Της Σιωπής

Συνήθισε πια τους τρόπους της σιωπής

Κι οι άλλοι απλά δεν τον καταλαβαίνουν.

Τον βλέπουν να κάθεται εκεί γαλήνιος κι αμίλητος

Και τον ρωτούν τι τρέχει,

Γιατί δε μιλάει.

«Τι να τρέχει ρε παιδιά;» απορεί αυτός.

Πώς να τους εξηγήσει ότι τώρα πια δε μιλά

Επειδή δεν έχει τίποτα να πει;

Κάποτε, τα παλιά τα χρόνια, μιλούσε πολύ,

Παραμύθιαζε πολύ, άκουγε λίγο.

Μα εκείνα τα χρόνια πέρασαν για τα καλά.

Τώρα μοναχά μες στη σιγή βρίσκει τη γαλήνη.

Ω, οι άνθρωποι!

Κοιτούν πάντα απορημένοι τα πιο συνηθισμένα πράγματα,

Ψάχνουν πάντα τις απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν είναι εκεί,

Προσπαθούν πάντα σκληρά να καταλάβουν τα πιο απλά συμβάντα,

Εκείνα που δε θέλουν καμία εξήγηση.

Τι να τους πει;

Τους κοιτά λίγο θλιμμένα, λίγο ειρωνικά και χαμογελά,

Κι αφήνει το χρόνο να κυλά στους δικούς του ρυθμούς, και

«Όλα είναι μια χαρά,» σκέφτεται,

«κι ας μη το χωράει αυτό το αραχνιασμένο τους μυαλό!»

Θέλω να γράψω...

Θέλω να γράψω…
για ένα πρόσωπο θλιμμένο
χαμένο στον κόσμο του
… για τα χίλια δυο πράγματα που
με σκοτώνουν και μου δίνουν ζωή
… για τη χαρά του να είσαι και τη
λύπη του να μην είσαι εσύ
… για κείνο το τραγούδι που
έκλεψε κάποιο βράδυ την ψυχή μου
… για τους αλλοτινούς φίλους που
γίναν αναμνήσεις στο ποτάμι του χρόνου
… κι ακόμη
για το όμορφο κορίτσι που έψαχνε να
βρει την άνοιξη στο βλέμμα των άλλων
… για το καναρίνι που σταμάτησε να
τραγουδά μόλις το βάλαν στο κλουβί
… για όσα έχασα και δε θα ξαναβρώ
… και για όσα δεν τόλμησα να κάνω.
Μα το μελάνι τελειώνει και τα
φαντάσματα μένουν φαντάσματα.