Βδομάδα 51

Δεν πάμε τώρα μια βόλτα; Τι κι αν ο ήλιος καίει; Τι κι αν δεν έχει κάποιο προορισμό αυτό το μικρό ταξίδι; Ξέρεις ποιο είναι το πιο σημαντικό; Να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή – αυτό είναι.

Γι’ αυτό έλα, κάθε πίσω μου στη σέλα, κι άνοιξε την ομπρέλα σου για να μας προστατέψει λίγο από τη ζέστη, και άφησε να σχηματιστεί στα χείλη το πιο ζεστό χαμόγελό σου. Θα πάμε μακριά σήμερα – λίγο πιο κάτω. Θα δούμε διαφορετικά πράγματα σήμερα – αυτά που βλέπουμε πάντα.

Σ’ αρέσει; Σ’ αρέσει αυτή η κίνησή μας, η μικρή μας τρέλα; Εμένα μου αρέσει πολύ, αφού χάρη σ’ αυτή μπορούμε και κάνουμε κάτι αυθόρμητο. Και χαμογελούμε. Πλατιά. Όπως μας αξίζει…

Πριν το ταξίδι

Τι είναι αυτό που μας κάνει να επιστρέφουμε ξανά και ξανά στα ίδια μέρη;

Φταίει το ότι ψάχνουμε παρηγοριά στο οικείο ή κάτι άλλο πιο βαθύ;

Και πόσα αγαπημένα μέρη μπορεί να έχει κανείς;

Με ποιες αναμνήσεις είναι συνδεδεμένα;

Καθώς ετοιμάζομαι για ένα ακόμη ταξίδι, που προέκυψε σχεδόν από το πουθενά,

αυτές είναι οι σκέψεις που μου τριβελίζουν το μυαλό.

Σκέφτομαι. Και θυμάμαι.

Το πρώτο ταξίδι μου ταξίδι εκεί. Το 1990.

Το πρώτο ταξίδι που πραγματοποίησα μοναχός εκτός Κύπρου.

Και το δεύτερο το 1995, με παρέα αυτό.

Θυμάμαι ξενύχτια. Θυμάμαι νευράκια. Θυμάμαι μακρινές βόλτες.

Και παρτίδες σκάκι θυμάμαι.

Τις επισκέψεις στη μοναξιά του Καζαντζάκη.

Και μια συναυλία στον Κήπο.

Οι αναμνήσεις συγχέονται.

Ακολούθησαν κι άλλες επισκέψεις στο Ηράκλειο τα επόμενα πέντε χρόνια,

αλλά ήμουνα πια πάντα περαστικός, καθοδόν προς τα Χανιά,

μιαν από τις πόλεις που ερωτεύτηκα.

Τι θα μου φέρει άραγε το νέο ταξίδι;

Θα θυμηθώ τα σοκάκια, θ' αναγνωρίσω τους δρόμους από το παρελθόν;

Θα μου χαρίσει άραγε κάτι που τώρα μού λείπει ό,τι κι αν είναι αυτό;

Σε τρεις ημέρες θα πάρω τις πρώτες απαντήσεις.

Μέχρι τότε θα αναπολώ κάτι που λίγο πολύ μου ξεφεύγει.

Η εικόνα είναι κλεμμένη από εδώ.
 

Βδομάδα 40

Η σιέστα είναι πολύ σημαντική υπόθεση, ειδικά τις καυτές ημέρες του καλοκαιριού και όταν έχουν πέσει αναδουλειές. Το να ξεφεύγει κανείς από τις καθημερινές σκοτούρες και να παίρνει ένα υπνάκο, λειτουργεί σαν βάλσαμο, σαν το πιο καλό αγχολυτικό.

Τι κι αν βρίσκεσαι στο κέντρο της πόλης; Τι κι αν ξαπλώνεις μέσα στο όχημα που σου προσφέρει τα προς το ζην; Τι κι αν κόσμος πάει κι έρχεται, σε βλέπει και χαμογελά, άλλοτε με κατανόηση κι άλλοτε ειρωνικά;

Εκείνο που πιότερο έχει σημασία είναι εσύ να νιώθεις καλά. Να κοιμηθείς κουρασμένος, να ξυπνήσεις με χαμόγελο, και αναζωογονημένος να πιάσεις πάλι δουλειά. Για ένα πιάτο φαΐ. Για ένα δώρο για τη γυναίκα και το παιδί.

Βδομάδα 39

Είναι μια συννεφιασμένη μέρα στην Μπαρακόα της Κούβας την άνοιξη του 2002. Βγαίνω μια βόλτα στους έρημους, όπως φαίνεται, από ντόπιους αλλά και από ξένους, δρόμους. Η σιωπή μοιάζει σχεδόν εξωπραγματική, αλλά ξαφνικά ακούω μια φωνή από ένα σοκάκι: Μίστερ… Μίστερ… Φώτο… Γυρνώ το βλέμμα προς τα εκεί και βλέπω τέσσερα παιδιά: ένα ντροπαλό αγόρι, δύο χαμογελαστά κορίτσια και τη μικρή τους αδελφή. Βγάζω τη φωτογραφία, τους δίνω ένα δολάριο, που δεν μου ζήτησαν, και συνεχίζω τη μακρινή μου βόλτα μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη. Έτσι ξαφνικά, η πόλη δεν μοιάζει και τόσο έρημη πια, και η σιωπή λες και έχει αποκτήσει φωνή: ήχοι φτάνουν στ’ αυτιά μου από μακριά, φωνές και μουσικές, ενώ η θάλασσα και τα πουλιά μοιάζουν να δίνουν συναυλία για πάρτη μου. Ένα στιγμιότυπο. Μια απλή στιγμή. Και μια ανάμνηση που ποτέ δεν θα χαθεί.

Βδομάδα 33

Η θάλασσα η θαυματουργός, της ζωής η μεγάλη δημιουργός κι ακούραστη παρηγορήτρα. Τι θα έκαναν οι άνθρωποι αν δεν την είχαν κι αυτή; Πώς θα ζούσαν; Πού θα πήγαιναν άραγε λίγο για να ξεχαστούν και να ξεχάσουν;

Μια βόλτα στην παραλία. Τι θαύμα! Κουβαλάς στην πλάτη το μωρό και στα χέρια μια πλαστική λεκάνη. Τι θα την κάνεις αυτή δεν μπορεί κανείς στα σίγουρα να πει. Ίσως να τη χρησιμοποιήσεις για να πλύνεις τα ρούχα στην ακροθαλασσιά. Ίσως να την πάρεις στον σύντροφό σου για να αποθέσει σ’ αυτή της μέρας την ψαριά. Ίσως μέσα εκεί να κρύβεις το κολατσιό.

Ίσως… Δεν έχει σημασία. Εκείνο που πιο πολύ μετρά είναι τούτη η βόλτα, με το μωρό σου η επαφή και της θάλασσας η γλυκιά ανασαιμιά.