να περάσεις τώρα απ’ το γραφείο σου;»
     «Στο γραφείο μου είμαι τώρα… Α, καλά, κατάλαβα. Σε πέντε λεπτά θα είμαι εκεί».
     Σκεφτόταν να την αράξει για λίγο και να πάρει έναν υπνάκο, αλλά δε βαριέσαι. Έτσι κι αλλιώς προτιμά τον κυπριακό καφέ απ’ το φραπέ. Αφήνει το ποτήρι σ’ ένα τραπέζι, ρίχνει μια ματιά στην Ντίνα που ακόμη κοιμάται μέσα στο γραφείο του και κινάει για το καφενεδάκι. Όταν φτάνει ο κυπριακός του είναι ήδη εκεί και τον περιμένει. Κάθεται απέναντι από τον Χριστάκη, που κρύβει τα μάτια του πίσω από μαύρα γυαλιά. Τίποτα το ασυνήθιστο. Οι πρώτοι πρωινοί θαμώνες είναι ήδη εκεί και επιλύουν τα διάφορα προβλήματα της κυπριακής κοινωνίας. Πού και πού νιώθει κάποια μάτια να τον καρφώνουν στην πλάτη. Τον ξέρουν όλοι, γι’ αυτό και κανείς τους δε θα σκεφτόταν ποτέ να τον ρωτήσει κάτι για την υπόθεση. Όταν και αν βγάλει άκρη θα τους πει τα πάντα, ή ό,τι τέλος πάντων μπορεί να τους πει.
     «Άρχισαν τα όργανα», παίρνει το λόγο εκείνος.
     «Οι της πρόληψης;»
     «Ποιοι άλλοι;»
     «Τι έκαναν;»
     «Τίποτα το ασυνήθιστο, αλλά από την άλλη και τίποτα το συνηθισμένο. Τους ξέρεις πώς είναι. Κάποιος τους κάρφωσε την ιδέα στο κεφάλι ότι εμείς φταίμε για τους φόνους και τώρα προσπαθούν όλοι να το παίξουν ντετέκτιβ. Ψες μου κατέβηκαν τέσσερις και άρχισαν να κάνουν ερωτήσεις, να φωνάζουν κτλ και μου άδειασαν το μαγαζί. Το ξέρω ότι εκεί μέσα πάει κάθε καρυδιάς καρύδι, αλλά…»
     «Τους έδωσαν μακρύ σκοινί, το ξέρω, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό τουλάχιστον όχι ακόμη. Πήγαν και σε άλλους;»
     «Στους συνήθεις ύποπτους, αλλά όχι και στον συνήθη ύποπτο. Μου θύμιζαν την εποχή που έρχονταν και μας έκοβαν προληπτικά πρόστιμα για το κάπνισμα, προτού καν πατήσει πελάτης στο μαγαζί…»
     «Και δεν μπορούσατε να τους πάτε κόντρα για να μη στοχοποιηθείτε. Ιστορία παλιά. Άκουσες τίποτα για την υπόθεση;»
     «Τίποτα περισσότερο απ’ ό,τι σου είπα ήδη. Πάντως τουλάχιστον δύο απ’ αυτούς είχαν…»
     «Ξέρω».
     Η μονολεκτική απάντηση μετέδωσε άμεσα το μήνυμά της. Το νερό μπήκε στο αυλάκι και εδώ γύρω υπάρχουν πολλά αυτιά.
     «Πότε λες να ξεμπερδέψεις;»
     «Μακάρι να ’ξερα. Τι σκέφτεσαι;»
     «Ψάρεμα».
     Ψάρεμα. Συνήθιζαν να πηγαίνουν παλιά, στον Πωμό. Ξεκινούσαν δυο-τρεις ώρες πριν να ξημερώσει από τη Λευκωσία και πήγαιναν και άραζαν στα βράχια πίνοντας φραπέ σε πλαστικά ποτήρια και περιμένοντας την ανατολή του ήλιου και τα πρώτα ψάρια. Τον ηρεμούσε το ψάρεμα. Τον βοηθούσε να σκεφτεί. Κι ο παλιός του φίλος, ξέροντάς τον πολύ καλά πάντα τέτοιες ώρες δεν του μιλούσε. Τον άφηνε στον κόσμο του και παρέμενε κι εκείνος στον δικό του. Το τηλέφωνό του χτυπάει και πάλι. Κοιτάει τον αριθμό. Είναι από το τμήμα. Τουλάχιστον πρόλαβε να πιει τον καφέ του.
     «Ιωάννου».
     «Ντίνα. Ήρθαν και με ξύπνησαν…»
     «Και τι θες να κάνω εγώ τώρα, γραπτή αναφορά;»
     Άκουσε το γέλιο της, το αγουροξυπνημένο, στ’ ακουστικό.
     «Οδηγίες…»
     «Ξέρεις τι να κάνεις. Δε νομίζω να προέκυψε κάτι το συνταρακτικό στα λίγα λεπτά που λείπω. Πες στη Χρυσοστόμου να κάνει μια αποδελτίωση του τύπου και στον Ιακώβου ν’ αρχίσει με την ψηφιοποίηση των… Ξέρεις ποιων. Σε λίγο θα είμαι εκεί». Το έκλεισε.
     «Μπελάδες;»
     «Δε θα το έλεγα. Πήρα δυο μικρούς στην ομάδα…»
     «Πάλι εχθρούς θα δημιουργήσεις».
     «Δε με νοιάζει. Προτιμώ να έχω ικανούς συνεργάτες. Αν δεν τους αρέσει ο τρόπος που δουλεύω…»
     «Καλά. Καλά. Έφυγα…»
     Άφησε κάποια ψιλά στο τραπέζι και σηκώθηκε. Ο Ιωάννου τον μιμήθηκε.
     «Θα είναι μεγάλη η μέρα σήμερα».
     «Δεν έχεις ιδέα πόσο μεγάλη, Χριστάκη».

Το γραφείο του μοιάζει βυθισμένο στο χάος. Φάκελοι εκεί, κιβώτια εδώ, μια τηλεόραση αναμμένη στη γωνία, φωτογραφίες σπαρμένες παντού, πίνακες, φορητοί υπολογιστές, εκτυπωτές, σαρωτές, καφέδες να ισορροπούν επικίνδυνα σε διάφορες γωνίες.
     «Κοτέτσι μου το καταντήσατε το σπιτικό», τους λέει απ’ την πόρτα, προτού μπει μέσα και την κλείσει από πίσω του. Σηκώνουν το βλέμμα, του ρίχνουν μια μάλλον βιαστική απορημένη ματιά και συνεχίζουν με τις δουλειές τους. Μάλλον η Ντίνα τους δασκάλεψε. Πάντως μπράβο τους, σκέφτεται, ήρθαν στη δουλειά δυο ώρες νωρίτερα, απ’ ό,τι τους είχα πει. Πάει και κάθεται στην καρέκλα πίσω από το γραφείο του, η οποία παραδόξως παραμένει άδεια. Αρχίζει να τους παρατηρεί ένα ένα. Μ’ εξαίρεση την καλή του συνεργάτιδα, που έριξε ένα υπνάκο εκεί, κανείς άλλος δε μοιάζει να έχει κοιμηθεί. Ξέρει πολύ καλά τα γιατί: η υπερένταση της προηγούμενης μέρας, οι εξελίξεις και οι αποκαλύψεις, οι σκέψεις για την υπόθεση, η αδρεναλίνη που ήταν στα ύψη, των κυνηγών η έξαψη.
     «Ο αρχηγός;» Η Ντίνα τον ρωτά χωρίς να τον κοιτάει.
     «Τον ενημέρωσα. Έχουμε την έγκρισή του για όλα. Νομίζεις ότι θα χρειαστούμε βοήθεια. Εννοώ, με όλα αυτά που έχουν στοιβαχτεί και την ανικανότητά μου…»
     «Είναι όλα υπό έλεγχο, γέρο!» Γέρο. Έτσι τον αποκαλούσε όταν είχε κέφια. Καλό αυτό. «Κάτσε εκεί και κάνε αυτό που κάνεις καλύτερα: σκέψου. Κι αν μας χρειαστείς για κάτι μας το λες. Έχουμε κάνει καταμερισμό των εργασιών, αλλά δεν ακολουθούμε πιστά τις οδηγίες σου…»
     «Γιατί πότε το έκανες;»
     Κοιτάει το ρολόι του: οκτώ και τέταρτο σχεδόν. Σίγουρα θα έχει ξυπνήσει αφού οι εφημερίδες στην Κύπρο είναι όλες πρωινές. Ανοίγει το καρνέ του και ψάχνει το τηλέφωνο του γνωστού του δημοσιογράφου.
     «Μα τι κάνει;» ρωτάει ο Ιακώβου ψιθυριστά την Ντίνα.
     «Ψάχνω ένα τηλέφωνο. Έχεις κανένα πρόβλημα…» του απαντάει εκείνος, προκαλώντας του την έκπληξη.
     «Ξέχασα να σας πω ότι παρά την ηλικία του ακούει πολύ καλά», λέει η Ντίνα, ενώ ο Ιακώβου που αμέσως συνέρχεται προθυμοποιείται να βοηθήσει.
     «Αν μου πείτε το όνομα…», έχει ήδη ανοικτό το κινητό-υπολογιστή και περιμένει, «θα μπορούσα να σας βρω τον αριθμό σε…»
     «Καλύτερα όχι».
     Επιστρέφει στο καρνέ του. Βρίσκει τον αριθμό. Τον πληκτρολογεί. Ακούει το τηλέφωνο να χτυπάει. Και να χτυπάει. Επιτέλους κάποιος το απαντά.
     «Ο Ιωάννου είμαι…»
     «Με έβγαλες από το ντους…» Κάτι άλλο ήθελε να πει, αλλά του κόπηκε η φορά. Ο Ιωάννου; Για να τον πάρει ο ίδιος τηλέφωνο μάλλον κάτι σημαντικό θα συμβαίνει. «Τι παίζει;» τον ρωτά τώρα, με ανυπομονησία.
     «Όχι από το τηλέφωνο. Πότε μπορείς να συναντηθούμε;»
     «Και τώρα ακόμη. Μόλις τελειώσω το ντους μου θα μπορούσα να έρθω…»
     «Όχι δημόσια».
     «Θα μπορούσες να έρθεις στο σπίτι μου».
     «Διεύθυνση».
     Του την έδωσε και έκλεισαν ραντεβού για τις εννιά.
     «Ντίνα, χρειάζομαι ένα αντίγραφο της περίληψης των φακέλων που κρατούσε ο Κακογιάννης, το ίδιο μ’ αυτό που δώσαμε στον αρχηγό».
     «Το αναλαμβάνω εγώ», πετάχτηκε στη μέση ο πάντα πρόθυμος Ιακώβου, υπό τα συγκαταβατικά χαμόγελα των συναδέλφων του. Σα να δουλεύω με τρεις γυναίκες, σκέφτεται εκείνος και χαμογελά. Είναι κι αυτός μούλτι… μούλτι… Πώς διάολο το λένε τώρα αυτό στα σύγχρονα κυπριακά; Του το είπε τις προάλλες η Μαργαρίτα όταν της ανέφερε πόσα πράγματα μπορεί να κάνει ταυτόχρονα η Ντίνα. Τέλος πάντων, είναι απ’ αυτό το μούλτι, και ο φάκελος ήδη τυπώνεται. Κάποιος χτυπάει την πόρτα.
     «Ανάμενε», λέει και πηγαίνει για να την ανοίξει ο ίδιος. Δε θέλει να έχει κανείς ιδέα για το τι συμβαίνει εκεί. Είναι η γραμματέας του αρχηγού.
     «Θέλει να σας δει αμέσως».
     «Θα είμαι εκεί σε δυο λεπτά».
     Κλείνει την πόρτα και πάλι. Παίρνει την περίληψη που ζήτησε στα χέρια του.
     «Ντίνα, έχω μια συνάντηση στις εννιά, όπως σίγουρα κρυφάκουσες. Μετά βλέποντας και κάνοντας. Χρυσοστόμου στις δώδεκα να είσαι έτοιμη να φύγουμε…»
     Πηγαίνει στο γραφείο του αρχηγού. Η πόρτα είναι ανοικτή. Μπαίνει μέσα και πηγαίνει και κάθεται στη θέση όπου ήταν πριν. Εκείνος φωνάζει στη γραμματέα του να κλείσει την πόρτα, αν και η συνάντηση θα είναι πολύ σύντομη, ούτε ένα λεπτό.
     «Έχουμε συνάντηση με τον υπουργό…»
     «Πότε πρόλαβες;»
     «Συγγνώμη Πέτρο, αλλά όπως καταλαβαίνεις…»
     «Δεν πειράζει. Τι ώρα;»
     «Στις δέκα και τέταρτο ακριβώς στο γραφείο του».
     «Μπορούμε να πάμε με ξεχωριστά αμάξια; Έχω ραντεβού με το δημοσιογράφο στις εννιά και δεν ξέρω αν προλαβαίνω να γυρίσω πίσω».
     «Τα λέμε εκεί».
     Σηκώνεται και πάει τρέχοντας σχεδόν προς το γραφείο του.
     «Ντίνα, τα κλειδιά του Χόντα». Ευτυχώς που ήρθαν μ’ αυτό και δε θα χρειαστεί να πάει καταϊδρωμένος στη συνάντηση με τον υπουργό. Όχι πώς θα τον ενοχλούσε προσωπικά κάτι τέτοιο, αλλά να, μερικές φορές πρέπει να ακολουθούμε κάποιες κοινωνικές νόρμες. «Θα κάνω ό,τι μπορώ για να επιστρέψω μέχρι τις δώδεκα. Αν δεν τα καταφέρω, Χρυσοστόμου, ξεκίνα μόνη σου, κι εγώ θα σ’ ακολουθήσω. Έφυγα…»
     Έφυγε.

Το σπίτι ή μάλλον το διαμέρισμα του δημοσιογράφου είναι στην Ακρόπολη. Ένα δυάρι στον τέταρτο όροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας. Το ίδιο το διαμέρισμα δείχνει σε πολύ καλύτερη κατάσταση από τους εξωτερικούς τοίχους. Μπορεί να διακρίνει γυναικείες πινελιές εδώ κι εκεί. Δεν ξέρει αν ο Χρήστου είναι παντρεμένος ή όχι, αλλά μάλλον είναι. Υπάρχει κάτι στο χώρο που μυρίζει μονιμότητα. Εκείνος τον υποδέχεται με ευχαρίστηση, αλλά μάλλον κουρασμένος. Αν είχε βάρδια ψες θα σχόλασε στις μία το πρωί, τότε που συνήθως που βάζουν τις τελευταίες πινελιές στην έκδοση οι δημοσιογράφοι και πιάνουν δουλειά οι τυπογράφοι.
     «Έχεις το χάλι σου», του λέει αντί χαιρετισμού.
     «Εσύ κοίταξες τον εαυτό σου στον καθρέφτη τελευταία;»
     Τον κοίταξε; Δεν έχει ιδέα. Μπαίνει μέσα. Ο άλλος άντρας τον ρωτά αν θέλει καφέ. Οτιδήποτε άλλο εκτός από καφέ, του απαντάει. Φτάνει να μην είναι καμιά απ’ αυτές τις μαλακίες που αποκαλούν ποτά ενεργείας. Να μην ανησυχεί. Δεν τα πίνει ούτε ο ίδιος. Του προτείνει να καθίσει στον καναπέ και κινάει για την κουζίνα. Μέχρι να επιστρέψει, κουβαλώντας ένα φλιτζάνι καφέ φίλτρου και ένα ποτήρι χυμό πορτοκάλι, οι υποψίες του έχουν επιβεβαιωθεί. Οι φωτογραφίες στο έπιπλο της τηλεόρασης και στα τραπεζάκια του λένε ότι ο οικοδεσπότης είναι παντρεμένος και έχει και μια κόρη. Όμορφη η γυναίκα του, σε αντίθεση με τον ίδιο δηλαδή. Αυτόν τον έφαγε η δουλειά. Αν και μόλις έχει πατήσει τα σαράντα του, η πλάτη του έχει αρχίσει ήδη να καμπουριάζει, το χρώμα του προσώπου είναι χλωμό, τα μαύρα μάτια του μόνιμα κουρασμένα και τα κοντοκουρεμένα του μαλλιά δείχνουν τόπους τόπους άσπρα και αραιά. Σε δέκα χρόνια θα είναι σα γέρο-χούφταλο, προβλέπει.
     «Πόσων χρονών είναι η μικρή;» τον ρωτάει για να σπάσει τον ανύπαρκτο πάγο.
     «Κλείνει έξι τον ερχόμενο μήνα».
     «Καλά, εσένα είναι πίσω τα βάσανά σου…»
     Συμφωνεί αμίλητα, αλλά δεν του παίρνει και πολύ να μπει στο ψητό.
     «Τι έχεις για μένα;»
     «Εξαρτάται…»
     «Από τι;»
     «Από το τι έχεις εσύ για μένα…»
     «Αρχίσαμε τα παιχνίδια;»
     «Δεν είναι παιχνίδι. Προτού να σου πω οτιδήποτε χρειάζομαι εγγυήσεις και μια υπόσχεση…»
     «Μίλα».
     «Αυτά που θα σου πω και θα σου δείξω πρέπει να μείνουν, προς το παρόν, μεταξύ μας. Εκείνο που θέλω να πω είναι ότι δεν πρέπει να μάθει γι’ αυτά ακόμη κανείς, ούτε κι ο αρχισυντάκτης σου…»
     «Και πώς θα μπορούσα να σου το εγγυηθώ αυτό;»
     «Ο λόγος σου μού αρκεί. Δουλέψαμε ξανά μαζί. Δε νομίζω να θέλεις να με καρφώσεις πισώπλατα…»
     «Αν δεν ξέρω για τι μιλάμε…»
     «Σου εγγυώμαι ότι είναι το λαυράκι της δεκαετίας. Αν δεν σού είναι αυτό αρκετό, τότε…»
     «Καλά, σου δίνω το λόγο μου», βιάστηκε να απαντήσει τώρα. Τον ήξερε εξάλλου τον Ιωάννου, αυτός δεν ήταν μόνο λόγια, ήταν άνθρωπος των πράξεων. Τον πίστευε και ας μην ήξερε ακόμη το γιατί. «Κι η υπόσχεση…»
     «Ότι αυτά που θα μάθεις σήμερα θα τα βγάλεις στο φως όταν ακριβώς σου πω, αλλιώς η συμφωνία δεν ισχύει».
     «Μπορώ τουλάχιστον να ρίξω μια ματιά πρώτα; Τι αξία θα είχε άλλωστε η υπόσχεσή μου αν δεν είχε από κάπου να πιαστεί;»
     «Λογικό αυτό».
     Του δίνει το φάκελο. Έτσι κι αλλιώς τον εμπιστεύεται. Απλά ήθελε να τον κάνει να καταλάβει τη βαρύτητα της υπόθεσης. Τον παρακολουθεί τώρα. Δε βλέπει τα μάτια του, σκυφτός όπως είναι πάνω από κάποια σελίδα, αλλά μπορεί σχεδόν να διακρίνει την ταραχή του, ν’ ακούσει τις σκέψεις του. Θα ξέρει ήδη ότι τα στοιχεία είναι σκόπιμα ελλιπή. Θα καταλαβαίνει το γιατί. Μέσα του θα καταστρώνει σχέδια. Δεν του παίρνει και πολύ να σαρώσει με το βλέμμα τα έγγραφα. Αργότερα θα τα μελετήσει πιο προσεκτικά. Σηκώνει τα μάτια. Συναντάει τα δικά του. Δεν μπορώ να το πιστέψω, μοιάζει να του λέει αμίλητα.
     «Στο υπόσχομαι ότι θα ακολουθήσω τις οδηγίες σου. Ό,τι μου πεις…»
     «Ωραία. Δεν ήθελα ν’ ακούσω κάτι περισσότερο. Αν με χρειαστείς ξέρεις πού να με βρεις. Δε θα σου πω πώς να χειριστείς το θέμα, φτάνει να μην αποκαλύψεις την πηγή».
     «Πόσοι γνωρίζουν την ύπαρξη αυτών των στοιχείων;»
     «Ελάχιστοι. Και θα φροντίσω να μείνει έτσι. Εμπιστεύομαι ότι το ίδιο θα κάνεις κι εσύ».
     «Ναι. Φυσικά».
     «Πρέπει να φύγω τώρα».
     Παίρνει το ποτήρι με το χυμό που είχε αφήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή ανέγγιχτο και τον κατεβάζει μονορούφι.
     «Για την άλλη υπόθεση έχουμε τίποτα νεώτερο;» σπεύδει να τον ρωτήσει ο Χρίστου προτού φύγει.
     «Απολύτως τίποτα».
     «Έλα ρε φίλε, ρίξε μου ένα κοκαλάκι…»
     «Σου παρέδωσα ολόκληρο ταύρο κι εσύ ζητάς και τη σαλάτα;»
     «Κάτι μικρό, έστω…»
     «Καλώς. Αλλά δε θέλω να το δω σε ρεπορτάζ. Εξάλλου δε θα σου πω κάτι που δε γνωρίζεις ήδη. Ο δολοφόνος δεν ανήκει στον υπόκοσμο…»
     «Είχα δίκιο λοιπόν!»
     «Ναι. Καλή δουλειά…»
     Σηκώθηκε. Άνοιξε την πόρτα και ξεπροβόδισε τον εαυτό του. Καλή δουλειά, χοντρέ, του είπε και χαμογέλασε. Μπαίνοντας στον ανελκυστήρα δεν παρέλειψε να ρίξει μια ματιά στον εαυτό του στον καθρέφτη. Όντως, τα χάλια του είχε.

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Στιλέτο - Κεφάλαιο 16

2011-08-24T04:25:00.000+03:00

Δεν το περίμενε ποτέ αυτό. Κι όμως, τον είχε προειδοποιήσει: θα τους σκοτώσω ένα ένα και θ’ αφήσω εσένα τελευταίο. Και όντως άρχισε να τους σκοτώνει, ένα την ημέρα. Και μάλλον αυτός θα είναι ο επόμενος. Μα πώς; Αυτό είναι το ερώτημα, πώς; Μοιάζει να έχει προμελετήσει τα πάντα, ως την τελευταία λεπτομέρεια, τόσο πολύ που το κάθε επόμενο βήμα μοιάζει ν’ ακολουθεί αβίαστα το προηγούμενο. Και δεν μπορεί να κάνει κάτι για να ξεφύγει, αφού φαίνεται να ξέρει όλα του τα μυστικά. Όλα εκτός από ένα. Δεν ξέρει που βρίσκεται τώρα. Αποκλείεται να το ξέρει. Ευτυχώς η τύχη στάθηκε με το μέρος του. Θα συνεχίσει όμως να τον στηρίζει; Πρέπει να χτυπήσει πρώτος, προτού χτυπηθεί, αφού ακόμη και η σύλληψη θα μπορούσε να αποβεί για κείνον μοιραία, θα τον έθαβε σ’ ένα ανοιχτό τάφο ζωντανό, θα του στερούσε το μέλλον. Από θήραμα πρέπει να γίνω θύτης, σκέφτεται. Κτύπησε πολλούς στη ζωή του, αλλά δε σκότωσε κανένα. Αυτή τη φορά όμως δεν έχει άλλη επιλογή, πρέπει να το κάνει, ή τουλάχιστον να προσλάβει κάποιον να το κάνει γι’ αυτόν. Ξέρει τους κατάλληλους ανθρώπους, του χρωστάνε χάρες. Δε θα αρνηθούν το αίτημά του και μετά θα είναι πρόθυμοι να ξεφορτωθούν και το πτώμα – στο τέλος μπορεί να τη βγάλει καθαρή. Πρέπει να κάνει μερικά τηλεφωνήματα. Να μιλήσει με τους κατάλληλους ανθρώπους. Με όλ’ αυτά που τραβά σήμερα το σώμα, η νέα δολοφονία ή μάλλον εξαφάνιση, δε θα τους κινήσει και πολύ το ενδιαφέρον. Και το πιο σημαντικό δε θα αναλάβει τη διερεύνησή της ο χοντρός. Τον φοβάται αυτόν και τον σέβεται. Αν κάποιος μπορεί να συνδέσει τις δύο υποθέσεις είναι αυτός. Ευτυχώς δε θα ’χει το χρόνο για να το κάνει.

Το τελευταίο διήμερο, σκέφτεται. Το τελευταίο διήμερο της ζωής μου, σαν ελεύθερου ανθρώπου. Όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο: μια δολοφονία την ημέρα. Όταν ξεφορτωθεί και το τελευταίο κάθαρμα θα παραδοθεί στην αστυνομία και θα βγάλει την αλήθεια στο φως. Αποκλείεται να προλάβουν να ανακαλύψουν ποιος κρύβεται πίσω απ’ όλ’ αυτά προτού να είναι πια πολύ αργά. Εκτός κι αν προσπαθήσει ο λεγάμενος να τα παίξει όλα για όλα. Λες; Αλλά κι αν το κάνει, ξέρει πώς να προστατευθεί. Δε θα αφήσει να περάσει το δικό του. Μα δε θα το κάνει, το ξέρει, είναι δειλός. Μέχρι τώρα κρυβόταν πίσω από την ασφάλεια που του παρείχε η δύναμη της δίχως ανταπόδοση βίας – αυτή ήταν που τον έσωζε τόσα χρόνια, αυτή είναι που θα τον καταστρέψει τώρα. Η πλάκα είναι ότι εκτός από κείνον κανείς άλλος δε μοιάζει να υποψιάζεται ποιος κρύβεται πίσω απ’ όλ’ αυτά – τουλάχιστον απ’ όσα διαβάζει στις εφημερίδες και ακούει στις ειδήσεις. Δυστυχώς δεν έχει κάποιον από μέσα. Ξέρει ότι την υπόθεση την έχει αναλάβει ο Ιωάννου. Τον έχει δει στις σκηνές των εγκλημάτων και περιστασιακά να περνά μπροστά από τις κάμερες των καναλιών. Μαζί μ’ εκείνη τη γυναίκα. Ρωτώντας από δω κι από κει ανακάλυψε ότι πολύ λίγοι τον συμπαθούσαν, αλλά όλοι έλεγαν το ίδιο πράγμα: είναι τίμιος! Αδιάφθορος λοιπόν; Γι’ αυτό του ανέθεσαν τις υποθέσεις; Μακάρι να ήταν όλοι έτσι. Αν ήταν δε θα έφτανε σ’ αυτό το σημείο. Κρατά στα χέρια το τελευταίο στιλέτο. Δε διαφέρει σε τίποτα από το προηγούμενα. Το κοιτάει στο φως. Την παραμορφωμένη αντανάκλαση των ματιών στην επιφάνειά του. Αυτή τη φορά θ’ αφήσει πίσω όχι ένα, αλλά δύο στοιχεία – έτσι για πλάκα. Για να τους βοηθήσει. Όχι πως θα προλάβουν να φτάσουν σε κάποιο συμπέρασμα από αυτά, αλλά θα μπορέσει να τους μεταδώσει το μήνυμα: το παιχνίδι όπου νάναι τελειώνει. Χαμογελά πικρά στον κανένα. Βάζει το στιλέτο στην τσέπη. Βγαίνει έξω. Εφτάμισι το πρωί, κι ο ήλιος μοιάζει ήδη εκτυφλωτικός. Θα περιμένει λίγο ακόμη, προτού φύγει, αφού ο χρόνος τώρα πια δεν τρέχει. Κυλάει αργά, σαν το αίμα που θα χυθεί σε λίγες ώρες απ’ το τέταρτο θύμα.

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Στιλέτο - Κεφάλαιο 15

2011-08-17T13:10:00.000+03:00

Είναι έξι και τέταρτο το πρωί. Κάθεται στο γραφείο του Σωτηρίου και τον περιμένει. Στα χέρια του κρατά μερικές σελίδες σχήματος Α4, τις οποίες μοιάζει να μελετά, αν και έχει ήδη αποστηθίσει το περιεχόμενό τους. Μέχρι τις πέντε το πρωί δούλευαν για να βάλουν μια τάξη στον όγκο του υλικού που είχαν στα χέρια τους και να το συνοψίσουν σε λίγες σελίδες. Ονόματα, γεγονότα, υποψίες, κατηγορίες. Έστειλε τους υπόλοιπους για ύπνο κι αυτός μετά από ένα ντους και τον πρώτο καφέ της ημέρας ήρθε κατ’ ευθείαν στο σταθμό. Οι νέοι συνεργάτες του θα τον ακολουθούσαν το πολύ μέχρι τις δέκα, αφού όσο κι αν χρειάζονταν λίγη ξεκούραση, τα γεγονότα έτρεχαν. Αφού έφυγαν η Ντίνα του είπε ότι, θα έχει αρκετό χρόνο για να κοιμηθεί όταν πεθάνει, και με το έτσι θέλω ήρθε μαζί του. Ήταν ωστόσο τόσο κουρασμένη, που με το που έφτασαν εδώ με το Χόντα της, σωριάστηκε στην καρέκλα του κι αποκοιμήθηκε. Την άφησε στην ησυχία της. Και τώρα κάθεται εδώ και περιμένει. Είναι σίγουρος ότι δε θα αργήσει να φανεί ο αρχηγός, αφού πάντα έφτανε πρώτος στη δουλειά.
     «Ελπίζω να μου φέρνεις καλά νέα», άκουσε τη φωνή του από την πόρτα.
     «Ίσως να είναι καλά, ίσως και κακά. Εξαρτάται από την οπτική σου γωνία…»
     «Κοιμήθηκες καθόλου;»
     «Όχι».
     «Ούτε εγώ. Καφέ;»
     «Νομίζω ότι σήμερα θα έχει την τιμητική του».
     Πήγε στην κουζινούλα του σταθμού, έφτιαξε δύο φραπέ και επέστρεψε με βήμα αργό, σα να προσπαθούσε να καθυστερήσει την ώρα των αποκαλύψεων.
     «Οι υπόλοιποι πού είναι;»
     «Η Ντίνα κοιμάται στο γραφείο μου. Τους άλλους τους έστειλα να ξεκουραστούν λίγο. Τρεις-τέσσερις ώρες ύπνου θα τους κάνουν καλό».
     «Νέα για τον Κακογιάννη…»
     «Τίποτα που δεν περιμέναμε».
     «Τότε…»
     «Νέα από τον Κακογιάννη».
     Του έδωσε τις σελίδες, σκόρπιες όπως ήταν, μαζί με τον αδειανό φάκελο και πήρε στα χέρια του το φραπέ. Η πρώτη ρουφηξιά του φάνηκε πικρή. Η δεύτερη έμοιαζε να τον αναζωογονεί. Ευλογημένο πράγμα ο καφές, σκέφτηκε. Σήκωσε το βλέμμα στον Σωτηρίου. Ασυνήθιστα ήρεμος. Μελετούσε και σκέφτονταν, μάλλον κατέστρωνε ήδη ένα σχέδιο στο μυαλό του. Μόνο μια στιγμή έδειξε να τα χάνει, όταν αντίκρισε μάλλον το όνομα του κύριου Καθαρά Χέρια. Αυτό σίγουρα δεν το περίμενε. Όταν τελείωσε με την ανάγνωση παρέμεινε για λίγο σιωπηλός να κοιτάει το κενό ή ίσως και το αύριό του, που παρόλες τις μέχρι τώρα αναποδιές έμοιαζε πια λίγο πιο φωτεινό.
     «Οι φάκελοι που είναι;»
     «Ασφαλείς στο γραφείο μου. Αλλά βγάλαμε και αντίγραφα, ενώ ο Ιακώβου θα αρχίσει από σήμερα κιόλας να τους ψηφιοποιεί. Τι σκέφτεσαι να κάνεις;»
     «Δεν ξέρω. Δεν μπορώ ν’ αποφασίσω τώρα. Πρέπει να καθαρίσει πρώτα το μυαλό και μ’ όλα αυτά που συμβαίνουν που καιρός… Αλλά με έσωσες. Σ’ ευχαριστώ…»
     «Την Ντίνα να ευχαριστήσεις. Και τον εαυτό σου που δεν έχει τα κολλήματα που έχουν οι άλλοι…»
     «Καθώς οδηγούσα προς τα εδώ, ένιωθα τελειωμένος. Τώρα νιώθω σα να υπάρχει ακόμη ζωή μέσα σ’ αυτό το γέρικο κορμί».
     «Σ’ έπιασαν τα μέλια…»
     «Δε θα το ξεχάσω ποτέ αυτό, Πέτρο. Κι αν χρειαστείς κάτι, οτιδήποτε, οποτεδήποτε, μη διστάσεις να μου το ζητήσεις και να είσαι σίγουρος ότι εφόσον περνά από τα χέρια μου θα το έχεις».
     «Τώρα που το λες…». Χαμογέλασε αινιγματικά. «Βασικά θα στο ζητούσα όταν θα ξεμπερδεύαμε με τις δολοφονίες, αλλά υποθέτω ότι δεν υπάρχει πια λόγος να περιμένω. Θέλω τους Ιακώβου και Χρυσοστόμου μόνιμα στην ομάδα μου».
     «Μόνο αυτό;»
     «Μόνο. Αυτοί θα κάνουν τη δουλειά κι εγώ θα παίρνω τα εύσημα. Μπορείς να σκεφτείς τίποτα καλύτερο;»
     «Α, ρε Πέτρο».
     Τίποτα άλλο δεν είπε εκείνη τη στιγμή. Α, ρε Πέτρο, αν δεν ήσουν αυτός που είσαι θα μπορούσες να ανέβεις πολύ ψηλά, ήθελε να του πει. Αλλά δεν τον ένοιαζαν τα αξιώματα. Και δεν ήταν και πολιτικάντης. Θα έβαζε φωτιά σε πολλά μπατζάκια αν αναλάμβανε κάποια σημαντική θέση στην ιεραρχία, κι αυτό κανείς δεν το ήθελε. Ήταν ο Ιωάννου, ο χοντρός, απλά ένας μπάτσος.
     «Θα τους έχεις λοιπόν. Όταν έρθει η ώρα δε θα μπορούν να μου αρνηθούν τίποτα. Το θέμα είναι να παίξω σωστά τα χαρτιά μου. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορώ να εμπιστευτώ κανέναν, εκτός από σένα φυσικά, αυτή την ώρα…»
     «Θα θελήσουν να το συγκαλύψουν».
     «Γι’ αυτό δεν έχω καμιά απολύτως αμφιβολία. Και όπως ξέρεις τα μεγάλα κεφάλια είναι που αποφασίζουν…»
     «Κι αν δεν χρειαστεί να κάνεις απολύτως τίποτα μέχρι να ξεσπάσει η μπόρα;»
     «Τι σκέφτηκες; Για να προσπαθείς να στρίψεις το ανύπαρκτο μουστάκι σου μάλλον κάποια ιδέα τρύπωσε στο μυαλό σου».
     «Έχω έναν γνωστό δημοσιογράφο…»
     Του εξήγησε το σχέδιό του.
     «Και τον εμπιστεύεσαι;»
     «Ναι. Είναι ντόμπρος. Και με βοήθησε παλιά σε μια-δυο υποθέσεις. Ξέρει να κρατά το λόγο του. Εξάλλου, δε θα του τα σερβίρω όλα στο πιάτο. Απλά θα του δείξω προς τα πού να κινηθεί. Μέχρι να βρει το δρόμο του, θα βρούμε κι εμείς το δικό μας. Φτάνει να πείσεις τον φίλο μας να σου αναθέσει τη διερεύνηση των καταγγελιών που θα προκύψουν…»
     Ο φίλος τους! Ο υπουργός. Καινούριος στο αξίωμα, ίσως όχι και τόσο ικανός, αλλά με καλές προθέσεις. Γι’ αυτό και δε χάνει ευκαιρία να μιλάει για τους φίλους του τους αστυνομικούς.
     «Τον ξέρω από παλιά. Από τότε που ανακατευόμουνα με το κόμμα. Δεν είναι συνηθισμένος πολιτικός. Είναι ένας απ’ αυτούς που κάθε τόσο λένε την αλήθεια. Θα τον πάρω τηλέφωνο σε καμιά ώρα, είναι πολύ νωρίς ακόμα. Νομίζω ότι θα θέλει να ανακατευτεί προσωπικά μ’ αυτή την υπόθεση και πιστεύω ότι όταν έρθει η ώρα θα κάνει το σωστό. Αυτό που θα του ζητήσουμε δηλαδή. Με τις δολοφονίες πώς τα πάμε;»
     «Με εξαίρεση τον εκτελεστή δε βρήκαμε τι είναι αυτός συνδέει τους τρεις τους, αλλά σίγουρα κάτι υπάρχει. Ο μοναδικός μας ύποπτος, όπως ξέρεις ήδη, έχει άλλοθι, αλλά και οι πηγές μου μού λένε ότι τα χτυπήματα δεν έχουν να κάνουν με τους ανθρώπους της νύχτας».
     «Και πόσο αξιόπιστες είναι αυτές οι πηγές;»
     «Για μένα αρκετά».
     «Είσαι σίγουρος ότι δε χρειάζεσαι άλλα άτομα στην ομάδα. Όσο πληθαίνουν τα πτώματα…»
     «Τα πτώματα πληθαίνουν, αλλά εκτός από τον αριθμό τους και την πίεση που αντιμετωπίζεις τίποτα δεν αλλάζει. Πρόλαβες να διαβάσεις εφημερίδες σήμερα;»
     «Όχι. Ούτε που το σκέφτηκα κιόλας. Είδα τις τελευταίες ειδήσεις ψες στην τηλεόραση και μου μαύρισε η καρδιά».
     «Μια στιγμή», του είπε και σηκώθηκε. Πήγε στο γραφείο του, μπήκε μέσα σιγοπατώντας για να μην ξυπνήσει την Ντίνα, σήκωσε τη μικρή στοίβα με τις εφημερίδες και τη μετέφερε στον αρχηγό. «Διάβασε τίτλους να χορτάσουν τα μάτια σου…»

     Διάβασε:

     «Στιλέτο… στην καρδιά της αστυνομίας»
     «Πού το πάει ο Στιλέτο;»
     «Αυτός Στιλέτο κι αυτοί το χαβά τους»
     «Το Στιλέτο της οργής;»
     «Η κυβέρνηση αιμορραγεί… Πληγή από Στιλέτο!»
     «Στιλέτο που τους χρειάζεται!»

     Τώρα δεν ξέρει κατά πόσο πρέπει να γελάσει ή να κλάψει. Απλά χαμογελά με κόπο. Και αφήνει τις φυλλάδες να αναπαυτούν σε μια γωνιά του γραφείου του.
     «Δεν γράφουν κάτι χρήσιμο υποθέτω…»
     Ξέρει ότι ο Ιωάννου διαβάζει μετά μανίας τις εφημερίδες.
     «Όχι βέβαια. Αλλά τουλάχιστον αυτοί δε λειτουργούν όπως τα κανάλια. Βάζουν χτυπητούς τίτλους για να πουλήσουν φύλλα, αλλά δεν προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Πάντως όλοι σχεδόν υιοθετούν την άποψη ότι πίσω από τις δολοφονίες κρύβεται ο υπόκοσμος…»
     «Σχεδόν;»
     «Η λέξη κλειδί. Ο δημοσιογράφος που σου έλεγα, υποστηρίζει ότι μάλλον αλλού πρέπει να αναζητήσουμε τις αιτίες. Εκτός κι αν άλλαξε η κοινωνία μας τόσο πολύ μέσα σε τρεις μέρες…»
     «Τρεις μέρες;»
     Μοιάζει πραγματικά απορημένος εκείνος. Λες κι αυτό το κυνήγι φαντασμάτων κρατάει μια ζωή. Αλλά δεν παραμένει και πολύ εγκλωβισμένος στις σκέψεις του.
     «Ποιο είναι το σχέδιο για σήμερα;»
     «Εγώ θα συνεχίσω να κοιτάω τα χαρτιά και τις φωτογραφίες και θα σκέφτομαι, μέχρι να ξυπνήσει η Ντίνα και να έρθουν και τα παιδιά. Μετά θα δώσω τις οδηγίες μου σ’ αυτήν και τον Ιακώβου, ενώ εγώ με την Χρυσοστόμου θα πάμε στον Κάθηκα…»
     «Η κηδεία. Διάολε. Την είχα ξεχάσει. Πρέπει να στείλουμε κάποιον αξιωματικό. Εγώ δεν μπορώ να πάω, όχι στην κατάσταση που είμαι. Κάποιον θα βρω. Δε θα σε υπέβαλα στο μαρτύριο του εκφωνήσεις τον επικήδειο στην κηδεία ενός ένστολου καθάρματος…»
     «Σαν παρατηρητής θα πάω. Και θα την μαγνητοσκοπήσουμε κι αυτή. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να προκύψει».
     «Ναι».
     Κοιτάζει το ρολόι του ο Ιωάννου. Εφτά και είκοσι. Σηκώνεται, παίρνει στο δεξί του χέρι το ποτήρι με το φραπέ, με το αριστερό αποχαιρετά τον αρχηγό και βάζει πλώρη για το γραφείο του. Ο κόσμος στους διαδρόμους αρχίζει να πληθαίνει, το τμήμα μοιάζει να βγαίνει απ’ το λήθαργο της νύχτας και να υποδέχεται με χασμουρητά και φωνές τον ερχομό της νέας μέρας. Εκείνος πολύ φοβάται ότι αυτή δε θα είναι καθόλου καλύτερη από τις προηγούμενες.

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Στιλέτο - Κεφάλαιο 14

2011-08-09T12:59:00.000+03:00

Είναι λίγο πριν τα μεσάνυχτα και εδώ και μισή ώρα κάθονται μπροστά από ένα βουνό από χαρτιά και φωτογραφίες γύρω από το τραπέζι στο σαλόνι του Ιωάννου. Έχουν κλείσει όλες τις πόρτες και τα παράθυρα, και κατ’ εξαίρεση, μετά από διαταγή της Γεωργίας φυσικά, έθεσαν σε λειτουργία τον κλιματισμό. Στο χαμηλό. Εκείνος έβγαλε τα παπούτσια κι άπλωσε τα πόδια του κάτω από το τραπέζι και παρότρυνε και τους άλλους το κάνουν, αλλά μ’ εξαίρεση την Ντίνα, που τα ξεφορτώθηκε ακόμη πριν κι από αυτόν, κανείς δεν τον υπάκουσε. Κοιτά με μάτια κόκκινα από την αϋπνία, αλλά με ζωντάνια τους συνεργάτες του. Δεν τους μετρά. Μάλλον μοιάζει να τους χαίρεται. Η χαρά του είναι μισή. Σκέφτεται πόση δουλειά τους περιμένει και το βλέμμα του σβήνει, όπως κι η χαρά. Παίρνει ένα πολύ σοβαρό ύφος. Προτού προλάβει να μιλήσει όμως…
     «Τι να σας φέρω να πιείτε;» επενέβηκε η Γεωργία που άνοιξε αθόρυβα την πόρτα και τώρα περιμένει μ’ αγωνία σχεδόν την απάντησή του.
     «Μια καράφα καφέ», η Ντίνα.
     «Νερό», η Χρυσοστόμου κι ο Ιακώβου.
     «Μπίρα», εκείνος. «Κι εσείς οι δύο δε θα τη βγάλετε με το νερό. Αρκετά με τις ψευτοντροπές. Μας περιμένει πολλή δουλειά. Τι θα πιείτε;»
     «Μπίρα λοιπόν», συμφώνησε με την επιλογή του η Χρυσοστόμου, ενώ ο Ιακώβου είπε ότι θα μοιραστεί τον καφέ με την Ντίνα.
     «Ωραία».
     Περιμένουν τη νοικοκυρά να επιστρέψει με τις παραγγελίες ώστε να μην τους διακόψει ξανά. Η μπίρα είναι ό,τι πρέπει αυτή την ώρα, σκέφτεται. Θα τον χαλαρώσει και το έχει πολλή ανάγκη αυτό. Ξοδεύουν λίγα λεπτά κοιτώντας ο ένας τον άλλο, μέχρι που φτάνουν τα ποτά και το ρίχνουν με τα μούτρα στη δουλειά.
     «Δε μου αρέσει να γίνομαι φορτικός, αλλά είμαι υποχρεωμένος να σας υπενθυμίσω ότι όσα μάθουμε απόψε ή και γνωρίζουμε ήδη είναι απόρρητα. Εσείς μιλάτε μόνο σε μένα κι εγώ μόνο στον αρχηγό. Συνεννοηθήκαμε;»
     Συγκατένευσαν αμίλητοι οι δύο νέοι.
     «Ντίνα».
     Άνοιξε την μπίρα του και ήπιε μια χορταστική γουλιά. Η σύντροφός του στην κραιπάλη τον μιμήθηκε.
     «Από τα λίγα που πρόλαβα να δω όταν πήρα στα χέρια μου αυτούς τους φακέλους έφτασα να καταλάβω ότι ήταν πολλοί εκείνοι που είχαν κίνητρο για να σκοτώσουν τον Κακογιάννη. Από τους μηδέν ύποπτους τώρα φτάσαμε να έχουμε σχεδόν δέκα και μάλλον θα γίνουν πολύ περισσότεροι…»
     «Οι ύποπτοι για τη δολοφονία του όντως πολλοί, αλλά τι είναι εκείνο συνδέει τη δολοφονία του με τις άλλες δύο;» παρενέβη, θέτοντας το θέμα στις σωστές του βάσεις η Χρυσοστόμου. «Υπάρχουν πιθανότητες να βρούμε τις απαντήσεις που ζητούμε εδώ;» συμπλήρωσε την πρώτη ερώτησή της με μια δεύτερη.
     «Πολύ πιθανόν όχι. Αλλά, έτσι κι αλλιώς δε μιλάμε πλέον μόνο για τις δολοφονίες κάποιων αστυνομικών…»
     «Καλά. Καλά. Αρκετά με τις συζητήσεις. Διαλέξτε στοίβα κι αρχίστε το ξεσκαρτάρισμα. Αν εντοπίσετε κάτι που βγάζει μάτι, μού το λέτε…»
     Υπάκουσαν αμέσως. Πήρε ο καθένας από καμιά δεκαριά φακέλους και το ’ριξαν στη μελέτη. Όπως κι εκείνος. Θησαυροφυλάκιο αποδείχτηκε το υπόγειο της κυρίας Κακογιάννη, αφού ο γιος της είχε φακελώσει λίγο πολύ όλους ή σχεδόν όλους τους βρώμικους μπάτσους της Λευκωσίας. Αν τους εκβίαζε κιόλας… Αλλά, τότε δε θα σκότωναν τους άλλους δύο.
     «Αφεντικό», άκουσε τη φωνή της Ντίνας να τον καλεί από απέναντί του. Δεν τη ρώτησε καν γιατί τον φώναξε. Σηκώθηκε και την πλησίασε, κάτω ή μάλλον πάνω από τα διερευνητικά βλέμματα των δύο συνεργατών του. Στάθηκε στο πλάι της και έσκυψε για να ρίξει μια ματιά σε κάτι που του έδειχνε.
     «Όπα», αρκέστηκε να πει και το βλέμμα του σκοτείνιασε. Στράφηκε στους άλλους. «Παιδιά λυπάμαι, αλλά προς το παρόν δεν μπορείτε να το δείτε αυτό. Ντίνα, ακολούθησέ με».
     Βγήκαν έξω στην αυλή. Εκείνη κρατούσε ακόμη στα χέρια της το φάκελο.
     «Πώς θες να το παίξουμε;» τον ρώτησε.
     «Δεν είναι παιχνίδι, Ντίνα. Δεν ξέρω τι άλλο θ’ ανακαλύψουμε εκεί μέσα, αλλά αυτό εδώ αλλάζει τους κανόνες. Ο κύριος Καθαρά Χέρια λοιπόν…»
     Ήθελε να γελάσει, αλλά δεν είχε τη δύναμη για να το κάνει. Άρχισε να περπατά πέρα δώθε σκεφτικός. Τ’ αστέρια αγωνίζονταν να κάνουν εμφανή την παρουσία τους κάτω από τα νέφη της υγρασίας, ενώ το φεγγάρι παρέμενε το ίδιο μισό όπως και χθες.
     «Θα ενημερώσεις τον αρχηγό;» τον ρώτησε, βγάζοντάς τον από την περισυλλογή του.
     «Μού είπε να τον πάρω τηλέφωνο ό,τι ώρα κι αν είναι, αλλά αυτό εδώ νομίζω πώς μπορεί να περιμένει. Εξάλλου δεν είναι κουβέντες που λέγονται από το τηλέφωνο αυτές. Ελπίζω απλά να έχει τη δυνατότητα να χειριστεί όπως πρέπει το θέμα. Δεν είναι πολιτικάντης ο άτιμος. Τώρα που το σκέφτομαι…» Πέφτει για λίγο σε μια από τις συνήθεις σιωπές του, προτού συνεχίσει. «Καλό θα ήταν να φτιάξουμε αντίγραφα όλων των αποδεικτικών στοιχείων και να τα κρατήσουμε κάπου ασφαλισμένα. Δε θα έχει αντίρρηση ο αρχηγός, αφού σίγουρα δε θα ήθελε να χαθούν καθοδόν προς… Προς τα εκεί, που πρέπει να πάνε…»
     «Δεν μπορούμε να το κάνουμε στο γραφείο. Αποκλείεται να μη μας πάρουν είδηση».
     «Πες μου εσύ που καταλαβαίνεις απ’ αυτά τα πράγματα: θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τους εκτυπωτές της Μαργαρίτας ή της Ελευθερίας για να τα φωτοτυπήσουμε;»
     «Όχι. Απλοί εκτυπωτές είναι. Αν είχαμε φαξ κάτι θα γίνονταν, αλλά και πάλι θα μας έπαιρνε ώρες, για να μην πω μέρες. Ο Ιακώβου…»
     «Το σκέφτηκα. Αλλά δεν είναι πολύ νωρίς για να τον ρίξουμε τόσο στα βαθιά; Για να τους ρίξουμε και τους δύο; Αφού αν το πούμε στον ένα πρέπει να το πούμε και στον άλλο…»
     «Τους εμπιστεύεσαι;»
     «Ναι».
     «Κι εγώ. Τι περιμένουμε λοιπόν; Πάμε μέσα κι ό,τι βρέξει ας κατεβάσει».
     Βρήκαν τα δύο νέα μέλη της ομάδας, όπως ακριβώς τα άφησαν: να μελετούν τους φακέλους με προσοχή. Ήδη είχαν ξεχωρίσει κάποιους τους οποίους τοποθέτησαν σε μια μέχρι πρότινος αδειανή καρέκλα.
     «Ιακώβου…»
     «Διατάξτε!»
     Αυτή τη φορά η κούραση δε στάθηκε ικανή να συγκρατήσει τα γέλια του. Πήρε να γελάει δυνατά και ασυγκράτητα. Αν κοιμόταν κάποιος στο σπίτι σίγουρα θα τον είχε ήδη ξυπνήσει, αλλά δεν τον ένοιαζε, το είχε ανάγκη. Βλέποντάς τον σ’ αυτή την ευδαιμονική κατάσταση άρχισε να γελάει κι η Ντίνα. Οι άλλοι τους μιμηθήκαν, μα όχι το ίδιο πειστικά. Ένιωθαν ακόμη ψαρωμένοι, κι ας το κατάλαβαν από την πρώτη στιγμή ότι ο Ιωάννου δεν ήταν το σύνηθες είδος αστυνομικού ή αφεντικού.
     «Δεν είμαστε στο στρατό Ιακώβου», είπε τελικά, όταν απέκτησε και πάλι την ανάσα του. «Ήθελα να σε ρωτήσω, πού μπορούσαμε να βρούμε μια φωτοτυπική μηχανή…»
     «Τώρα;»
     «Τώρα…»
     «Μισό…»
     Έβγαλε το κινητό -τηλέφωνο, υπολογιστή, σημειωματάριο, ραδιόφωνο, φωτογραφική, βιντεοκάμερα- απ’ την τσέπη και πληκτρολόγησε με αστραπιαίες κινήσεις ένα μήνυμα. Μια στιγμή αργότερα το τηλέφωνό του χτυπούσε.
     «Έλα ρε. Ο Τεκ είμαι…» Ο Τεκ; «Χρειάζομαι μια φωτοτυπική τώρα. Μισό…»
     Στράφηκε προς το μέρος τους.
     «Επαγγελματική ή όχι; Για ασπρόμαυρο μόνο ή και για έγχρωμο;» ρώτησε.
     «Δεν είναι ανάγκη να είναι επαγγελματική. Και μια μικρή μας κάνει. Φτάνει η ποιότητα στα έγχρωμα να είναι ικανοποιητική και να είναι γεμάτη από μελάνι. Τώρα που το σκέφτομαι καλό θα ήταν να μας δώσει και επιπλέον μελάνι. Ποτέ δεν μπορεί να ξέρει κανείς…» απάντησε η Ντίνα.
     Μετέφερε το μήνυμα, άκουσε, ξαναρώτησε:
     «Παράδοση στο σπίτι ή θα την παραλάβουμε εμείς;»
     Λίγο έλειψε να βάλει και πάλι τα γέλια ο Ιωάννου. Παράδοση στο σπίτι; Σουβλάκια ή φωτοτυπική παράγγειλαν μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα;
     «Θα πάμε να την παραλάβουμε εμείς;»
     «Ερχόμαστε». Έκλεισε το τηλέφωνο και σηκώθηκε αμέσως. «Ποιος θα έρθει μαζί μου; Αν δεν πάω εγώ δε θα μας ανοίξει την πόρτα. Τα φρικιά βλέπετε…»
     «Θα έρθω εγώ ρε Ιακώβου. Ας αφήσουμε εδώ τα κορίτσια που τους κόβει περισσότερο το μυαλό να…»
     «Μπορείτε καθοδόν ή στην επιστροφή να περάσετε απ’ το σπίτι μου;» ρώτησε η Ντίνα. «Χρειάζομαι μια αλλαξιά ρούχα, ενώ και το Βλαμμένο είναι νηστικό…» Βλαμμένο αποκαλούσε το γάτο της.
     «Ωχ, θα μου φορτωθείς κι απόψε! Η Μαργαρίτα το ξέρει…»
     «Ναι, μιλήσαμε πριν λίγο. Και μην ανησυχείς, δε θα σε βάλω σε μεγάλο κόπο. Έχω ήδη έτοιμη μια τσάντα, την οποία υπολόγιζα να χρησιμοποιήσω το σαββατοκύριακο. Έλπιζα, η κακομοιρά, ότι θα μπορούσα να πάω στην Πύργο, αλλά… Τέλος πάντων. Θα τη δεις μόλις ανοίξεις τη ντουλάπα στο υπνοδωμάτιό μου. Το φαΐ του κανακάρη μου είναι κάτω από…»
     «Ναι, ξέρω. Θέλεις να του μεταβιβάσω και κάποιο μήνυμα ή…;»
     «Πικρό το χιούμορ σου, γέρο. Αλλά, εδώ που τα λέμε, αν τον χάιδευες λίγο δε θα του έκανε κακό. Σίγουρα του έχω λείψει…»
     Κούνησε το κεφάλι του δεξιά αριστερά χαμογελώντας με νόημα και ακολούθησε τον Ιακώβου, γνωστό κι ως Τεκ, προς τα έξω. Βαριόταν να οδηγήσει έτσι δέχτηκε να μην πάνε με τον αγαπημένο του Σκαραβαίο. Εξάλλου, πολύ τον κούρασε σήμερα.
     Ώρα μία παρά τέταρτο. Ημέρα; Τι διάολο ημέρα είναι σήμερα; Τον Κωνσταντίνου τον σκότωσαν την Τετάρτη, τον Παναγίδη την Πέμπτη, τον Κακογιάννη την Παρασκευή, άρα ούτε μια ώρα πριν έφτασε το Σάββατο. Σα μια ολόκληρη ζωή φαντάζει τώρα στα μάτια του το προηγούμενο τριήμερο. Θανατικά, ανακρίσεις, αναταραχές, ταξίδια, αποκαλύψεις και η ζωή συνεχίζεται. Παρατηρεί τον οδηγό με την άκρη του ματιού του. Τώρα θα έπρεπε να ήταν εκεί έξω, με τα άλλα τα παιδιά, να απολαμβάνει τη ζωή του, κι όχι μ’ αυτόν, κυνηγώντας φαντάσματα. Μα… Μα ευτυχώς που είναι εδώ, αφού τον χρειάζεται. Του δίνει λύσεις στα προβλήματα που προκύπτουν σε χρόνο μηδέν. Προσπαθεί να μαντέψει τη ζωή του. Οι φάκελοι όταν δεν ψεύδονται παραλείπουν. Τα έντυπα δεν μπορούν να σου πουν πώς είναι κάποιος, μόνο τα στοιχεία του διαθέτουν. Μοναχικός; Σίγουρα. Λυπημένος; Πέρα από κάθε αμφιβολία. Ανικανοποίητος; Γεννήθηκε έτσι. Έχει το σκουλήκι. Θυμάται αυτό που του είχε κάποτε πει η Μαργαρίτα: Όταν βλέπω κάποιον άντρα, συνηθίζω μετά από λίγο να κλείνω τα μάτια και να μας φαντάζομαι μαζί μετά από χρόνια. Λοιπόν, αυτόν τον άντρα ακόμη δεν τον συνάντησα… Κι ο Ιακώβου μάλλον δε θα συνάντησε αυτή τη γυναίκα. Τα geeks, όπως τους αποκαλεί η Ντίνα, δεν έχουν και μεγάλη πέραση στην περιορισμένη, στο χώρο και τις προοπτικές της, κυπριακή κοινωνία. Τι έγινε; Κόλλησαν στην κίνηση. Μα πότε έφτασαν κιόλας εδώ κάτω; Οι σκέψεις του είχαν κλείσει τα μάτια; Μία το πρωί και η πόλη μοιάζει να σφύζει από ζωή. Η μοδάτη ξένη καφετέρια στη γωνία Γρίβα Διγενή και Θεμιστοκλή Δέρβη, που δεν ξέρει να σερβίρει φραπέ ή κυπριακό καφέ, είναι γεμάτη κόσμο. Κάθονται κι απολαμβάνουν τη υγρή δροσιά, με καλή συντροφιά και ροφήματα σε πλαστικά ποτήρια. Αυτοί τώρα πρέπει να στρίψουν δεξιά στη Νίκης και μετά από το πρατήριο βενζίνης αριστερά στην Κένεντι. Προχωράνε σημειωτόν, μέχρι που τελικά καταφέρνουν να πάρουν την πρώτη θέση στα φανάρια. Στην επόμενη αλλαγή θα φύγουν. Κοιτάει το κλαμπ απέναντι. Κάποιοι σχηματίζουν ουρά για να μπουν μέσα. Καλογυαλισμένα αγόρια και κορίτσια ντυμένα ανάλαφρα, περιμένουν με ανυπομονησία να ζήσουν για λίγες ώρες τα στριμωγμένα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα όνειρά τους. Επιτέλους στρίβουν δεξιά και λίγα δευτερόλεπτα μετά αριστερά. Ανεβαίνουν την Κένεντι. Ένας μπάτσος προβάλλει από το πουθενά και τους κάνει νόημα να σταματήσουν. Βλέπει το βαν κρυμμένο στη γωνία. Αλκοτέστ. Αυτό τους έλειπε. Ωστόσο λέει στον Ιακώβου να σταματήσει αμέσως και αφήνει τους συνάδελφούς τους να κάνουν τη δουλειά τους. Μια κόντρα αυτή την ώρα δε θα ωφελούσε κανένα. Αντίθετα μάλλον, θα τους στερούσε λίγο ακόμη από το χρόνο που δε διέθεταν. Όταν τελειώνουν και μ’ αυτό ξεκινάνε και πάλι. Στα πρώτα φανάρια που βρίσκουν στρίβουν δεξιά και μετά αριστερά και συνεχίζουν ευθεία. Ξανάρθε σ’ αυτές τις γειτονιές, αλλά δε θυμάται το όνομα του δρόμου. Όχι πως έχει σημασία. Σταματάνε κάτω από μια μάλλον παλιά πολυκατοικία.
     «Θα χρειαστείς βοήθεια;»
     «Μάλλον όχι. Δεν αφήνει κανένα να μπει στο οχυρό του. Θα με βοηθήσει αυτός να τα φέρουμε όλα κάτω».
     «Καλώς».
     Τον παρακολουθεί καθώς περπατά σχεδόν τρεκλίζοντας προς την είσοδο. Πατάει ένα κουμπί στο θυροτηλέφωνο και ακούει μια βραχνή φωνή να τον ρωτάει:
     «Ποιος;»
     «Ο Τεκ».
     Η πόρτα ανοίγει με ένα βούισμα και το συνήθη θόρυβο και μετά κλείνει πίσω του. Μετά από δυο-τρία λεπτά τον βλέπει να επιστρέφει κουβαλώντας το μηχάνημα. Τον ακολουθεί ένας εξίσου ξερακιανός νέος, ντυμένος με φόρμες γυμναστικής και αθλητικά παπούτσια – λες και ήτανε στη μέση του χειμώνα. Ανοίγει το πορτμπαγκάζ, χωρίς να βγει απ’ τ’ αμάξι. Οι δυο τους αποθέτουν την πραμάτεια εκεί, το κλείνουν και αποχαιρετίζονται στα αμερικάνικα.
     «Seeya». Σίγια και πράσιν’ άλογα. Τρελαθήκαμε εντελώς.
     Καθοδόν προς το σπίτι περνάνε από το διαμέρισμα της Ντίνας και εκτελούν κατά γράμμα τις οδηγίες της. Το Βλαμμένο αναλαμβάνει να χαϊδέψει ο Ιακώβου.
     Η νύχτα μόλις τώρα αρχίζει.

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Στιλέτο - Κεφάλαιο 13

2011-08-02T14:11:00.000+03:00

Την ώρα που η Ντίνα με τον Ιακώβου βρίσκονταν στο Δάλι, ο Ιωάννου καθόταν στο γραφείο, μελετούσε προσεκτικά τους φακέλους και πού και πού κρατούσε σχεδόν με απελπισία το κεφάλι του. Δεν ήταν ένας από αυτούς τους ανθρώπους που χάνουν εύκολα τη ψυχραιμία τους ή που αγχώνονται. Η φιλοσοφία του ήταν η ίδια με το ρητό: κάλλιο αργά παρά ποτέ, ωστόσο όταν δεν μπορούσε να βγάλει άκρη σε μια υπόθεση, τα ’βρισκε λίγο σκούρα. Η Χρυσοστόμου που τον παρακολουθούσε διακριτικά από ώρα τον πλησίασε και του πρόσφερε δύο παρασεταμόλ.
     «Τα χρειάζομαι», της είπε, τα πήρε και τα κατάπιε χωρίς νερό.
     «Σκούρα τα πράματα, ε;»
     «Θα έλεγα ότι χειρότερα δε γίνονται, αλλά ποιος ξέρει τι θα μας ξημερώσει η επόμενη μέρα…»
     «Προβλέπεις και άλλο θύμα;»
     «Τίποτα δεν προβλέπω. Το ένστικτό μου όμως μου λέει πως ναι, όποιος κι αν είναι ο φονιάς δεν τέλειωσε αυτό που είχε να κάνει…»
     «Αύριο;»
     «Πολύ πιθανόν. Ένας φόνος την ημέρα. Αυτή δεν είναι η μέθοδός του, όπως θα λέγατε κι εσείς οι σπουδαγμένοι;»
     «Αυτή ακριβώς. Και δεν έχουμε να κάνουμε μ’ ένα συνηθισμένο δολοφόνο, αλλά με ένα πολύ σταθερό άτομο, που προσχεδιάζει τα πάντα με ακρίβεια. Το ό,τι σκοτώνει έναν την ημέρα και δεν αφήνει ίχνη πίσω του, μού φαίνεται πως είναι ένα μήνυμα…»
     «Για μας;»
     «Σα να θέλει να μας πει: δε θα με πιάσετε. Δε μας προκαλεί. Απλά είναι σίγουρος. Αν βρίσκαμε το κίνητρο σίγουρα θ’ ανακαλύπταμε ποιος είναι, αλλά κάθε νέος φόνος ρίχνει φως, αλλά και σκοτάδι στον προηγούμενο. Ό,τι και να κάνουμε είμαστε πάντα στην αρχή».
     «Κάτι συνδέει τον Κωνσταντίνου με τον Παναγίδη και κάτι τον Παναγίδη με τον Κακογιάννη. Αλλά τίποτα δε μοιάζει να συνδέει και τους τρεις τους. Είμαι σίγουρος ότι η λύση του αινίγματος είναι μπροστά στα μάτια μας, κι απλά δεν μπορούμε να τη δούμε…»
     «Ίσως και να είναι!»
     «Προέκυψε κάτι νεώτερο από τον ιατροδικαστή ή τα παιδιά της σήμανσης; Με τόσα πράγματα που συμβαίνουν εδώ τελευταία ξέχασα να ρωτήσω».
     «Όχι τίποτα. Το μοναδικό στοιχείο που διαφοροποιεί το σημερινό έγκλημα από τα προηγούμενα είναι το χτύπημα στο κεφάλι, αλλά αυτό δε νομίζω ότι έχει κάποια σημασία. Ένα λαθάκι εκ μέρους του θύτη. Και δαχτυλικά αποτυπώματα δεν υπάρχουν πουθενά. Τα στιλέτα τώρα είναι μια άλλη ιστορία. Πήγα και ρώτησα κάποιον ειδικό στη Ρηγαίνης γι’ αυτά και μού είπε ότι έχουν αποσυρθεί από την αγορά ή μάλλον από την παραγωγή εδώ και χρόνια. Η τελευταία φορά που είδε κάτι τέτοιο ήταν τη δεκαετία του ογδόντα».
     «Και τι μας λέει αυτό;»
     «Ότι όποιος κι αν κρύβεται πίσω από τα φονικά, τα στιλέτα τα έχει στα χέρια του εδώ και είκοσι-τριάντα χρόνια. Κι αυτό ακριβώς με κάνει να πιστεύω ότι περιέχουν κάτι το προσωπικό αυτά τα χτυπήματα…»
     «Ε, καλά, αυτό το κατάλαβα κι εγώ, κι ας μην είμαι επιστήμονας».
     Δε χαμογέλασε. Έκλεισε τα μάτια. Άκουσε κάποιον να τον καλεί από την πόρτα. Τα ξανάνοιξε. Ο αρχηγός. Ή μάλλον το φάντασμά του.
     «Στο γραφείο μου», του είπε, με μια φωνή βραχνή, αδύναμη.
     Σηκώθηκε και τον ακολούθησε. Σπάνια τον έβλεπε κανείς στο σταθμό τέτοια ώρα, αλλά τα γεγονότα έτρεχαν, μαζί κι οι αντοχές του. Τον είδε να κάθεται βαρύς στην καρέκλα πίσω από το γραφείο του. Δεν τον μιμήθηκε. Μέχρι που του το ζήτησε εκείνος.
     «Κάθισε Πέτρο».
     Υπάκουσε.
     «Πού βρισκόμαστε;»
     Εκείνος δεν απάντησε αμέσως. Παρέμεινε μοναχά για λίγο σιωπηλός να τον παρατηρεί. Τι τον ρωτούσε; Αφού την απάντηση την ήξερε…
     «Στο πουθενά».
     «Αυτή η υπόθεση… Αυτές οι υποθέσεις…». Του ήταν αδύνατον να συμπληρώσει τη σκέψη. Αλλά μετά: «Προσπαθούν να μου ροκανίσουν την καρέκλα» είπε με μια ανάσα.
     Λογικό ήταν. Κάποιος έπρεπε να πληρώσει τη νύφη. Και αν και ήταν μονάχα ο προϊστάμενος ενός τμήματος και όχι ολόκληρου του σώματος, η θέση του ήταν σημαντική και την εποφθαλμιούσαν πολλοί.
     «Θα βρούμε την άκρη. Αλλά για να σου μιλήσω στα ίσια, πιστεύω ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα προτού γίνουν καλύτερα. Θα χτυπήσει ξανά…»
     «Το φοβόμουνα αυτό».
     «Με την υπόθεση των χρημάτων που βρήκαμε στο σπίτι του Κακογιάννη που είμαστε; Μάθαμε κάτι γι’ αυτά ή απ’ αυτά;»
     «Τα μόνα δαχτυλικά αποτυπώματα που μπορέσαμε να επιβεβαιώσουμε ήταν τα δικά του, αλλά υπάρχουν και άλλα. Αν υπάρχουν στο σύστημα θα το μάθουμε σύντομα. Αν όχι…»
     «Είμαι σίγουρος ότι έχουμε τα αποτυπώματα του Πιγκουΐνου και του Γρηγόρη. Ας κάνουν για αρχή μια σύγκριση μ’ αυτά. Ίσως και να πιάσουμε λαυράκι».
     Ο Σωτηρίου σήκωσε βιαστικά το ακουστικό, πάτησε κάποια νούμερα στο τηλέφωνο, έδωσε τις απαιτούμενες οδηγίες και το έκλεισε.
     «Οι άλλοι τι κάνουν;» ρώτησε.
     «Η Ντίνα κι ο Ιακώβου πήγαν να επισκεφθούν τη μάνα του Κακογιάννη. Η Χρυσοστόμου αναλύει τα στοιχεία που μαζέψαμε μέχρι τώρα και παρακολουθεί και όλο το οπτικό υλικό».
     «Λες να βρουν κάτι;»
     «Δε θα στοιχημάτιζα γι’ αυτό, αλλά δε θα το απέκλεια κιόλας. Δεν μπορεί, κάποτε ο τροχός θα γυρίσει…»
     «Μού έγινες και μοιρολάτρης!»
     «Πάντα γυρίζει. Δε γυρίζει;»
     Χαμογέλασε χωρίς ιδιαίτερη πεποίθηση. Και τότε ένιωσε το κινητό να του δονεί τη δεξιά τσέπη του παντελονιού. Ήταν η Ντίνα που τον ενημέρωνε για τις ανακαλύψεις της. Με το που έκλεισε ενημέρωσε τον αρχηγό για τα νεώτερα, κι εκείνος τον διέταξε μόλις μάθει κάτι σημαντικό να τον πάρει τηλέφωνο, ό,τι ώρα και να είναι. Ύστερα όμως φάνηκε να το ξανασκέφτεται.
     «Θα κάνετε ολονυχτία;» τον ρώτησε καθώς απομακρυνόταν.
     «Μάλλον».
     «Οι μικροί θα αντέξουν; Δε θα ήταν καλύτερο να τους στείλεις στα σπίτια τους και να πιάσετε πάλι δουλειά νωρίς το πρωί; Εσύ πάντα λες ότι…»
     «Όχι αυτή τη φορά. Και μην ανησυχείς, θα αντέξουν. Γι’ αυτό μπήκαν στο σώμα. Γι’ αυτό τους προσέλαβα…»

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Στιλέτο - Κεφάλαιο 12

2011-07-27T14:41:00.000+03:00

Κι η Ντίνα πεινά, αλλά αυτή την ώρα δεν μπορεί να φάει. Μόλις έφτασαν στο σπίτι της μητέρας του Κακογιάννη. Ή μάλλον στην έπαυλη. Χτύπησαν το θυροτηλέφωνο και εξήγησαν το λόγο της επίσκεψής τους εκεί σε μια γυναίκα με ξενική προφορά, προτού τους ανοίξουν την πύλη για να εισέλθουν στα ενδότερα. Απόλαυσε τη διαδρομή μέχρι εκεί. Σ’ ολόκληρη τη διάρκειά της προσπαθούσε να μη γελάσει. Ο Ιακώβου όταν δε βρισκόταν μπροστά από τον υπολογιστή έμοιαζε με άλλο άνθρωπο. Δεν άντεχε την -έτσι κι αλλιώς λιγοστή εκείνη την ώρα- κίνηση στο δρόμο, του την έσπαγαν οι άλλοι οδηγοί, βλαστημούσε στα φανάρια. Ακριβώς όπως το είπε ο Ιωάννου: Αν μπορούσε θα πατούσε ένα κουμπί, ή μάλλον ένα πλήκτρο, και θα έφτανε στον προορισμό του.
     «Άσε με εμένα να της μιλήσω», του ψιθυρίζει καθώς ανεβαίνουν τα σκαλιά για το σπίτι. «Φυσικά αν έχεις κάτι να ρωτήσεις, μη διστάσεις να το κάνεις».
     Τους ανοίγει την πόρτα η βιετναμέζα, που -θεέ και κύριε- είναι ντυμένη με στολή. Τι άλλο θα δούμε άραγε; αναρωτιέται αυτή. Η οικοδέσποινα τους υποδέχεται στο σαλόνι. Ντυμένη, όπως το απαιτεί η περίσταση, στα μαύρα, κάθεται στητή και αλύγιστη σε μια μαύρη πολυθρόνα, που μάλλον κάνει αντίθεση με τους ολόλευκους, αλλά όχι γυμνούς τοίχους του σπιτιού. Τους υποδεικνύει που να καθίσουν, στον επίσης μαύρο δερμάτινο καναπέ απέναντί της. Θα μπορούσε να τους προσφέρει κάτι να πιουν; Νερό, είπαν και οι δύο. Η Ντίνα προσπαθεί να ρίξει μια διακριτική ματιά στο χώρο, καθώς η υπηρέτρια αποχωρεί. Πρέπει να το φυσά το χρήμα η κυρά, σκέφτεται, κι ας το γνώριζε ήδη αυτό. Έπιπλα καινούρια και ακριβά, σίγουρα όχι αγορασμένα από το ΙΚΕΑ, πολυέλαιοι, μάλλον πρωτότυποι πίνακες στους τοίχους και μια προσωπογραφία της, μια βιβλιοθήκη ξέχειλη από τόμους, που μάλλον με εξαίρεση το ξεσκόνισμα από την καθαρίστρια παραμένει ανέγγιχτη, γρανίτες στο πάτωμα. Το ονειρικό σπίτι κάθε κύπριου. Ο Ιακώβου ρίχνει κι αυτός κλεφτές ματιές από δω κι από κει, αλλά μάλλον αυτός θα σκέφτεται πόσα ηλεκτρονικά μαραφέτια θα μπορούσε ν’ αγοράσει αν ήταν τόσο πλούσιος. Η υπηρέτρια επιστρέφει κουβαλώντας ένα ασημένιο δίσκο με δυο ποτήρια νερό και ένα πιάτο με μπισκότα, απ’ αυτά που δεν αγοράζει κανείς με το κιλό. Από κάπου ακούγονται κάποιοι ψίθυροι. Συγγενείς ή φίλοι, ή πολύ πιθανόν καλοθελητές. Ευχαριστούν ευγενικά τη γυναίκα, που μετά από ένα νεύμα από την κυρά της σπεύδει να αποχωρήσει.
     «Θα ήθελα να εκφράσω τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια…»
     «Ευχαριστώ πολύ», τη διακόπτει εκείνη. Όχι απότομα, αλλά μάλλον ανυπόμονα. «Έχετε καμιά ιδέα για το ποιος θα μπορούσε να το κάνει αυτό; Απ’ ό,τι ξέρω ο γιος μου δεν είχε εχθρούς».
     «Αυτό προσπαθούμε να ανακαλύψουμε. Όπως καταλαβαίνετε η έρευνα έχει μόλις αρχίσει οπότε δεν μπορούμε να σας πούμε και πολλά πράγματα, αλλά να είστε σίγουρη ότι θα κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας…»
     «Ναι. Ναι. Ξέρω. Δε θα μπορούσατε να κάνετε κι αλλιώς άλλωστε. Θα σας τρώγαν ζωντανούς τα κανάλια».
     «Πάντως, αν ήμουνα στη θέση σας, δε θα πίστευα ό,τι άκουγα από τα ρεπορτάζ. Πολλές φορές φτιάχνουν τις ειδήσεις, αντί απλά να τις μεταδίδουν…»
     «Ναι, κάτι έχω ακούσει σχετικά μ’ αυτό».
     Κάτι έχει ακούσει; Τι εννοεί; Την παρατηρεί η Ντίνα. Σκληρή γυναίκα, αλλά πονεμένη. Και περήφανη. Αγωνίζεται να μη φανεί αδύναμη μπροστά τους. Κλάψε, θέλει να της πει, κλάψε ελεύθερα, μα δεν τον κάνει. Ο θρήνος είναι προσωπική υπόθεση. Βλέπει τα χέρια της, που είναι σφιγμένα, σε μια προσπάθεια να συγκρατήσουν ένα τρέμουλο. Παρατηρεί το πρόσωπό της, που μοιάζει κρύο και εύθραυστο. Στα σχεδόν γκρίζα μάτια της διακρίνει μια υποψία υγρασίας. Ωστόσο επιμένει να κρατά το λευκοντυμένο κεφάλι της ψηλά, δεμένο λες απ’ το ταβάνι μ’ ένα αόρατο σκοινί. Ο κότσος της περιποιημένος, φτιαγμένος με προσοχή, αλλά όχι σε κάποιο κομμωτήριο – η προσωποποίηση της αξιοπρέπειας.
     «Θα θέλαμε να σας ρωτήσουμε κάποια πράγματα για το γιο σας…»
     «Το υποψιαζόμουνα, αλλιώς δε θα ήσασταν τώρα εδώ. Ρωτάτε ελεύθερα».
     «Ο κ. Κακογιάννης τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχει κερδίσει πάρα πολλά λεφτά. Γνωρίζετε την προέλευσή τους;»
     «Κέρδισε πολλά τον καιρό που το χρηματιστήριο ήταν στα πάνω του. Είχε τις πηγές του, μού είπε, κι έτσι ήξερε ποια χαρτιά να αγοράσει. Και πρόλαβε να ξεπουλήσει πριν το κραχ. Και μετά επένδυσε σε γη και ακίνητα…»
     «Το μόνο που όλα είναι στο όνομά σας…»
     «Ε, δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς. Πάντως μπορώ να σας πω ότι όλες οι συναλλαγές έγιναν νομότυπα. Υπάρχουν αποδείξεις, συμβόλαια κτλ».
     «Και πού μπορούμε να τα βρούμε αυτά; Θα θέλαμε οπωσδήποτε να τους ρίξουμε μια ματιά».
     «Κάποια τα έχω εδώ, κάποια τα έχει ο λογιστής μου. Ωστόσο δεν μπορώ να σας δώσω τα πρωτότυπα. Είναι Παρασκευή βράδυ και…»
     «Μπορείτε να μας φέρετε αυτά που έχετε και θα τα φωτογραφίσουμε επί τόπου», πετάχτηκε στη μέση ο Ιακώβου. «Κι αν δεν μπορέσουμε να πάρουμε τα υπόλοιπα από το λογιστή σας αύριο –μια και πολύ πιθανόν να μην εργάζεται- το κάνουμε τη Δευτέρα».
     «Όπως καταλαβαίνετε ο χρόνος έχει μεγάλη σημασία για μας. Όσο πιο γρήγορα προχωρήσουμε τόσο πιο νωρίς…»
     «Καταλαβαίνω».
     Σηκώθηκε, χωρίς κόπο από την πολυθρόνα, και κατευθύνθηκε προς το διπλανό δωμάτιο – που πιθανόν χρησιμοποιούσε σα γραφείο. Ψηλή γυναίκα, ευθυτενής, δεν της φαίνονταν όπως καθόταν πριν. Επέστρεψε λίγα λεπτά αργότερα μ’ ένα χοντρό φάκελο τον οποίο παρέδωσε στον Ιακώβου. Εκείνος έβγαλε μια μικρή κάμερα υψηλής ευκρίνειας από την τσέπη του κι άρχισε να τα φωτογραφίζει αμέσως.
     «Σας επισκεπτόταν συχνά ο γιος σας;» συνέχισε με τις ερωτήσεις εκείνη.
     «Συνήθως τις Κυριακές ή τις γιορτές».
     «Έφερνε φίλους μαζί του;»
     «Ναι, αλλά όχι και πολύ συχνά. Κάποιοι απ’ αυτούς όμως ξόδευαν το σαββατοκύριακο εδώ. Είναι μεγάλο το σπίτι και υπάρχουν πολλά άδεια δωμάτια…»
     «Αν σας δείξω κάποιες φωτογραφίες θα μπορούσατε να τους αναγνωρίσετε;»
     «Δεν τους έδινα και μεγάλη σημασία για να πω την αλήθεια, αλλά αν τους είδα περισσότερες από δυο-τρεις φορές θα τους θυμάμαι. Ονόματα όμως μη με ρωτάτε. Και το δικό μου μετά βίας το θυμάμαι».
     Η Ντίνα έβγαλε το κινητό της, βρήκε το αρχείο που έψαχνε, σηκώθηκε από τη θέση της και πλησίασε τη γυναίκα.
     «Α, νόμιζα ότι θα μου έδειχνες κανονικές φωτογραφίες. Μια στιγμή να βρω τα γυαλιά μου».
     «Στο τραπεζάκι, δίπλα σας», της υπέδειξε εκείνη, προτού καν αρχίσει να τα ψάχνει.
     «Α! Για να δούμε τώρα. Αυτόν τον θυμάμαι πολύ καλά, κυρίως για τα ρούχα του. Χειμώνα-καλοκαίρι ντύνεται λες και είναι έτοιμος να πάει σε κάποιο γάμο. Κι αυτός κάτι μου θυμίζει. Τον είδα πολλές φορές. Πώς τον λένε; Μη μου πεις, θα τον θυμηθώ. Αστυνομικός είναι έτσι;»
     «Ναι».
     «Παναγιώτου;»
     «Παναγίδης».
     «Αυτός είναι. Την Κυριακή ήταν εδώ, μαζί με κάποιους άλλους. Έψησαν σούβλα το μεσημέρι και έπιναν μπίρες μέχρι να νυχτώσει. Αλλά μη με ρωτάτε τι συζητούσαν γιατί θα σας πω ψέματα. Ποτέ δε συμμετέχω σ’ αυτές τις συγκεντρώσεις. Μόνο με κάποιες φίλες απ’ το χωριό και δυο-τρεις συγγενείς έχω πάρε δώσε».
     «Αναγνωρίζετε κάποιον από τους άλλους τρεις άντρες;»
     «Κι αυτόν τον έχω δει. Είναι πάντα με τον καλοντυμένο. Τους άλλους δύο όχι. Είναι κι αυτοί οι αστυνομικοί;»
     «Αυτός ναι. Μα δεν παρακολουθείτε τις ειδήσεις;»
     «Όχι. Τις βαριέμαι. Όλο τα ίδια και τα ίδια λένε. Για το κυπριακό που ποτέ δε λύνεται και για τον καιρό που ποτέ δε μας ικανοποιεί. Μόνο σειρές βλέπω στην τηλεόραση. Εξάλλου όταν συμβεί κάτι σημαντικό όλο και από κάπου θα το μάθω…»
     «Δεν ακούσατε για τη δολοφονία δύο αστυνομικών χθες και προχθές;»
     «Ο Παναγίδης κι αυτός;»
     «Ναι».
     «Και ο γιος μου είναι ο τρίτος; Κάποιος σκοτώνει μπάτσους με τη σέσουλα; Αυτό μού λέτε;»
     «Δυστυχώς».
     «Και τώρα προσπαθείτε να ανακαλύψετε αν τους συνδέει κάτι, έτσι;»
     «Ακριβώς».
     Η κακόμοιρη η μάνα τα έχει χαμένα. Τα μάτια της δεν κοιτάνε πια, είναι στραμμένα προς τα μέσα. Ψάχνει κι αυτή τις απαντήσεις της.
     «Τελείωσα», τη βγάζει απότομα από την περισυλλογή της ο Ιακώβου.
     «Τελείωσες;»
     «Με τα έγγραφα. Τα φωτογράφισα όλα. Σας ευχαριστώ…»
     Αυθόρμητα και άχαρα του βγήκε η ευχαριστία. Σα να προσπαθούσε να προσαρμοστεί στο ρόλο που απαιτούσε η δουλειά του. Και τώρα νιώθει αμήχανα. Παίρνει τη σκυτάλη η πιο έμπειρη Ντίνα.
     «Μήπως ξέρετε κατά πόσο ο γιος σας διατηρούσε κάποιο γραφείο ή δεν ξέρω τι – κάπου όπου θα μπορούσε να φυλάξει κάτι πολύτιμο».
     «Εδώ πάντως όχι. Εκτός φυσικά και αν τα φυλάει στο υπόγειο. Δεν κατεβαίνω ποτέ εκεί εγώ».
     «Θα μας επιτρέπατε να ρίξουμε μια γρήγορη ματιά;»
     «Φυσικά. Κάντε τη δουλειά σας. Και δεν υπάρχει λόγος να βιάζεστε. Όπως θα αντιληφθήκατε ήδη έχω παρέα, ενώ δεν κοιμάμαι και πολύ στην ηλικία μου. Και πολύ το αμφιβάλλω αν θα κοιμηθώ καθόλου απόψε…»
     «Αν παίρνατε κάτι…»
     «Φάρμακα; Ποτέ. Ούτε καν ασπιρίνη».
     «Όπως νομίζετε».
     Σηκώθηκε. Ο Ιακώβου τη μιμήθηκε. Εκείνη χτύπησε ένα μικρό κουδούνι που είχε πρόχειρο δίπλα της και σχεδόν αμέσως εμφανίστηκε η υπηρέτριά της.
     «Ναν, στο υπόγειο», τη διέταξε κοφτά, αλλά όχι απότομα. Ώστε Ναν την έλεγαν! Μάλλον συντομογραφία ονόματος ήταν. Εκείνη έκανε επαναστροφή και άρχισε ν’ απομακρύνεται. Την ακολούθησαν. Έφτασαν σε μια μεγάλη και μάλλον βαριά πόρτα. Η κοπέλα έβγαλε ένα κλειδί απ’ την τσέπη της και την άνοιξε. Πάτησε το διακόπτη που βρισκόταν στην κορυφή της σκάλας και άναψε το φως. Άρχισε να κατεβαίνει σιγά σιγά τα λιγοστά σκαλιά. Όταν έφτασε κάτω τους ρώτησε αν χρειάζονταν κάτι άλλο και όταν της απάντησαν αρνητικά, βιάστηκε να αποχωρήσει.
     «Γιατί δεν της έκανες ερωτήσεις;»
     «Επειδή δε θα ήξερε τι να μου απαντήσει. Μπορεί να μην το δείχνει αλλά είναι φοβισμένη. Κι ο φόβος της μπορεί να μεταφραστεί σαν ενοχή κι ας μην έφταιξε σε τίποτα. Εξάλλου είμαι σίγουρη ότι η κυρία Κακογιάννη θα την περιμένει πώς και πώς».
     «Εσείς οι γυναίκες…»
     «Εμείς οι γυναίκες τι, Ιακώβου;»
     «Είστε τόσο έξυπνες».
     Της χάρισε ένα σπάνιο ποντικίσιο χαμόγελο.
     Άρχισαν να εξερευνούν το υπόγειο. Ήταν πιο μεγάλο απ’ το σπίτι της Ντίνας. Και τι δεν υπήρχε εκεί μέσα; Ένα φουσκωτό, ένα παλιό Μόρρις, από τα πρώτα μάλλον που έφτασαν στην Κύπρο, σκεπασμένο με ένα αχρείαστο αδιάβροχο μουσαμά, κλειδιά, εργαλεία, κλαδευτήρια, δεντροκοπτική μηχανή, μηχανή για το κούρεμα του γρασιδιού, μια παλιά χούβερ, απομεινάρι ενός μακρινού παρελθόντος και στο βάθος, πόρτα. Κατευθύνθηκαν προς τα εκεί. Περίμεναν ότι θα την έβρισκαν κλειδωμένη, αλλά όχι, δεν ήταν. Άνοιξαν και στάθηκαν στην είσοδο. Εκείνος ψαχούλεψε από μέσα τον τοίχο στα αριστερά, μέχρι που βρήκε το διακόπτη για το φως. Μπήκαν μέσα. Ο χώρος έμοιαζε με αποθήκη, αλλά δεν ήταν. Σχεδόν άδειος φιλοξενούσε μόνο δύο ξύλινες παλιές ντουλάπες κι ένα φοριαμό φτιαγμένο, ως συνήθως, από μέταλλο. Φόρεσαν τα γάντια τους και άνοιξαν τις ντουλάπες. Περιείχαν σκοροφαγωμένα παλιά ρούχα που μάλλον έπρεπε να πεταχτούν από καιρό. Ανασήκωσαν όσα ήταν στοιβαγμένα με την ελπίδα ν’ ανακαλύψουν κάτι από κάτω, αλλά τίποτα δεν προέκυψε. Έψαξαν στις τσέπες αυτών που κρέμονταν, αλλά και πάλι τζίφος.
     «Άδικος κόπος», ψιθύρισε ο Ιακώβου, έκλεισε τη ντουλάπα που του αντιστοιχούσε και κατευθύνθηκε προς το φοριαμό. «Εδώ μέσα μάλιστα, κάτι θα μπορούσαμε να βρούμε».
     «Ό,τι πει το αφεντικό», τον πείραξε η Ντίνα, που έτσι κι αλλιώς συμφωνούσε μαζί του. Εκείνος ο φοριαμός ήταν το μοναδικό νέο έπιπλο εκεί μέσα και μάλλον για κάποιο λόγο βρέθηκε εκεί. Το μόνο που ήταν κλειδωμένος.
     «Θα μπορούσαμε να παραβιάσουμε την κλειδαριά», εισηγήθηκε εκείνος.
     «Εκτός από geek είσαι και κλειδαράς;» τον ρώτησε ανασηκώνοντας το φρύδι.
     «Όχι, δεν είμαι, αλλά αν χρησιμοποιούσαμε κάποιο από τα εργαλεία που είδαμε στο άλλο δωμάτιο θα μπορούσαμε…»
     «Και θα αφήναμε ίχνη πίσω μας. Η σκόνη…»
     «Η σκόνη τι;»
     «Στην κορυφή της αριστερής πόρτας της ντουλάπας που έψαχνες, σ’ ένα σημείο απουσιάζει η σκόνη».
     «Λες;»
     Κανείς από τους δύο δεν ήταν αρκετά ψηλός ώστε να φτάσει εκεί πάνω ώστε ο Ιακώβου αναγκάστηκε να πάει στο διπλανό δωμάτιο και να φέρει ένα σκαμνάκι που εντόπισε σε μια γωνιά. Ανέβηκε πάνω κι άρχισε να ψαχουλεύει στην οροφή της ντουλάπας. Δεν άργησε να βρει αυτό που έψαχνε.
     Κατέβηκε και έδωσε το κλειδί στην Ντίνα. Κι αυτή άνοιξε το φοριαμό. Ήταν γεμάτος φακέλους. Έδωσε λίγους στον συνέταιρό της και άρχισε να μελετά κάποιους άλλους. Πολλή πράμα. Το πρόσωπό της φωτίστηκε και σκοτείνιασε και φωτίστηκε ξανά.
     «Βλέπεις αυτά που βλέπω;»
     «Ναι, αν και δεν τα πολυκαταλαβαίνω. Είμαι παιδί ακόμα…»
     «Δεν είναι ώρα για αστεία. Πρέπει να τους πάρουμε όλους μαζί μας. Είτε είναι σχετικοί, είτε άσχετοι. Και σε προειδοποιώ από τώρα: μην πεις κουβέντα σε κανένα γι’ αυτά που βρήκαμε γιατί…»
     «Μην ανησυχείς, δε θα τα βγάλω στο wikileaks…»
     Άθελά της χαμογέλασε, αλλά πήρε το σοβαρό της ύφος αμέσως ξανά.
     «Θα ζητήσω την άδεια από την κυρία Κακογιάννη για να τα πάρουμε. Ωστόσο θα ήθελα να είχαμε μαζί μας κάποιο έγγραφο για να υπογράψει, ώστε η έρευνα να είναι απολύτως νομότυπη».
     «Υπάρχει κάποιο τυποποιημένο ή μήπως πρέπει να συντάξεις κάτι εσύ η ίδια;»
     «Υπάρχει έτοιμο, απλά δεν σκέφτηκα να πάρω ένα μαζί μου».
     «Μην ανησυχείς θα το φροντίσω εγώ. Από τις πρώτες δουλειές που έκανα με το που προσελήφθηκα στο σώμα ήταν να ψηφιοποιήσω ένα σωρό έγγραφα. Σίγουρα θα το έχω στον υπολογιστή μου».
     «Έχει κωδικό;»
     «Σίγουρα, αλλά δεν τον θυμάμαι».
     «Μην ανησυχείς θα το βρω. Πάω τώρα στο αμάξι να διευθετήσω το θέμα. Θα τυπώσω ένα αντίγραφο και…»
     «Θα τυπώσεις;»
     «Έχω πάντα μαζί μου ένα μικρό εκτυπωτή που λειτουργεί με UPS σε περίπτωση που τον χρειαστώ».
     «Πήγαινε».
     Τον ακολούθησε μέχρι την κορυφή της σκάλας και από κει πήρε τηλέφωνο τον Ιωάννου, αφού στο υπόγειο ήταν πολύ αδύνατο έως ανύπαρκτο το σήμα.
     «Έχουμε νέα».
     «Μπορείς να μιλήσεις;»
     «Όχι».
     «Στο γραφείο ή στο σπίτι».
     «Καλύτερα στο σπίτι. Κι ελπίζω να περίσσεψε λίγο φαγητό γιατί λιμοκτονώ…»
     «Κάνε εσύ τη δουλειά σου κι αναλαμβάνω εγώ. Να φέρω και την Χρυσοστόμου;»
     «Εκεί είναι ακόμη; Βρε που έμπλεξε! Ναι, μάλλον θα μας είναι χρήσιμη…»
     «Όβερ;»
     «Όβερ».
     Ο Ιακώβου έφερε φρεσκοτυπωμένο το έγγραφο, η οικοδέσποινα το υπέγραψε και με τη βοήθεια της Ναν μετέφεραν τα ευρήματά τους στο αμάξι. Η ώρα είχε πάει σχεδόν έντεκα.
     «Και τώρα πού, αφεντικό;» τη ρώτησε εκείνος.
     «Νυστάζεις;»
     «Καθόλου».
     «Πεινάς;»
     «Πάντα».
     «Έχεις όρεξη για δουλειά;»
     «Όχι πάντα, αλλά απόψε κάνουμε παιχνίδι».
     «Θα πάμε στο σπίτι του Ιωάννου. Μας περιμένει εκεί μαζί με την Χρυσοστόμου».
     «Μάλιστα αφεντικό».
     Ήθελε να γελάσει, αλλά απλά δεν το μπορούσε – τόσο κουρασμένη ήταν. Και τόσο σκεφτική. Τα περιεχόμενα των φακέλων που μετέφεραν την τάραξαν. Όταν έφταναν στα κατάλληλα χέρια θα έπεφταν πολλά κεφάλια. Κάποια απ’ αυτά θα έπεφταν απαλά, με τιμές και δόξες, και άλλα θα κατακρημνίζονταν με βία στην άβυσσο της δικαιοσύνης.
     «Αχχχ», αναστέναξε άθελά της δυνατά, αλλά ο μικρός, από ένα προαίσθημα λες, δεν το σχολίασε. Συνέχισε να οδηγεί σιωπηλός μέχρι που έφτασαν στο ύψος του ΓΣΠ, προς το τέλος του αυτοκινητόδρομου που οδηγεί στη Λευκωσία, οπότε της ζήτησε οδηγίες για την κατεύθυνση που έπρεπε να πάρει. Του είπε να χαράξει πορεία προς τα αριστερά με κατεύθυνση τη Λακατάμια. Όταν έφτανε η ώρα θα τον οδηγούσε στροφή τη στροφή προς τον προορισμό τους.

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Σουηδία 2011 - Eskilstuna

2011-07-20T15:38:00.001+03:00

Στιλέτο - Κεφάλαιο 11

2011-07-19T13:30:00.000+03:00

Κοντεύει να νυχτώσει. Τα φώτα της πόλης ανάβουν το ένα μετά το άλλο, καθώς η γραμμή του ορίζοντα γίνεται όλο και πιο θολή. Η Ντίνα μοιάζει μ’ ένα υπερκινητικό ζόμπι. Είναι τόσο κουρασμένη, που όλα τώρα πια τα κάνει μηχανικά. Αν τη βγάλει κάποιος απ’ την πρίζα, απλά θα σβήσει ή πώς της είπε ο Ιακώβου θα περάσει σε hibernate mode. Τι παράξενο παιδί!
     «Ο αρχηγός πάει να καταρρεύσει. Τον είδα πριν λίγο και μετά βίας των κρατάνε τα πόδια του. Αν κρίνω απ’ αυτά που του ξέφυγαν πάει ολοταχώς για πρόωρη τιμητική σύνταξη…»
     «Έχασε τρεις άντρες σε τρεις μέρες, Ντίνα. Τι περίμενες δηλαδή; Κάποιος πρέπει να πληρώσει τη νύφη. Αλλά ίσως να καταφέρει να ξεγλιστρήσει. Είναι ξύπνια αυτή η γριά αλεπού».
     «Μακάρι, αφεντικό. Αν δεν ήταν αυτός…»
     «Ναι. Ναι. Αν δεν ήταν αυτός… Τα νεώτερα;»
     «Απ’ το σπίτι του Κακογιάννη δεν προέκυψε κάτι καινούριο. Από το κινητό του τηλέφωνο ωστόσο κάτι βγήκε. Πρέπει να είχε πολλά πάρε δώσε με τον Πιγκουΐνο, ενώ επικοινωνούσε συχνά και με τον Γρηγόρη, αν κρίνουμε από τις τελευταίες του κλήσεις. Περιμένουμε το ένταλμα για να ζητήσουμε τα τηλεφωνικά του αρχεία…»
     «Δε θα έχουμε τίποτα μέχρι αύριο. Φέρε μου τον Ιακώβου. Η Χρυσοστόμου πού είναι;»
     «Και οι δύο σε μια καφετέρια εδώ κοντά. Τους ξαπόστειλα από τηλεφώνου από ώρα. Σίγουρα ο Κακογιάννης δεν ήταν ο μόνος που είχε στο τσεπάκι ο…»
     «Καλά έκανες. Πάρε τους τηλέφωνο όμως να έρθουν αμέσως ώστε να δούμε τι θα κάνουμε. Ίσως χρειαστεί να μείνουμε όλη νύχτα εδώ».
     «Δε θα χρειαστεί,» του απαντάει με σιγουριά εκείνη. Ανοίγει το κινητό και καλεί το νέο αγαπημένο της χάκερ. «Ελάτε αμέσως», λέει και το κλείνει.
     Κάθονται για λίγο σιωπηλοί στο γραφείο του. Η υπερένταση της μέρας μοιάζει να τους έχει καταβάλει, αλλά η κούραση ποτέ δε θα τους στέκονταν εμπόδιο. Εκείνος ξαπλωμένος σχεδόν στην καρέκλα του, έχει τα πόδια πάνω στο γραφείο και με κλειστά τα μάτια μοιάζει κάτι να σκέφτεται. Αυτή μελετάει φωτογραφίες και φακέλους, αν και το βλέμμα της πού και πού παραστρατίζει, τα μάτια βαραίνουν. Σε λίγο ακούνε ένα χτύπημα στην πόρτα, που σχεδόν ταυτόχρονα ανοίγει. Οι δύο νέοι μπαίνουν μέσα. Τους κάνει νόημα με το κεφάλι να καθίσουν. Τους παρατηρεί. Κάτι θα έχουν ανακαλύψει πάλι. Δείχνουν κουρασμένοι, αλλά σε καλή διάθεση.
     «Ελεύθερα», τους παροτρύνει να μιλήσουν.
     «Ο Κακογιάννης ήταν φορτωμένος λεφτά, αν και δε φαινόταν και πολύ στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Έκανε πάντα καταθέσεις ποσών που δε θα κινούσαν υποψίες, αλλά τα έκανε σε διαφορετικές τράπεζες, ενώ είχε και τρεις διαφορετικές ασφάλειες: ζωής, υγείας και συνταξιοδοτική. Ένας από τους λογαριασμούς του ωστόσο εμφανίζει ανωμαλίες. Κάθε τόσο μεγάλες καταθέσεις και εξίσου μεγάλες ή λίγο πιο μικρές αποσύρσεις. Σα να…»
     «Έκανε ξέπλυμα χρήματος. Η τράπεζα;»
     «Ξένη. Βρήκα ανάμεσα στα χαρτιά του τα στοιχεία και τα έστειλα στον Ιακώβου, που ανέλαβε τα υπόλοιπα», απάντησε αντ’ αυτού η Ντίνα.
     «Τι άλλο;»
     «Περιμένω να μου φέρουν τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή για να ρίξω μια καλή ματιά στο ποιόν του», ξαναπήρε το λόγο ο νεοσύλλεκτος, «αλλά αν επιτρέπετε θα μπορούσα…»
     «Κάνε ό,τι πρέπει, φτάνει να μη μου πεις τι. Δεν έχουμε την πολυτέλεια ν’ ακολουθούμε τους τύπους. Τα εντάλματα έτσι κι αλλιώς θα τα βγάλουμε. Τι πειράζει αν γνωρίζουμε από πριν τι θ’ ανακαλύψουμε; Υποθέτω ότι χτένισες ήδη το φάκελο του Κακογιάννη. Υπάρχουν κάποιες αναντιστοιχίες με την προσωπική του ζωή – πέρα από τα οικονομικά εννοώ;»
     «Βρήκα κάτι περίεργο. Εδώ και δύο χρόνια συνήθιζε να αρρωσταίνει μια συγκεκριμένη μέρα στις αρχές κάθε μήνα. Και κάθε τόσο άλλαζε βάρδιες στα ξαφνικά. Τώρα δεν ξέρω τι σύστημα ακολουθείτε εδώ…»
     «Θα το ψάξω. Και μόλις ξεμπερδέψουμε μ’ αυτή την υπόθεση θα ζητήσω από τον αρχηγό να εγκρίνει τις αναβαθμίσεις στα ηλεκτρονικά συστήματα που ζητάς. Μόλις βρεις καιρό ετοίμασέ μου ένα σχέδιο. Χρυσοστόμου…»
     «Ακολούθησα την πομπή προς το σπίτι, όπως μου ζητήσατε, αλλά δεν πλησίασα πολύ για να μη γίνω αντιληπτή. Δεν είδα κάτι το ασυνήθιστο. Μετά ήρθα εδώ και ετοίμασα ένα πίνακα με τα στοιχεία που προέκυψαν για τη δολοφονία του Κακογιάννη. Κι από εκείνη την ώρα, καθόμασταν με τον Ιακώβου και παρακολουθούσαμε τα στιγμιότυπα από τη σημερινή κηδεία. Παρεμπιπτόντως, κάποιος διέρρευσε στον τύπο το όνομα Στιλέτο. Το άκουσα στο δελτίο ειδήσεων των έξι. Πάντως δεν είναι κάποιος από μας…»
     «Καλά. Δε με ανησυχεί αυτό. Ίσως είδε κάποιος το όνομα περνώντας έξω από το γραφείο και είπε να κάνει το κομμάτι του. Τι άλλο είπαν;»
     «Τίποτα το ιδιαίτερο. Απλά άρχισαν να παίζουν το σύνηθες τρομολαγνικό τους παιχνίδι. Προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο, δίχως παράθεση στοιχείων και διενέργεια γκάλοπ των πέντε το πολύ συμμετεχόντων στο δρόμο. Το κακό είναι…»
     «Άσε τους να κάνουν τη δουλειά τους. Έτσι κι αλλιώς υπάλληλοι είναι -κάνουν ό,τι τους πουν τα αφεντικά- και όχι δημοσιογράφοι. Απ’ τους τελευταίους όλο και κάτι θα μπορούσαμε να μάθουμε. Τώρα που το σκέφτομαι…» Αφήνει την πρόταση στη μέση. Το βλέμμα του φωτίζεται για μια στιγμή. Σκοτεινιάζει και πάλι. «Απ’ τα βίντεο βγήκε κάτι;»
     «Δεν είχαμε και πολλή χρόνο στη διάθεσή μας για να τα μελετήσουμε, αλλά είμαι σίγουρη ότι λίγο πολύ κινηματογράφησα τα πρόσωπα όλων όσων πήγαν στην κηδεία. Θα ήθελα να δω και τα βίντεο από τη δολοφονία του Παναγίδη. Ίσως ο ένοχος να κρύβεται ανάμεσα στο πλήθος και να μην είναι αυτός που νομίζουμε…»
     «Κι εγώ αυτό υποψιάζομαι. Για το σημερινό φονικό έχουν άλλοθι και ο Πιγκουΐνος και ο Γρηγόρης, αφού βρίσκονταν από σήμερα το πρωί στην Πάφο. Τους μίλησε κάποιος αστυνομικός εκεί. Έχουν πολλούς μάρτυρες που μπορούν να επιβεβαιώσουν τις κινήσεις τους. Εξάλλου, δεν είναι απ’ αυτούς που σκοτώνουν κάποιον και μετά φεύγουν αφήνοντας πίσω τους ένα χαρτοφύλακα με διακόσιες χιλιάδες ευρώ…»
     «Εκτός κι αν θέλουν βέβαια να διασκεδάσουν τις υποψίες μας…»
     «Τους ξέρω, Ντίνα. Αυτοί για το χρήμα θα έκαναν τα πάντα».
     «Τότε τι μας μένει;»
     «Όχι και πολλά. Αλλά όσο το σκέφτομαι τόσο πιο πολύ θεωρώ το ενδεχόμενο να μην κρύβεται κάποιος επαγγελματίας πίσω από αυτές τις δολοφονίες πιο πιθανόν. Εκδίκηση μού μυρίζουν. Κι αν είναι όντως έτσι το ερώτημα είναι: ποιος; Ποιος είχε λόγο να τους εκδικηθεί και γιατί; Τι μας διαφεύγει; Κανείς τους δεν ήταν άγιος, αλλά τι άλλο τους ενώνει; Έχουμε ένα ύποπτο με διασυνδέσεις με δύο απ’ αυτούς αλλά ακλόνητα άλλοθι. Έχουμε λεφτά και υποψίες για ξέπλυμα χρήματος. Έχουμε άτομα που θα επωφελούνταν, τουλάχιστον απ’ τον θάνατο του ενός… Α, ναι, η περιουσία του Κακογιάννη σε ποιον θα πήγαινε;»
     «Στη μητέρα του», απαντάει ο Ιακώβου. «Η οποία, αν με ρωτάτε, έχει ήδη αρκετά. Τα τελευταία χρόνια, με κάποιο τρόπο κατάφερε να πλουτίσει πολύ…»
     «Ναι, καλά. Τα αγόραζε ο γιος και τα έγραφε στη μάνα. Και πολύ πιθανόν με μετρητά ώστε να μην αφήνει ίχνη πίσω του. Και πού είναι αυτή η μάνα;»
     «Στο Δάλι. Μένει μόνη εκεί. Με μια γυναίκα από το Βιετνάμ που τη φροντίζει. Παλιά ζούσε σε κάτι βοηθητικά στο κέντρο του χωριού, αλλά πριν από πέντε χρόνια μετακόμισε σε ένα καινούριο διώροφο σπίτι, περιφραγμένο και μ’ ένα τεράστιο κήπο. Το εντόπισα από το δορυφόρο, αλλά…»
     «Καλό θα ήταν να πάτε να ρίξετε μια ματιά εκεί. Ντίνα, πήγαινε μαζί του, δεν είναι πολύ αργά ακόμη. Δεν μπορούμε να βγάλουμε ένταλμα τώρα, αλλά αν της ζητήσετε ευγενικά να σας δώσει την άδεια να ψάξετε το σπίτι, ώστε να μπορέσετε ν’ ανακαλύψετε το δολοφόνο του παιδιού της πολύ πιθανόν να μην σας την αρνηθεί. Α, ναι, πηγαίνετε μ’ ένα περιπολικό, αφού μάλλον θα χρειαστώ το λιμουζίνα μου…»
     «Θα μπορούσαμε να πάμε με το αυτοκίνητό μου», πρότεινε δειλά σχεδόν ο Ιακώβου.
     «Μα οδηγείς; Νόμιζα ότι τα φρικιά δεν έχουν αυτοκίνητα – απλά πατάνε ένα κουμπί και φτάνουν στον προορισμό τους…»
     «Αναγκαίο κακό», είπε εκείνος και χαμογέλασε.
     «Άντε, στο καλό. Α, Ντίνα, μια και δε θα οδηγείς δεν παίρνεις τηλέφωνο τη Γεωργία για να της πεις ότι δε θα πάω καθόλου απόψε στο σπίτι. Μάλλον θα πάω, αλλά πολύ αργά και την ξέρεις…»
     «Την ξέρω. Λέγαμε να βγούμε απόψε με την Μαργαρίτα, αλλά όπως τα βλέπω τα πράγματα…»
     «Ίσως και να προλαβαίνετε. Αν αντέχεις φυσικά…»
     «Για κοίτα ποιος μιλάει;»
     Έφυγαν, κλείνοντας πίσω τους την πόρτα.
     «Μπορείς να δεις εδώ όλα τα βίντεο. Τα έχεις στον υπολογιστή; Χρειάζεσαι κάποια βοήθεια;»
     «Ναι, τα έχω όλα εδώ. Και όχι, δε χρειάζομαι βοήθεια, προτιμώ να δουλεύω μόνη, αφού συγκεντρώνομαι καλύτερα έτσι. Ο Ιακώβου…»
     «Ο Ιακώβου τι, Χρυσοστόμου;»
     «Χαραμίζεται εδώ μέσα. Με τις ικανότητες που έχει…»
     «Γιατί τον προσέλαβα νομίζεις; Για την ομορφιά του; Όταν κάποιος που μπορεί να βγάλει ένα σκασμό λεφτά αποφασίζει ότι προτιμά να δουλέψει στην αστυνομία από το να γίνει πλούσιος, θα είσαι βλάκας να μην τον πάρεις. Μην του το πεις όμως, γιατί θα πάρουν τα μυαλά του αέρα. Δείξε μου τώρα τον πίνακα με τα στοιχεία της σημερινής υπόθεσης και τους άλλους δύο. Θέλω να τους δω μαζί. Μα, αλήθεια, πού είναι οι πίνακες;» Μόλις τώρα πρόσεξε ότι έλειπαν απ’ το γραφείο του.
     Η κοπέλα σηκώθηκε, πήγε σε μια γωνιά και επέστρεψε με τρεις μικρούς πίνακες ή μάλλον χαρτόνια. Το τελευταίο αφορούσε το σημερινό έγκλημα.
     «Τι απέγιναν οι άλλοι;»
     «Έκρινα ότι δε χρειάζονταν και η κυρία Αυγουστή συμφώνησε μαζί μου. Αποφασίσαμε να δουλέψουμε αφαιρετικά, αφού η τελευταία δολοφονία ανέτρεψε τα πάντα, αλλά μας έδωσε και καινούρια στοιχεία. Κρατήσαμε στους πίνακες τα βασικά και τα υπόλοιπα τα έχουμε ταξινομήσει σε ξεχωριστούς φακέλους στα λαπτόπ μας. Όσο λιγότερο χαρτί τόσο το καλύτερο…»
     «Και τόσο πιο λίγες οι πιθανότητες να δουν τα στοιχεία αδιάκριτα μάτια».
     «Και αυτό. Ο Ιακώβου δημιούργησε κωδικούς ασφαλείας για όλους τους υπολογιστές, εκτός από το δικό σας…»
     «Επειδή τον χρησιμοποιώ μόνο για να παίζω χαρτιά όταν βαριέμαι. Όλες τις αναφορές η Ντίνα τις γράφει. Άντε, συγκεντρώσου εσύ στη δουλειά σου και θα κάνω κι εγώ τη δική μου. Α, ναι, έφαγες;»
     «Δεν πρόλαβα…»
     «Μιξ ή μόνο σουβλάκια;»
     «Είμαι χορτοφάγος».
     «Πίτα χαλούμι;»
     «Ευχαριστώ».
     Παίρνει τηλέφωνο τον Βαγγέλη και κάνει την παραγγελία και μετά βυθίζεται στις σκέψεις του. Ρίχνει πού και πού ματιές στους πίνακες μπροστά του, αλλά δε μοιάζει να τους βλέπει. Ανατρέχει στο μυαλό του τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Προσπαθεί να πλάσει ένα ένα μέσα του τα πλάνα από τη ταινία των εγκλημάτων. Και όλο και πιο σίγουρος νιώθει ότι κάτι, ίσως και πολύ μικρό, του διαφεύγει – κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει τον καταλύτη στην επίλυση αυτής της υπόθεσης. Νιώθει το κορμί του βαρύ. Αν ήταν εκεί η Ντίνα και όχι η Χρυσοστόμου θα σηκωνόταν και θα άρχιζε τις ασκήσεις του για να χαλαρώσει. Σκέφτεται τα λεφτά που βρήκαν στο σπίτι του Κακογιάννη. Τη διαδικασία της μεταφοράς. Την ενημέρωση του αρχηγού. Την έκφραση στο πρόσωπό του όταν του είπε ότι είχαν μάλλον στα χέρια τους το πτώμα ενός ακόμη βρώμικου μπάτσου. Ο καημένος ο Σωτηρίου. Χτυπάει το τηλέφωνό του. Ψάχνει να το βρει κάτω από τα χαρτιά. Άκρη δεξιά, του λέει η κοπέλα. Το βρίσκει. Ο Χριστάκης.
     «Έλα βρε», απαντά κουρασμένα.
     «Χάλια, ε;»
     «Θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα…»
     «Σίγουρα. Το ξέρω ότι αυτό που θα σου πω θα σου φανεί παράξενο, αλλά δεν πιστεύω ότι οι δολοφονίες προήλθαν από το σινάφι μας…»
     «Βάζεις τον εαυτό σου στο ίδιο τσουβάλι με τους άλλους;»
     «Ξέρεις τι εννοώ. Όλοι είναι ανήσυχοι, αφού κανείς εκτός από το φίλο μας δε φαίνεται να ξέρει κάτι. Πάντα κάτι μαθαίνουμε, αργά ή γρήγορα, αλλά αυτή τη φορά κανείς δεν ξέρει τίποτα. Τόση σιωπή…»
     «Δε δικαιολογείται, το ξέρω. Ο Πιγκουΐνος είχε πάρε δώσε με δύο απ’ αυτούς…»
     «Με πολλούς είχε και έχει πάρε δώσε, αλλά…»
     «Κι εγώ αυτό σκέφτομαι».
     «Εκδίκηση, ε; Θα έχω τα μάτια μου ανοιχτά, αφού μ’ αυτά κι αυτά, θ’ αρχίσουν και οι άλλοι να μας κάνουν τη ζωή δύσκολη, για να δικαιολογήσουν τους μισθούς τους…»
     Οι άλλοι. Ξέρει ποιους εννοεί. Κάποιους εξαιρετικούς συνάδελφούς του στο σώμα που υποτίθεται δουλεύουν για την πρόληψη του εγκλήματος. Υποτίθεται.
     «Να είσαι σίγουρος γι’ αυτό. Πρέπει να κλείσω…»
     Έκλεισε. Το χτύπημα στην πόρτα τον ξάφνιασε. Ήταν ο ινδός υπάλληλος του Βαγγέλη με την παραγγελία. Τον πλήρωσε και του έδωσε κι ένα μικρό φιλοδώρημα. Μισοξάπλωσε και πάλι στην καρέκλα του και άρχισε να τρώει. Η γυναίκα απέναντί του έτρωγε και κείνη, με μικρές μπουκιές και τον παρατηρούσε. Τι παράξενος άνθρωπος! Αλλιώς τον περίμενε. Πίστευε ότι, στην αρχή τουλάχιστον θα προσπαθούσε να την τρομοκρατήσει, αλλά αυτός της συμπεριφέρεται σαν ένας καλός πατερούλης. Είχε ακούσει πολλά γι’ αυτόν προτού πάει στη συνέντευξη. Ήταν σίγουρη ότι θα συναντούσε κάποιο φωνακλά μισάνθρωπο, αλλά μετά από μιάμιση μέρα δουλειάς μαζί του κατάλαβε ότι αυτό που προκαλούσε στους άλλους δεν ήταν φόβος, αλλά απλά σεβασμός. Δε σήκωνε μύγα στο σπαθί του, όμως ήταν ανοικτός σε κάθε ιδέα. Δεν ήξερε πολλά από υπολογιστές, αλλά πίστευε στις δυνατότητές τους. Θα μπορούσε να διαλέξει τους πιο έμπειρους συνάδελφούς του γι’ αυτές τις υποθέσεις, αλλά επέλεξε αυτούς. Εμπιστευόταν περισσότερο το ένστικτό του από όλα τα στοιχεία μαζί. Να, τον ψυχανάλυσε. Χαμογέλασε και λίγο έλειψε να πνιγεί, ξεροκαταπίνοντας μια φέτα αγγούρι. Χαμογέλασε κι εκείνος. Σα να διάβασε τις σκέψεις της, προτού επιστρέψει και πάλι στις δικές του.

Συνεχίζεται

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ