Βδομάδα 51

Δεν πάμε τώρα μια βόλτα; Τι κι αν ο ήλιος καίει; Τι κι αν δεν έχει κάποιο προορισμό αυτό το μικρό ταξίδι; Ξέρεις ποιο είναι το πιο σημαντικό; Να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή – αυτό είναι.

Γι’ αυτό έλα, κάθε πίσω μου στη σέλα, κι άνοιξε την ομπρέλα σου για να μας προστατέψει λίγο από τη ζέστη, και άφησε να σχηματιστεί στα χείλη το πιο ζεστό χαμόγελό σου. Θα πάμε μακριά σήμερα – λίγο πιο κάτω. Θα δούμε διαφορετικά πράγματα σήμερα – αυτά που βλέπουμε πάντα.

Σ’ αρέσει; Σ’ αρέσει αυτή η κίνησή μας, η μικρή μας τρέλα; Εμένα μου αρέσει πολύ, αφού χάρη σ’ αυτή μπορούμε και κάνουμε κάτι αυθόρμητο. Και χαμογελούμε. Πλατιά. Όπως μας αξίζει…

Βδομάδα 28

Να της κρατάς τα χέρια όπως τα κράτησες την ημέρα που τη γνώρισες, κι όπως τα κρατάς από τότε που της έδωσες την υπόσχεση ότι θα είστε για πάντα μαζί, ψυχή την ψυχή, σώμα το σώμα.

Να της κρατάς τα χέρια και μαζί να διαβαίνετε τα μονοπάτια της ζωής, να χαμογελάτε μαζί και μαζί να πικραίνεστε, να δοκιμάζετε νέες γεύσεις, να συναντάτε ανθρώπους άλλους, να ταξιδεύετε.

Να της κρατάς τα χέρια, όταν είναι άρρωστη και όταν είναι λυπημένη, όταν είναι χαρούμενη και αισιόδοξη, όταν έχει την ανάγκη σου και μη, και έτσι, μαζί, να συνεχίζετε να διασχίζετε το χώρο και το χρόνο, κοιλάδες, ποτάμια και συναισθήματα. Να της κρατάς τα χέρια…

Βδομάδα 22

Θα έπρεπε να είχε αφυπηρετήσει μέχρι τώρα, αλλά δεν το έκανε και δεν πρόκειται να το κάνει. Η σύνταξη δεν της πάει. Δεν μπορεί να κάθεται στο σπίτι όλη μέρα και να μην κάνει τίποτα ή να τριγυρνά στα σπίτια των συνομηλίκων φιλενάδων της και να πίνει καφέδες αναθυμούμενη τα παλιά.

Σε όλους αρέσει να θυμούνται τα παλιά, θα μου πείτε. Ε, λοιπόν, ίσως αυτή η γυναίκα ν’ αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα, ίσως να προτιμά να σκέφτεται μονάχα τα σημερινά: τα παιδιά και τα εγγονάκια της, τη δουλειά στα χωράφια και στο σπίτι και την τουριστική, κατά κύριο λόγο, αγορά της Κυριακής.

Τα κόκαλα βαριά, το βλέμμα σοφό, κι η ζωή είναι ακόμη εδώ.

Βδομάδα 21

Του αρέσει η δουλειά του, πολύ, επειδή τον κάνει να θυμάται ένα παρελθόν που ποτέ δεν έζησε, αλλά για το οποίο άκουσε πολλές ιστορίες από τους παππούδες του.

Οι τουρίστες δεν έρχονται και πολύ συχνά στα μέρη του αφού δεν υπάρχουν πια και πολλά για να δει κανείς: λίγα ιμπάλα, καμιά αντιλόπη, μερικές ζέβρες, κι αν φανούν τυχεροί κάποιο γερασμένο λιοντάρι που έχασε το δρόμο του και περιπλανήθηκε μέχρι εκεί.

Μα κι αυτά τα λίγα πολλά είναι, αφού του δίνουν την ευκαιρία να μιλήσει με κάποιους άγνωστους ανθρώπους, να ξεφύγει απ’ την πλήξη και φυσικά να περιπλανηθεί στα όλο και πιο θολά τοπία των προγόνων του.

Φωτο-Σάββατο στην Κύπρο

Αντανακλάσεις στη λίμνη

Φοινικιά και τζαμί

Ξύλινο γεφύρι στο Τρόοδος

Ανεμόμυλος στο κέντρο της Παλιάς Λευκωσίας

Καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα στο χωριό