Πινεόλα της Λουσίντα Γουΐλλιαμς

Όταν ο μπαμπάς μου είπε τι συνέβη

δεν μπορούσα να πιστέψω τα λόγια του

ο Σόνι αυτοπυροβολήθηκε μ' ένα περίστροφο

και τον βρήκαν ξαπλωμένο στο κρεβάτι του.

Δεν μπορούσα να πω μια λέξη

δάκρυα δεν κύλησαν στο πρόσωπό μου

παρέμεινα καθισμένη στον καναπέ του σαλονιού

κοιτώντας προς το πουθενά.

Η μαμά κι ο μπαμπάς πήγαν στο σπίτι

για να δουν τι έπρεπε να γίνει

αφαίρεσαν τα σεντόνια απ' το κρεβάτι

και μετά σε κάποιον τηλεφώνησαν.

Κάποιοι από μας μαζευτήκαμε στο σπίτι ενός φίλου

για να βοηθήσουμε ο ένας του άλλου τον πόνο ν' απαλύνει

εγώ κάθισα σε μια καρέκλα στη γωνία

και δεν μπορούσα ν' αρθρώσω λέξη.

Πήγαμε με τ' αμάξια μας πέρα στην εξοχή

οι φίλοι του στέκονταν ολόγυρα

στου Σουμπιάκο το νεκροταφείο

εκεί ήταν που τον θάψαμε.

Είδα τη μάνα του, στεκόταν εκεί

την αδελφή του, εκεί επίσης

τις είδα να μας βλέπουν να στεκόμαστε γύρω απ' τον τάφο

και κανένα από εμάς δεν γνώριζαν.

Γεννημένη κι αναθρεμμένη στην Πινεόλα

η μάνα του ήταν πεντηκοστιανή

έβαλε τον παπά να πει λίγα λόγια

ώστε η ψυχή του να μη χαθεί.

Μερικοί από μας, στεκόμαστε σιωπηλοί

κάποιοι έσκυβαν τα κεφάλια και προσεύχονταν

νομίζω ότι μάζεψα μια χούφτα χώμα

και την άφησα να πέσει στον τάφο του.

Νομίζω ότι μάζεψα μια χούφτα χώμα

και την άφησα να πέσει στον τάφο του.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ

 

Ένα βίντεο

Ευχαριστώ τους "Λευκούς Λύκους" για την ωραία έκπληξη

Ο τρελλός

Ένας τρελλός καθότανε στην είσοδο

τη νύχτα απόψε και μιλούσε,

μιλούσε βιαστικά κι’ όταν απόσταινε

κάποτε, σκεφτικά χαμογελούσε.

Μιλούσε για τη γνώση, την ονόμαζε

την πρώτη αδυναμία των ανθρώπων.

“Μα θα μιλήσω απόψε κι’ ας με δέσουνε,

ξέρω τα μυστικά των άγιων τόπων!”

Ξέρω όλο μυστικά και γύρω μου άφοβα

θα τα βροντοφονήσω πάλι.

Α, ήμουν τρελλός τόσον καιρό που σώπαινα

κι’ αυτά μούχουν βαρύνει το κεφάλι.”

Φίλε μου νάσαι απλώς πολυλογάς

χωρίς ουσία, θάσαι βάρος.

Φρόντισε νάσαι ο πιο επικίνδυνος

και μόνος σου να παίρνης θάρρος.”

Νάχης καρδιά κι’ όλο να εφραίνεται

μ’ αίσθημα και φιλοτιμία,

είνε… να καρτεράς το θάνατο

και νάρθη μια λιποθυμία!!!”

Είδες ο φουκαράς ο τζίτζικας

ψόφησε εχτές από ειλικρίνεια.

Τάλεγε αληθινά κ’ επίμονα

και μεις τα παίρναμε για γκρίνια.”

Στο τέλος έσκασε από ευγένεια

κ’ επίσημα κυλίστηκε στο χώμα…

Α φαύλοι, δε θα μου το κλείσετε

ποτέ τ’ αχρείο μου το στόμα!”

Και τάλεγε τόσο ήρεμα

τόσο γλυκά η ματιά του εφωτοβόλει,

γελούσε ξαφνικά κ’ έτσι χαρούμενα

σα νάταν η καρδιά του περιβόλι!

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Μαρία Πολυδούρη - Φεγγαροβραδιά

Ξενυχτάμε στην πλαγία του βουνού με τ’ άστρα

με το αγέρι, τα έλατα, με τα μύρια φώτα

κάτω εκεί μακριά της πολιτείας,

με τ’ ογρό της θάλασσας λάμπισμα και με όλες

τις κορφές περίγυρα των βουνών. Σωπαίνει

κουρασμένη η λάλα συντροφιά. Σωπαίνει

σα να περιμένει. Ξαφνικά

«Α!» γεμίσαν τ’ άπληστα στόματα. Προβάλλει

πέρ’ απ’ τα σκοταδερά βάθια ένα φεγγάρι

ρέπιο και πυρό. Τι αργά που κινιέται. Κι’ όπως

τον ουράνιο δρόμο του σιγαλά κερδίζει,

όμοια τη χλωμάδα του ξαναβρίσκει αγάλι.

Χαρωπά κι’ ανίδεα γέλια ξεπετιώνται

κι’ ο καθένας λόγι’ απλά ρίχνει χαιρετώντας.

Άλλοι τ’ ονομάζουνε του Χάρου το δρεπάνι

άλλοι τόξο του Έρωτα. όλ’ άστοχα λόγια.

Κ’ εγώ που άθελα σωπώ, βρίσκω την καρδιά μου

στο πυρό και ρέπιο αυτό μυστικό φεγγάρι.

(Άκαιρο τριαντάφυλλο, κάπου έχει μαδήσει.

Η πληγή του μαρασμού, σα ζωή και χάρος.)

Την καρδιά μου που κι’ αυτή, κάθε που προβάλλει

στης αγάπης τον πλατύν ουρανό πυρώνει

ώσπου σιγαλά ναρθή στο μοιραίο της δρόμο

κ’ ήσυχα την όψη της τη χλωμή να πάρει.

(Εσύ νάσαι στο γιαλό τάχ’ αυτή την ώρα;)

Με τρελλαίνει ξαφνικά μια ιδέα: να πάρω

του καημού απλώνοντας μαγικά τα χέρια,

και να ρίξω στο γυαλό, στα ονειροδεμένα

μάτια σου μπροστά, πυρό το λειψό φεγγάρι.

Να το ιδής τα κύματα να το πανεφέρνουν

να το ιδής πως σιγαλά όσο πάει χλωμιάζει

κι ολοένα πιο πολύ την πληγή του δείχνει,

καθώς φεύγει κ’ έρχεται παίζοντας τη θλίψη,

να ’βλεπα αν θα σου ’φτανε η συλλογή να νιώσης

πως κει κάτω σου ’στειλα την καρδιά μου απόψε.

28 Ιουλίου 1926

Για την Αγάπη

Σήμερα είπα να το κάνω της Αγάπης το μπλογκ, έτσι ανεβάζω καμπόσες ατάκες από μια συλλογή που κυκλοφόρησε στην Κύπρο πριν καμιά δεκαριά χρόνια.

Η αγάπη είναι η ομορφιά της ψυχής.

Αυγουστίνος

Δεν είσαι συ ποτιστικό
νερό, που τ’ αγοράζουν
για να ποτίσουν τις σπορές
πλούσιο καρπό να δώσουν.
Σα μια αγιάτρευτη πληγή
σε νιώθω εντός μου, αγάπη
που μελωδικά αιμορραγείς…

Κορνάτο Νάλε Ρόξλο

Η αγάπη είναι τα πάντα. Είναι το κλειδί της ζωής, και οι επιρροές της είναι αυτές που κάνουν τον κόσμο να γυρίζει.

Ραλφ Ουάλντο Έμερσον

Όταν κανείς αγαπά μια γυναίκα, είναι γι’ αυτόν η καλύτερη πάνω στη γη.

Λέων Τολστόι

Μια και τον αγαπώ πρέπει να θυσιάσω τα πάντα για να του το αποδείξω.

Ντοστογιέφσκι

Θρησκεία της ανθρωπότητας είναι η αγάπη.

Αθηναγόρας

Είναι αδύνατον ν’ αγαπάς και νάσαι σοφός.

Φράνσις Μπέικον

Θες ν’ αγαπήθείς; - Τότε μην αφήσεις την καρδιά σου να παρεκκλίνει από το μονοπάτι της! Παρέμεινε αυτός που είσαι τώρα. Μην είσαι τίποτα που δεν είσαι.

Έντγκαρ Άλαν Πόε

Όταν κανείς δε σ’ αγαπά είναι περιττό να ζεις σ’ αυτόν τον κόσμο.

Μαξίμ Γκόρκι

Με την αγάπη μου βρίσκομαι ήδη δίπλα σου. Η αγάπη μου φτερουγίζει κι έρχεται σε σένα πριν να φτάσει το σώμα μου. Όταν είμαι μακριά σου μοιάζω με πουλί ταριχευμένο. Εσύ κρατάς στα χέρια σου τα σπλάχνα την καρδιά και τις σκέψεις μου.

Λεονόρα Κάρινγκτον

Κάθε μέρα σε αγαπώ περισσότερο. Σήμερα περισσότερο από χθες, λιγότερο από αύριο.

Ρόζεμουντ Γκέραρντ

Ο χειρότερος πόνος είναι ν’ αγαπάς μάταια.

Αβραάμ Κρόλεϊ

Πως σε λαχτάρησε η χαρά μου
κι η θλίψη μου, κι η μοναξιά μου…

Σιγή του ονείρου βασιλεύει
καθώς η Αγάπη με χαϊδεύει…

Μαρία Φάλαγγα

Δεν είναι να υπάρχεις. Δεν είναι ν’ αγαπάς. Είναι να υπάρχεις και να αγαπάς!

Ανώνυμος

Είμαι μέσα στην αγάπη και η αγάπη μέσα σε μένα.

Μάικλ Ντρέιτον

Το μίσος παραλύει τη ζωή. - Η αγάπη την απελευθερώνει. Το μίσος προκαλεί σύγχυση στη ζωή. - Η αγάπη φέρνει αρμονία. Το μίσος ρίχνει σκοτάδι στη ζωή. - Η αγάπη φως!

Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Μια καρδιά που αγαπά είναι η πιο αληθινή σοφία.

Τσαρλς Ντίκενς

Το ν’ αγαπάς κάποιον είναι σα να βλέπεις το πρόσωπο του θεού.

Β. Ουγκό

Η αγάπη είναι ανώτερη από τη ζωή. Η αγάπη είναι το στεφάνι της ζωής.

Ντοστογιέφκσι

Ο Παλιόφιλος

Ήτανε κάποια Κυριακή στις έντεκα το βράδυ,
σαν πήγα να δω φίλο καλό από τα περασμένα,
στην ξώπορτα καθότανε κι ύφαινε παραγάδι,
αυτό κάτι μου θύμισε από τα ξεχασμένα.

«Φίλε, παλιόφιλε καλέ, πατέρα μου στον πόνο,
χρόνια πολλά λαχτάραε να σε ιδεί η ψυχή μου,
μα τώρα που πέρασ’ ο καιρός πάλι σε βρίσκω μόνο,
τόπο, για δες, δεν έπιασε του γάμου η ευχή μου».

Ο αδελφός πήγε να πει με την ψυχή στο στόμα,
Θε μου πως φαίνονταν χλωμός μες στης νυχτιάς το χρώμα,
Το σώμα έκαιε ο πυρετός, τα μάτια ασβεστωμένα,
μέγα μου θύμισε κακό, ω ακριβέ μου, ω οϊμένα.

Το παραγάδι ’τοίμασε, φύγαμε τη μάνα,
τη μάνα μας τη θάλασσα στερνά για να ιδεί,
απ’ τη φανέλα έβγαλε σταυρό, σταυρό και παραμάνα,
και πέταξε στα πέλαγα πριν να ’ρθει η αυγή.

Ακόμη ένα τραγούδι του 1995 που ανακάλυψα τυχαία στου χάους μου τα αρχεία. Πάντως μετά την πολύωρη διακοπή ρεύματος χθες το πρωί, που μου έδωσε την ευκαιρία ν’ ασχοληθώ με το «συγύρισμα», η κατάσταση έχει γίνει πολύ καλύτερη. Μάλλον αύριο πρέπει να κλείσω το γενικό διακόπτη για να τελειώσω μια και καλή:)

Μαρία της σιωπής

Πέφτει το δάκρυ σιωπηλό
στης αμαρτίας τον πηλό
και όλ’ αυτά που ’χουν συμβεί
ένα μαχαίρι μια πληγή.

Ο ήλιος σου ματώνει πια
κλαίει οδύρεται η καρδιά
μες στη λησμόνια η χαρά
πολύ αγάπησες, αλλά...

εσύ Μαρία της σιωπής
βαμμένο δάκρυ της ντροπής
τη σωτηρία της ψυχής
δίνεις σε οίκους ανοχής.

Όνειρα λάγνα σιωπηλά
του πόθου τους τα βογκητά
χάδια φιλιά απατηλά
τους δίνεσαι χωρίς αυτά.

Πονάει το φτηνό κορμί
παιχνίδι δίχως αφορμή
τίποτα δεν ελπίζει πια
πολύ πληγώθηκε, αλλά...

εσύ, Μαρία της σιωπής
βαμμένο δάκρυ της ντροπής
τη σωτηρία της ψυχής
δίνεις σε οίκους ανοχής.

Ψάχνοντας να βρω κάποια παλιά γράμματα έπεσα τυχαία πάνω σε μερικά τραγούδια (και όχι ποιήματα) που έγραψα πριν καμιά δεκαριά χρόνια. Αυτό είναι ένα από τα πλέον αγαπημένα μου. Το είχε μάλιστα μελοποιήσει κάποιος φίλος αλλά η κασέτα χάθηκε κάπου στη σκόνη του χρόνου

Κι αυτό θα περάσει

Ήτανε κάποτε σπουδαίος, μέσα στον κόσμο βασιλιάς,
ξέρετε απ’ αυτούς, που ’χουν στα χέρια τους των ανθρώπων τις τύχες...
Κι ήθελε λέει να του πουν, ένα σπουδαίο γνωμικό,
που να ταιριάζει στις χαρές και στις μεγάλες λύπες.
Κανείς δεν ήξερε να πει, κάτι βαθύ, κάτι σπουδαίο,
κάτι μικρό, κάτι ωραίο, κανείς δεν έβρισκε να πει...
Κι ήρθε στη χώρα, ευτυχώς,
απ’ τους σοφούς ο πιο σοφός,
απ’ τους φτωχούς ο πιο φτωχός,
απ’ τους τρελούς ο πιο τρελός!
Κάποιος που είχε αυτή την τύχη,
κι είχε γνωρίσει τη χαρά, όλου του κόσμου τη χαρά, και τη μεγάλη λύπη...
Κι αν τις ζωές των άλλων ανθρώπων, μέσα στα χέρια του κρατούσε,
ίσια τον κοίταξε στα μάτια, το βασιλιά που απορούσε.
Ίσια τον κοίταξε στα μάτια, κι όσα δε γράφαν τα βιβλία,
μέσα στις τέσσερις τις λέξεις, όλου του κόσμου η σοφία...

«Κι αυτό θα περάσει, κι αυτό θα περάσει,
κι αν κλάψει η καρδιά σου ξανά θα ξεχάσει,
ξανά θα γελάσει, ξανά θα ξεχάσει,
κι αυτό θα περάσει, κι αυτό θα περάσει.»

Ίδια κι εσύ σαν τον σπουδαίο, το βασιλιά της ιστορίας,
μέσα στα χέρια τα δικά σου, είν’ η ζωή μου η μικρή.
Κι όταν στο βλέμμα σου νυχτώνει, κι όταν στο βλέμμα σου χαράζει,
ίσια στα μάτια σε κοιτώ, σαν τον τρελό σου τραγουδώ...

«Κι αυτό θα περάσει, κι αυτό θα περάσει,
κι αν κλάψει η καρδιά σου ξανά θα ξεχάσει,
ξανά θα γελάσει, ξανά θα ξεχάσει,
κι αυτό θα περάσει, κι αυτό θα περάσει.»

Ελένη Σιούφτα

Το πιο πάνω γράφτηκε από μια φίλη, που συνηθίζει κάθε τόσο να κυκλοφορεί κάποια... ανέκδοτη ποιητική συλλογή από χέρι σε χέρι. Πού και πού απ' το ανήσυχό της μυαλό ξεπροβάλλει κι ένα διαμαντάκι, όπως το πιο πάνω, το οποίο ωστόσο αρνείται να επεξεργαστεί περισσότερο και να τελειοποιήσει. Ίσως αυτή η δημοσίευση σταθεί η αφορμή να το κάνει, ίσως και όχι...

Αλλάζοντας θέμα: Αν νομίζετε ότι τα κουφά συμβαίνουν μόνο στην Κύπρο και στην Ελλάδα κάνετε μεγάλο λάθος. Διαβάστε στον Γκάρντιαν την ιστορία κάποιου ποιητή που αρνιόταν πεισματικά να πληρώσει το λογαριασμό του για τη δημόσια τηλεόραση. Το όνομα αυτού... Σίλερ!

B.D. Foxmoor - Μήνυμα στο Μπουκάλι

Αυτή είναι μία από τις ελάχιστες φορές που ανεβάζω βίντεο σ' αυτό το μπλογκ. Το κάνω απλά και μόνο επειδή τους στίχους του τραγουδιού έχει γράψει μια φίλη από τα παλιά, η ποιήτρια Σοφία Κολοτούρου. Ακούστε το Μήνυμα στο Μπουκάλι και μετά, αν θέλετε, περάστε και μια βόλτα από το μπλογκ της...

Αγαπημένο Ποίημα

Ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση της φίλης Ελληνίδας ανεβάζω ένα απόσπασμα από το αγαπημένο μου ποίημα των τελευταίων μηνών, Το Σι Μαζί, της Έλενας Σιούφτα. Δεν έχει ίσως καμία σχέση με το θέμα Αντίσταση, αλλά αυτό είναι που με γεμίζει πιότερο αυτές τις μέρες. Αντιγράφω, λοιπόν:

Να κλάψω για το παιδί που δεν με άφησαν να του υποσχεθώ τον κόσμο

Γιατί ο κόσμος δεν συναινούσε,

Να κλάψω για σένα που είσαι εδώ και μ’ ακουμπάς

Δίχως να προσβλέπεις στην Ιθάκη μου,

Να κλάψω μόνο σήμερα,

Προκαταβολικά και εκ των υστέρων,

Μόνο σήμερα...

Δάνεισέ μου το βλέμμα του Χριστού

Εκείνο το δεμένο με το «τις εστίν παίσας σε;»

Γιατί αυτό φοράς κάθε φορά που γυρνάς απ’ τις παράγκες τους.

Τώρα δικαιούμαι και τον πόνο σου!

Κέρασέ με!

Σε εμβρυακή στάση ας σταυρωθούμε,

Χωρίς τα δώδεκα Ευαγγέλια.

Το πήρα απόφαση: Χωρίς Ανάσταση!

Στον Άδη μας μαζί!

Η ασκητική μας τώρα αρχίζει...

Με το σαντούρι του Ζορμπά

Και το ευχολόγιο της μάνας που ξενιτεύει το γιο της.

Δοκιμάστηκε το σπέρμα στο χώμα κι η βροχή το δόξασε,

Έτσι κι εμείς,

Οι νέοι βλαστοί της μακαριότητας.

Άγριο το ταξίδι σου, υπομονή, που μας έφερες μαζί,

Θα σε υμνήσουμε σε τούτο το ξωκλήσι της αγάπης μας,

Κεριά τα χέρια,

Καντήλια τα μάτια,

Κι ο ένας του άλλου η εικόνα...

Τραγούδι

Ένας άγνωστος φίλος πήρε ένα παλιό μου διήγημα

και το έκανε τραγούδι.

Διαβάστε εδώ

και ακούστε εδώ

Εξωτικό Μύρο

Του Μποντλέρ

Τα μάτια ως κλείνω σε ζεστή φθινοπωριού βραδιά,
μυρίζοντας του ολόθερμου του στήθους σου τα μύρα,
βλέπω να ξετυλίγεται φαιδρή μια ακρογιαλιά,
που ενός ήλιου μονότονου τηνε θαμπώνει πύρα.

Ένα νωχελικό νησί που η γης του εκείνη βγάζει
κάτι δεντριά παράξενα μ’ ολόγλυκους καρπούς,
γυναίκες που τ’ αθώο τους το βλέμμα σε ξαφνιάζει,
κι άντρες με σώματα λεπτά, μα ωστόσο δυνατούς.

Το μύρο σου σε κλίματα με φέρνει μαγεμένα,
σ’ ένα γεμάτο από πανιά κι απ’ άρμενα λιμάνι,
που ακόμη είν’ απ’ τα κύματα του πέλαου κουρασμένα,

και της χλωρής ταμαρινιάς το ξωτικό λουλούδι,
που τα ρουθούνια ο μόσχος του ν’ αδροφουσκώνει κάνει,
μέσα μου με των ναυτικών σμίγεται το τραγούδι.

Ο τρελλός

Ένας τρελλός καθότανε

στην είσοδο απόψε και μιλούσε,

μιλούσε βιαστικά κι' όταν απόσταινε

κάποτε, σκεφτικά χαμογελούσε.

Μιλούσε για τη γνώση, την ονόμαζε

την πρώτη αδυναμία των ανθρώπων.

"Μα θα μιλήσω απόψε κι' ας με δέσουνε,

ξέρω τα μυστικά των άγιων τόπων!

Ξέρω όλο μυστικά και γύρω μου άφοβα

θα τα βροντοφωνήσω πάλι.

Α, ήμουν τρελλός τόσον καιρό που σώπαινα

κι' αυτά μούχουν βαρύνει το κεφάλι.

Φίλε μου νάσαι απλώς πολυλογάς

χωρίς ουσία, θάσαι βάρος.

Φρόντιζε νάσαι ο επικίνδυνος

και μόνος σου να παίρνης θάρρος.

Νάχης καρδιά κι' όλο να ευφραίνεται

μ' αίσθημα και φιλοτιμία,

είνε... να καρτεράς το θάνατο

και νάρθη μια λιποθυμία!!!

Είδες ο φουκαράς ο τζίτζικας

ψόφησε εχτές από ειλικρίνεια.

Τάλεγε αληθινά κ' επίμονα

και μεις τα παίρναμε για γκρίνια.

Στο τέλος έσκασε από ευγένεια

κ' επίσημα κυλίστηκε στο χώμα...

Α φαύλοι, δε θα μου το κλείσετε

ποτέ τ' αχρείο μου το στόμα!"

Και τάλεγε τόσο ήρεμα

τόσο γλυκά η ματιά του εφωτοβόλει,

γελούσε ξαφνικά κ' έτσι χαρούμενα

σα νάταν η καρδιά του περιβόλι!

Ο Τρελλός είναι ένα από τα πλέον ατελή, αλλά και πλέον αγαπημένα μου τραγούδια της Πολυδούρη. Ειδικά οι στίχοι που μιλάνε για το φουκαρά τον τζίτζικα που ψόφησε από ειλικρίνεια για μένα τα λένε όλα. Σαν και κείνον τον τζίτζικα δεν πέθανε άλλωστε και η ποιήτρια; Όχι από ειλικρίνεια βέβαια, αλλά από πλήξη!