Στον Σάλμαν Ρούσντι το Best of the Booker

Ο Salman Rushdie είναι από χθες (10 Ιουλίου) ο νικητής του βραβείου Best of the Booker. Το βιβλίο του με τίτλο ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟΥ κέρδισε το 1981 το βραβείο Booker, ενώ το 1993 επιλέχθηκε ανάμεσα στο σύνολο των βιβλίων που είχαν τιμηθεί έως τότε με το βραβείο Booker και κατέκτησε τον τίτλο Booker of Bookers και σήμερα ανακηρύχθηκε ως το Best of the Booker.
Η μικρή λίστα για το βραβείο Best of the Booker δημιουργήθηκε από μια ομάδα κριτών αποτελούμενη από τους: Victoria Glendinning (βιογράφο & μυθιστοριογράφο), Mariella Frostrup (συγγραφέα & παρουσιάστρια) και John Mullan (Καθηγητή Αγγλικών στο University College του Λονδίνου). Στη συνέχεια το λόγο και την τελική απόφαση πήρε το κοινό μέσω ψηφοφορίας.
Οι κάλπες έκλεισαν το μεσημέρι της 8ης Ιουλίου και 7.800 άτομα είχαν ψηφίσει τόσο μέσω διαδικτύου όσο και μέσω κινητών τηλεφώνων με αποστολή sms.
Η Victoria Glendinning –πρόεδρος της επιτροπής, είπε: «Οι αναγνώστες μίλησαν και μάλιστα κατά χιλιάδες. Πιστεύουμε ότι έκαναν τη σωστή επιλογή.»
Ο Salman Rushdie, ο οποίος είναι σε περιοδεία στην Αμερική, με σκοπό την προώθηση του νέου του βιβλίου με τίτλο THE ENCHANTRESS OF FLORENCE, που θα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα τον Μάρτιο του 2009 από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, δεν μπόρεσε να παραβρεθεί στην απονομή και έστειλε ένα μαγνητοσκοπημένο ευχαριστήριο μήνυμα. Το βραβείο παρέλαβαν οι γιοι του, Zafar και Milan, που παρακολούθησαν την τελετή απονομής.
Ο Salman Rushdie δήλωσε: «Υπέροχα νέα! Είμαι ιδιαίτερα κολακευμένος και θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους εκείνους τους αναγνώστες σε όλο τον κόσμο που ψήφισαν ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ.»

Παρουσίαση του συγγραφέα:

Ο ΣΑΛΜΑΝ ΡΟΥΣΝΤΙ γεννήθηκε στη Βομβάη το 1947, μετανάστευσε στην Αγγλία το 1961 και σήμερα ζει στην Αμερική. Τα βιβλία του έχουν τιμηθεί με σημαντικότατα βραβεία, όπως το Booker των Booker, που του απονεμήθηκε για το μυθιστόρημα ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ, ενώ ο ίδιος το 2007, χρίστηκε ιππότης από τη βασίλισσα της Αγγλίας για την προσφορά του στη λογοτεχνία. Τα έργα του Ρούσντι πάντα ξεσηκώνουν θύελλα κριτικών και συζητιούνται από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν: Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ ΤΟΥ ΜΑΥΡΙΤΑΝΟΥ, που βραβεύτηκε το 1996 με το Ευρωπαϊκό Αριστείον Λογοτεχνίας, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ, που αποτέλεσε το εκδοτικό γεγονός του 1999, ΑΝΑΤΟΛΗ-ΔΥΣΗ, Ο ΧΑΡΟΥΝ ΚΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ, ΤΑ ΠΑΔΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ, ΣΑΤΑΝΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ, που έχει τιμηθεί με τα Βραβεία Whitbread και Premio Pedrocchi, ΠΑΡΑΦΟΡΑ, ΣΑΛΙΜΑΡ Ο ΚΛΟΟΥΝ, που ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Booker 2005, καθώς και το ΟΝΕΙΔΟΣ, που τιμήθηκε με το γαλλικό βραβείο Meilleur Livre Étranger . ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ είναι το πρώτο του μυθιστόρημα.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ 15 Αυγούστου 1947, μεσάνυχτα. Η Ινδία αποκτά την ανεξαρτησία της έπειτα από αιώνες αγγλικής κυριαρχίας. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, γεννιούνται δύο παιδιά, ο Σίβα κι ο Σαλίμ, προικισμένα με υπερφυσικά χαρίσματα, όπως εξάλλου όλα τα άλλα παιδιά που γεννήθηκαν στην Ινδία εκείνη την ώρα. Τα παιδιά μεγαλώνουν μαζί με την Ινδία. Η ζωή τους αποδεικνύεται άρρηκτα δεμένη με το έθνος τους, την πλούσια ιστορία και τον πολιτισμό του. Και ο Σαλίμ καταγράφει τα, συχνά, ξεκαρδιστικά επεισόδια που χρωμάτισαν την πορεία της οικογένειάς του και δίνει άθελά του μια ευρύτερη εικόνα της νεαρής Ινδίας σχοινοβατώντας ανάμεσα στη φάρσα και την τραγωδία. Πρωθυπουργοί, πραξικοπηματίες, μάγοι, γητευτές φιδιών, καλλιτέχνες και γραφειοκράτες παρελαύνουν μέσα από ένα έργο μαγικού ρεαλισμού στο οποίο τα πάντα, απροσδόκητα και απίστευτα, ξαφνιάζουν τον αναγνώστη κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του.

Το Νόμπελ, ο Ροθ κι ο φλύαρος Ρούσντι

Θα ανακοινωθεί αύριο το μεσημέρι το όνομα του συγγραφέα/ ποιητή, που θα τιμηθεί με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Απ’ ό,τι διαβάζω ανάμεσα στα φαβορί βρίσκεται και ο Φίλιπ Ροθ, ένας από τους καλύτερους αμερικανούς συγγραφείς.
Τον Ροθ τον πρωτογνώρισα μέσα από ένα σχετικά πρόσφατο βιβλίο του, το Human Stain, αν και πριν απ’ αυτό είχα προλάβει να διαβάσω και μια νουβέλα, που ουσιαστικά «δολοφονήθηκε» στην ελληνική μετάφραση. Η μετάφραση αυτή λίγο έλειψε να σταθεί... μοιραία στη σχέση μου με το συγγραφέα, αφού μετά που τη διάβασα σκεφτόμουνα ότι αυτός δεν «ήταν παρά ένας πολυδιαφημισμένος αμερικανός» και τίποτ’ άλλο.
Κάποιες ευτυχείς συγκυρίες, ωστόσο, έφεραν στα χέρια μου το Ανθρώπινο Στίγμα στα αγγλικά, κι από τότε ερωτεύτηκα τον κόσμο του Ροθ, που δεν είναι και τόσο ανάλαφρος.
Οι εμμονές του είναι λίγο πολύ γνωστές και δεν είμαι εγώ προσωπικά ο αρμόδιος για να τις αναλύσω. Απλά θέλω να πω, έχοντας πια διαβάσει καμιά δεκαριά βιβλία του, πως απολαμβάνω όσο οτιδήποτε άλλο το ισοπεδωτικό του χιούμορ, αλλά και την πυκνή σκιαγράφηση των χαρακτήρων του, που με όλα τα πάθη και τα λάθη τους είναι στην πλειοψηφία τους συμπαθείς και ανθρώπινοι.
Αυτά για το Ροθ.
Ετούτες τις μέρες διαβάζω το Shalimar the Clown του διάσημου κύριου Σαλμάν Ρούσντι και... τρώω τα νύχια μου. Όχι από την αγωνία, αλλά από την ακινησία. Νομίζω ότι ο εν λόγω συγγραφέας, όσο καλός κι αν είναι, στο συγκεκριμένο βιβλίο, κτυπά τα ρέστα του στη φλυαρία. Ό,τι μπορεί να πει με εκατό λέξεις το λέει με χίλιες, και... όποιον πάρει ο χάρος. Είναι άλλο να διαβάζεις έναν Ντοστογιέφσκι που μπορεί σε μια σκηνή να μιλά για ένα βάζο, που θα σπάσει πολύ μετά, και άλλο να διαβάζεις ένα Ρούσντι, που γράφει για μια δολοφονία, την οποία στο τέλος-τέλος φτάνεις να ξεχάσεις μέσα σ’ ένα λαβύρινθο φλυαρίας. Προφανώς τα γραπτά του τελευταίου δεν τα αγγίζει κανένας επιμελητής.
Τώρα, γιατί το αποθεώνουν οι κριτικοί; Ίσως να μάθω όταν φτάσω, αν τα καταφέρω, στο τέλος του βιβλίου.