Μια συνέντευξη αλλιώτικη...

για τα βιβλία που έγραψα κι αυτά που διάβασα, για τις σκέψεις, τις απόψεις και τα όνειρά μου στο Βαρελάκι...

Μικρός Απολογισμός

Οι πρωινές συννεφιές...
και ένας νέος φίλος

Εύκολα και γρήγορα κύλησαν οι τελευταίες τρεις μέρες. Κι απόψε επιστρέφω στην πόλη, για τελευταία ελπίζω φορά. Τελευταία φορά επειδή πρέπει, κι όχι επειδή θέλω, δηλαδή.
Δε μου έμειναν πολλά πράγματα να μεταφέρω. Μια βιβλιοθήκη μοναχά και λίγα «κουζινικά».
Από τη Δευτέρα, αν όλα πάνε καλά, θ’ αρχίσω για τα καλά να βάζω μια τάξη στο χάος που επικρατεί στο σπίτι. Ένα όμορφο χάος, αλλά που δε μου επιτρέπει ν’ απολαύσω το χώρο και τις στιγμές όπως τους πρέπει.
Η αλήθεια είναι ότι έκανα λιγότερα απ’ όσα υπολόγιζα αυτό το τριήμερο, αλλά δεν πειράζει. Ίσως την ερχόμενη βδομάδα να κάνω λιγότερα ακόμη. Κι αυτό επειδή εκείνο που έχει πιότερο για μένα σημασία αυτή τη στιγμή είναι να βάλω μια σειρά στις άστατες ώρες μου. Θέλω δηλαδή να κοιμάμαι νωρίς και να ξυπνώ με την αυγή. Έτσι θα έχω όλη τη μέρα στη διάθεσή μου για ν’ ασχολούμαι με τη συγγραφή και την ανάγνωση, αλλά και με τις φωτογραφίες μου, οι οποίες είναι οι μόνες -προς το παρόν- που μου αποφέρουν κάποια έσοδα.
Το καλό είναι ότι άρχισα ήδη σιγά-σιγά να διαβάζω σε πιο εντατικούς ρυθμούς. Κατάφερα και τέλειωσα τα «Χρονικά της Νάρνια», τα οποία ταλαιπωρούσα για πέντε βδομάδες, ενώ χθες «ξεπέταξα» το «Αφρικανικό Ημερολόγιο» της Σώτης Τριανταφύλλου.
Σε ότι αφορά τη συγγραφή κάθισα και ξανάγραψα το πρώτο κεφάλαιο του «Δυο φωνές και μια σιωπή», αλλά δε μου βγήκε όπως ήθελα, κι αυτό μάλλον οφείλεται στο ότι δεν μπόρεσα ακόμη να βρω τους ρυθμούς μου.
Όπως και νάχει, τώρα απλά ανυπομονώ να περάσει αυτό το σαββατοκύριακο, ώστε να ’ρθει η Δευτέρα -η πρώτη, στ’ αλήθεια, μέρα- της νέας μου ζωής...

Βιβλία για το καλοκαίρι

Επέστρεψα φορτωμένος με βιβλία από την Ταϊλάνδη και δεν ξέρω τι να πρωτοδιαβάσω τώρα. Οι επιλογές είναι πολλές και οι τίτλοι ο ένας καλύτερος από τον άλλο. Ειδικά, τα βιβλία που αγόρασα την τελευταία στιγμή στο αεροδρόμιο της Μπανγκόκ, μου κλείνουν όλο και πιο συχνά το μάτι.
Όπως και νάχει, ιδού ο κατάλογος:

Wilbur Smith – The Quest
J.R.R. Tolkien – The Children of Hurin
Thomas Harris – Red Dragon & The Silence of the Lambs (in one volume)
Michael Connelly – The Overlook
Michael Connelly – The Narrows
Michael Connelly – The Lincoln Lawyer
David Baldacci – The Simple Truth
David Baldacci – Saving Faith
Philip Pullman – The Golden Compass
Philip Pullman – The Subtle Knife
Philip Pullman – The Amber Spyglass
Jeffery Deaver – The Sleeping Doll
C.S. Lewis – The Chronicles of Narnia (all seven books in one volume)
Christopher Berry-Dee – Talking With Serial Killers
Various – The World’s Worst Murders

Στα πιο πάνω μάλλον πρέπει να προσθέσω και δύο ελληνικούς τίτλους που δεν αγόρασα ακόμη, αλλά που σίγουρα θα προμηθευτώ σύντομα:

Σώτη Τριανταφύλλου – Λίγο από το αίμα σου
Αλέξης Σταμάτης – Βίλα Κόμπρε

Όπως καταλαβαίνετε θα είναι μακρύ αλλά απολαυστικό αυτό το καλοκαίρι.

Αναγνώσεις Ποίησης

Το είδα στο Ποιείν και, μια και συμμετέχει στην εκδήλωση ένας παλιός φίλος, είπα να το κλέψω και να το αναρτήσω κι εδώ...

John Sandford: Mind Prey

Ο Τζον Σάντφορντ γράφει αστυνομικά μυθιστορήματα, στους τίτλους των οποίων πάντα αναφέρεται η λέξη Θήραμα (Prey).
Το ανά χείρας μυθιστόρημα, το «Θήραμα στο νου» είναι η ιστορία ενός πρώην τροφίμου ψυχιατρικού ιδρύματος, που καταφέρνει να πείσει τις αρχές ότι είναι νεκρός, με αποτέλεσμα να αποκτήσει μια απρόσμενη και επικίνδυνη για τους άλλους ελευθερία.
Όλα αρχίζουν όταν ο Τζον Μέιλ, όπως είναι το όνομά του, απαγάγει την πρώην ψυχίατρό του, αυτή που τον είχε κλείσει στο ίδρυμα, μαζί με τις δυο της κόρες. Κι αυτό το κάνει μέρα μεσημέρι στην παρουσία μαρτύρων. Από την στιγμή εκείνη αρχίζει ένα άγριο ανθρωποκυνηγητό για εντοπισμό του άγνωστου ακόμη για την αστυνομία δράστη, που κάθε άλλο παρά «τρελό» θυμίζει, αφού πάντα καταφέρνει, με τη βοήθεια κάποιου απροσδόκητου σύμμαχου, αλλά και της έμφυτης καχυποψίας του, να βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από τους διώκτες του.
Συστήνοντάς μας το δράστη από την πρώτη στιγμή ο συγγραφέας δεν αφαιρεί τίποτα από την πλοκή του έργου, αφού γνωρίζοντας το ποιος παίρνουμε ν’ αναρωτιόμαστε το γιατί, ενώ η «αγωνία» για τη σύλληψή του παραμένει στο ζενίθ από την αρχή μέχρι το τέλος. Παράλληλα άγνωστη για πολύ παραμένει και η ταυτότητα του πληροφοριοδότη, που τον προστατεύει από τις διωκτικές αρχές.
Ο Σάντφορντ με αφορμή αυτήν την ιστορία απαγωγής μας μιλά για τα σαθρά θεμέλια των μεγάλων πλούσιων οικογενειών και για τα τρομερά τους μυστικά, καθώς και για τους επαγγελματίες του χώρου της ψυχιατρικής και της ψυχανάλυσης που θα ήταν ικανοί να κάνουν το καθετί, να χρησιμοποιήσουν κάθε θεμιτό κι αθέμιτο μέσο, για να βρουν κάποιο προσωπικό «λαβράκι» που θα τους εκτινάξει στην ελίτ του κλάδου τους.
Στο τέλος τέλος, παρά την κτηνώδη και δίχως έντονα -πλην του βίαιου, ερωτικού- συναισθήματα συμπεριφορά του εγκληματία, ο αναγνώστης θέλοντας και μη έρχεται να τον συμπαθήσει λίγο, να τον δικαιολογήσει, κι ας είναι εντελώς αδικαιολόγητος, αφού αυτός είναι απλά αυτός που είναι, αυτός που έγινε, είναι ο εαυτός του, ενώ σχεδόν όλοι οι υπόλοιποι φαντάζουν ψεύτικοι, μέχρι τα μπούνια υποκριτές.
Παράλληλα με την ιστορία της καταδίωξης, ωστόσο, διαδραματίζεται και μια άλλη - ερωτική αυτή τη φορά. Είναι η ιστορία του αστυνομικού διώκτη του Μέιλ, που ενώ στην επαγγελματική του ζωή τα καταφέρνει πάντα μια χαρά, στην προσωπική δεν τα πάει και τόσο καλά, αφού όσο κι αν προσπαθεί δεν μπορεί να πείσει τον εαυτό του να ζητήσει την αγαπημένη του σε γάμο. Από την πρώτη σελίδα ως την τελευταία κουβαλεί στην τσέπη του το δαχτυλίδι, το οποίο αδυνατεί να της δώσει. Θα βρει το κουράγιο να το κάνει ή όχι;
Το Θήραμα στο Νου είναι ένα μυθιστόρημα αστυνομικά απολαυστικό, με καταιγιστική δράση, που δε θα απογοητεύσει τους φίλους του είδους.
Κυκλοφορεί σε μετάφραση της Ντενίζ Ρώντα από τις εκδόσεις Κέδρος.