Roddy Doyle: Oh, Play That Thing

Δεν το κρύβω ότι ο Ρόντι Ντόιλ είναι ένας από τους αγαπημένους μου σύγχρονους συγγραφείς. Τα βιβλία του με συναρπάζουν με την απλότητά τους, αλλά και για το ιδιόρρυθμο των χαρακτήρων που παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτά.
Η αρχή της γνωριμίας μου με το έργο του έγινε με το The Barrytown Trilogy, μια σειρά μυθιστορημάτων, που βγάζει άφθονο γέλιο και μιλά, όπως σχεδόν πάντα, για τη μουσική, τα ανθρώπινα πάθη και την ιρλανδική ψυχή. Τα The Van, The Commitments και The Snaper, με βοήθησαν να μάθω περισσότερα για την Ιρλανδία απ’ ό,τι οποιοδήποτε ιστορικό βιβλίο.
Το ανά χείρας μυθιστόρημα είναι η συνέχεια του A Star Called Henry, ή, να προτιμάτε, το δεύτερο μέρος της ιστορίας του Χένρι Σμαρτ. Εδώ μαθαίνουμε για την άφιξη του δαιμόνιου ιρλανδού πατριώτη (βλέπε ΙΡΑ) στην Αμερική και τις κάποιες φορές απέλπιδες, αλλά συναρπαστικές και συνάμα ξεκαρδιστικές προσπάθειές του, να πιάσει την καλή στη νέα γη.
Ο Χένρι, με την έμφυτη γοητεία, το ακονισμένο του μυαλό, και την ανεπανάληπτη ατυχία του, θα κατορθώσει να σκαρφαλώσει πολλές μικρές κορυφές και να γκρεμιστεί με πάταγο, να μπλέξει με μαφιόζους και δολοφόνους, ν’ αλλάξει πολλές δουλειές και να κοιμηθεί με πολλές γυναίκες. Α, και να βάλει το λιθαράκι του στο μεγάλο οικοδόμημα της τζαζ.
Καθώς το παρελθόν του, ακόμη και στη μακρινή Αμερική, εξακολουθεί να τον κατατρέχει, παρακολουθούμε με μια δόση αγωνίας της ζωής του το μακρινό ταξίδι, που ώρες-ώρες μοιάζει εξωπραγματικό και αγγίζει τα όρια του μύθου. Όχι μόνο θεωρητικά, αλλά και συγκεκριμένα, αφού ο μεγάλος συμπρωταγωνιστής του σε τούτη την περιπέτεια δεν είναι άλλος από τον Λούις Άρμστρονγκ. Ο τελευταίος, σπάζοντας κάθε κανόνα της τότε κοινής λογικής, προσλαμβάνει τον Χένρι σαν μάνατζερ, αλλά και σαν μπράβο του. Τον κάνει το λευκό του αγόρι για όλες τις δουλειές.
Ο Ντόιλ μας ταξιδεύει μέσα από τις αναμνήσεις και τις περιπέτειες του Χένρι στην μακρινή Ιρλανδία του ματωβαμένου χθες, αλλά και στις αμερικανικές πόλεις την εποχή της ποτοαπαγόρευσης. Ζωντανεύει στα μάτια μας, με ζωηρά χρώματα, αλλοτινές εποχές, με πολλές δόσεις δράματος και ανατρεπτικού χιούμορ.
Ο Χένρι Σμαρτ -μαζί με την Πώλα Σπένσερ του ομώνυμου μυθιστορήματος, αλλά και του The Woman Who Walked Into Doors- είναι ο πλέον αξιομνημόνευτος χαρακτήρας του.

Πέθανε ο Αρθρουρ Κλαρκ

Ο πρωτοπόρος των μυθιστορημάτων επιστημονικής φαντασίας σερ Αρθουρ Κλαρκ που έγινε παγκοσμίως γνωστός με τη μεταφορά του βιβλίου του «2001: Οδύσσεια του Διαστήματος» στον κινηματογράφο πέθανε στη Σρι Λάνκα σε ηλικία 90 χρόνων. «Πέθανε μετά από καρδιοαναπνευστική κρίση», δήλωσε ο προσωπικός του γραμματέας Ροάν ντε Σίλβα. Ο γεννημένος στη Βρετανία Κλαρκ έγραψε περισσότερα από 80 βιβλία και εκατοντάδες σύντομες ιστορίες και άρθρα κατά τη διάρκεια της 70χρονης καριέρας του.
Στη δεκαετία του '40 ο Κλαρκ προέβλεψε ότι ο άνθρωπος θα έχει πατήσει στο φεγγάρι μέχρι το 2000 μια ιδέα που οι επιστήμονες της εποχής του απέρριψαν ως ανοησία. Το Δεκέμβριο του 2007 κατά τον εορτασμό των 90 γενεθλίων του, ο Κλαρκ που κινείτο με αναπηρική πολυθρόνα, ηχογράφησε ένα αποχαιρετιστήριο μήνυμα για τους φίλους του, λέγοντας ότι θα ήθελε να είχε δει αποδεικτικά στοιχεία εξωγήινης ζωής κατά τη διάρκεια του βίου του.
Ο Κλαρκ γεννήθηκε στη Βρετανία στις 16 Δεκεμβρίου 1917 και υπηρέτησε ως ειδικός των ραντάρ στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία της Βρετανίας κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο ασχολήθηκε με τη Βρετανική Διαπλανητική Ένωση, όπου πρότεινε την εφαρμογή των γεωσταθερών δορυφόρων ως τηλεπικοινωνιακών αναμεταδοτών.
Ωστόσο ο Κλαρκ έγινε διάσημος ως συγγραφέας μυθιστορημάτων επιστημονικής φαντασίας και ιδιαίτερα μετά τη μεταφορά το 1968 της «Οδύσσειας του Διαστήματος» στον κινηματογράφο από τον Στάνλεϊ Κιούμπρικ.

Από την Καθημερινή

Διαβάστε τη νεκρολογία του στον Γκάρντιαν

Επίσης άρθρα/αφιερώματα στα Νέα και την Καθημερινή

Πέθανε ο Νόρμαν Μέιλερ...

Σε ηλικία 84 χρόνων. Για την πλήρη είδηση και το βιογραφικό του πατήστε εδώ...

Η Σώτη στο FNAC

Πήρα την πιο πάνω πρόσκληση από τη Σώτη Τριανταφύλλου και την "αναμεταδίδω".
Κάντε διπλό κλικ στην εικόνα για να διαβάσετε τις πληροφορίες, μια και εδώ δεν διακρίνονται καθαρά.

Τσαντισμένη Ντόρις

Η Ντόρις Λέσινγκ τώρα που πήρε το Νόμπελ είπε να ξεσπαθώσει, κι έτσι με κάθε ευκαιρία παίρνει το λεκτικό της τουφέκι και πυροβολεί. Αντιγράφω από την Καθημερινή:

ΑΙΣΘΗΣΗ έχουν προκαλέσει οι δηλώσεις της πρόσφατα βραβευθείσας με Νόμπελ Βρετανίδας συγγραφέως, Ντόρις Λέσινγκ, στην εφημερίδα «El Pais», όπου συνέκρινε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου με τις επιθέσεις του ΙΡΑ στο Ηνωμένο Βασίλειο.
«Η 11η Σεπτεμβρίου ήταν τρομερή, όμως αν αναλογιστεί κανείς την ιστορία του ΙΡΑ, αυτό που συνέβη στους Αμερικανούς δεν ήταν τόσο τραγικό», ανέφερε η κ. Λέσινγκ στην ισπανική εφημερίδα. Δήλωσε μάλιστα πως «ορισμένοι Αμερικανοί θα με θεωρήσουν τρελή. Πέθαναν πολλοί άνθρωποι, δύο διάσημα κτίρια κατέρρευσαν, όμως δεν ήταν τόσο τραγικό ή τόσο ξεχωριστό όσο νομίζουν. Είναι αφελής άνθρωποι, ή προσποιούνται ότι είναι».

Στη συνέχεια είπε επίσης: «Ξέρετε τι ξεχνούν οι άνθρωποι; Ότι ο ΙΡΑ επιτέθηκε με βόμβες κατά της κυβέρνησής μας. Σκότωσε πολλούς ανθρώπους κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου των Συντηρητικών, στο οποίο συμμετείχε και η πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ. Οι άνθρωποι ξεχνούν».
Ωστόσο, στη συνέχεια υπήρξε ιδιαίτερα επικριτική για την πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου. «Πάντα μισούσα τον Τόνι Μπλαιρ, από την αρχή» δήλωσε στην El Pais η Λέσινγκ και συνέχισε: «Πολλοί από εμάς μισούσαμε τον Τόνι Μπλαιρ, νομίζω ότι ήταν μια σκέτη καταστροφή για τη Βρετανία και υποφέραμε για πολλά χρόνια. Το είχα πει και όταν είχε εκλεγεί: Αυτός ο άνθρωπος είναι ένας μικρός showman, ο οποίος θα μας προκαλέσει πολλά προβλήματα και το έκανε».
"Όσο για τον Μπους, είναι η συμφορά του κόσμου», πρόσθεσε η Βρετανίδα συγγραφέας. «Όλοι έχουν κουραστεί από αυτόν τον άνθρωπο. Είτε είναι ηλίθιος, είτε πολύ έξυπνος, παρότι θα πρέπει να θυμάστε ότι είναι μέλος μίας κοινωνικής τάξης, η οποία κέρδισε από τον πόλεμο».
Από την κριτική της Λέσινγκ δεν γλύτωσε και το Ιράν, στο οποίο έμεναν για μεγάλο χρονικό διάστημα οι γονείς της. «Μισώ το Ιράν, μισώ την ιρανική κυβέρνηση. Είναι μία σκληρή και διαβολική κυβέρνηση», δήλωσε κατηγορηματικά.
"Κοιτάξτε τι συνέβη στον πρόεδρό τους στη Νέα Υόρκη, τον αποκάλεσαν διαβολικό και σκληρό στο Πανεπιστήμιο Columbia. Φανταστικό! Έπρεπε να του πουν περισσότερα! Κανείς δεν του ασκεί κριτική, εξαιτίας του πετρελαίου», κατέληξε η κάτοχος του Νόμπελ.

"Καλοφαγάς" Συγγραφέας

Αντιγράφω από την Καθημερινή:

ΕΝΑΣ Μεξικανός συγγραφέας, ο οποίος ασχολείτο με τη Μαγεία κι έγραφε ένα βιβλίο με τον τίτλο «Καννιβαλικά Ένστικτα», τηγάνισε κι έφαγε κομμάτια από την πρώην φίλη του, την οποία είχε πρώτα στραγγαλίσει, ανακοίνωσαν χθες οι διωκτικέ αρχές.Η αστυνομία εισέβαλε στην κατοικία του Χοσέ Λούις Κάλβα την περασμένη εβδομάδα κι ανακάλυψε ένα πιάτο με τηγανιτή ανθρώπινη σάρκα πάνω στο στρωμένο τραπέζι. Επίσης ανακάλυψαν κι άλλα ανθρώπινα τμήματα μέσα στο ψυγείο, καθώς κι ένα κουτί από δημητριακά γεμάτο ανθρώπινα οστά.
Το ακρωτηριασμένο σώμα της 32χρονης Αλεχάνδρα Γκαλεάνα βρέθηκε σε μία ντουλάπα της κρεββατοκάμαρας, τόνισε η εισαγγελία, που πιστεύει πως «είναι απολύτως δικαιολογημένο να υποθέτουμε πως κατανάλωσε ανθρώπινο κρέας».Ο Κάλβα τραυματίσθηκε, πέφτοντας από το μπαλκόνι του, στην προσπάθεια να διαφύγει την σύλληψη, όταν η αστυνομία εισέβαλε διά της βίας στο διαμέρισμά του. Η μητέρα της Γκαλεάνα είχε καταγγείλει την εξαφάνισή της προ δύο εβδομάδες και υποπτευόταν ότι ο σύντροφος της κόρης της εμπλεκόταν σ' αυτήν.
Η αστυνομία υποπτεύεται πως ο Κάλβα εμπλέκεται στον στραγγαλισμό και τον ακρωτηριασμό άλλων δύο γυναικών την τελευταία διετία, τονίζουν οι αρχές. Το ένα από τα δύο θύματα, η Βερόνικα Μαρτίνες, είχε συζήσει με τον Κάλβα πριν τον θάνατό της. Ο Κάλβα, που νοσηλεύεται τραυματισμένος στο νοσοκομείο, έγραφε βιβλία ποίησης και κέρδιζε τα προς το ζειν πουλώντας τα έργα του στον δρόμο. Ένα ανολοκλήρωτο βιβλίο του, που χειρόγραφά του βρέθηκαν στο διαμέρισμα, έφερε τον τίτλο «Καννιβαλικά Ένστικτα». Το εξώφυλλο έφερε τη φωτογραφία ενός άνδρα που έμοιαζε στον Κάλβα και φορούσε μία μάσκα, ανάλογη μ' εκείνη του Άντονι Χόπκινς στην ταινία «Η σιωπή των Αμνών».
Στο διαμέρισμα, η αστυνομία εντόπισε βιβλία μαύρης μαγείας, και αντίγραφα από ταινίες με ήρωα τον Χάνιμπαλ Λέκτερ, έναν ιδιοφυή κατ' εξακολούθηση δολοφόνο που έτρωγε τα θύματά του.Μία πρώην σύντροφός του δήλωσε πως ο Κάλβα ήταν ζηλότυπος, κτητικός, πίστευε τυφλά στη μαγεία και πραγματοποιούσε τελετές, καρφώνοντας γλώσσες βοδινού σε ξύλα.

Ένα υπέροχο μίλι

Από το Άλφαμπετ Σίτυ της Σώτης Τριανταφύλλου

You are my whole estate
H.D.

Ήρθε μια υπέροχη χρονιά όπου κάθε στιγμή φοβόμουν πως θα γίνει ανάμνηση. Το παρόν κυλούσε στο παρελθόν πριν προλάβω να δω τα θραύσματα, πριν προλάβω να τα εγκαταλείψω. Θυμόμουν τότε που δεν είχα δέρμα, τότε που ανήκα στο πλήθος του Άλφαμπετ Σίτυ, τότε που ανταποκρινόμουν εκεί που έλειπαν οι άλλοι. Έπειτα, οι μέρες έγιναν χρήσιμες, οι νύχτες ακίνητες: όλοι νόμιζαν πως είχα αρχίσει να πιστεύω σε κάτι, πως είχα επιτέλους αποφασίσει να ζήσω μέσα στον κόσμο. Ήμουν ευγενική αλλά ήθελα να φωνάξω, κάθεστε εκεί, με τα μεγάλα σας κεφάλια, περιμένετε πότε θα γίνουν όλοι ίδιοι με σας, πότε θα μάθουν να πίνουν μπουγαδόνερα, ποτέ θα βυθιστούν στην υπεροψία που θεωρείται σοβαρότητα: όλη εκείνη τη χρονιά, έβλεπαν σε μένα ένα ομοίωμα, όχι αυτό που ήμουν. Λογική έχετε, σκεφτόμουν – φαντασία δεν έχετε: σήμερα με θεωρείτε μάγισσα που ανένηψε, αλλά, αν με βρίσκατε τη νύχτα στο δάσος θα με καίγατε. Μου χαμογελάτε γιατί είμαι καλή, δεν κάνω φασαρίες, δεν βρίζω, δεν φτύνω, δεν γρυλίζω: και, παρ’ όλ’ αυτά, δε μας ενώνει τίποτα – έτσι γλυκά κι ανούσια που είναι όλα, κινδυνεύετε να πάτε στον παράδεισο και να βαρεθείτε θανάσιμα. Ναι, ήταν μια υπέροχη χρονιά που έφυγε χωρίς αλλαγή γεωγραφικού πλάτους, σαν ένα όνειρο που διαρκεί περισσότερο απ’ τη νύχτα. Έπειτα, τα κοσμικά συμβάντα παραμορφώθηκαν κι εγώ έφυγα, είπα, θα γυρίσω την άνοιξη – αλλά δεν γύρισα. Δεν γύρισα. Ούτε έμεινα κάπου συγκεκριμένα: γιόρταζα το μεγάλο μαύρο κενό – θυμόμουν που έλεγα στο Γιώργο, Ζούμε σαν τους ήρωες του Φιτζέραλντ, βάφουμε τις πόλεις κόκκινες, ξενυχτάμε μέσα σ’ αυτά τα κατάφωτα, θορυβώδη σπίτια, πίσω απ’ τους ήχους μας περιμένει η σιωπή και το σκοτάδι. Κι είμαστε το ίδιο χαμένοι γιατί γεννηθήκαμε πολύ αργά και μάθαμε ό,τι μάθαμε από διηγήσεις.Ήταν λοιπόν μια υπέροχη χρονιά που έλαμπε μέσα στους νεκρούς καθρέφτες. Ήταν σαν το ποίημα του Πόε στην Άνναμπελ Λη, σαν το πιο μεθυστικό κοκτέιλ φωτός, σαν την αρμονία ενός αιώνιου νότου. Κι όταν έφυγα, αναρωτιόμουν – Ποιος θα μου πληρώνει τα δωμάτια στα ξενοδοχεία, σε ποιον θα τηλεφωνώ με αντίστροφη χρέωση, σε ποιον θα διηγούμαι να ολισθηρά μου όνειρα – κι όμως, επέστρεψα στις βίαιες τελετουργίες, στις εικόνες τις μεταλλαγμένες, επέστρεψα στις μεταβατικές εκείνες ώρες όπου σκουπίζουν το Παρίσι, όπου ανοίγει το Σώστε τα Ρομπότ στην Ανατολική 3η οδό, όπου ανάβουν οι υπέργειες στοές. Θα τη θυμάμαι πάντα αυτή τη χρονιά – σαν το Υπέροχο Μίλι: έγινε αυτό που φοβόμουν – όπου ανοίγει το Σώστε τα Ρομπότ στην Ανατολική 3η οδό έγινε ανάμνηση. Κι εγώ που περίμενα πως οι σκιές θα σκουρύνουν, πως οι νόμοι θ’ ανατραπούν και πως ο χρόνος θα μας καταβροχθίσει, βρέθηκα πάλι κάτω απ’ την πραότητα των ουρανών. Δεν απελπίστηκα – αφού ποτέ δεν είχα ελπίσει.

Όφις και κρίνο

Απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη

Έλα... κάποια νοσταλγία μυστική λυγίζει την ψυχή μου κι’ ένας πόθος λευκός φωληάζει στα μεγάλα μάρμαρα και με σέρνει. Έλα μαζί μου. Θα ξαπλωθούμε κάτω από τη μαρμαρωμένη αρμονία, θα σμίξομε τα χέρια μας και θάναι κάτω μπροστά μας η πόλη η αμαρτωλή και πέρ’ απάνω στα νερά θα βλέπομε πως μαδιούνται οι μενεξέδες στο ηλιόγερμα.
Μαδιούνται οι μενεξέδες στο ηλιόγερμα και τα χρώματα γιορτάζουν εκεί κάτω. Ω Πολυαγαπημένη! λυγίζουν τα γόνατά μου από τον πόθο και στα χείλη μου γιορτάζουν τα φιλιά. Παντοδύναμη η χαρά της ζωής κυλιέται στα στήθη μου. Και την ψυχή μου κερνά η Αγάπη με το μυστικό κρασί των ανοίξεων και των παραληρημάτων.
Ω Πολυαγαπημένη, γιορτάζει η αγάπη μου απόψε κι από τον Κεραμεικό, κύτταξε, ανεβαίνει κι έρχεται η ιερά πομπή, φαιδρά και θορυβώδης – σαν κύμα που ανεβαίνει τραγουδώντας και φιλεί ερωτευμένο τους ώμορφους βράχους.
Ω Αγαπημένη και ω Θεά, σήκω απάνω στα μάρμαρα και χαμογέλασε. Είνε τα μεγάλα Παναθήναια της αγάπης μου. Κ’ είνε τα όνειρά μου ντυμένα στα γιορτάσιμα που εξεκίνησαν από το νεκροταφείο κι εδιάβησαν το Δίπυλο, κι ανεβαίνουν σιγά, σιγά, τον Βράχο τον Ιερό. Κρατούν στα χέρια των ώμορφο και πολύτιμο και τεχνικά υφαμένο τον Πέπλο τον Ιερό. Μέρες και νύχτες έγερναν οι σκέψεις μου, - εργαστίνες ερωτεμένες, - απάνω του και τον κεντούσαν. Κάτω από τα μάγια του φεγγαριού τη νύχτα, μέσα στη φλογερήν αγάπη του ήλιου την ημέρα, έγερναν και τον κεντούσαν.
Ω Αγαπημένη και ω Θεά σήκω απάνω στα μάρμαρα και χαμογέλασε. Η Νίκη κάθεται απάνω στο χέρι Σου. Το κορμί Σου είνε φιλντίσι και λαμποκοπά μέσα στη νύχτα. Και κάτω στα πόδια Σου σωρειάζεται ο μεγάλος όφις – ο υποχθόνιος Θεός που σκορπίζει τ’ αγαθά από τα βάθη της γης. Οι στήλες ανορθώνονται περήφανες και ζωντανεύει η πάλλευκη άνθιση των μαρμάρων κι έρχονται πάλι στο διάζωμα όλοι οι Θεοί και κηρύσσεται πάλι απάνω στις μετόπες ο πόλεμος των Λαπιθών και των Κενταύρων.
Ω χαμογέλασε, ω Ζωή και ω Αγάπη, στο ορφανεμένο αέτωμα και θα γυρίσουν πάλιν οι μαρμαρένιες σκέψεις του Φειδία και η Παρθένα Θεά θα γεννάται πάνοπλη και θάναι γύρω οι Θεοί και θα χαμογελούν...
Διαβάστε το σημερινό αφιέρωμα της Ελευθεροτυπίας στο μεγάλο κρητικό συγγραφέα...

Τα γιατί αυτού του μπλογκ...

Ένας φίλος παλιός με τον οποίο χαθήκαμε για χρόνια, για να ξαναβρεθούμε τώρα - εντελώς τυχαία - μέσω αυτού του μπλογκ, με ρωτούσε χθες γιατί δεν ανεβάζω εδώ τα κείμενά μου. Ε, λοιπόν, η απάντηση είναι απλή: Επειδή τα ανεβάζω αλλού, στα Διηγήματα τα οποία δεν προτίθεμαι να παρατήσω μετά από τις προσπάθειες τόσων μηνών.

Ένα άλλο ερώτημα είναι γιατί δεν προβάλλω τα βιβλία που εξέδωσα. Κι εδώ απλή είναι η απάντηση: Εκείνο που έβγαλα στην Ελλάδα από τη "Διόπτρα" - Μίρα, το λουλούδι του πολέμου - στ' αλήθεια πάτωσε, πράγμα που καθόλου δε με χαλά. Έλα, όμως, που επίσης τώρα πια δε μου αρέσει καθόλου ο τρόπος "συρραφής" του - γιατί περί συρραφής πρόκειται - και προτιμώ το πρωτότυπο, που αν και δύσκολο στην ανάγνωση διαθέτει... ψυχή!

Όσο για κείνα που έβγαλα στην Κύπρο τώρα πια πωλούνται μόνο σε ένα μπαράκι στη Λευκωσία. Κάτι είναι κι αυτό.

Αν επισκεφθείτε τα "Διηγήματα" σας προτείνω να διαβάσετε τη "Δεύτερη Ζωή", που αποτελεί συνέχεια της "Μίρας", καθώς και τη νουβέλα σε συνέχειες με τίτλο "Πωλείται Γυ(μ)νή, που γράφω και ανεβάζω αυτές τις μέρες.

Αυτά για την ώρα, και ελπίζω να μη χρειαστεί να επανέλθω...

Οι Σελίδες μου: Μαρία Πολυδούρη

Όπως λέει η Λιλή Ζωγράφου: «Πολλές φορές αναρωτήθηκα κι ανησύχησα, μπορώ να πω, για την τόση μου αγάπη στη Μαρία Πολυδούρη. Μια αγάπη που μ’ έσπρωχνε σ’ έρευνες, τρεξίματα, αναζητήσεις προσώπων και πραγμάτων, που θα με βοηθούσαν να την εξηγήσω, να την αναγνωρίσω ολότελα και να την καταχτήσω».
Τα ίδια και χειρότερα έπαθα κι εγώ. Γνώρισα την Πολυδούρη μέσω του Καρυωτάκη, και στο τέλος βρέθηκα περισσότερο δεμένος με κείνην. Κι όσο περισσότερο τη γνώριζα, τόσο πιο πολύ παθιαζόμουνα μαζί της. Στο τέλος τέλος ένιωσα να έχω κάποια «υποχρέωση» απέναντί της. Ήθελα να της ξεπληρώσω ένα χρέος. Ήθελα να την ευχαριστήσω που μας χάρισε μέσα από την ποίηση, το ημερολόγιο και τη ζωή της, την ίδια της την ψυχή, που δεν ήταν τίποτ’ άλλο παρά η ψυχή ενός αληθινά ελεύθερου ανθρώπου.
Η Μαρία υπήρξε η πιο γυναίκα απ’ τις γυναίκες, η πιο επαναστάτρια απ’ τις επαναστάτριες, μια αερινή φευγάτη ύπαρξη που πέρασε απ’ τον κόσμο αυτό μονάχα διαβατικά, για να μας δείξει την ομορφιά, το αληθινό πάθος, και να φύγει. Ήταν μια από τις μοναδικές εκείνες υπάρξεις-ξωτικά που ζουν για να πεθάνουν, και ζουν στ’ αλήθεια όσο κανείς άλλος. Μια γυναίκα-χαστούκι στους ανθρώπους της συνήθειας, τους μικρούς, τους τιποτένιους, που δεν σταματούν ούτε για μια στιγμή για να θαυμάσουν την ομορφιά που υπάρχει γύρω τους, την ομορφιά που κρύβουν μέσα τους, αλλά που είναι πολύ βιαστικοί για να την προσέξουν.
Ο Ρεμπό τον 19ο αιώνα έγραφε για τους άνθρωπους-καρέκλες. Η Πολυδούρη στις πρώτες δεκαετίες του 20ου τους κατακεραυνώνει. Κι οι δυο τους κάηκαν απ’ την ίδια τους τη φλόγα! Γεννήθηκαν πολύ νωρίς για την εποχή τους, κι ειδικά η Μαρία, που σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία ήταν μια γυναίκα-σύμβολο, μια γυναίκα ελεύθερη, μια γυναίκα από το αύριο.
Υπήρξε μια μοιραία της γενιάς της. Κι όσοι τη γνώρισαν έχουν να λένε ότι έπαθαν... πολυδουρίτιδα! Μια γυναίκα που γοήτευε όλους όσοι την πλησίαζαν, μια γυναίκα όλο ψυχή.
Αλλά όσα και να πούμε θα ’ναι λίγα. Ας αφήσουμε λοιπόν την ίδια να μιλήσει. Εμείς δεν έχουμε παρά να σας ευχηθούμε να έχετε ένα καλό ταξίδι στο ποιητικό ετούτο σύμπαν.

Περισσότερα στην ιστοσελίδα...

Οι Σελίδες μου: Μυρτιώτισσα

"Σ’ αγαπώ. δεν μπορώ τίποτ’ άλλο να πω πιο βαθύ, πιο απλό, πιο μεγάλο!"Μ υ ρ τ ι ώ τ ι σ σ α

Οι πιο πάνω στίχοι και μόνο ίσως να είναι αρκετοί για να δώσουν στην κυρία Θεώνη Δρακοπούλου-Παππά, άλλως Μυρτιώτισσα, μια περίοπτη θέση στην ιστορία της σύγχρονης ελληνικής ποίησης.
Τι μας έκανε να ασχοληθούμε μαζί της; Ας πούμε ότι όλα ήταν θέμα τύχης. Τη γνωρίσαμε μέσα από τους πιο πάνω στίχους, αλλά κι από την αγάπη της και τη φροντίδα της για την άλλη ιέρεια της ελληνικής αισθαντικής ποίησης, τη Μαρία Πολυδούρη. Στα τελευταία της μεγάλης ποιήτριας, η Μυρτιώτισσα στάθηκε δίπλα της σα φίλη και αδελφή, κι η περιέργεια μάς ώθησε να μάθουμε περισσότερα γι’ αυτή την κυρία. Αρχίσαμε να ψάχνουμε στο διαδίχτυο, σε βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες, αλλά στάθηκε αδύνατο να εντοπίσουμε περισσότερα από κάποια σκόρπια ποιήματά της. Έτσι, όταν τελικά η τύχη αποφάσισε να μας χαμογελάσει φέρνοντας στο δρόμο μας μια συγκεντρωτική έκδοση των γραφτών της, έκδοση του 1965, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι για την καλή ποιήτρια, ώστε το όνομά της να μην περιέλθει στη λήθη. Η σελίδα αυτή είναι το αποτέλεσμα και σας το παραδίδουμε, στ’ αλήθεια, με ανακούφιση: Ανακούφιση, επειδή οι νύχτιες αγρύπνιας που χρειάστηκαν για να δημιουργηθεί παίρνουν τέλος, αλλά κυρίως γιατί δίνουμε την ευκαιρία στους νεώτερους αναγνώστες να γνωρίσουν το έργο της.
Οι προσπάθειές μας όμως δεν τελειώνουν εδώ. Σε λίγους μήνες θα σας παρουσιάσουμε ένα - όσο το δυνατό πιο - πλήρες δοκίμιο για το έργο της, καθώς και ό,τι άλλο την αφορά πέσει στα χέρια μας. Γιατί οι μεγάλες ποιητικές φωνές δεν πρέπει ποτέ να ξεχνιούνται, να πεθαίνουν! Πάντα έχουν κάτι να μας χαρίσουν: πόνο, χαρά, συγκίνηση. Εμείς; Εμείς, δεν έχουμε παρά να αφουγκραστούμε το τραγούδι τους, την ξεχωριστή τους ανάσα, ό,τι το πιο καλό κι ανθρώπινο απομένει σ’ αυτή τη γη.

Περισσότερα στην ιστοσελίδα...

Οι Σελίδες μου: Γαλάτεια Καζαντζάκη

«...Οι εκάστοτε θεοί δε γκρεμίζονται
για νάρθουν άλλοι καλύτεροι,
αλλά γιατί πια αυτοί πάληωσαν, τρίφτηκαν,
απόμειναν στημένες λεμονόκουπες.
Μ’ ένα λόγο δε θαυματουργούν πια.»


Προκλητική, πεισματάρα, επαναστάτρια, ελεύθερη, γυναίκα, Γαλάτεια!

Η Γαλάτεια Καζαντζάκη αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση στα ελληνικά γράμματα. Είναι μια συγγραφέας, μια γυναίκα, που τόλμησε να πει και να κάνει πολλά σε καιρούς δύσκολους, ανάμεσα σε ανθρώπους συντηρητικούς. Με δυο λέξεις θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε σαν την Απόλυτη Γυναίκα. Μια γυναίκα που κατάφερε να επιβάλει τους δικούς της κανόνες μέσα σ’ ένα αντροκρατούμενο κόσμο, μέσα σε μια τυφλή κοινωνία. Μια γυναίκα που πολεμήθηκε πολύ, και που παρεξηγήθηκε πολύ, ακόμη κι από τις γυναίκες. Κι αυτό, επειδή τόλμησε να απομυθοποιήσει το Νίκο Καζαντζάκη, αλλά και να προκαλέσει τα ήθη της εποχής.

Ο απλός άνθρωπος, αυτός είναι ο ήρωας των έργων της Γαλάτειας, και όπως η ίδια υποστηρίζει: «Ο τεχνίτης, πρέπει να λέει με το έργο του κάθε στιγμή στο λαό του: Είμαι δικός σου. Σάρκα από τη σάρκα σου. Κι αν υπάρχει κάτι που με κάνει διαφορετικό είναι γιατί μπορώ να σου δώσω την αιωνιότητα. Να τραγουδήσω τις χαρές σου. Να φτερώσω τις ελπίδες σου. Να πω σ’ όλο τον κόσμο το μόχτο και τον αγώνα της ζωής σου». Η συγγραφέας μιλά στο λαό, γράφει για το λαό. Με τη γραφίδα της προσπαθεί να εξυψώσει τις γυναίκες, αλλά και να τιμήσει τους καλούς άντρες. Μπαίνει στο πετσί των ηρώων της, νιώθει τους πόνους και τις ανασφάλειές τους, τους δίνει κουράγιο, τους δικαιώνει, τους παρηγορεί. Τα λόγια της, απλά κι ανθρώπινα, αναβλύζουν μέσα από μια ζεστή ψυχή.

Περισσότερα στην ιστοσελίδα...