Κέιτ Τέμπεστ - Το πρωί μετά από την πρεμιέρα

Ώστε αυτό ήταν όλο. Και τώρα τέλειωσε,

και τώρα ο καλλιτέχνης μπορεί να συνεχίσει το δρόμο του.

Πίσω του, ό,τι έχει επιτύχει

τον ακολουθεί σκυφτό. Σκυθρωπό, λυπημένο.

Τις περισσότερες μέρες δεν αντέχει τη δουλειά,

σα να τον φτύνει από κάθε μεριά.

Τις περισσότερες νύχτες, τον καθιστά μισότρελο

και μεταμορφώνει τη σάρκα του σε κρέας.

Μια νύχτα πρεμιέρας. Μια δημόσια έκθεση,

ένα γοητευτικό χαμόγελο. Ένα ολοκληρωμένο ποίημα.

Σα να αποθέτει άρωμα στο δέρμα

όλου εκείνου του χάους που ζει μέσα του.

Οι ιδέες είναι τόσο τέλεια πράγματα.

Αλλά σύντομα, σαν αποκτούν ζωή

γίνονται έρποντα, ογκώδη, πομπώδη πράγματα

τόσο δύσκολα να διαχειριστούν.

Αυτό είναι όμως που τον κάνει να προσπαθεί˙

θα κοιτάζει μέχρι να μισοτυφλωθεί.

Είναι η αναζήτηση που τον καθορίζει,

όχι το πράγμα που προσπαθεί να βρει.

Αναζητεί ένα μυστικό στο

φως, τη βροχή, την τροχαία κίνηση.

Ένα πράγμα που τον κάνει λιγότερο μόνο.

Μια ξαφνική, κτηνώδη μαγεία˙

έναν άγγελο στο φαστφουτάδικο

που πλημμυρίζει τις φλέβες του με ήλιο.

Τις προτάσεις που λένε οι άγνωστοι.

Ένα παιδί που διασκεδάζει.

Το φως της μέρας σ' έναν άντρα που λαγοκοιμάται.

Μια υγρή κηλίδα στο ταβάνι.

Κάτι που μπορεί να του σφίξει τα χέρια

και να γεμίσει την ψυχή του με συναίσθημα.

Κι αξίζει όλη αυτή την αγωνία

η επιθυμία του να είναι κάτι παραπάνω

για εκείνη την άστατη έκσταση και μόνο

της γνώσης του γιατί υπάρχει.

Για τη φλεγόμενη γροθιά, απ' τον παράδεισο,

την αιώνια της στιγμής.

Όταν κάτι είναι καλό είναι πολύ καλό,

όλ' τ' άλλα είναι απλά εξιλέωση.

Σε δική μου, πρώτη, μετάφραση.

Η εικόνα είναι κλεμμένη από εδώ.

 

Κέιτ Τέμπεστ - Στην οδό Κλάπτον την αυγή

Η λίμνη ήταν γαλήνια

ο ουρανός ήταν νιος

η φωνή σου ήταν απαλή και τα ψέματά σου αληθινά.

Ήσουν εγώ κι ήμουν εσύ

και έχανα το φως μου με σένα.

Μου είπες ότι σου θύμιζα

την Αφροδίτη ήταν σου χαμογελούσα,

ή αγγέλους που πετούν μέσα

απ' τους πίνακες στα πιο ήσυχα δωμάτια

των γκαλερί. Κορίτσια της Αναγέννησης,

όλα με απαλές καμπύλες και κυματιστές μπούκλες.

Καθόμασταν εκεί και το φως έλαμπε ανάμεσα

στα φύλλα και θαυμάζαμε τη θέα.

Σ' αγαπούσα.

Πέθανα για σένα

εκείνη τη νύχτα,

έκλεισα τα μάτια

κι ανάμεσα στις χαραμάδες

αναζήτησα τη σιλουέτα σου.

Παράτησα το μυαλό μου για σένα.

Κάναμε ό,τι όλα τα άτομα της γενιάς μας θα έκαναν.

Καθόσουν δίπλα μου, κι ανακάλυπτες νέους τρόπους

να κοιτάς αλλού.

Μου έδωσες ένα φιλί. Ήταν σαν ένα φλογοβόλο.

Έκαψε τη νύχτα με μια ανάσα.

Και όταν απέστρεψα το βλέμμα μου από σένα

είδα ότι είχε φτάσει η μέρα.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι κλεμμένη από εδώ.

 

Κέιτ Τέμπεστ - Ξυπνώντας μαζί σου αυτό το πρωί

Χασμουριέσαι. Παρακολουθώ το πηγούνι σου να υπακούει το στόμα σου

ανάμεσα από τις βλεφαρίδες μου μη όντας σίγουρη ότι έχω ξυπνήσει.

Μικρές πτυχές χαράζουν απαλά το πρόσωπό σου.

Η θερμότητα που πηγάζεις θα ζεστάνει αυτό το σπίτι.

Σε παρακολουθώ καθώς επιστρέφεις από κει που ήσουν.

Είναι ζωγραφισμένο πάνω σου. Οι γυμνοί σου ώμοι λάμπουν,

αρπάζουν την αυγή και την κρατούν ακίνητη και την κάνουν να αργοπορεί.

Τα φρύδια σου προβάλλουν τα όνειρά σου σκηνή τη σκηνή.

Τρυπώνεις στα ρούχα και μετά ξεπηδάς γελώντας, και με συνθλίβεις,

 το πεινασμένο σου για φιλιά στόμα θέλει να τραφεί.

Αργά και τρυφερά, απλώνεις τον εαυτό σου κατά μήκος μου

τα χείλη σου καθοδηγούν τα δικά μου όπως τα βελόνια τις κλωστές.

Μερικές φορές συλλαμβάνω μια σου ματιά και νιώθω έκπληξη:

σε κοιτούσα αλλά δε σ' έβλεπα εδώ και μέρες.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

 

Σεπτέμβρης του 1918 της Έιμι Λόουελ

Αυτό το δειλινό είχε το χρώμα του νερού καθώς πέφτει στη λιακάδα˙

Τα δέντρα λαμποκοπούσαν απ' το πέσιμο των φύλλων˙

Τα πεζοδρόμια έλαμπαν σαν δρομάκια φτιαγμένα από πεσμένα φύλλα σφενταμιών,

Τα οποία τα σπίτια περιτριγύριζαν γελώντας μέσα από τετράγωνα ανοικτά παράθυρα.

Κάτω από ένα δέντρο στο πάρκο,

Δυο αγόρια ξαπλωμένα μπρούμυτα,

Μάζευαν προσεκτικά κόκκινα μούρα

Τα οποία τοποθετούσαν μέσα σ' ένα κουτί από πολτοσανίδα.

Κάποια μέρα δε θα υπάρχει πόλεμος,

Και τότε θα πάρω αυτό το απόγευμα

Και θα το στριφογυρίσω στα δάχτυλά μου,

Και θ' αποτυπώσω τη γλυκιά του γεύση στον ουρανίσκο μου,

Και θα καταγράψω την εύθραυστη ποικιλία των φύλλων του.

Σήμερα το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να το μαζέψω,

Και να το βάλω στο καλάθι με το κολατσιό μου,

Αφού δεν έχω χρόνο για τίποτ' άλλο πέρα

Από την προσπάθεια να ισορροπήσω

Επάνω σ' ένα κόσμο θρυμματισμένο.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ. 

Ένα ποίημα: Αύγουστος της Μέρι Νέιλορ

Αύγουστος, με τα νέφη του από μοσχοβολιστούς ανθούς,

Αύγουστος, με τους τεράστιους σωρούς γιγαντιαίων σύννεφων,

Αύγουστος, με τα καλαμπόκια να στέκονται σα σειρές από στρατιώτες,

Αύγουστος, με τα καρπούζια, γιομάτα και βαριά, τα αποκοιμισμένα κάτω από τον ήλιο,

Αύγουστος.

Αύγουστο, θυμάσαι το κολύμπι σου στη λίμνη;

Αύγουστο, θυμάσαι την παιδούλα Άλις όλο χάρι να τρώει μούρα απ' το φυτό;

Αύγουστο, θυμάσαι τον Ρίτσι να παίζει με την κατσίκα;

Αύγουστο, θυμάσαι τον Ντόναλντ να εξασκείται στο νέο του σαξόφωνο;

Αύγουστο.

Αύγουστος, και ο αστραποπλεγμένος του ουρανός,

Αύγουστος, και οι νιόπαντροι Πατ και Τσετ να διακοσμούν το πρώτο τους σπίτι,

Αύγουστος, και ο Μπίλι ο γενναίος, ο Μπίλι ο άφοβος, στο δίτροχό του ποδήλατο.

Αύγουστος, και μνήμες που λαμπυρίζουν και κρέμονται σα σταγόνες δροσιάς,

Αύγουστος.

Αύγουστος, ο πλούσιος σε δώρα, Αύγουστος ο πλήρης,

Αύγουστος, με τη μαμά να καίγεται απ' τη ζέστη, αλλά να χαμογελά, πάνω από μια πιατέλα με ζουμερό ψητό κοτόπουλο,

Αύγουστος, με τον μπαμπά να της φτιάχνει ένα παγωμένο λικέρ μέντας,

Αύγουστος, της ευλογημένης συγκομιδής αναμνήσεων,

Αύγουστος.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.