Σεπτέμβρης του 1918 της Έιμι Λόουελ

Αυτό το δειλινό είχε το χρώμα του νερού καθώς πέφτει στη λιακάδα˙

Τα δέντρα λαμποκοπούσαν απ' το πέσιμο των φύλλων˙

Τα πεζοδρόμια έλαμπαν σαν δρομάκια φτιαγμένα από πεσμένα φύλλα σφενταμιών,

Τα οποία τα σπίτια περιτριγύριζαν γελώντας μέσα από τετράγωνα ανοικτά παράθυρα.

Κάτω από ένα δέντρο στο πάρκο,

Δυο αγόρια ξαπλωμένα μπρούμυτα,

Μάζευαν προσεκτικά κόκκινα μούρα

Τα οποία τοποθετούσαν μέσα σ' ένα κουτί από πολτοσανίδα.

Κάποια μέρα δε θα υπάρχει πόλεμος,

Και τότε θα πάρω αυτό το απόγευμα

Και θα το στριφογυρίσω στα δάχτυλά μου,

Και θ' αποτυπώσω τη γλυκιά του γεύση στον ουρανίσκο μου,

Και θα καταγράψω την εύθραυστη ποικιλία των φύλλων του.

Σήμερα το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να το μαζέψω,

Και να το βάλω στο καλάθι με το κολατσιό μου,

Αφού δεν έχω χρόνο για τίποτ' άλλο πέρα

Από την προσπάθεια να ισορροπήσω

Επάνω σ' ένα κόσμο θρυμματισμένο.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ. 

Απουσία της Έιμι Λόουελ

Το φλιτζάνι μου είναι άδειο απόψε,

κρύες και στεγνές είν' οι πλευρές του,

παγωμένες απ' τον αέρα που έρχεται απ' τ' ανοικτό παράθυρο.

Άδειο και κενό, λευκό γυαλίζει στο σεληνόφως.

Το δωμάτιο πλημμυρίζει με το παράξενο άρωμα

των ανθών της γλυσίνας.

Ταλαντεύονται κάτω απ' του φεγγαριού τη λάμψη

κι ανάλαφρα κτυπούν στον τοίχο.

Αλλά το φλιτζάνι της καρδιάς μου είν' ακίνητο,

και κρύο, και άδειο.

Όταν έρχεσαι, κόκκινο ξεχειλίζει

και τρεμουλιάζει μ' αίμα,

αίμα της καρδιάς που εσύ θα πιεις˙

για να γεμίσεις το στόμα σου μ' αγάπη

και τη γλυκόπικρη γεύση μιας ψυχής.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.