Κέιτ Τέμπεστ - Στην οδό Κλάπτον την αυγή

Η λίμνη ήταν γαλήνια

ο ουρανός ήταν νιος

η φωνή σου ήταν απαλή και τα ψέματά σου αληθινά.

Ήσουν εγώ κι ήμουν εσύ

και έχανα το φως μου με σένα.

Μου είπες ότι σου θύμιζα

την Αφροδίτη ήταν σου χαμογελούσα,

ή αγγέλους που πετούν μέσα

απ' τους πίνακες στα πιο ήσυχα δωμάτια

των γκαλερί. Κορίτσια της Αναγέννησης,

όλα με απαλές καμπύλες και κυματιστές μπούκλες.

Καθόμασταν εκεί και το φως έλαμπε ανάμεσα

στα φύλλα και θαυμάζαμε τη θέα.

Σ' αγαπούσα.

Πέθανα για σένα

εκείνη τη νύχτα,

έκλεισα τα μάτια

κι ανάμεσα στις χαραμάδες

αναζήτησα τη σιλουέτα σου.

Παράτησα το μυαλό μου για σένα.

Κάναμε ό,τι όλα τα άτομα της γενιάς μας θα έκαναν.

Καθόσουν δίπλα μου, κι ανακάλυπτες νέους τρόπους

να κοιτάς αλλού.

Μου έδωσες ένα φιλί. Ήταν σαν ένα φλογοβόλο.

Έκαψε τη νύχτα με μια ανάσα.

Και όταν απέστρεψα το βλέμμα μου από σένα

είδα ότι είχε φτάσει η μέρα.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι κλεμμένη από εδώ.

 

Κέιτ Τέμπεστ - Ξυπνώντας μαζί σου αυτό το πρωί

Χασμουριέσαι. Παρακολουθώ το πηγούνι σου να υπακούει το στόμα σου

ανάμεσα από τις βλεφαρίδες μου μη όντας σίγουρη ότι έχω ξυπνήσει.

Μικρές πτυχές χαράζουν απαλά το πρόσωπό σου.

Η θερμότητα που πηγάζεις θα ζεστάνει αυτό το σπίτι.

Σε παρακολουθώ καθώς επιστρέφεις από κει που ήσουν.

Είναι ζωγραφισμένο πάνω σου. Οι γυμνοί σου ώμοι λάμπουν,

αρπάζουν την αυγή και την κρατούν ακίνητη και την κάνουν να αργοπορεί.

Τα φρύδια σου προβάλλουν τα όνειρά σου σκηνή τη σκηνή.

Τρυπώνεις στα ρούχα και μετά ξεπηδάς γελώντας, και με συνθλίβεις,

 το πεινασμένο σου για φιλιά στόμα θέλει να τραφεί.

Αργά και τρυφερά, απλώνεις τον εαυτό σου κατά μήκος μου

τα χείλη σου καθοδηγούν τα δικά μου όπως τα βελόνια τις κλωστές.

Μερικές φορές συλλαμβάνω μια σου ματιά και νιώθω έκπληξη:

σε κοιτούσα αλλά δε σ' έβλεπα εδώ και μέρες.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

 

Σεπτέμβρης του 1918 της Έιμι Λόουελ

Αυτό το δειλινό είχε το χρώμα του νερού καθώς πέφτει στη λιακάδα˙

Τα δέντρα λαμποκοπούσαν απ' το πέσιμο των φύλλων˙

Τα πεζοδρόμια έλαμπαν σαν δρομάκια φτιαγμένα από πεσμένα φύλλα σφενταμιών,

Τα οποία τα σπίτια περιτριγύριζαν γελώντας μέσα από τετράγωνα ανοικτά παράθυρα.

Κάτω από ένα δέντρο στο πάρκο,

Δυο αγόρια ξαπλωμένα μπρούμυτα,

Μάζευαν προσεκτικά κόκκινα μούρα

Τα οποία τοποθετούσαν μέσα σ' ένα κουτί από πολτοσανίδα.

Κάποια μέρα δε θα υπάρχει πόλεμος,

Και τότε θα πάρω αυτό το απόγευμα

Και θα το στριφογυρίσω στα δάχτυλά μου,

Και θ' αποτυπώσω τη γλυκιά του γεύση στον ουρανίσκο μου,

Και θα καταγράψω την εύθραυστη ποικιλία των φύλλων του.

Σήμερα το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να το μαζέψω,

Και να το βάλω στο καλάθι με το κολατσιό μου,

Αφού δεν έχω χρόνο για τίποτ' άλλο πέρα

Από την προσπάθεια να ισορροπήσω

Επάνω σ' ένα κόσμο θρυμματισμένο.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ. 

Κέιτ Τέμπεστ - Σχολείο

Καταφθάνουμε στο σχολείο, ευτυχισμένα παιδιά˙

ευγενικά και ξύπνια και μ' ενδιαφέρον για τα πράγματα.

Δεν ξέρουμε ακόμη τους τρόμους του κτηρίου.

Το μίσος που θα διδάξει. Την πλήξη που θα φέρει.

Σύντομα θα μάθουμε να εξαφανιζόμαστε στο πλήθος.

Θα μάθουμε ότι το απλά να περνάμε είναι αρκετό.

Θα μάθουμε να νιώθουμε το συναίσθημα της αδικίας,

και να κλείνουμε τα στόματά μας σε περίπτωση που μας πλησιάσει.

Θα μάθουμε να μην σκεφτόμαστε πότε αλλά τυφλά ν' αντιγράφουμε.

Να συμμαχούμε με τους κακούς και να τους κρατούμε κοντά μας.

Θα μάθουμε να μην είμαστε ταλαντούχοι κι έξυπνοι,

και τα πιο σημαντικά μαθήματα

για μια επιτυχημένη καριέρα:

Πώς να ακολουθείς διαταγές όταν είσαι στα όρια

της ναυτίας και νιώθεις πλήξη κι

ανασφάλεια και είσαι στη σκιά του φόβου.

Σε δική μου πρώτη μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.
 

Μάγια Αγγέλου - Το φυλακισμένο πουλί

Ένα ελεύθερο πουλί πηδά

στις πλάτες του ανέμου

και πλέει προς τα κάτω

ως του ρεύματος το τέρμα

και βουτά τις φτερούγες του

στις πορτοκαλί αχτίδες του ήλιου

και τολμά να διεκδικήσει τον ουρανό.

Αλλά ένα πουλί που είναι ριζωμένο

στο στενάχωρο κλουβί του

σπάνια μπορεί να δει πέρα

από τις σιδεριές της οργής του

οι φτερούγες του είναι ψαλιδισμένες και

τα πόδια του δεμένα

έτσι ανοίγει το στόμα του για να τραγουδήσει.

Το φυλακισμένο πουλί τραγουδά

μ' ένα φοβισμένο κελάηδημα

για πράγματα άγνωστα

αλλά ποθητά

και η μελωδία του ακούγεται

έως τα απόμακρα βουνά

αφού το φυλακισμένο πουλί

τραγουδά για την ελευθερία.

Το ελεύθερο πουλί αναλογίζεται ένα ακόμη ρεύμα

και τους αληγείς ανέμους που πνέουν απαλά ανάμεσα σε στενάζοντα δέντρα

και τα χοντρά σκουλήκια που το περιμένουν στο φωτισμένο απ' την αυγή γρασίδι

και βαφτίζει τον ουρανό δικό του.

Αλλά ένα φυλακισμένο πουλί στέκεται πάνω απ' των ονείρων τον τάφο

η σκιά του κραυγάζει μ' ενός εφιάλτη την τρομερή φωνή

οι φτερούγες του είναι ψαλιδισμένες και τα πόδια του δεμένα

έτσι ανοίγει το στόμα του για να τραγουδήσει.

Το φυλακισμένο πουλί τραγουδά

μ' ένα φοβισμένο κελάηδημα

για πράγματα άγνωστα

αλλά ποθητά

και η μελωδία του ακούγεται

έως τα απόμακρα βουνά

αφού το φυλακισμένο πουλί

τραγουδά για την ελευθερία.

Σε δική μου πρώτη μετάφραση. Χρειάζεται λίγη ακόμη δουλειά.

Η εικόνα είναι δανεική από εδώ 

Αμίρι Μπαράκα - Σημείωση

Έγινα ποιητής

επειδή το καθετί το

όμορφο έμοιαζε

“ποιητικό” στα μάτια μου.

Πίστευα ότι υπήρχαν πράγματα

τα οποία δεν καταλάβαινα

και τα οποία θα καθιστούσαν τον κόσμο

ποίηση. Ένιωθα πως ήξερα

ποιος ήμουν αλλά έπρεπε

να παλέψω για να γνωρίσω

τον εαυτό μου.

Τώρα με αντικρίζω

κάποιες φορές, λίγες λέξεις

πιο πέρα & αναπτύσσω ταχύτητα,

αλλά μετά,

σκύβω το κεφάλι,

μα με γοργό ακόμη το βήμα προχωρώ

& καταλαβαίνω,

να 'μαι που πάω, συλλαβίζω &

τραγουδώ, να 'μαι που πάω.

Σε δική μου πρώτη μετάφραση

Η εικόνα δανεισμένη από εδώ

Μαρία Πολυδούρη - Φεγγαροβραδιά

Ξενυχτάμε στην πλαγία του βουνού με τ’ άστρα

με το αγέρι, τα έλατα, με τα μύρια φώτα

κάτω εκεί μακριά της πολιτείας,

με τ’ ογρό της θάλασσας λάμπισμα και με όλες

τις κορφές περίγυρα των βουνών. Σωπαίνει

κουρασμένη η λάλα συντροφιά. Σωπαίνει

σα να περιμένει. Ξαφνικά

«Α!» γεμίσαν τ’ άπληστα στόματα. Προβάλλει

πέρ’ απ’ τα σκοταδερά βάθια ένα φεγγάρι

ρέπιο και πυρό. Τι αργά που κινιέται. Κι’ όπως

τον ουράνιο δρόμο του σιγαλά κερδίζει,

όμοια τη χλωμάδα του ξαναβρίσκει αγάλι.

Χαρωπά κι’ ανίδεα γέλια ξεπετιώνται

κι’ ο καθένας λόγι’ απλά ρίχνει χαιρετώντας.

Άλλοι τ’ ονομάζουνε του Χάρου το δρεπάνι

άλλοι τόξο του Έρωτα. όλ’ άστοχα λόγια.

Κ’ εγώ που άθελα σωπώ, βρίσκω την καρδιά μου

στο πυρό και ρέπιο αυτό μυστικό φεγγάρι.

(Άκαιρο τριαντάφυλλο, κάπου έχει μαδήσει.

Η πληγή του μαρασμού, σα ζωή και χάρος.)

Την καρδιά μου που κι’ αυτή, κάθε που προβάλλει

στης αγάπης τον πλατύν ουρανό πυρώνει

ώσπου σιγαλά ναρθή στο μοιραίο της δρόμο

κ’ ήσυχα την όψη της τη χλωμή να πάρει.

(Εσύ νάσαι στο γιαλό τάχ’ αυτή την ώρα;)

Με τρελλαίνει ξαφνικά μια ιδέα: να πάρω

του καημού απλώνοντας μαγικά τα χέρια,

και να ρίξω στο γυαλό, στα ονειροδεμένα

μάτια σου μπροστά, πυρό το λειψό φεγγάρι.

Να το ιδής τα κύματα να το πανεφέρνουν

να το ιδής πως σιγαλά όσο πάει χλωμιάζει

κι ολοένα πιο πολύ την πληγή του δείχνει,

καθώς φεύγει κ’ έρχεται παίζοντας τη θλίψη,

να ’βλεπα αν θα σου ’φτανε η συλλογή να νιώσης

πως κει κάτω σου ’στειλα την καρδιά μου απόψε.

28 Ιουλίου 1926