Πάντα κάποιον ξεχνούν

Από τον καιρό που κυκλοφόρησε ο Κώδικας ΝταΒίντσι, που για μένα είναι ένα εξαιρετικό θρίλερ κι ας το θάβουν οι κριτικοί από κεκτημένη μαλακία, όλο και περισσότεροι άνθρωποι πήραν να ασχολούνται με το θέμα: Ιησούς, Μαρία Μαγδαληνή, Γάμος. Και πολλοί δηλώνουν έκπληκτοι για τις απόψεις διαφόρων, επιστημόνων και μη, που υποστηρίζουν ότι όντως ο Ιησούς και η Μαγδαληνή ήταν παντρεμένοι. Ένα σχετικό άρθρο με τίτλους βιβλίων που μελετούν αυτό το "μύθο" δημοσιεύει σήμερα και η Ελευθεροτυπία. Κι εγώ, σαν καθώς πρέπει αδαής που είμαι ρωτώ: "Μα, καλά που βρήκαν το νέο;" Όλα όσα αναφέρουν τα νέα βιβλία έχουν ειπωθεί εδώ και δεκαετίες, από -εδώ σας θέλω- τον Νίκο Καζαντζάκη, που και γνώσεις απεριόριστες είχε και πρόσβαση σε αρχεία που οι περισσότεροι από τους καιροσκόπους ερευνητές του σήμερα δε θα μπορούσαν καν να πλησιάσουν. Προς τι, λοιπόν, αυτή η δήθεν έκπληξη, αλλά και η πεισματική αποσιώπηση του γεγονότος; Θαρρούν άραγε, οι ηλίθιοι ειδικοί, ότι επειδή ο Καζαντζάκης ήταν έλληνας δεν ήξερε τι έλεγε;

Όφις και κρίνο

Απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη

Έλα... κάποια νοσταλγία μυστική λυγίζει την ψυχή μου κι’ ένας πόθος λευκός φωληάζει στα μεγάλα μάρμαρα και με σέρνει. Έλα μαζί μου. Θα ξαπλωθούμε κάτω από τη μαρμαρωμένη αρμονία, θα σμίξομε τα χέρια μας και θάναι κάτω μπροστά μας η πόλη η αμαρτωλή και πέρ’ απάνω στα νερά θα βλέπομε πως μαδιούνται οι μενεξέδες στο ηλιόγερμα.
Μαδιούνται οι μενεξέδες στο ηλιόγερμα και τα χρώματα γιορτάζουν εκεί κάτω. Ω Πολυαγαπημένη! λυγίζουν τα γόνατά μου από τον πόθο και στα χείλη μου γιορτάζουν τα φιλιά. Παντοδύναμη η χαρά της ζωής κυλιέται στα στήθη μου. Και την ψυχή μου κερνά η Αγάπη με το μυστικό κρασί των ανοίξεων και των παραληρημάτων.
Ω Πολυαγαπημένη, γιορτάζει η αγάπη μου απόψε κι από τον Κεραμεικό, κύτταξε, ανεβαίνει κι έρχεται η ιερά πομπή, φαιδρά και θορυβώδης – σαν κύμα που ανεβαίνει τραγουδώντας και φιλεί ερωτευμένο τους ώμορφους βράχους.
Ω Αγαπημένη και ω Θεά, σήκω απάνω στα μάρμαρα και χαμογέλασε. Είνε τα μεγάλα Παναθήναια της αγάπης μου. Κ’ είνε τα όνειρά μου ντυμένα στα γιορτάσιμα που εξεκίνησαν από το νεκροταφείο κι εδιάβησαν το Δίπυλο, κι ανεβαίνουν σιγά, σιγά, τον Βράχο τον Ιερό. Κρατούν στα χέρια των ώμορφο και πολύτιμο και τεχνικά υφαμένο τον Πέπλο τον Ιερό. Μέρες και νύχτες έγερναν οι σκέψεις μου, - εργαστίνες ερωτεμένες, - απάνω του και τον κεντούσαν. Κάτω από τα μάγια του φεγγαριού τη νύχτα, μέσα στη φλογερήν αγάπη του ήλιου την ημέρα, έγερναν και τον κεντούσαν.
Ω Αγαπημένη και ω Θεά σήκω απάνω στα μάρμαρα και χαμογέλασε. Η Νίκη κάθεται απάνω στο χέρι Σου. Το κορμί Σου είνε φιλντίσι και λαμποκοπά μέσα στη νύχτα. Και κάτω στα πόδια Σου σωρειάζεται ο μεγάλος όφις – ο υποχθόνιος Θεός που σκορπίζει τ’ αγαθά από τα βάθη της γης. Οι στήλες ανορθώνονται περήφανες και ζωντανεύει η πάλλευκη άνθιση των μαρμάρων κι έρχονται πάλι στο διάζωμα όλοι οι Θεοί και κηρύσσεται πάλι απάνω στις μετόπες ο πόλεμος των Λαπιθών και των Κενταύρων.
Ω χαμογέλασε, ω Ζωή και ω Αγάπη, στο ορφανεμένο αέτωμα και θα γυρίσουν πάλιν οι μαρμαρένιες σκέψεις του Φειδία και η Παρθένα Θεά θα γεννάται πάνοπλη και θάναι γύρω οι Θεοί και θα χαμογελούν...
Διαβάστε το σημερινό αφιέρωμα της Ελευθεροτυπίας στο μεγάλο κρητικό συγγραφέα...