Βδομάδα 40

Η σιέστα είναι πολύ σημαντική υπόθεση, ειδικά τις καυτές ημέρες του καλοκαιριού και όταν έχουν πέσει αναδουλειές. Το να ξεφεύγει κανείς από τις καθημερινές σκοτούρες και να παίρνει ένα υπνάκο, λειτουργεί σαν βάλσαμο, σαν το πιο καλό αγχολυτικό.

Τι κι αν βρίσκεσαι στο κέντρο της πόλης; Τι κι αν ξαπλώνεις μέσα στο όχημα που σου προσφέρει τα προς το ζην; Τι κι αν κόσμος πάει κι έρχεται, σε βλέπει και χαμογελά, άλλοτε με κατανόηση κι άλλοτε ειρωνικά;

Εκείνο που πιότερο έχει σημασία είναι εσύ να νιώθεις καλά. Να κοιμηθείς κουρασμένος, να ξυπνήσεις με χαμόγελο, και αναζωογονημένος να πιάσεις πάλι δουλειά. Για ένα πιάτο φαΐ. Για ένα δώρο για τη γυναίκα και το παιδί.

Βδομάδα 34

Του αρέσει να πηγαίνει στα παζάρια τις Κυριακές, όχι τόσο για να βλέπει ανθρώπους και πραμάτεια, όχι γι’ αυτό, αλλά επειδή μόνο εκεί μπορεί να μένει μόνος με τις σκέψεις του.

Περπατά πάνω-κάτω, δεξιά κι αριστερά στους δρόμους μιας πόλης που αυτή τη μέρα ειδικά γίνεται πολύχρωμη και αφήνει τον εαυτό του να χαθεί, να ξεχαστεί μέσα στη βουή του κόσμου – μια βουή που κάποτε γίνεται εκκωφαντική, μα η οποία αποτελεί ευλογία για τον ίδιο.

Έγινε μοναχός για να βρει γαλήνη, λέει, κι όμως παραμένει ανήσυχος όσο ποτέ. Το πρόβλημα είναι ότι όπου και να πάει κανείς οι σκέψεις του πάντα τον ακολουθούν, και μόνο ο θόρυβος μπορεί για λίγο να τις φιμώσει.

Βδομάδα 31

Το κάθε σαββατοκύριακο το ξοδεύει ανάμεσα στα χρώματα, χρώματα που είναι υφασμένα σε όμορφα σχήματα και τα οποία διεκδικούν τα περίεργα βλέμματα των περαστικών, τουριστών και μη, στα ασιατικά παζάρια.

Βλέπει πράγματα και θαύματα καθώς κάθεται πάντα εκεί, από βδομάδα σε βδομάδα, από μήνα σε μήνα. Όλα του μοιάζουν τόσο διαφορετικά μα τόσο ίδια. Σαν να ζει σ’ επανάληψη την κάθε στιγμή.

Ωστόσο, κατά κάποιο τρόπο, μοιάζει ν’ απολαμβάνει την κάθε κίνηση, την κάθε εικόνα που παρατηρεί, και την κάθε μυρωδιά, λαλιά και μουσική που έρχονται για να παραπλανήσουν τις άλλες του αισθήσεις. Νιώθει πλήρης, σαν κάποιος που από χρόνια πια έχει φτάσει στον προορισμό του.

Βδομάδα 29

Η μουσική είναι η ζωή του και δύσκολα πολύ θα μπορούσε να συνεχίσει να ζει χωρίς αυτή. Από τον καιρό που ήταν μικρός πάντα κρατούσε ένα μουσικό όργανο, έγχορδο ή μη στο χέρι. Από τον καιρό που ήταν μικρός ήξερε ότι όταν μεγαλώσει θα γίνονταν μουσικός.

Δεν ήταν εύκολο να το κατορθώσει αυτό αφού η καταγωγή του ήταν από ένα μικρό χωριό στο βορρά της Ταϊλάνδης, ένα χωριό αγροτικό που δεν πρόσφερε και πολλές ευκαιρίες σ’ αυτούς που έκαναν μεγάλα σχέδια.

Ωστόσο, σιγά σιγά πέρασε ο καιρός, κι αυτός μεγάλωσε. Και κάλλιο αργά παρά ποτέ κατάφερε και δραπέτεψε στην πιο κοντινή μεγάλη πόλη, την Τσιανγκ Μάι. Από τότε παίζει συνέχεια μουσική και ζει το όνειρό του.

Βδομάδα 28

Να της κρατάς τα χέρια όπως τα κράτησες την ημέρα που τη γνώρισες, κι όπως τα κρατάς από τότε που της έδωσες την υπόσχεση ότι θα είστε για πάντα μαζί, ψυχή την ψυχή, σώμα το σώμα.

Να της κρατάς τα χέρια και μαζί να διαβαίνετε τα μονοπάτια της ζωής, να χαμογελάτε μαζί και μαζί να πικραίνεστε, να δοκιμάζετε νέες γεύσεις, να συναντάτε ανθρώπους άλλους, να ταξιδεύετε.

Να της κρατάς τα χέρια, όταν είναι άρρωστη και όταν είναι λυπημένη, όταν είναι χαρούμενη και αισιόδοξη, όταν έχει την ανάγκη σου και μη, και έτσι, μαζί, να συνεχίζετε να διασχίζετε το χώρο και το χρόνο, κοιλάδες, ποτάμια και συναισθήματα. Να της κρατάς τα χέρια…