Ο δράκος του φθινοπώρου

 

Σ' ένα μεταποκαλυπτικό κόσμο μεγαλώνουν τρία παιδιά που δεν γνώρισαν τίποτ' άλλο στη ζωή πέρα απ' την πραγματικότητα που τους περιτριγυρίζει. Το παρελθόν, ο όμορφος κόσμος που άφησαν πίσω οι παλιοί, εξακολουθεί να επιβιώνει μόνο μέσα από τις ιστορίες των ηλικιωμένων ανθρώπων στον παραθαλάσσιο οικισμό τους και στις εικόνες στα βιβλία.

«Τα παιδιά ακούνε τις ιστορίες των παλιών και λίγο λυπούνται και λίγο ζηλεύουν, αφού τώρα πια όλα είναι μονότονα. Τα χρώματα είναι λιγοστά: το καφέ της άμμου, το γκρίζο της θάλασσας, που κοχλάζει ασταμάτητα κάτω από τον καυτό ήλιο, και το λευκό του ουρανού, που στο παρελθόν ήταν γαλάζιο...»

Οι τρεις τους, ο Μόνγκο, η Νούι και ο Γιάννης είναι αχώριστοι. Και αν και είναι ακόμη παιδιά είναι αποφασισμένα να κάνουν τα πάντα για να κάνουν τη δική τους ζωή όσο και των γύρω τους καλύτερη. Πώς να το κάνουν όμως αυτό; Δεν έχουν ιδέα. Μέχρι που μια μέρα το κορίτσι της παρέας έρχεται και τους λέει ότι είχε μόλις δει κάτι ασυνήθιστο, κάτι πράσινο. Χρειάζεται τη βοήθειά τους για να ανακαλύψει τι ακριβώς ήταν αυτό.

 

Κι έτσι η μικρή τους περιπέτεια αρχίζει. Μια περιπέτεια που στο τέλος της ελπίζουν ότι θα μπορέσει να τους χαρίσει αυτό που όλοι επιζητούν: ένα καλύτερο αύριο.

 

Αυτή είναι μια ιστορία για την πραγματική φιλία, για το θάρρος και για την καλοσύνη που θα συγκινήσει μικρούς και μεγάλους. Αλλά είναι και μια προειδοποίηση για το τι θα συμβεί αν δεν αλλάξουμε τους τρόπους μας και συνεχίσουμε να πληγώνουμε τη γη.

 

Ο δράκος του φθινοπώρου κόβει βόλτες σε όλα τα ενημερωμένα, ηλεκτρονικά και μη, βιβλιοπωλεία στην Ελλάδα και την Κύπρο. 

  

Η ιστορία μιας ιστορίας

Μερικές φορές κάποιες ιστορίες στοιχειώνουν το μυαλό σου - αράζουν εκεί και δε λένε να το εγκαταλείψουν με τίποτα. Μια απ' αυτές τις ιστορίες είναι για μένα "Ο γύρος του κόσμου σε μια μάνα" που μόλις είδε το έντυπο φως της μέρας στη Λευκωσία.

Η ιστοριούλα αυτή πήρε για πρώτη φορά ζωή σαν μια μικρή παραβολή στο μυθιστόρημά μου "Οι γυναίκες της συγνώμης", βιβλίο που εκδόθηκε στην Αθήνα πριν από οκτώ χρόνια. Αλλά πάντα πίστευα ότι της άξιζε κάτι καλύτερο, τα δικά της φτερά, και κάλλιο αργά παρά ποτέ πέρυσι κάθισα και την ξανάγραψα. Και την ξανάγραψα. Κατέληξα με δύο εκδοχές, η μία εκ των οποίων περιλαμβάνεται στον τόμο που βλέπετε.

Μια ιστορία δίχως ζωγραφιές όμως τι αξίζει; Αρκετά ίσως, αλλά και πάλι λίγα. Κι αυτό γιατί οι εικόνες πολλές φόρες λένε περισσότερα απ' τις λέξεις. Μα από ποιον θα μπορούσα να ζητήσω να δουλέψει εθελοντικά ώστε να πραγματοποιήσει ένα δικό μου όνειρο;

Η αλήθεια είναι ότι δεν δυσκολεύτηκα και πολύ να καταλήξω στην γνωστή-άγνωστη φίλη Έμμυ Πετροπούλου, που αγκάλιασε το όλο εγχείρημα με μεγάλο ενθουσιασμό. Έτσι σιγά-σιγά είδα τους ήρωές μου ν' αποκτούν πολύχρωμη ζωή και την ιστορία μου περισσή ομορφιά.

Η διαδρομή από τη συγγραφή στην εικονογράφηση, κι από κει στην έκδοση, δεν ήταν ακριβώς στρωμένη με ροδοπέταλα, αλλά με πολλή πείσμα, μετά από τις πτώσεις, και αρκετή υπομονή τη διανύσαμε. Το αποτέλεσμα το βλέπετε.

Να και η περίληψη του βιβλίου ώστε να ξέρετε περί τίνος πρόκειται:

Αυτή είναι η ιστορία μιας βασίλισσας που ήταν σοφή. Σοφή ήταν και το όνομά της. Η βασίλισσα ήταν κουρασμένη, αφού ξόδεψε χρόνια και χρόνια και χρόνια, υπηρετώντας μέρα και νύχτα το λαό της κι έτσι, ακολουθώντας τη συμβουλή κάποιου επίσης σοφού, αποφάσισε να επιλέξει τον υποψήφιο διάδοχό της. Ποιο όμως από τα τρία της παιδιά ήταν το πιο κατάλληλο για να πάρει τη θέση της: Ο Γιώργος ο γεωργός, η δυναμική Νίκη ή ο ήσυχος και λιγομίλητος Νο; Δύσκολο να διαλέξει αλλά…

Αυτή είναι μια ιστορία για τη σοφία και την αγάπη, μα πάνω απ' όλα για την ταπεινότητα.

Αν ενδιαφέρεστε ν' αγοράσετε το βιβλίο κάντε κλικ εδώ.

Νέο παιδικό βιβλίο - Μαλάικα

Ποιος είπε ότι τα όνειρα δεν μπορούν να γίνουν πραγματικότητα; Η έκδοση του παρόντος τόμου αποδεικνύει αυτό ακριβώς το πράγμα. Για την εικονογράφησή του δούλεψαν τα παιδιά του δημοτικού σχολείου Αθηένου, Β΄ κύκλος, υπό την επιτήρηση της δασκάλας Έλενας Σιούφτα, την οποία βαθιά ευχαριστώ.

Το "Μαλάικα" είναι η ιστορία ενός παιδιού από τη Ρουάντα, θύματος του εμφυλίου πολέμου της χώρας, το οποίο μεγαλώνει δίχως χέρια. Ο Μαλάικα παρά τις πολλές δυσκολίες που αντιμετωπίζει δε χάνει σχεδόν ποτέ το χαμόγελό του και κοιτά με αισιοδοξία τη ζωή. Α, λίγο έλειψε να ξεχάσω να αναφέρω ότι πρόκειται για ένα σπουδαίο καλλιτέχνη.

Το βιβλίο, που έχει ήδη παρουσιαστεί στο σχολείο, θ' αρχίσει να διατίθεται σε επίλεκτα βιβλιοπωλεία της Κύπρου από βδομάδας, ενώ γίνονται προσπάθειες για διάθεση και στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο στο χαμηλότερο δυνατό κόστος. Θα σας ενημερώσω σύντομα.

Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας Κύπρου

... κι οι απορίες ενός ηλίθιου κύπριου συγγραφέα.
Πρώτα η αναδημοσίευση της είδησης από τον Πολίτη:

Τις εκδόσεις που ξεχωρίσαν μέσα στο 2007 βράβευσαν οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.

Στο τομέα της ποίηση, το βραβείο απονεμήθηκε ομόφωνα στον Λεύκιο Ζαφειρίου για το έργο "Η Θλίψη του Απογεύματος" (εκδόσεις Μεταίχμιο). Το έργο, βρίσκεται, σύμφωνα με το σκεπτικό βράβευσης, "σε ανοιχτό διάλογο με την ελληνική και την παγκόσμια λογοτεχνία, με το χώρο και το χρόνο, με την ιστορία και τα σύγχρονα προβλήματα, συναιρώντας το τοπικό και το οικουμενικό, την πολιτισμική ιδιαιτερότητα και την οικουμενική συνείδηση", ενώ ο Ζαφειρίου, "ορμώμενος από έναν πολιτισμό που έρχεται από μεγάλα βάθη, διακρίνεται από μια συνείδηση εντοπιότητας εσωτερικευμένη, απαλλαγμένη από ιστορικισμούς, η οποία δεν έχει ανάγκη να διαλαλεί την ταυτότητά της". Το βραβείο Μυθιστορήματος μοιράστηκαν ο Μάριος Μιχαηλίδης, για το έργο "Ο Οστεοφύλαξ" (εκδόσεις Μεταίχμιο) και ο Αιμίλιος Σολωμού, για το έργο "Ένα τσεκούρι στα χέρια σου" (εκδόσεις Άνευ). "Ο Οστεοφύλαξ", που σύμφωνα με την επιτροπή αποτελεί "συμβολή στη νεοελληνική λογοτεχνία", χαρακτηρίστηκε ως έργο που αξιοποιεί "τη γλώσσα της εξουσίας, παρωδώντας και κρίνοντας ταυτόχρονα τα κέντρα λήψης αποφάσεων και τις κατεστημένες ιδεοληψίες, την κενότητα ενός κόσμου που διεκδικεί πράγματα άνευ σημασίας, την εύπλαστη ανθρώπινη ηθική". Αντίστοιχα, το έργο του Σολωμού "επιτυγχάνει την απόδοση του διχασμού του "εγώ" του σύγχρονου ανθρώπου και πραγματεύεται τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης", ενώ καταφέρνει να ξεφύγει "από τα όρια της κυπριακής λογοτεχνίας και διαλέγεται με την ευρωπαϊκή λογοτεχνική παράδοση". Στον τομέα του διηγήματος, το βραβείο απέσπασε το έργο "Βήματα στο Θολό Τοπίο" του Πανίκου Παιονίδη, μια συλλογή διηγημάτων με θέμα τη μνήμη. "Ακριβολογία, σαφήνεια και αίσθηση του περιττού διαπερνούν τη γραφή και θετικά κατευθύνουν πέρα από συναισθηματισμούς το λυρισμό του συγγραφέα". Το Βραβείο Μελέτης για τη Λογοτεχνία, την Ιστορία και τον Πολιτισμό της Κύπρου από μη Κύπριο συγγραφέα δόθηκε στο Θεοδόση Πυλαρινό για το έργο "Μεθιστορία: Μύθος και ιστορία στην ποίηση του Κυριάκου Χαραλαμπίδη" (εκδόσεις Ηρόδοτος), που "με την επιστημονική εγκυρότητά της καθίσταται χρήσιμη για το μελετητή κι έτσι συμβάλλει στην ανάδειξη της κυπριακής λογοτεχνίας στο ευρύτερο ελληνικό κοινό". Το έργο "Το Θέατρο στην Κύπρο (1960-1974)" (εκδόσεις Καστανιώτη) της Άντρης Χ. Κωνσταντίνου βραβεύτηκε στον τομέα μελέτης για τη Λογοτεχνία και τις Τέχνες ως μια "άρτια και συστηματική δουλειά, που έρχεται να καλύψει ένα μεγάλο κενό στη βιβλιογραφία, και που καταπιάνεται επιτυχώς και μέσα από το προσωπικό στίγμα, με μια περίοδο της κυπριακής θεατρικής καλλιτεχνικής δραστηριότητας η οποία δεν έχει ερευνηθεί ως τώρα τόσο συστηματικά και ολοκληρωμένα"
Στις κατηγορίες Δοκίμιο για τη Λογοτεχνία και την Αισθητική, Χρονικό - Μαρτυρία, και Νέου Λογοτέχνη, ύστερα από κατά πλειοψηφία εισήγηση της Επιτροπής, δεν δόθηκε βραβείο.

Τη Συμβουλευτική Επιτροπή Γραμμάτων αποτέλεσαν οι: Ερατοσθένης Καψωμένος (Πρόεδρος), Γιάννης Ιωάννου, Μαρία Καρσερά, Γιώργος Φράγκος, Γιώργος Μύαρης.

Παιδική / Νεανική Λογοτεχνία
Τόσο στην κατηγορία της Παιδικής Λογοτεχνίας, όσο και στην κατηγορία της Νεανικής Λογοτεχνίας, κανένα από τα έργα δεν βραβεύτηκαν ύστερα από κατά πλειοψηφία απόφαση της Συμβουλευτικής Επιτροπής, την οποία αποτέλεσαν οι: Μάνος Κοντολέων (Πρόεδρος), Μαρία Πυλιώτου, Κώστας Κατσώνης, Κίκα Πουλχερίου, Ευρυδίκη Περικλέους - Παπαδοπούλου.
Εικονογράφηση
Ομόφωνα και εξ ημισείας, το βραβείο Εικονογράφησης δόθηκε στην Ελένη Λάμπρου, για την εικονογράφηση του έργου της Μαρίνας Χριστοφίδη "Το νησί που όλοι ήθελαν", και στην Άννα Φωτιάδου, για την εικονογράφηση του έργου της Μελίσσα Έκκερς "Κροκόδειλος" (Πολιτιστικός Σύλλογος Πάνθεον). Η εικονογράφηση της Ελένης Λάμπρου "συμπληρώνει και επαυξάνει το κείμενο χωρίς να κουράζει" ενώ ξεχώρισε για την "υπεύθυνη έρευνα από πλευράς εικονογράφου και το αισθητικό αποτέλεσμα". Παράλληλα, η "αξιόλογη και τολμηρή εικονογράφηση" της Άννα Φωτιάδου κάνει "μια μοντέρνα και πρωτοποριακή εικονογραφική πρόταση".

Τη Συμβουλευτική Επιτροπή Κρατικών Βραβείων Εικονογράφησης αποτέλεσαν οι: Μάνος Κοντολέων (Πρόεδρος), Τερέζα Λαμπριανού, Γιώργος Κούμουρος, Παναγιώτα Σιακαλλή, Ρέα Αφαντίτου.

INFO
Η Τελετή Απονομής των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας και των Κρατικών Βραβείων Παιδικής / Νεανικής Λογοτεχνίας και Εικονογράφησης θα πραγματοποιηθεί στις 17 Φεβρουαρίου στις 19:30 στο Κινηματοθέατρο Παλλάς. Τα βραβεία θα απονείμει ο υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού κ. Ανδρέας Δημητρίου.

Οι απορίες του ηλίθιου: α) Πού ξανακούστηκε στα χρονικά της παγκόσμιας πολιτιστικής κοινότητας να υποβάλλουν οι ίδιοι οι συγγραφείς τα έργα τους για βράβευση; β) Ποιος ο λόγος να θεσπίζεις βραβεία αν δεν πρόκειται να τα δώσεις; γ) Γιατί επιχορηγούνται οι εκδότες για να εκδίδουν κυπριακά βιβλία, αλλά ζητούν πληρωμή κι από τους συγγραφείς; δ) Πώς γίνεται εκδοτικοί οίκοι να παίρνουν επιχορήγηση, χωρίς να τηρούν τα κριτήρια που το ίδιο το υπουργείο έθεσε; (Εκτός κι αν ένα γραφείο και μια γραμματέας φτάνουν για όλα). ε) Θα δεήσει κανείς να τιμήσει τους κύπριους συγγραφείς που προσφέρουν πολλά με το έργο τους στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο, αλλά διαθέτουν την αξιοπρέπεια να μη ζητάνε τίποτα; ζ) Πόσο ηλίθιος πρέπει να είναι κανείς για να κάνει τέτοιες ερωτήσεις;