Μια ιστορία ΙΙ

«Ποιος είσαι;»
«Μια ψυχή.»
«Ποιος είσαι;»
«Μια σκιά!»
«Ποιος είσαι;»
«Η σκιά του εαυτού μου!»
«Ποιος είσαι;»
«Ένας αλύτρωτος!»
«Ποιος είσαι;»
«Ένας ανέστιος!»
«Ποιος είσαι;»
«Αυτός που θα βρεις μέσα σου!»
«Πώς λένε αυτόν που θα βρω μέσα μου;»
«Κάποιος με είπε Δέντρο!»
«Θέλω να σκαρφαλώσω στα κλαδιά σου!»
«Καλύτερα να βρεις πρώτα τις ρίζες!»
«Πού να ψάξω;»
«Στα έγκατα της ύπαρξής σου!»
«Της δικής μου;»
«Αφού είμαι μέσα σου!»
Της χαμογελά και την κοιτά βαθιά στα μάτια. Εκείνη δείχνει να πεισμώνει μ’ ένα τρόπο γλυκό κι αποφασίζει να συνεχίσει την επίθεσή της.
«Ποιος είσαι;»
«Αν ήξερα δεν θα ήμουν εδώ!»
«Ποιος είσαι;»
«Ένας ταξιδιώτης στο χρόνο!»
«Ποιος είσαι;»
«Μια ελπίδα απέθαντη!»
«Τι ζητάς;»
«Το αδύνατο!»
«Γιατί το ζητάς;»
«Αν ήξερα το γιατί δε θα το ζητούσα!»
«Από που έρχεσαι;»
«Από το χθες!»
«Και πού πας;»
«Στην άγνωστη ουσία!»
«Θα φτάσεις κάποτε μέχρι εκεί;»
«Αν φτάσω θα είναι το τέλος μου!»
«Γιατί;»
«Επειδή δε θα ’χω που να πάω. Εσύ που θες να πας;» τη ρωτά προτού προλάβει να συνεχίσει.
«Στην αγάπη!»
«Δύσκολο το ταξίδι σου και απαιτεί πολλά φονικά!»
«Φονικά;»
«Πρέπει να σκοτώσεις συνήθειες, απόψεις, δισταγμούς, αμφιβολίες. Πρέπει να φτάσεις ως το μη παρέκει. Τότε θα συναντήσεις την αγάπη ή το τέλος μιας οδυνηρής ψευδαίσθησης!»
«Ποιος θα με βοηθήσει να τα καταφέρω;»
«Τα μικρά ανθρωπάκια του μυαλού και της ψυχής σου!»
Τα μικρά ανθρωπάκια του μυαλού και της ψυχής της! Πάντα ήξερε ότι ήταν εκεί, τα ένιωθε, τ’ άκουγε να της ψιθυρίζουν σκέψεις ανείπωτες βαθιά μέσα στο είναι της, να ταράζουν τα όνειρά της. Τι της έλεγαν; Ν’ αλλάξει τρόπο ζωής και σκέψης. Τα άκουγε; Όχι. Ήταν αυτή που ήταν και δε θα μπορούσε να είναι κάποια άλλη. Έτσι γεννήθηκε, έτσι μεγάλωσε, έτσι θα πέθαινε. Άλλωστε και κείνος, ο μόνος άνθρωπος που ποτέ στ’ αλήθεια την κατάλαβε, γι’ αυτό που ήταν την αγάπησε, για της ψυχής της τις αλήθειες. Κι ας επέμενε:
«Μην είσαι απόλυτη στις απόψεις σου, Ελένη. Ποτέ! Ό,τι σκέφτεσαι πως δε θα έκανες ποτέ ίσως κάποια μέρα να το κάνεις. Ό,τι επικρίνεις ίσως κάποτε να το μιμηθείς. Να θυμάσαι ότι η ζωή μας δεν εξαρτάται πάντα, ή μάλλον σχεδόν ποτέ, από εμάς. Είναι πολλοί οι εξωτερικοί παράγοντες που την επηρεάζουν. Μπορεί να κοιμηθούμε στον Παράδεισο και να ξυπνήσουμε στην Κόλαση. μην το ξεχνάς ποτέ αυτό...»
Πώς να το ξεχάσει; Αλλά και πάλι δεν πιστεύει ότι κάποια μέρα θ’ αλλάξει. Όχι αυτή. Η ζωή όμως, η ζωή...

Ακόμη ένα απόσπασμα από εκείνο το μυθιστόρημα που δε γράφτηκε ποτέ. Και το οποίο, μάλλον, ποτέ δε θα γραφεί. Το είχα αρχίσει πριν τρία χρόνια εδώ στην Τσιανγκ Μάι και θα ήταν υποτίθεται ένα «υβριδικό» βιβλίο, αφού θα συνδύαζε ρομαντισμό, σάτιρα και στοιχεία θρίλερ. Από τη στιγμή, όμως, που σταμάτησα να γράφω, αφού έπρεπε να επιστρέψω στην Κύπρο, δεν μπόρεσα να το ξαναπιάσω στα χέρια μου. Ίσως, όμως, κάποια αποσπάσματα όπως το πιο πάνω, μου φανούν χρήσιμα στο μέλλον...

Desperado

«Ποιος είσαι;» με ρώτησε.
«Αυτός που λέει το τραγούδι...»
«Και τι κάνεις εδώ;»
«Δεν ξέρω. Ίσως ένα διάλειμμα στη μάχη μου με τους ανεμόμυλους, ίσως και να προσπαθώ ν’ αλλάξω ζωή.»
«Δε σ’ αρέσει η ζωή σου;»
«Κάποτε μ’ άρεσε. Τώρα πια δεν ξέρω...»
«Γιατί αυτό;»
«Νιώθω κουρασμένος.»
«Νιώθεις ότι όλα είναι μάταια;»
«Προβλεπόμενα και συνηθισμένα.»
«Τι σου λείπει;»
«Εσύ τι λες;» Έμεινε για λίγο σιωπηλή, διαβάζοντας τα μάτια μου. Χαμογελάσε και πάλι.
«Και μένα,» μου είπε.

"Ποιος είσαι;"

«Ποιος είσαι;»
«Μια ψυχή.»
«Ποιος είσαι;»
«Μια σκιά!»
«Ποιος είσαι;»
«Η σκιά του εαυτού μου!»
«Ποιος είσαι;»
«Ένας αλύτρωτος!»
«Ποιος είσαι;»
«Ένας ανέστιος!»
«Ποιος είσαι;»
«Αυτός που θα βρεις μέσα σου!»
«Πως λένε αυτόν που θα βρω μέσα μου;»
«Κάποιος με είπε δέντρο!»
«Θέλω να σκαρφαλώσω στα κλαδιά σου!»
«Καλύτερα να βρεις πρώτα τις ρίζες!»
«Που να ψάξω;»
«Στα έγκατα της ύπαρξής σου!»
«Της δικής μου;»
«Αφού είμαι μέσα σου!»
Της χαμογελά και την κοιτά βαθιά στα μάτια. Εκείνη δείχνει να πεισμώνει μ’ ένα τρόπο γλυκό κι αποφασίζει να συνεχίσει την επίθεσή της.
«Ποιος είσαι;»
«Αν ήξερα δεν θα ήμουν εδώ!»
«Ποιος είσαι;»
«Ένας ταξιδιώτης στο χρόνο!»
«Ποιος είσαι;»
«Μια ελπίδα απέθαντη!»
«Τι ζητάς;»
«Το αδύνατο!»
«Γιατί το ζητάς;»
«Αν ήξερα το γιατί δε θα το ζητούσα!»
«Από που έρχεσαι;»
«Από το χθες!»
«Και που πας;»
«Στην άγνωστη ουσία!»
«Θα φτάσεις κάποτε μέχρι εκεί;»
«Αν φτάσω θα είναι το τέλος μου!»
«Γιατί;»
«Επειδή δε θα ’χω που να πάω. Εσύ που θες να πας;»
«Στην αγάπη!»
«Δύσκολο το ταξίδι σου και απαιτεί πολλά φονικά!»
«Φονικά;»
«Πρέπει να σκοτώσεις συνήθειες, απόψεις, δισταγμούς, αμφιβολίες. Πρέπει να φτάσεις ως το μη παρέκει. Τότε θα συναντήσεις την αγάπη ή το τέλος μιας οδυνηρής ψευδαίσθησης!»
«Ποιος θα με βοηθήσει για να τα καταφέρω;»

«Τα μικρά ανθρωπάκια του μυαλού και της ψυχής σου!»

Τα γιατί αυτού του μπλογκ...

Ένας φίλος παλιός με τον οποίο χαθήκαμε για χρόνια, για να ξαναβρεθούμε τώρα - εντελώς τυχαία - μέσω αυτού του μπλογκ, με ρωτούσε χθες γιατί δεν ανεβάζω εδώ τα κείμενά μου. Ε, λοιπόν, η απάντηση είναι απλή: Επειδή τα ανεβάζω αλλού, στα Διηγήματα τα οποία δεν προτίθεμαι να παρατήσω μετά από τις προσπάθειες τόσων μηνών.

Ένα άλλο ερώτημα είναι γιατί δεν προβάλλω τα βιβλία που εξέδωσα. Κι εδώ απλή είναι η απάντηση: Εκείνο που έβγαλα στην Ελλάδα από τη "Διόπτρα" - Μίρα, το λουλούδι του πολέμου - στ' αλήθεια πάτωσε, πράγμα που καθόλου δε με χαλά. Έλα, όμως, που επίσης τώρα πια δε μου αρέσει καθόλου ο τρόπος "συρραφής" του - γιατί περί συρραφής πρόκειται - και προτιμώ το πρωτότυπο, που αν και δύσκολο στην ανάγνωση διαθέτει... ψυχή!

Όσο για κείνα που έβγαλα στην Κύπρο τώρα πια πωλούνται μόνο σε ένα μπαράκι στη Λευκωσία. Κάτι είναι κι αυτό.

Αν επισκεφθείτε τα "Διηγήματα" σας προτείνω να διαβάσετε τη "Δεύτερη Ζωή", που αποτελεί συνέχεια της "Μίρας", καθώς και τη νουβέλα σε συνέχειες με τίτλο "Πωλείται Γυ(μ)νή, που γράφω και ανεβάζω αυτές τις μέρες.

Αυτά για την ώρα, και ελπίζω να μη χρειαστεί να επανέλθω...