Michael Connelly – The Narrows

Ο Μάικλ Κόνελι έγραφε πολύ καλύτερα το 2003 παρά το 2007. Γι’ αυτό δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία αφού το τελευταίο του βιβλίο, το The Overlook, ήταν κάπως φτωχικό και ελαφρώς για τα μπάζα.
Σ’ αντίθεση μ’ εκείνο όμως το The Narrows είναι ένα καλογραμμένο θρίλερ καταδίωξης που δεν κρύβει πολλά μυστικά, αλλά το οποίο ωστόσο καταφέρνει να καθηλώσει τον αναγνώστη με την καταιγιστική του δράση.
Ήρωας του βιβλίου είναι ο ντετέκτιβ-φετίχ του Κόνελι, ο Ιερώνυμος Μπος, ο οποίος προσπαθεί ν’ ανακαλύψει αν πράγματι ο Τέρι ΜακΚάλεμπ (γνωστός μας κι αυτός από άλλα μυθιστορήματα του συγγραφέα) πέθανε από καρδιακή προσβολή ή αν κάποιος τον σκότωσε.
Τα μονοπάτια της έρευνάς του θα τον οδηγήσουν στα ίχνη του Ποιητή, ενός κατά συρροή δολοφόνου που εθεωρείτο νεκρός, αλλά δεν ήταν, και ο οποίος πολύ τυράννησε τις αρχές στο παρελθόν, σ’ ένα ακόμη παλιό μυθιστόρημα του συγγραφέα, που είχε σαν τίτλο το ψευδώνυμό του.
Ο Ποιητής, λοιπόν, ξανακτυπά κατ’ επανάληψη δημιουργώντας πανικό στο FBI, που όλο τον κυνηγά μα όλο τον χάνει, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί ο Μπος (όχι πώς χρειαζόταν και πολύ για να τον πείσει κανείς δηλαδή), με τη βοήθεια μιας πράκτορος, να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.
Οι ήρωες του Κόνελι σ’ αυτό το βιβλίο είναι πλαστικοί, εύπλαστοι, γεμάτοι αδυναμίες και πάθη, υπαρξιακά ερωτήματα και μεγάλες αμφιβολίες. Όλους μοιάζουν να τους κυνηγούν κάποια φαντάσματα από το παρελθόν, φαντάσματα από τα οποία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσπαθούν να ξεφύγουν.
Όπως και σε μερικά από τα άλλα μυθιστορήματα που πρωταγωνιστεί ο Μπος, εδώ ο συγγραφέας καταπιάνεται με τα θέματα της μοναξιάς και της απώλειας και των μεγάλων διαψευσμένων προσδοκιών και αναλύει διεξοδικά την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών, αφήνοντας ωστόσο ανοικτά κάποια παράθυρα αμφιβολίας. Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να σκοτώνουν χωρίς κανένα λόγο; Γιατί κάποιοι αρέσκονται να κυνηγούν τα προβλήματα; Τι είναι εκείνο που οδηγεί κάποιον στη συγκροτημένη παράνοια; Τα ερωτήματα που τίθενται είναι πολλά, και οι ερμηνείες όλες ανοικτές.
Ένα ευκολοδιάβαστο θρίλερ γραμμένο με κινηματογραφικό ύφος που σίγουρα προσφέρεται για ανάγνωση ετούτες τις νωχελικές ημέρες του καλοκαιριού.

David Baldacci: Saving Faith

Αν και δέκα σχεδόν χρόνων ετούτο το μυθιστόρημα μυστηρίου και καταδίωξης του Ντέιβιντ Μπαλτάτσι, διαβάζεται λες και γράφτηκε χθες.
Πρόκειται για την ιστορία της Φέιθ Λόκχαρτ και του Λη Άνταμς – μιας γυναίκας που ξέρει πολλά μυστικά, τα οποία είναι πρόθυμη -υπό προϋποθέσεις- να μοιραστεί με το F.B.I. κι ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ, που από σύμπτωση της σώζει τη ζωή.
Τι μυστικά κρύβει η Φέιθ; Ποιοι είναι οι μυστηριώδεις άνθρωποι που προσπαθούν να τη βγάλουν απ’ τη μέση; Ποιο είναι το «καρφί» ανάμεσα στους κύκλους των Ομοσπονδιακών; Είναι, τελικά, όντως πάνω απ’ όλους κι όλα οι διώκτες τους;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που τίθενται το ένα μετά το άλλο στις αρχές του βιβλίου, για να πάρουν αργά ή γρήγορα τις απαντήσεις τους. Στο μεταξύ, όμως, ο αναγνώστης ακολουθεί βήμα-βήμα τ’ αχνάρια των πρωταγωνιστών, καθώς τρέχουν προς τη σωτηρία τους, μαθαίνει πολλά ένοχα μυστικά, βλέπει όλες τις βεβαιότητες ν’ ανατρέπονται από τη μια στιγμή στην άλλη.
Η δράση είναι καταιγιστική, κινηματογραφική θα λέγαμε, οι χαρακτήρες καλά σκιαγραφημένοι κι η πλοκή καλοδουλεμένη ως την τελευταία λεπτομέρεια – αν και κατάλαβα σχετικά νωρίς ποιο ήταν το «καρφί.»
Ο Μπαλτάτσι, δέκα χρόνια πριν, έμοιαζε να βάζει τις βάσεις για το οικοδόμημα της «αστυνομικής αυτοκρατορίας» του και το “Saving Faith” είναι ένα μικρό πετράδι στο μωσαϊκό της λογοτεχνίας καταδίωξης.
Ο Λη Άνταμς και η Φέιθ Λόκχαρτ είναι, όπως και οι άλλοι βασικοί ήρωες στα βιβλία του συγγραφέα, δυο βασανισμένες ψυχές, που η καθεμιά με το δικό της τρόπο προσπαθεί να φτάσει στην Ιθάκη της, να κατασταλάξει. Για να το πετύχουν όμως αυτό, πρέπει να περάσουν από πολλές συμπληγάδες, να κάνουν λάθη τραγικά και να μάθουν απ’ αυτά, να πονέσουν αφόρητα και να φτάσουν στα όριά τους. Ο Μπαλτάτσι, με μαστορικό τρόπο, ζωγραφίζει στο λογοτεχνικό καμβά μία-μία και με λεπτομέρειες, τις στιγμές της σύντομης κοινής ζωής τους, χαρίζοντάς μας ένα απολαυστικό ανάγνωσμα.

Jeffery Deaver - The Sleeping Doll

Να που ο Τζέφρι Ντίβερ, σε αντίθεση με τον Μάικλ Κόνελι, δε με απογοήτευσε με το νέο του βιβλίο (το τελευταίο πριν το νέο για να είμαστε ακριβείς, αφού αν δεν κάνω λάθος μόλις κυκλοφόρησε καινούργιο προχθές στην Αμερική).
Πρωταγωνίστρια στο The Sleeping Doll είναι η Κάθριν Ντανς, μια ειδική στην κινησιολογία, την οποία είχαμε πρωτογνωρίσει το μυθιστόρημα Cold Moon, όπου είχε βοηθήσει τον ήρωα-φετίχ του Ντίβερ, τον τετραπληγικό ντετέκτιβ Λίνκολν Ράιμ, στην εξιχνίαση ενός εγκλήματος.
Στο ανά χείρας μυθιστόρημα παρακολουθούμε τις προσπάθειές της να συλλάβει ένα πανέξυπνο εγκληματία, που έχει τη μοναδική ικανότητα να επιβάλλει τη θέλησή του στους ανθρώπους, τον Ντάνιελ Πελ, στον οποίο έχει δοθεί το προσωνύμιο «Ο γιος του Μάνσον», αφού μοιάζει να βαδίζει στ’ αχνάρια του τελευταίου. Για να μπορέσει να μπει στο μυαλό του δολοφόνου και να τον σταματήσει επιστρατεύει τη βοήθεια τριών γυναικών από το παρελθόν του, καθώς κι ενός κοριτσιού που έγινε γνωστό σαν «Η κοιμισμένη κούκλα», το οποίο επιβίωσε μιας σφαγής που διέπραξε ο Πελ.
Ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως δείχνουν και η Ντανς θα το αντιληφθεί με φρίκη αυτό καθώς το ανθρωποκυνηγητό βρίσκεται σε εξέλιξη. Ο Πελ είναι σαν ένα άγριο ζώο, με οξυμένες όλες τις αισθήσεις, και η σύλληψή του κάθε άλλο παρά εύκολη υπόθεση θ’ αποδειχτεί.
Μυστικά και ψέματα, ανατροπές και λουτρά αίματος, αγωνία και προδοσία είναι τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής της ιστορίας.
Ο Ντίβερ ράβοντας μαστορικά με ψιλοβελονιές τον ιστό της ιστορίας του και σκιαγραφώντας με εξαιρετικό τρόπο τους χαρακτήρες των ηρώων, καταφέρνει να φτιάξει ένα ακόμη αστυνομικό μυθιστόρημα υψηλών προδιαγραφών. Ο Πελ είναι ένας από τους καλύτερους «κακούς» που βγήκαν από το πάνθεον της φαντασίας του, ένας υψηλής νοημοσύνης δολοφόνος που πιστεύει ότι: «Η γνώση είναι καλύτερο όπλο από το μαχαίρι,» κι αυτό το όπλο χρησιμοποιεί ξανά και ξανά για επιβάλει τους δικούς του νόμους.
Ο αναγνώστης διαβάζοντας αυτό το βιβλίο απολαμβάνει περισσότερο από τη δράση τις «διανοητικές μάχες» που έχουν να δώσουν μεταξύ τους οι δύο αντίπαλοι. Η τελική λύση, η κάθαρση, θ’ αποδειχτεί λυτρωτική, αλλά ταυτόχρονα οδυνηρή για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη.
Μια από τις καλές στιγμές της αμερικάνικης αστυνομικής λογοτεχνίας.