Η ιστορία μιας άλλης ιστορίας…

"Σ' αγαπώ απελπισμένα", κάποτε σου είχα πει, κι αυτές οι λέξεις με στοιχειώνουν ακόμη.

Ωστόσο δεν τις είπα σε κάποια γυναίκα, αλλά μέσα από τις σελίδες μια ιστορίας - μιας από εκείνες τις ιστορίες που δεν σε εγκαταλείπουν ποτέ.

Αν δεν με απατά η μνήμη μου την ιστορία αυτή την είχα πρωτογράψει γύρω στο 2000. Τότε ήταν ένα απλό διήγημα. Ένα χρόνο αργότερα, και μετά τη γνωριμία μου με μια νεαρή ηθοποιό, που θα γινόταν διάσημη κάποια μέρα, τη μετέτρεψα σε μονόλογο, και τελικά το 2008, κατά τη διάρκεια της παραμονής μου για λίγους μήνες στην Τσιανγκ Μάι της Ταϊλάνδης, σε νουβέλα.

Παρένθεση: η νουβέλα είναι το λογοτεχνικό είδος που μου ταιριάζει περισσότερο απ' το καθένα. Ουσιαστικά το πρώτο μου βιβλίο ήταν νουβέλα -το Λάθος Πάθος- όπως και ένα από τα πλέον αγαπημένα απ' αυτά που έχω γράψει - Η στιγμή. Κλείνει η παρένθεση.

Εκείνο που παρατηρώ καθώς ρίχνω, αραιά και που, ματιές στις πρώτες γραφές, είναι το πόσο διαφοροποιούνται τα κείμενα κι οι χαρακτήρες στο πέρασμα του χρόνου. Κάποιες νέες γνωριμίες φέρνουν νέα ζωή σ' αυτά. Και κάποιοι χαρακτήρες αλλάζουν, γίνονται πιο ώριμοι, πιο τρελοί, πιο επαναστάτες ή συντηρητικοί.

Κάτι που μου άρεσε να κάνω από πάντα, υποθέτω, ήταν το να ταξιδεύω τους ήρωές μου από τη μια στην άλλη ιστορία. Έτσι ο ήρωας αυτού του βιβλίου ταξιδεύει από τη Λευκωσία στα Χανιά, όπου γνωρίζει τους πρωταγωνιστές της Μίρας και αυτούς από τις Γυναίκες της Συγνώμης. Κάποιος άλλος, που είναι βασικός πρωταγωνιστής στο τελευταίο, γίνεται δευτερεύον ήρωας στο Αγγελική, το ημερολόγιο μιας πόρνης. Και όλοι αυτοί, σε κάποιο κείμενο που δεν έχει εκδοθεί ακόμη, θα συναντηθούν στην Αθήνα.

Τροχός είναι όντως η ζωή κι όλο γυρίζει. Κι αλλάζει. Και μας αλλάζει. Μα αφήνει πάντα πίσω του ένα καράβι από αναμνήσεις, γλυκές και πικρές, κι αφήνει πληγές και γιατρειές επίσης.

Οι βασικοί ήρωες του Σ' αγαπώ απελπισμένα είναι δύο άνθρωποι νέοι, πολύ διαφορετικοί ο ένας απ' τον άλλο, μα βαθιά ερωτευμένοι. Οι διαφορές τους είναι μεγάλες, μα τους ενώνουν. Στο τέλος όμως αποδεικνύονται τόσο βαθιές που τους οδηγούν σε διαφορετικά μονοπάτια. Ωστόσο, ως συνήθως, η μοίρα έχει τον τελευταίο λόγο, κι αυτής τα σχέδια δεν είναι και τόσο εύκολο να τα μαντέψει κανείς.

Θα βρουν την ευτυχία; Θα ανακαλύψουν τις αλήθειες τους; Θα…;

Το βιβλίο διατίθεται δωρεάν και μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. Στις σελίδες του θα βρείτε όλες τις απαντήσεις. Η περίληψή του είναι εδώ.

Μιλώντας για... Όλα αυτά που χάσαμε

Σαν ένας άσημος συγγραφέας μια από τις προτάσεις που ακούω πιο συχνά είναι: "Να γράψεις την ιστορία της ζωής μου". Κάποιοι άλλοι απλά μού λένε μια ιδέα και περιμένουν να την ακολουθήσω. Λες και η έμπνευση λειτουργεί μ' αυτό τον τρόπο!

Στην πραγματικότητα η τύχη είναι που παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο στη συγγραφή των ιστοριών μου. Μια κουβέντα που άκουσα κάπου, κάποιες τυχαίες συναντήσεις. Μια κοπέλα που συνάντησα μια και μοναδική φορά στο Πάι της Ταϊλάνδης μού χάρισε με τη σιωπή της μια από τις ιστορίες του "Άγιου Πότη. Κάποια που συνάντησα λίγες φορές στα Χανιά μού έδωσε δύο έντυπα βιβλία μέχρι τώρα. Δυο μάτια δακρυσμένα με βοήθησαν να αντιληφθώ τη ματαιότητα ενός εγχειρήματος και η Χοπ…

Η Χοπ είναι ένα πρόσωπο εμπνευσμένο από μια κοπέλα που τη λέγαν Λίζα και νε την οποία συνομίλησα μία και μοναδική φορά στην Τσιανγκ Μάι της Ταϊλάνδης. Είχε φτιάξει ένα σχολείο για τα φτωχά παιδιά εκεί. Και πριν απ' αυτό είχε φτιάξει ένα στο Νεπάλ. Ήταν δασκάλα, οργανώτρια, δημιουργός, μα πάνω απ' όλα ήταν ένα πλάσμα λυπημένο. Τη σκότωνε καθημερινά η κακία του κόσμου. Το κατάλαβα απ' τα μισόλογά της.

Πήρα, λοιπόν, αυτά τα ελάχιστα στοιχεία από το βιογραφικό της, και όταν έφτασε ο καιρός κάθισα και έγραψα μια ιστορία που διαδραματίζεται στις ΗΠΑ - πιο συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη και σε μια πολίχνη στα Απαλάχια όρη.

Η Χοπ, στην αρχή, είναι ένα πλουσιοκόριτσο που τα έχει όλα, μα που της λείπουν τα πάντα. Μέχρι που γνωρίζει κάποιον που της αλλάζει την οπτική γωνία. Κάποιον που είναι φτωχός σε χρήμα, μα πλούσιος σε ουσία, που δίνει τα δεκαπλάσια απ' αυτά που παίρνει. Μαζί του έρχεται κι η ανακάλυψη ενός καινούριου κόσμου, ενός που δεν μπορούσε να δει μέσα από τις παρωπίδες των προνομιών της.

Κι έτσι, στα ξαφνικά, το βλέμμα της φωτίζει, η πορεία της αλλάζει, βρίσκει στα μάτια του αγαπημένου και των πράξεών του όλα αυτά που της λείπουν. Και βρίσκει και μια φίλη κάπως φευγάτη, αντισυμβατική, που λατρεύει να διδάσκει τα παιδιά πώς να ζωγραφίζουν, αλλά και που είναι καταπληκτική ζωγράφος η ίδια. Η Μάριαν γεννήθηκε λυπημένη, αλλά την ίδια ώρα είναι γεμάτη από ζωή (στο σπίτι της έχει δυο δωμάτια καλυμμένα ολάκερα από ζωγραφιές: το ένα φωτεινό, το άλλο σκοτεινό - εκεί είναι τα όνειρα κι οι εφιάλτες της).

Οι τρεις τους θα ζήσουν λίγα μαζί. Η κακία του κόσμου θα τους χτυπήσει αλύπητα. Θα χάσουν κάποιον στο δρόμο, αλλά δεν θα χαθούν. Η Χοπ θα ακολουθήσει ένα δρόμο. Η Μάριαν άλλο, παρόμοιο. Μα προτού χαθούν θα φάνε και θα πιουν, θα τραγουδήσουν και θα θρηνήσουν μαζί. Θα δουν το θάνατο κατάματα και θα τον φτύσουν κατάμουτρα.

Στο τέλος αυτού του ανέκδοτου ακόμη, σε έντυπη μορφή, βιβλίου η ιστορία της Χοπ θα φτάσει σε μια κατάληξη. Της Μάριαν όμως όχι, αφού θα δραπετεύσει απ' τις σελίδες του για να κάνει μια βόλτα μέχρι τη Ρουάντα, όπου θα συναντήσει τον Μαλάικα (την ιστορία του οποίου έχω πει σ' ένα παιδικό βιβλίο που έχει εκδοθεί), ένα παιδί δίχως πόδια, που σπάνια χάνει το χαμόγελό του και που την αγαπά πολύ, τόσο πολύ όσο τη μαμά και τις ζωγραφιές του.

Κι η περιπέτεια της ζωής και των αναμνήσεων συνεχίζεται…

Μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο δωρεάν από εδώ.

Η ζωγραφιά του εξωφύλλου είναι της Έλενας Σιούφτα.

 

Το Λάθος Πάθος - Αναμνήσεις από τη συγγραφή ενός βιβλίου

Ανακάλυψα την περασμένη βδομάδα εντελώς τυχαία, το πρώτο μέρος του χειρογράφου της νουβέλας μου "Το λάθος πάθος", το οποίο είχα χάσει χρόνια πριν - για τα καλά.

Όπως διαβάζω στο εξώφυλλο του τετραδίου είχα αρχίσει να γράφω αυτή την ιστορία στις 19 Μαΐου του 1997 στη Λευκωσία και κάποια κεφάλαια που ακολούθησαν γράφτηκαν στα Χανιά. Ακόμη θυμάμαι τη θέα. Κοιτούσα με θολό το βλέμμα το ενετικό λιμάνι, από το άθλιο δωμάτιο που νοίκιασα τότε.

Και μετά; Δε θυμάμαι ακριβώς τι έγινε μετά, αλλά μέχρι να μου κτυπήσει την πόρτα η έμπνευση ξανά, ένα χρόνο αργότερα, το τετράδιο είχε χαθεί. Μη έχοντας λοιπόν άλλη επιλογή πήρα να γράφω την ιστορία από την αρχή.

 

Οι διαφορές ανάμεσα στην πρώτη και στη δεύτερη εκδοχή είναι μικρές και μεγάλες. Κάποιες προτάσεις τις θυμόμουνα απέξω κι ανακατωτά προφανώς και βρήκαν τη θέση τους και στη νέα εκδοχή. Κάποιες άλλες έμειναν απέξω. Και το πρώτο, κάπως εκτενές κεφάλαιο της πρώτης γραφής μίκρυνε πολύ και πήρε τη θέση του στο τελικό κείμενο αμέσως πριν από τον επίλογο.

Τη συγγραφή της ιστορίας την τελείωσα στις 9 Απριλίου του 1999. Μου πήρε δηλαδή σχεδόν δύο χρόνια να γράψω αυτό το μικρό βιβλίο, στα τετράδια και στο μυαλό μου. Χρειάστηκα πολύ λιγότερο χρόνο για να γράψω τα επόμενά μου (και πολύ μεγαλύτερα) τέσσερα βιβλία.

Τα τελευταία είναι πολύ καλύτερα από το πρώτο, αλλά αυτό είναι μάλλον το πιο αληθινό, αφού το έγραψα εν βρασμώ ψυχής κατά κάποιο τρόπο. Ζωή. Χαρά. Λύπη. Έρωτας. Απογοήτευση. Όλα έπαιξαν τον ρόλο τους. Ένιωθα τα πάντα έντονα τότε, κάτι που δυστυχώς δε συμβαίνει πια.

Με θυμάμαι τώρα να βρίσκομαι τη νύχτα της Μεγάλης Παρασκευής σ' ένα γραφείο έρημο στη Λευκωσία, να πίνω μπύρες και να γράφω τα τελευταία κεφάλαια. Τι ακριβώς ένιωθα τότε; Μοναξιά; Ίσως. Πλήξη; Μόλις πριν, σίγουρα. Και τι ένιωσα μετά; Ανακούφιση; Μάλλον. Με θυμάμαι λίγο να χαμογελώ. Και μετά οι αναμνήσεις σβήνουν.

Αυτό την ιστορία δεν την παράτησα και δε με παράτησε ποτέ. Πέρυσι προσπάθησα να τη ξαναγράψω, αλλά γρήγορα αντιλήφθηκα ότι, σε αντίθεση με πολλές άλλες, δεν μπορούσα να την κάνω καλύτερη. Φέτος τη μετέφρασα στα αγγλικά. Και το ταξίδι συνεχίζεται…

Το Λάθος Πάθος μου στο τέλος αποδείχτηκε κάθε άλλο παρά τέτοιο, αφού μου άνοιξε τα μάτια σε νέες πραγματικότητες και το δρόμο προς μια καινούρια ζωή. Μια ζωή που εξακολουθεί να με οδηγεί από τόπο σε τόπο, από κείμενο σε κείμενο.

Τις τελευταίες ημέρες άρχισα να ονειρεύομαι όλο και πιο συχνά τα Χανιά. Εκεί όπου πολλές από τις λέξεις και τα συναισθήματα πήραν ζωή. Εκεί που κάποιοι από τους ήρωες κάποιων άλλων μου βιβλίων γεννήθηκαν και πέθαναν, κι επέστρεψαν και πάλι στη ζωή με διαφορετική μορφή.

Κλείνω τα μάτια και…

Το βιβλίο μπορείτε να το αγοράσετε από εδώ.