Το λίγο και το λίγο

Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν.

Όπως κι ο χρόνος.

Όπως κι οι περισσότερες αναμνήσεις.

Τίποτα δεν μένει; θα με ρωτήσετε.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μένουν και πολλά.

Αυτά τα λίγα όμως αξίζουν κάτι.

Και κάτι παραπάνω.

Εννοώ τις εικόνες και τους ήχους φυσικά,

Τις γεύσεις και τις μυρωδιές,

Τις σιωπές και τις λέξεις.

Τον πλούτο των αισθήσεων και των συναισθημάτων.

Από τη μέρα που γεννιόμαστε

Μέχρι κι αυτή που πεθαίνουμε

Όλοι ψάχνουμε κάτι.

Κι αυτό το κάτι είναι ουσιαστικά το τίποτα.

Πολλές φορές, ούτε ακόμη κι αυτό, το ταξίδι, δεν έχει σημασία.

Εκείνο που μετρά είναι με ποιους το μοιραζόμαστε.

Κι αν τυγχάνει να είμαστε μονάχοι αυτό δεν

Πάει ακριβώς να πει ότι είμαστε μόνοι.

Απλά σημαίνει ότι ζούμε την κάθε εμπειρία με τρόπο

Αλλιώτικο, πιο βαθύ ίσως. Ίσως…

Το τι ζήσαμε μετρά λίγο. Το τι θα ζήσουμε λίγο ακόμη.

Τα δυο πιο πάνω μαζί μπορεί και ν' αξίζουν μια ζωή.

Μια ζωή που υπήρξε ολόδική μας…

Η εικόνα είναι κλεμμένη από εδώ. 

 

Η ζωή είναι κόκκινη

Ο χρόνος τρέχει όταν τρέχεις

Κι όταν σταματάς σταματά κι αυτός.

Αντανάκλαση στην ακινησία σου,

Προπομπός της κατάθλιψης που ακολουθεί το κενό.

Οι λέξεις πασκίζουν μα δεν δραπετεύουν.

Το κλουβί δεν είναι φτιαγμένο από αυτές

Αλλά από γεγονότα και μη.

Το καθετί που συμβαίνει έχει τον αντίκτυπό του.

Τα θέλω μας δεν είναι πάντα τα είναι

Και τα είναι μας δεν είναι τα πάντα.

Η ζωή, λένε, είναι και άσπρη και μαύρη.

Εγώ λέω ότι είναι κόκκινη -

Οι παραλλαγές του κόκκινου την ορίζουν.

Άλλοτε πιο αλαφριά μπογιατισμένη,

Κάποτε πιο μουντή, σχεδόν καφέ, συννεφιασμένη.

Όταν τρέχεις δεν μπορείς να διακρίνεις

Τις πραγματικές της αποχρώσεις,

Κι όταν σταματάς δεν θέλεις να το κάνεις.

Τα γιατί γνωστά,

Και τα ερωτήματα ουσιαστικά ανούσια.

Πριν το ταξίδι

Τι είναι αυτό που μας κάνει να επιστρέφουμε ξανά και ξανά στα ίδια μέρη;

Φταίει το ότι ψάχνουμε παρηγοριά στο οικείο ή κάτι άλλο πιο βαθύ;

Και πόσα αγαπημένα μέρη μπορεί να έχει κανείς;

Με ποιες αναμνήσεις είναι συνδεδεμένα;

Καθώς ετοιμάζομαι για ένα ακόμη ταξίδι, που προέκυψε σχεδόν από το πουθενά,

αυτές είναι οι σκέψεις που μου τριβελίζουν το μυαλό.

Σκέφτομαι. Και θυμάμαι.

Το πρώτο ταξίδι μου ταξίδι εκεί. Το 1990.

Το πρώτο ταξίδι που πραγματοποίησα μοναχός εκτός Κύπρου.

Και το δεύτερο το 1995, με παρέα αυτό.

Θυμάμαι ξενύχτια. Θυμάμαι νευράκια. Θυμάμαι μακρινές βόλτες.

Και παρτίδες σκάκι θυμάμαι.

Τις επισκέψεις στη μοναξιά του Καζαντζάκη.

Και μια συναυλία στον Κήπο.

Οι αναμνήσεις συγχέονται.

Ακολούθησαν κι άλλες επισκέψεις στο Ηράκλειο τα επόμενα πέντε χρόνια,

αλλά ήμουνα πια πάντα περαστικός, καθοδόν προς τα Χανιά,

μιαν από τις πόλεις που ερωτεύτηκα.

Τι θα μου φέρει άραγε το νέο ταξίδι;

Θα θυμηθώ τα σοκάκια, θ' αναγνωρίσω τους δρόμους από το παρελθόν;

Θα μου χαρίσει άραγε κάτι που τώρα μού λείπει ό,τι κι αν είναι αυτό;

Σε τρεις ημέρες θα πάρω τις πρώτες απαντήσεις.

Μέχρι τότε θα αναπολώ κάτι που λίγο πολύ μου ξεφεύγει.

Η εικόνα είναι κλεμμένη από εδώ.
 

Βδομάδα 39

Είναι μια συννεφιασμένη μέρα στην Μπαρακόα της Κούβας την άνοιξη του 2002. Βγαίνω μια βόλτα στους έρημους, όπως φαίνεται, από ντόπιους αλλά και από ξένους, δρόμους. Η σιωπή μοιάζει σχεδόν εξωπραγματική, αλλά ξαφνικά ακούω μια φωνή από ένα σοκάκι: Μίστερ… Μίστερ… Φώτο… Γυρνώ το βλέμμα προς τα εκεί και βλέπω τέσσερα παιδιά: ένα ντροπαλό αγόρι, δύο χαμογελαστά κορίτσια και τη μικρή τους αδελφή. Βγάζω τη φωτογραφία, τους δίνω ένα δολάριο, που δεν μου ζήτησαν, και συνεχίζω τη μακρινή μου βόλτα μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη. Έτσι ξαφνικά, η πόλη δεν μοιάζει και τόσο έρημη πια, και η σιωπή λες και έχει αποκτήσει φωνή: ήχοι φτάνουν στ’ αυτιά μου από μακριά, φωνές και μουσικές, ενώ η θάλασσα και τα πουλιά μοιάζουν να δίνουν συναυλία για πάρτη μου. Ένα στιγμιότυπο. Μια απλή στιγμή. Και μια ανάμνηση που ποτέ δεν θα χαθεί.

Βδομάδα 38

Πήγε εκεί μοναχή για να παρακολουθήσει μια παράσταση δρόμου, ή μάλλον πλατείας, αλλά κάτι άλλο της τράβηξε την προσοχή. Τι όμως; Τα μάτια της φανερώνουν μια περιέργεια, ίσως και μια αγωνία. Περιμένει κάποιον να φανεί ή κάτι να συμβεί; Τι θα έκανε αν ήξερε ότι κάποιος, έστω τυχαία, μοιραζόταν μαζί της αυτή τη μοναδική στιγμή; Πώς θα αντιδρούσε;

Λένε πολλές φορές ότι ένα βλέμμα μπορεί να πει τα πάντα, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι το πιο σαγηνευτικό σ’ αυτό είναι το μυστήριο που κρύβει. Πώς μπορεί να είναι τόσο φωτεινό και τόσο σκοτεινό την ίδια ώρα; Πώς μπορεί κι αναδεικνύει έτσι του άνθρωπου τη νιότη και της ψυχής τις έγνοιες;

Τα μάτια μας λένε ιστορίες, αλλά υπάρχει άραγε κανείς να τις ακούσει;