Κέιτ Τέμπεστ - Το πρωί μετά από την πρεμιέρα

Ώστε αυτό ήταν όλο. Και τώρα τέλειωσε,

και τώρα ο καλλιτέχνης μπορεί να συνεχίσει το δρόμο του.

Πίσω του, ό,τι έχει επιτύχει

τον ακολουθεί σκυφτό. Σκυθρωπό, λυπημένο.

Τις περισσότερες μέρες δεν αντέχει τη δουλειά,

σα να τον φτύνει από κάθε μεριά.

Τις περισσότερες νύχτες, τον καθιστά μισότρελο

και μεταμορφώνει τη σάρκα του σε κρέας.

Μια νύχτα πρεμιέρας. Μια δημόσια έκθεση,

ένα γοητευτικό χαμόγελο. Ένα ολοκληρωμένο ποίημα.

Σα να αποθέτει άρωμα στο δέρμα

όλου εκείνου του χάους που ζει μέσα του.

Οι ιδέες είναι τόσο τέλεια πράγματα.

Αλλά σύντομα, σαν αποκτούν ζωή

γίνονται έρποντα, ογκώδη, πομπώδη πράγματα

τόσο δύσκολα να διαχειριστούν.

Αυτό είναι όμως που τον κάνει να προσπαθεί˙

θα κοιτάζει μέχρι να μισοτυφλωθεί.

Είναι η αναζήτηση που τον καθορίζει,

όχι το πράγμα που προσπαθεί να βρει.

Αναζητεί ένα μυστικό στο

φως, τη βροχή, την τροχαία κίνηση.

Ένα πράγμα που τον κάνει λιγότερο μόνο.

Μια ξαφνική, κτηνώδη μαγεία˙

έναν άγγελο στο φαστφουτάδικο

που πλημμυρίζει τις φλέβες του με ήλιο.

Τις προτάσεις που λένε οι άγνωστοι.

Ένα παιδί που διασκεδάζει.

Το φως της μέρας σ' έναν άντρα που λαγοκοιμάται.

Μια υγρή κηλίδα στο ταβάνι.

Κάτι που μπορεί να του σφίξει τα χέρια

και να γεμίσει την ψυχή του με συναίσθημα.

Κι αξίζει όλη αυτή την αγωνία

η επιθυμία του να είναι κάτι παραπάνω

για εκείνη την άστατη έκσταση και μόνο

της γνώσης του γιατί υπάρχει.

Για τη φλεγόμενη γροθιά, απ' τον παράδεισο,

την αιώνια της στιγμής.

Όταν κάτι είναι καλό είναι πολύ καλό,

όλ' τ' άλλα είναι απλά εξιλέωση.

Σε δική μου, πρώτη, μετάφραση.

Η εικόνα είναι κλεμμένη από εδώ.

 

Ένα ποίημα: Αύγουστος της Μέρι Νέιλορ

Αύγουστος, με τα νέφη του από μοσχοβολιστούς ανθούς,

Αύγουστος, με τους τεράστιους σωρούς γιγαντιαίων σύννεφων,

Αύγουστος, με τα καλαμπόκια να στέκονται σα σειρές από στρατιώτες,

Αύγουστος, με τα καρπούζια, γιομάτα και βαριά, τα αποκοιμισμένα κάτω από τον ήλιο,

Αύγουστος.

Αύγουστο, θυμάσαι το κολύμπι σου στη λίμνη;

Αύγουστο, θυμάσαι την παιδούλα Άλις όλο χάρι να τρώει μούρα απ' το φυτό;

Αύγουστο, θυμάσαι τον Ρίτσι να παίζει με την κατσίκα;

Αύγουστο, θυμάσαι τον Ντόναλντ να εξασκείται στο νέο του σαξόφωνο;

Αύγουστο.

Αύγουστος, και ο αστραποπλεγμένος του ουρανός,

Αύγουστος, και οι νιόπαντροι Πατ και Τσετ να διακοσμούν το πρώτο τους σπίτι,

Αύγουστος, και ο Μπίλι ο γενναίος, ο Μπίλι ο άφοβος, στο δίτροχό του ποδήλατο.

Αύγουστος, και μνήμες που λαμπυρίζουν και κρέμονται σα σταγόνες δροσιάς,

Αύγουστος.

Αύγουστος, ο πλούσιος σε δώρα, Αύγουστος ο πλήρης,

Αύγουστος, με τη μαμά να καίγεται απ' τη ζέστη, αλλά να χαμογελά, πάνω από μια πιατέλα με ζουμερό ψητό κοτόπουλο,

Αύγουστος, με τον μπαμπά να της φτιάχνει ένα παγωμένο λικέρ μέντας,

Αύγουστος, της ευλογημένης συγκομιδής αναμνήσεων,

Αύγουστος.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

 

Άσε το βράδυ να 'ρθει της Τζέιν Κένυον

Άσε το φως του τέλους του δειλινού

να φέξει ανάμεσα στις χαραμάδες του αχυρώνα, μετακινώντας

προς τα πάνω τις μπάλες καθώς ο ήλιος θα κατεβαίνει.

Άσε τον γρύλο ν' αρχίσει να τρίζει

καθώς μια γυναίκα θα πιάνει τις βελόνες της

και το νήμα. Άσε το βράδυ να 'ρθει.

Άσε τη δροσιά να μαζευτεί στην παρατημένη

στο χορτάρι αξίνα. Άσε τ' αστέρια να φανούν

και τη σελήνη να φανερώσει το ασημένιο της κέρας.

Άσε την αλεπού να γυρίσει στην αμμώδη φωλιά της.

Άσε τον άνεμο να κοπάσει. Άσε την καλύβα

να σκοτεινιάσει. Άσε το βράδυ να 'ρθει.

Στο μπουκάλι στο χαντάκι, στην κουτάλα

στη βρώμη, στον αέρα στα πνευμόνια

άσε το βράδυ να 'ρθει.

Άσ' το να 'ρθει, όπως θα 'φτανε, και μη

φοβάσαι. Ο θεός δε μας αφήνει χωρίς

παρηγοριά, έτσι άσε το βράδυ να 'ρθει.

Σε δική μου μετάφραση.

Η εικόνα παρμένη από εδώ.

 

Τραγούδι της Tzŭ-Yeh

Την εποχή που οι ανθοί

Πέφτουν απ' τη κερασιά,

Κάποια μέρα που τα κίτρινα πουλιά

Φτερούγιζαν στα κλαδιά

Είπες ότι πρέπει να σταματήσεις,

Επειδή το άλογό σου είναι κουρασμένο,

Κι είπα ότι πρέπει να φύγω,

Αφού οι μεταξοσκώληκές μου είναι νηστικοί.

Όλη τη νύχτα δεν μπορούσα να κοιμηθώ

Εξαιτίας του σεληνόφωτος στο κρεβάτι μου.

Άκουγα συνεχώς μια φωνή να καλεί

Από το πουθενά, τίποτα δεν της απάντησε "ναι".

Θα κουβαλήσω το παλτό μου και δε θα φορέσω τη ζώνη μου˙

Με άβαφα τα φρύδια θα σταθώ στο μπροστινό παράθυρό.

Το κουραστικό μου μεσοφόρι εξακολουθεί να πλαταγίζει εδώ κι εκεί˙

Αν ανοίξει λίγο, θα ρίξω την ευθύνη στον ανοιξιάτικο αγέρα.

Άκουσα ότι η αγάπη μου θα πήγαινε στο Γιανγκ-σιου

Και πήγα μαζί του μέχρι το Σιου-ου-σιαν.

Για μια στιγμή όταν με κράτησες σφικτά στα τεντωμένα μπράτσα σου

Νόμισα ότι το ποτάμι ακινητοποιήθηκε κι έπαψε να ρέει.

Έχω φέρει το μαξιλάρι μου και είμαι ξαπλωμένη στο βόρειο παράθυρο,

Έτσι, έλα και παίξει μαζί μου για λίγο.

Με τόσους πολλούς καβγάδες και τόσα λίγα φιλιά

Για πόσο καιρό ακόμη θαρρείς η αγάπη μας θ' αντέξει;

Κινέζικο ποίημα του 4ου αιώνα, σε μετάφραση από τα αγγλικά. Κανείς δεν είναι σίγουρος για την πραγματική ταυτότητα της ποιήτριας.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.