Αποσιωπητικά...

Και να που στη ζωή μου έγινες
αναγκαίο καλό.
Όλα άρχισαν μ’ ένα κείμενο δικό μου παλιό
που διάβασες
κι ένα μήνυμα που μου έστειλες μετά,
και τη δική μου απάντηση.
Πολλά μηνύματα θ’ ακολουθούσαν:
Ερωτήσεις, απαντήσεις, απορίες, επισημάνσεις.
Και ώρα την ώρα, μέρα τη μέρα,
όλο και πιο κοντά μου θα σ’ ένιωθα.
«Με καταλαβαίνει!» ψιθύριζα θαυμαστικά
στον εαυτό μου κάθε που μου έγραφες,
«και την καταλαβαίνω!» πρόσθετα με απορία,
κάθε που σου έγραφα εγώ.
Πόσο πολύ μου άρεσε και μου αρέσει ακόμη
αυτή η επικοινωνία μας είναι δύσκολο να πω,
αδύνατον με λόγια απλά να περιγράψω.
Με κάθε μήνυμά σου με κάνεις λίγο πιο πλούσιο,
με κάθε ερώτησή σου μ’ αναγκάζεις
όλο και πιο βαθιά στο μέσα μου να καταδυθώ.
«Μόνο σε σένα μιλώ,» μονολογούσα τις προάλλες,
«μονάχα εσύ ξέρεις να με ακούεις,» έλεγα με χαμόγελο
και μια δόση πικρίας.
Ναι, μονάχα εσύ διακρίνεις τις αλήθειες μου,
Και γι’ αυτό την τύχη μου ευλογώ...