Στον απόηχο μιας παρουσίασης

Το κοινό. Μπροστά- μπροστά η φίλη συγγραφέας Γιόλα Δαμιανού-Παπαδοπούλου
Ο Νικόλας Θεοφάνους

Ελένη Σιούφτα και Μαρία Έκτορος

Οι παρουσιάσεις βιβλίων δεν είναι εύκολη υπόθεση, ειδικά για πρωτάρηδες σαν κι εμένα. Ωστόσο, στο τέλος-τέλος ίσως να μην αποτελούν παρά μια μοναδική στο είδος της σχολή: αυτή της διαχείρισης του άγχους. Ενός άγχους που τελικά εκτονώνεται αφήνοντάς σε ν’ αναπνεύσεις ξανά, να χαμογελάσεις πλατιά αφού όλα τα κακά που προφήτευες δεν ήρθαν, αφού όλα πήγαν καλά – καλύτερα κι απ’ ό,τι έλπιζες, ή ίσως και όχι.
Σαν ένα νόμισμα με δύο διαφορετικές όψεις ήταν η προχθεσινή εκδήλωση, την οποία τώρα μπορώ και αντικρίζω με πιο καθαρό βλέμμα, με πιο γαλήνιο μυαλό. Στην αρχή ήταν η αγωνία, η ανυπομονησία, η μερική απογοήτευση. Κι ύστερα ήρθε η ποίηση, η συγκίνηση, το μεγαλείο μιας μοναδικής για σένα στιγμής. Και στο τέλος, η αμηχανία – του νομίσματος η κόψη, η αθέατη όψη. Η αμηχανία του να στέκεσαι μπροστά από ένα, ολιγάριθμο έστω κοινό, και να μην ξέρεις τι να πεις. Τα λόγια να φτάνουν στα χείλη σου και να μη βρίσκουν εύκολα διέξοδο. Να κοιτάς αυτούς τους φίλους που ανέλαβαν να «σε φωτίσουν» και να μη βρίσκεις λέξεις αρκετά δυνατές, αναγκαία επουσιώδεις για να τους ευχαριστήσεις. Κι όλο να σκέφτεσαι: δεν μου αξίζει αυτό… δεν μου αξίζει αυτό… Αλλά να μην το λες.
Κι ύστερα η επαφή. Η επαφή με ανθρώπους άγνωστους, με τους οποίους ωστόσο πολλά σε δένουν: κοινά ενδιαφέροντα, παρόμοιες αγωνίες, η αγάπη για το θαύμα των λέξεων και των έντονων συναισθημάτων. Τυχερός είμαι, σκέφτεσαι, καθώς με ταραχή υπογράφεις το ένα μετά το άλλο τα αντίγραφα του βιβλίου – πολύ τυχερός: για την ευλογία και την κατάρα της συγγραφής, για τους φίλους που έχεις, γι’ αυτούς που νιώθεις απ’ τη μια στιγμή στην άλλη πώς απέκτησες.
Έγινε το πρώτο βήμα, το πιο δύσκολο. Κάποια άλλα θα ακολουθήσουν…

Ευχαριστίες:
Στην Ελένη Σιούφτα. Οργάνωσε την εκδήλωση, μίλησε για το βιβλίο, έγραψε και τραγούδησε δυο κομμάτια εμπνευσμένα απ’ αυτό. Πάντα ψηλά, φιλαράκι, πάντα ψηλά!
Στην Μαρία Έκτορος: Διάβασε αποσπάσματα. Με τη βελούδινη φωνή της έδωσε σάρκα και οστά στις Γυναίκες της συγνώμης. Ταπεινά σ’ ευχαριστώ, άγνωστη!
Στον Νικόλα Θεοφάνους: Μελοποίησε τα τραγούδια, είπε κάποια άλλα, μας ταξίδεψε με τις μουσικές του. Ήσουν υπέροχος, άνθρωπέ μου!
Στα παιδιά του Ανεμοδείκτη στη Λευκωσία: Πάντα φίλοι. Πάντα καλά!

Ένα (μη) κείμενο για τις "Γυναίκες της συγνώμης"

Απ' τη χθεσινή παρουσίαση του βιβλίου στη Λευκωσία:

Απολογούμαι, αλλά έπρεπε να αφαιρέσω το κείμενο από το μπλογκ αφού σαν ανυπόφορα αφηρημένος και ξεχασιάρης τύπος που είμαι ξέχασα ότι θα δημοσιευόταν σε μια εφημερίδα εδώ στην Κύπρο. Θα το αναρτήσω και πάλι μετά τη δημοσίευση.
Ναι, το ξέρω, είμαι απαράδεκτος...

Οι "Γυναίκες της συγνώμης" στη Λευκωσία

Σκοτώνουν τα δέντρα μαζικά στη Λευκωσία

Η ΟΠΑΔΕ (Ομάδα Προστασίας Αιωνόβιων Δένδρων) καταγγέλλει την εγκληματική εκκοπή εκατοντάδων Κυπαρισσιών που κοσμούσαν επί δεκαετίες την περιοχή του Παρισσινού στην Λευκωσία. Η διάνοιξη της λεωφόρου Αγίου Προκοπίου, παρά τα φώτα του Απολλώνιου, στάθηκε η αφορμή για να σφαγιαστούν την περασμένη Κυριακή σημαντικές συστάδες Κυπαρισσιών, ξεγυμνώνοντας ακόμη περισσότερο την πρωτεύουσα και την ψυχή των κατοίκων της από τους πράσινους πνεύμονες της.
Οι εισηγήσεις και οι φωνές από κατοίκους και Περιβαλλοντικές Οργανώσεις δεν εισακούστηκαν για άλλη μια φορά. Το τσιμέντο και η άσφαλτος είναι πολύ πιο σημαντικά από τα Κυπαρίσσια, τα πουλιά και τους μικροοργανισμούς που συντηρούν αυτές οι ιδιαίτερες συστάδες δένδρων. Αγνοούν επίσης οι αρμόδιοι την μαεστρία με την οποία φυτεύτηκαν αυτά τα δένδρα, σε διπλές παράλληλες γραμμές, σε απόσταση ενάμιση μέτρου μεταξύ εκάστου των Κυπαρισσιών, για να μπορούν έτσι να λειτουργούν αποτελεσματικά ως ανεμοθραύστες και παράλληλα ως περίφραξη.
Όλα αυτά γίνονται γιατί οι τεχνοκράτες του Υπουργείου Συγκοινωνιών προτιμούν καθώς φαίνεται τις εύκολες λύσεις, να κόβονται δηλαδή τα δένδρα, να μειώνεται ο ζωτικός τους χώρος και να μεγαλώνουν οι δρόμοι. Όχι κύριοι, οι επιστημονικές ικανότητες φαίνονται στις δύσκολες περιπτώσεις, όπως την παρούσα και λαμβάνονται σοβαρά υπόψη οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις του έργου. Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο πρέπει να υπάρχει όραμα και προγραμματισμός, όχι προχειρότητες και ετσιθελισμός.
Τα ίδια θα συμβούν και στην περίπτωση των έργων που θα ξεκινήσουν σύντομα στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας-Λεμεσού, όπου θα αυξηθούν οι λωρίδες κυκλοφορίας από 4 σε 6 μέχρι την Αλάμπρα. Τα χιλιάδες δένδρα που βρίσκονται στις δυο πλευρές του αυτοκινητόδρομου θα σφαγιαστούν. Και δεν φτάνει αυτό ο Κύπριος πολίτης θα επωμιστεί ξανά το οικονομικό βάρος της δενδροφύτευσης και της συντήρησης χιλιάδων νέων δένδρων. Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή οι τεχνοκράτες δεν προνόησαν ότι οι ανάγκες κάποτε θα αυξηθούν. Φτιάχνουμε δρόμους για να καλύψουμε τις ανάγκες του χθες κι όχι του αύριο.
Η ΟΠΑΔΕ καλεί τους τεχνοκράτες του Υπουργείου Συγκοινωνιών και της Πολεοδομίας να μελετήσουν τον σχεδιασμό ενός έργου που ξεκίνησε πρόσφατα στο Μαρόκο, στον αυτοκινητόδρομο A3, που ενώνει την Casablanca με την πρωτεύουσα Rabat. Στο εν λόγω έργο του οποίου οι εργασίες ξεκίνησαν το 2009, οι λωρίδες κυκλοφορίας από 4 θα αναβαθμιστούν σε 6. Οι σχεδιαστές όμως του δρόμου προνόησαν να φτιάξουν τις 4 υφιστάμενες λωρίδες του δρόμου σε πλάτος 6 λωρίδων, δηλαδή στο εξωτερικό πλάτος του δρόμου και σε τυχόν διαπίστωση της αύξησης των αναγκών διακίνησης να προσθέσουν στο εσωτερικό μέρος άλλες 2 λωρίδες. Με αυτό τον τρόπο, μείωσαν δραστικά το κόστος της αναβάθμισης για την κατασκευή νέων γεφυρών και προσβάσεων, έσωσαν όλα τα δένδρα που βρίσκονται κατά μήκος του δρόμου και ελαχιστοποίησαν την ταλαιπωρία των οδηγών. Κι όλα αυτά με την χρήση της απλής λογικής σε ένα αυτοκινητόδρομο που σχεδιάστηκε την δεκαετία του 70΄.
Στην Ευρωπαϊκή μας Κύπρο όλα πρέπει να γίνονται με τον δύσκολο τρόπο και οι απλές λύσεις καταντούν να μοιάζουν τελικά με σενάρια επιστημονικής φαντασίας, με τον Κύπριο πολίτη να πληρώνει τα σπασμένα, με τα δένδρα να σφαγιάζονται κατά εκατοντάδες και την ποιότητα ζωής να πηγαίνει στα σκουπίδια. Αυτό δεν είναι μέλλον κύριοι, είναι κατάντια και πρέπει κάποτε να ξυπνήσετε πριν είναι αργά. Η ερημοποίηση του νησιού χτυπάει την πόρτα μας.

Μιχάλης Ονησιφόρου

www.aiwnobia.org

Φωτο-Σάββατο - Λευκωσία

Η "δεντροφαγία" συνεχίζεται στη Λευκωσία

Η ΟΠΑΔΕ (Ομάδα Προστασίας Αιωνόβιων Δένδρων) καταδικάζει τις συνεχείς και ανελέητες καταστροφές που υφίσταται το πράσινο στην Λευκωσία. Η εικόνα που παρατηρείται στους δρόμους της πρωτεύουσας θυμίζει κυριολεκτικά νεκροταφείο δένδρων καθώς καθημερινά θυσιάζονται δεκάδες δένδρα που τελούν υπό προστασία.
Σειρά είχαν σήμερα προστατευόμενα δένδρα στην οδό Κινύρας στην Λευκωσία (πίσω από την βουλή), όπου κόπηκαν 2 κυπαρίσσια, εκριζώθηκαν 4 ελιές και έγινε βαθιά εκσκαφή πλησίον ευκαλύπτου και κινδυνεύει με κατάρρευση.
Η συγκεκριμένη θέση έχει επιλεγεί ως ο χώρος όπου θα ανεγερθούν τα νέα Κεντρικά Γραφεία του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως και είναι πασιφανές ότι το κράτος πάσχει από αλλεργία όταν καλείται το ίδιο να εφαρμόσει την νομοθεσία. Δυστυχώς αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που με την ανοχή του επιβλέποντος μηχανικού του Τμήματος Δημοσίων Έργων γίνεται εκκοπή δένδρων και πρέπει επιτέλους το Τμήμα Δημοσίων Έργων να σταματήσει την πολιτική του τσιμεντώματος, να σεβαστεί το φυσικό περιβάλλον και να εναρμονιστεί, έστω και με καθυστέρηση, με την Ευρωπαϊκή νομοθεσία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με την γνωμάτευση της Υπηρεσίας Περιβάλλοντος, τονίστηκε η σημασία της διατήρησης των υφιστάμενων δένδρων και ζητήθηκε η αποφυγή της άσκοπης εκκοπής δένδρων κατά την διάρκεια των κατασκευαστικών εργασιών.
Παράλληλα καταγγέλλουμε την σοβαρή αλλοίωση από τις μπουλντόζες του υφιστάμενου αρχαιολογικού χώρου, όπου έχουν εντοπιστεί μεταξύ άλλων, σημαντικά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα του γυναικείου μοναστηριού του Αγίου Θεοδώρου του τάγματος των Κιστερκιανών και άλλα μνημειακά κτίσματα.
Η ΟΠΑΔΕ προέβηκε σε καταγγελία των παράνομων εκκοπών δένδρων στο Τμήμα Δασών, το οποίο έδειξε άμεσο και ειλικρινές ενδιαφέρον. Λειτουργός του Τμήματος επιθεώρησε, μάλιστα υπό βροχή, τον χώρο όπου και διαπίστωσε τις εκκοπές των δένδρων και ανέλαβε να διερευνήσει τις καταγγελίες μας. Επίσης μας διαβεβαίωσε ότι θα προβεί στις αναγκαίες ενέργειες για να μεταφυτευθούν αν είναι δυνατόν οι εκριζωμένες ελιές σε άλλη τοποθεσία.

Πηγή: Αιωνόβια Δέντρα
Επίσης: Ρεπορτάζ στην εφημερίδα Πολίτης

Φωτο-Σάββατο στην Κύπρο

Αντανακλάσεις στη λίμνη

Φοινικιά και τζαμί

Ξύλινο γεφύρι στο Τρόοδος

Ανεμόμυλος στο κέντρο της Παλιάς Λευκωσίας

Καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα στο χωριό

Του κόσμου τα γκράφιτι ΙΙΙ

Στη Λευκωσία
Λεπτομέρεια από τοιχογραφία, επίσης στη Λευκωσία

Είναι "καλύτερος" ή "καλύτερα, στην Τσιανγκ Μάι της Ταϊλάνδης

Ζωγραφισμένο γήπεδο στην Έννα της Σικελίας

Στο χωριό Κατύδατα στην Κύπρο

Του κόσμου τα γκράφιτι ΙΙ

Στο Σαντιάγο της Κούβας
Όχι γκράφιτι, αλλά ζωγραφιά σε κορμό δέντρου στη Ρόδο.

Κάθε άλλο παρά γκράφιτι στη Λευκωσία

Ο τρόμος κρύβεται κάτω από μία γέφυρα. Στη Λευκωσία και πάλι.

Ο περήφανος Τσε σε τοιχογραφία στην Μπαρακόα της Κούβας

"Οι κύπριοι είναι ρατσιστές"

Σ' αυτό το συμπέρασμα έφτασε μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε πέρυσι στην Κύπρο. Καλά, η απορία μου εμένα είναι, γιατί ξοδεύτηκαν; Μπορούσαν απλά να βγουν μια βόλτα στην περιοχή γύρω από το Όχι στη Λευκωσία για ν' αντιληφθούν το αυτονόητο. Η σχετική είδηση εδώ...

12 Ιουνίου 2008. Πρωί...

Αγαπητέ Κανένα,
Το μεγάλο ταξίδι της επιστροφής έχει αρχίσει. Σου γράφω από το αεροδρόμιο της Τσιανγκ Μάι σ’ ένα από τα μαγαζιά του οποίου – σε μια καφετέρια για να ’μαι πιο συγκεκριμένος – υπάρχει ένας καταρράκτης. Αν είναι δυνατόν! Αλλά, δεν είναι αυτό το πιο απίστευτο. Το απίστευτο είναι ότι οι τιμές είναι οι ίδιες με την πόλη, δηλαδή πολύ χαμηλές.
Τώρα, αφήνοντας πίσω το παρόν θέλω να επιστρέψω στο άμεσο παρελθόν. Σήμερα έβαλα τα ξυπνητήρια για τις εννιά το πρωί και ξύπνησα στις πέντε. Κι εγώ, ο αισιόδοξος, που χαιρόμουνα πώς θα ταξίδευα για μια φορά ξεκούραστος, έμεινα χάσκοντας. Όχι ακριβώς χάσκοντας δηλαδή, αλλά κάτι σα χάσκοντας. Αδύναμος και λίγος άκεφος καθώς ήμουνα δεν είχα όρεξη για να κάνω κάτι ουσιαστικό έτσι τόριξα στα μπλογκς και στο Facebook. Διάβασα και έπαιξα όσο μπορούσα κι η ώρα γρήγορα πέρασε.
Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε νυσταγμένη αναμονή. Και θα βρεθώ σ’ αυτή τη θέση τρεις ακόμη φορές αφού μόλις χθες το βράδυ αντιλήφθηκα ότι θα περάσω κι απ’ το αεροδρόμιο του Ντουμπάι, οπότε καταντά πλέον σιδηρόδρομος αυτή η διαδρομή: Τσιανγκ Μάι – Μπανγκόκ – Μπαχρέιν – Ντουμπάι – Λάρνακα – Λευκωσία. Είκοσι τρεις ώρες συνολικά υπολογίζω να διαρκέσει το ταξίδι, εκτός κι αν χάσω την τρίτη πτήση και ξεμείνω στο Μπαχρέιν (σημείωση: δυστυχώς δεν την έχασα).
Κατά τα άλλα, υγιαίνομε και ανυπομονούμε να βρεθούμε και πάλι στην μπαμπά πατρίδα, με τους 35 βαθμούς θερμοκρασία (χαμηλή για την εποχή είν’ η αλήθεια) και το 80% υγρασία – να στάζει ιδρώτα ο γονιός και του παιδιού να μην του δίνει.
Αυτά! Λέμεν τα...

Υ.γ. Η συνέχεια ύπνου θέλοντος και χρόνου επιτρέποντος, αύριο...

Αγαπητέ Κανένα

Να που οι μέρες μου στην Τσιανγκ Μάι έφτασαν στο τέλος τους. Αύριο το πρωί την κάνω μ’ ελαφρά πηδηματάκια για Μπανγκόκ-Μπαχρέιν-Λάρνακα-Ύπνο!
Θα μου λείψει η αγαπημένη μου πόλη; Δεν μπορώ στ’ αλήθεια να πω. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι ο χρόνος μου εδώ κάθε άλλο παρά χαμένος πήγε. Έγραψα πολύ, διάβασα πολύ, πήρα πολλές σημειώσεις, γνώρισα νέους και πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους, εμπλούτισα τις γνώσεις μου σ’ ένα θέμα που μ’ ενδιαφέρει, πήρα αποφάσεις κι... ευχάριστα νέα! Τι άλλο να ζητήσει κανείς μετά την παραμονή του σε μια πόλη για δυο μήνες; Λιγότερη βροχή ίσως!
Πάντως, μιλώντας σε μια πιο προσωπική νότα, εδώ και αρκετές βδομάδες νιώθω έντονα πώς -όπως λέμε- «οι τροχοί γυρίζουν». Αν ήταν ένα φευγαλέο συναίσθημα δε θα του έδινα σημασία, αλλά όταν είναι τόσο έντονο και κρατάει για τόσο πολλή καιρό, δεν μπορώ να το αγνοήσω. Δεν είναι πώς η «τύχη μου» άρχισε ξαφνικά ν’ αλλάζει από μόνη της, είναι το πώς τη σπρώχνω συνεχώς, τη βοηθάω ν’ αλλάξει, εδώ και ένα σχεδόν χρόνο. Δεν ξέρω, αυτό ίσως και να είναι ένα σημάδι ότι επιτέλους ξεπέρασα την αιώνια εφηβεία μου, ότι τώρα πια ξέρω που πατώ και που πηγαίνω. Τώρα, καλό είν’ αυτό ή κακό; Θα δείξει.
Κατά τα άλλα, με τη βοήθεια της μαμάς Ζιβανίας, η κυρά γρίπη σχεδόν με εγκατέλειψε, αλλά και πάλι δεν μπορώ να γράψω. Ετούτη τη φορά, όμως, επειδή ξέμεινα από χρόνο. Τις λίγες ώρες που μου απομένουν σήμερα θα τις ξοδέψω τριγυρνώντας στα βιβλιοπωλεία για τις τελευταίες αγορές (αν και ακόμη αναρωτιέμαι που θα στριμώξω 25 βιβλία, έξι από τα οποία αδιάβαστα), στο εστιατόριο του Μάρτιν για το καθιερωμένο τελευταίο δείπνο και στο μπαρ του Τζον για τη στερνή μπύρα Λίο. Αν βρω λίγο χρόνο ίσως εμπλουτίσω ακόμη περισσότερο το μπλογκ, όπου ήδη πρόσθεσα κάποιους νέους συνδέσμους, την ατάκα της ημέρας, καταλόγους με συγγραφείς και ποιητές και τη γαϊδουρο-ελεφαντο-φάτσα μου, όπως τη βλέπουν οι αθώοι περαστικοί περνώντας από το Facebook.
Αν είχα στον υπολογιστή κάποιους στίχους που έγραψα παλιά ίσως να τους ανέβαζα κι αυτούς για να σας τιμωρήσω που με διαβάζετεJ
Σε ό,τι αφορά τα της ανάγνωσης κατάφερα και τέλειωσα το “Blood Work” του Μάικλ Κόνελι και άρχισα το “Void Moon” του ίδιου. Θ’ ακολουθήσει το “The Sleeping Doll” του Τζέφρι Ντίβερ.
Μ’ αυτά κι αυτά... πάπαλα. Ό,τι είχα να πω το είπα, ό,τι είχα να γράψω το έγραψα. Αεροπορικών Εταιρειών Αδεία και Ύπνου Επιτρέποντος θα τα πούμε ξανά την Παρασκευή από τη Λευκωσία.
Μέχρι τότε, καλά ποτά!