Της οργισμένης Λιλής το ανάγνωσμα

Κάθε μέρα γίνεται ο άνθρωπος, κάθε καινούρια μέρα μας γκρεμίζει, μας ανοικοδομεί, μας ισοπεδώνει... Μόνο η βλακεία μένει αμετακίνητη -αν δεν πρόκειται για σταθερότητα σκοπιμότητας-, μόνο η βλακεία κρατά τους ανθρώπους αμετάλλαγους σαν αμεταχείριστα τσουκάλια, που δε χρησιμοποιήθηκαν ούτε γι’ αυτό που φτιάχτηκαν, που δεν κάθισαν τον πήλινο πισινό τους στη φωτιά να εκτελέσουν τον προορισμό τους, γιατί τρέμουνε μην καούν και καμαρώνουν πώς διαφύλαξαν την ακεραιότητά τους και δε βλέπουν πως ξεφλουδάνε και μαδούν όσο γερνάνε και πως φυτρώνουν τσουκνίδες στην αμεταχείριστη τρύπα τους...

Από της Λιλής Ζωγράφου τη «Συβαρίτισσα»

Δικαίωμα στ' όνειρο

"Όλοι αυτοί που ορίζουν τις ζωές μας νομίζουν ότι μας κάνουν καλό, είναι σίγουροι πως μας βοηθάνε. Ωστόσο δε μας δίνουν το μίτο της Αριάδνης αλλά το λαβύρινθο, και άντε να ξεμπλέξεις".

Ατάκα από το πρώτο μου (δώδεκα χρόνων τώρα) ανέκδοτο μυθιστόρημα με τον πιο πάνω τίτλο. Έπεσα σήμερα εντελώς τυχαία πάνω της και είπα να την ανεβάσω. Ολόκληρο το (μετριότατο έως κακογραμμένο) κείμενο μπορείτε να βρείτε εδώ...
Το θάψιμο επιβάλλεται.