Κέιτ Τέμπεστ - Το πρωί μετά από την πρεμιέρα

Ώστε αυτό ήταν όλο. Και τώρα τέλειωσε,

και τώρα ο καλλιτέχνης μπορεί να συνεχίσει το δρόμο του.

Πίσω του, ό,τι έχει επιτύχει

τον ακολουθεί σκυφτό. Σκυθρωπό, λυπημένο.

Τις περισσότερες μέρες δεν αντέχει τη δουλειά,

σα να τον φτύνει από κάθε μεριά.

Τις περισσότερες νύχτες, τον καθιστά μισότρελο

και μεταμορφώνει τη σάρκα του σε κρέας.

Μια νύχτα πρεμιέρας. Μια δημόσια έκθεση,

ένα γοητευτικό χαμόγελο. Ένα ολοκληρωμένο ποίημα.

Σα να αποθέτει άρωμα στο δέρμα

όλου εκείνου του χάους που ζει μέσα του.

Οι ιδέες είναι τόσο τέλεια πράγματα.

Αλλά σύντομα, σαν αποκτούν ζωή

γίνονται έρποντα, ογκώδη, πομπώδη πράγματα

τόσο δύσκολα να διαχειριστούν.

Αυτό είναι όμως που τον κάνει να προσπαθεί˙

θα κοιτάζει μέχρι να μισοτυφλωθεί.

Είναι η αναζήτηση που τον καθορίζει,

όχι το πράγμα που προσπαθεί να βρει.

Αναζητεί ένα μυστικό στο

φως, τη βροχή, την τροχαία κίνηση.

Ένα πράγμα που τον κάνει λιγότερο μόνο.

Μια ξαφνική, κτηνώδη μαγεία˙

έναν άγγελο στο φαστφουτάδικο

που πλημμυρίζει τις φλέβες του με ήλιο.

Τις προτάσεις που λένε οι άγνωστοι.

Ένα παιδί που διασκεδάζει.

Το φως της μέρας σ' έναν άντρα που λαγοκοιμάται.

Μια υγρή κηλίδα στο ταβάνι.

Κάτι που μπορεί να του σφίξει τα χέρια

και να γεμίσει την ψυχή του με συναίσθημα.

Κι αξίζει όλη αυτή την αγωνία

η επιθυμία του να είναι κάτι παραπάνω

για εκείνη την άστατη έκσταση και μόνο

της γνώσης του γιατί υπάρχει.

Για τη φλεγόμενη γροθιά, απ' τον παράδεισο,

την αιώνια της στιγμής.

Όταν κάτι είναι καλό είναι πολύ καλό,

όλ' τ' άλλα είναι απλά εξιλέωση.

Σε δική μου, πρώτη, μετάφραση.

Η εικόνα είναι κλεμμένη από εδώ.

 

Κέιτ Τέμπεστ - Στην οδό Κλάπτον την αυγή

Η λίμνη ήταν γαλήνια

ο ουρανός ήταν νιος

η φωνή σου ήταν απαλή και τα ψέματά σου αληθινά.

Ήσουν εγώ κι ήμουν εσύ

και έχανα το φως μου με σένα.

Μου είπες ότι σου θύμιζα

την Αφροδίτη ήταν σου χαμογελούσα,

ή αγγέλους που πετούν μέσα

απ' τους πίνακες στα πιο ήσυχα δωμάτια

των γκαλερί. Κορίτσια της Αναγέννησης,

όλα με απαλές καμπύλες και κυματιστές μπούκλες.

Καθόμασταν εκεί και το φως έλαμπε ανάμεσα

στα φύλλα και θαυμάζαμε τη θέα.

Σ' αγαπούσα.

Πέθανα για σένα

εκείνη τη νύχτα,

έκλεισα τα μάτια

κι ανάμεσα στις χαραμάδες

αναζήτησα τη σιλουέτα σου.

Παράτησα το μυαλό μου για σένα.

Κάναμε ό,τι όλα τα άτομα της γενιάς μας θα έκαναν.

Καθόσουν δίπλα μου, κι ανακάλυπτες νέους τρόπους

να κοιτάς αλλού.

Μου έδωσες ένα φιλί. Ήταν σαν ένα φλογοβόλο.

Έκαψε τη νύχτα με μια ανάσα.

Και όταν απέστρεψα το βλέμμα μου από σένα

είδα ότι είχε φτάσει η μέρα.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι κλεμμένη από εδώ.

 

Κέιτ Τέμπεστ - Ξυπνώντας μαζί σου αυτό το πρωί

Χασμουριέσαι. Παρακολουθώ το πηγούνι σου να υπακούει το στόμα σου

ανάμεσα από τις βλεφαρίδες μου μη όντας σίγουρη ότι έχω ξυπνήσει.

Μικρές πτυχές χαράζουν απαλά το πρόσωπό σου.

Η θερμότητα που πηγάζεις θα ζεστάνει αυτό το σπίτι.

Σε παρακολουθώ καθώς επιστρέφεις από κει που ήσουν.

Είναι ζωγραφισμένο πάνω σου. Οι γυμνοί σου ώμοι λάμπουν,

αρπάζουν την αυγή και την κρατούν ακίνητη και την κάνουν να αργοπορεί.

Τα φρύδια σου προβάλλουν τα όνειρά σου σκηνή τη σκηνή.

Τρυπώνεις στα ρούχα και μετά ξεπηδάς γελώντας, και με συνθλίβεις,

 το πεινασμένο σου για φιλιά στόμα θέλει να τραφεί.

Αργά και τρυφερά, απλώνεις τον εαυτό σου κατά μήκος μου

τα χείλη σου καθοδηγούν τα δικά μου όπως τα βελόνια τις κλωστές.

Μερικές φορές συλλαμβάνω μια σου ματιά και νιώθω έκπληξη:

σε κοιτούσα αλλά δε σ' έβλεπα εδώ και μέρες.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

 

Κέιτ Τέμπεστ - Σχολείο

Καταφθάνουμε στο σχολείο, ευτυχισμένα παιδιά˙

ευγενικά και ξύπνια και μ' ενδιαφέρον για τα πράγματα.

Δεν ξέρουμε ακόμη τους τρόμους του κτηρίου.

Το μίσος που θα διδάξει. Την πλήξη που θα φέρει.

Σύντομα θα μάθουμε να εξαφανιζόμαστε στο πλήθος.

Θα μάθουμε ότι το απλά να περνάμε είναι αρκετό.

Θα μάθουμε να νιώθουμε το συναίσθημα της αδικίας,

και να κλείνουμε τα στόματά μας σε περίπτωση που μας πλησιάσει.

Θα μάθουμε να μην σκεφτόμαστε πότε αλλά τυφλά ν' αντιγράφουμε.

Να συμμαχούμε με τους κακούς και να τους κρατούμε κοντά μας.

Θα μάθουμε να μην είμαστε ταλαντούχοι κι έξυπνοι,

και τα πιο σημαντικά μαθήματα

για μια επιτυχημένη καριέρα:

Πώς να ακολουθείς διαταγές όταν είσαι στα όρια

της ναυτίας και νιώθεις πλήξη κι

ανασφάλεια και είσαι στη σκιά του φόβου.

Σε δική μου πρώτη μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.