Βδομάδα 51

Δεν πάμε τώρα μια βόλτα; Τι κι αν ο ήλιος καίει; Τι κι αν δεν έχει κάποιο προορισμό αυτό το μικρό ταξίδι; Ξέρεις ποιο είναι το πιο σημαντικό; Να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή – αυτό είναι.

Γι’ αυτό έλα, κάθε πίσω μου στη σέλα, κι άνοιξε την ομπρέλα σου για να μας προστατέψει λίγο από τη ζέστη, και άφησε να σχηματιστεί στα χείλη το πιο ζεστό χαμόγελό σου. Θα πάμε μακριά σήμερα – λίγο πιο κάτω. Θα δούμε διαφορετικά πράγματα σήμερα – αυτά που βλέπουμε πάντα.

Σ’ αρέσει; Σ’ αρέσει αυτή η κίνησή μας, η μικρή μας τρέλα; Εμένα μου αρέσει πολύ, αφού χάρη σ’ αυτή μπορούμε και κάνουμε κάτι αυθόρμητο. Και χαμογελούμε. Πλατιά. Όπως μας αξίζει…

Βδομάδα 38

Πήγε εκεί μοναχή για να παρακολουθήσει μια παράσταση δρόμου, ή μάλλον πλατείας, αλλά κάτι άλλο της τράβηξε την προσοχή. Τι όμως; Τα μάτια της φανερώνουν μια περιέργεια, ίσως και μια αγωνία. Περιμένει κάποιον να φανεί ή κάτι να συμβεί; Τι θα έκανε αν ήξερε ότι κάποιος, έστω τυχαία, μοιραζόταν μαζί της αυτή τη μοναδική στιγμή; Πώς θα αντιδρούσε;

Λένε πολλές φορές ότι ένα βλέμμα μπορεί να πει τα πάντα, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι το πιο σαγηνευτικό σ’ αυτό είναι το μυστήριο που κρύβει. Πώς μπορεί να είναι τόσο φωτεινό και τόσο σκοτεινό την ίδια ώρα; Πώς μπορεί κι αναδεικνύει έτσι του άνθρωπου τη νιότη και της ψυχής τις έγνοιες;

Τα μάτια μας λένε ιστορίες, αλλά υπάρχει άραγε κανείς να τις ακούσει;

Βδομάδα 34

Του αρέσει να πηγαίνει στα παζάρια τις Κυριακές, όχι τόσο για να βλέπει ανθρώπους και πραμάτεια, όχι γι’ αυτό, αλλά επειδή μόνο εκεί μπορεί να μένει μόνος με τις σκέψεις του.

Περπατά πάνω-κάτω, δεξιά κι αριστερά στους δρόμους μιας πόλης που αυτή τη μέρα ειδικά γίνεται πολύχρωμη και αφήνει τον εαυτό του να χαθεί, να ξεχαστεί μέσα στη βουή του κόσμου – μια βουή που κάποτε γίνεται εκκωφαντική, μα η οποία αποτελεί ευλογία για τον ίδιο.

Έγινε μοναχός για να βρει γαλήνη, λέει, κι όμως παραμένει ανήσυχος όσο ποτέ. Το πρόβλημα είναι ότι όπου και να πάει κανείς οι σκέψεις του πάντα τον ακολουθούν, και μόνο ο θόρυβος μπορεί για λίγο να τις φιμώσει.

Βδομάδα 33

Η θάλασσα η θαυματουργός, της ζωής η μεγάλη δημιουργός κι ακούραστη παρηγορήτρα. Τι θα έκαναν οι άνθρωποι αν δεν την είχαν κι αυτή; Πώς θα ζούσαν; Πού θα πήγαιναν άραγε λίγο για να ξεχαστούν και να ξεχάσουν;

Μια βόλτα στην παραλία. Τι θαύμα! Κουβαλάς στην πλάτη το μωρό και στα χέρια μια πλαστική λεκάνη. Τι θα την κάνεις αυτή δεν μπορεί κανείς στα σίγουρα να πει. Ίσως να τη χρησιμοποιήσεις για να πλύνεις τα ρούχα στην ακροθαλασσιά. Ίσως να την πάρεις στον σύντροφό σου για να αποθέσει σ’ αυτή της μέρας την ψαριά. Ίσως μέσα εκεί να κρύβεις το κολατσιό.

Ίσως… Δεν έχει σημασία. Εκείνο που πιο πολύ μετρά είναι τούτη η βόλτα, με το μωρό σου η επαφή και της θάλασσας η γλυκιά ανασαιμιά.

Βδομάδα 32

Θα ’θελα να σας πω μια ιστορία για ένα κορίτσι που φαινόνταν από πάντα να σκέφτεται πολύ. Ένα κορίτσι που είχε λυπημένο το βλέμμα και ένα πέπλο σκότους να του καλύπτει την ψυχή. Όμως, δεν θα σας την πω…

Αντί αυτού θα σας πω την ιστορία ενός κοριτσιού που στη ζωή του έκανε πολλά λάθη, έπεσε, χτύπησε, πόνεσε αλλά έμαθε. Ενός κοριτσιού του οποίου το βλέμμα τώρα είναι ολόφωτο και που χαρίζει χαρά στον κόσμο...

Μα, ίσως να μην σας μιλήσω ούτε και γι’ αυτό. Ίσως να σας πω για ένα κορίτσι άλλο, που κάποια μέρα αποφάσισε να ταξιδέψει στις άκρες της γης για να βρει τον εαυτό του – αυτόν που κρύβονταν καλά πίσω από το είδωλο δύο κοριτσιών που ήταν ένα…