Στα πρόθυρα της νυχτός του Ράινερ Μαρία Ρίλκε

Το δωμάτιό μου κι αυτή η απόσταση,

που ξυπνούν σ' αυτή τη γη που σκοτεινιάζει,

είν' ένα. Είμαι μια χορδή

τεντωμένη κατά μήκος μιας βαθιάς

ογκούμενης  απήχησης.

Τα πράγματα είναι βιολιών σώματα

πλήρη ψιθυρίζουσας σκοτεινιάς,

όπου τα δακρυσμένα των γυναικών όνειρα,

όπου οι εχθροπάθειες ολάκερων γενεών,

ανασαλεύουν στον ύπνο τους…

Πρέπει να εξαπολύσω

τους αργυρούς κραδασμούς μου: τότε

όλα που βρίσκονται από κάτω μου θα ζήσουν,

κι οτιδήποτε εκτραπεί σε κάποια πράγματα

θ' αναζητήσει το φως

που πέφτει ασταμάτητα απ' το χορευτικό μου τόνο

μέσα στις παλιές αβύσσους

γύρω απ' τις οποίες ο ουρανός ογκώνεται

δια μέσου στενών

ικετευτικών

ρήξεων.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

 

Πριν την καλοκαιρινή βροχή του Ράινερ Μαρία Ρίλκε

Ξάφνου, απ' όλη την πρασινάδα που σε περιτριγυρίζει,

κάτι -δεν ξέρεις τι- έχει εξαφανιστεί˙

το νιώθεις να ξεγλιστρά πιο κοντά στο παράθυρο

μέσα στην απόλυτη σιγή. Απ' το κοντινό δάσος

ακούς το επείγον κάλεσμα κάποιου πουλιού

που κάπου σου θυμίζει τον Άγιο Ιερώνυμο:

τόση απομόνωση και τέτοιο πάθος προέρχονται

από κείνη τη φωνή, της οποίας την άγρια παράκληση η βροχή

θα εισακούσει. Οι τοίχοι, με τ' αρχαία πορτρέτα τους, ξεγλιστρούν

μακριά μας, προσεκτικά, λες και

δεν πρέπει ν' ακούσουν αυτά που λέμε.

Κι αντανακλώνται τώρα στις ξεφτισμένες ταπετσαρίες˙

το ψύχος, κι η αβέβαιη λιακάδα εκείνων των μακρόσυρτων

παιδικών ωρών όταν ήσουν τόσο φοβισμένος.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα, που δεν έχει και μεγάλη σχέση με το κείμενο, είναι παρμένη από εδώ.