Michael Connelly – The Lincoln Lawyer

Το Lincoln Lawyer, όπως άλλωστε υποδεικνύει κι ο τίτλος, είναι ένα δικαστικό-δικηγορικό θρίλερ.
Είναι η ιστορία του Μίκι Χάλερ, ενός δικηγόρου που διεκπεραιώνει τις περισσότερες υποθέσεις του, κινούμενος στη διάρκεια της ημέρας από το ένα μέρος στο άλλο, με τη βοήθεια μιας Λίνκολν. Οι δουλειές του τον τελευταίο καιρό είναι πεσμένες, κι απλά εύχεται να βρει στο δρόμο του κάποια μεγάλη υπόθεση που θα τον «ξελασπώσει», όπως και τελικά συμβαίνει.
Ο πελάτης που αναλαμβάνει να υπερασπίσει είναι ένα πλουσιόπαιδο που κατηγορείται για την άγρια κακοποίηση μιας γυναίκας. Στην αρχή όλα μοιάζουν να πηγαίνουν καλά, και τα λεφτά που τόσο έχει ανάγκη δείχνουν να τον πλησιάζουν όλο και πιο πολύ, αλλά όπως λέει κι η παροιμία: «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά». Τι εννοούμε μ’ αυτό; Ε, να, ο πελάτης, που στα μάτια του στην αρχή φαντάζει αθώος, το θύμα κάποιας σκοτεινής πλεκτάνης, δεν είναι τελικά αυτό που δείχνει. Καθώς ο δικηγόρος βήμα το βήμα κτίζει την υπόθεσή του, εκείνος μοιάζει να έχει μια διαφορετική ατζέντα και πολλά φοβερά μυστικά, τα οποία δεν είναι πρόθυμος να μοιραστεί με τον πρώτο.
Ο Κόνελι καταφέρνει μέσα από μια ρέουσα πλοκή να φτιάξει ένα μυθιστόρημα χαρακτήρων, με ήρωες γεμάτους πάθη και αδυναμίες.
Εδώ δεν υπάρχουν σκληροί κι ανίκητοι μπάτσοι, ούτε και κάποιου είδους διάνοιες. Το βιβλίο, ωστόσο, ξεχειλίζει από ήρωες χειραγωγητές ή, αν προτιμάτε, εκμεταλλευτές – ανθρώπους που γνωρίζουν πράγματα και γεγονότα, ειδικούς στο δικαστικό σύστημα και την ανθρώπινη φύση, που μοιάζουν ικανοί να κάνουν το καθετί για να κερδίσουν. Κι ο Χάλερ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι ένας απ’ αυτούς. Και ακριβώς για τούτο πού και πού μας θυμίζει τον αγαπημένο μπάτσο-ήρωα του συγγραφέα, τον Χάρι Μπος.
Αν σας αρέσουν τα δικαστικά θρίλερ του Τζον Γκρίσαμ σίγουρα θα σας αρέσει και τούτο το βιβλίο, με τους γοργούς ρυθμούς και τις πολλές ανατροπές του.Και σε μια προσωπική νότα: Δύο μόνο τίτλοι (που βρίσκονται καθοδόν) μου απομένουν για να ολοκληρώσω τη βιβλιογραφία του Κόνελι. «Αξίζει τον κόπο;» θα με ρωτήσει κανείς. Αν σας αρέσει η αστυνομική λογοτεχνία, σίγουρα,» θ’ απαντήσω.

Michael Connelly – The Narrows

Ο Μάικλ Κόνελι έγραφε πολύ καλύτερα το 2003 παρά το 2007. Γι’ αυτό δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία αφού το τελευταίο του βιβλίο, το The Overlook, ήταν κάπως φτωχικό και ελαφρώς για τα μπάζα.
Σ’ αντίθεση μ’ εκείνο όμως το The Narrows είναι ένα καλογραμμένο θρίλερ καταδίωξης που δεν κρύβει πολλά μυστικά, αλλά το οποίο ωστόσο καταφέρνει να καθηλώσει τον αναγνώστη με την καταιγιστική του δράση.
Ήρωας του βιβλίου είναι ο ντετέκτιβ-φετίχ του Κόνελι, ο Ιερώνυμος Μπος, ο οποίος προσπαθεί ν’ ανακαλύψει αν πράγματι ο Τέρι ΜακΚάλεμπ (γνωστός μας κι αυτός από άλλα μυθιστορήματα του συγγραφέα) πέθανε από καρδιακή προσβολή ή αν κάποιος τον σκότωσε.
Τα μονοπάτια της έρευνάς του θα τον οδηγήσουν στα ίχνη του Ποιητή, ενός κατά συρροή δολοφόνου που εθεωρείτο νεκρός, αλλά δεν ήταν, και ο οποίος πολύ τυράννησε τις αρχές στο παρελθόν, σ’ ένα ακόμη παλιό μυθιστόρημα του συγγραφέα, που είχε σαν τίτλο το ψευδώνυμό του.
Ο Ποιητής, λοιπόν, ξανακτυπά κατ’ επανάληψη δημιουργώντας πανικό στο FBI, που όλο τον κυνηγά μα όλο τον χάνει, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί ο Μπος (όχι πώς χρειαζόταν και πολύ για να τον πείσει κανείς δηλαδή), με τη βοήθεια μιας πράκτορος, να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.
Οι ήρωες του Κόνελι σ’ αυτό το βιβλίο είναι πλαστικοί, εύπλαστοι, γεμάτοι αδυναμίες και πάθη, υπαρξιακά ερωτήματα και μεγάλες αμφιβολίες. Όλους μοιάζουν να τους κυνηγούν κάποια φαντάσματα από το παρελθόν, φαντάσματα από τα οποία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσπαθούν να ξεφύγουν.
Όπως και σε μερικά από τα άλλα μυθιστορήματα που πρωταγωνιστεί ο Μπος, εδώ ο συγγραφέας καταπιάνεται με τα θέματα της μοναξιάς και της απώλειας και των μεγάλων διαψευσμένων προσδοκιών και αναλύει διεξοδικά την ψυχοσύνθεση των πρωταγωνιστών, αφήνοντας ωστόσο ανοικτά κάποια παράθυρα αμφιβολίας. Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να σκοτώνουν χωρίς κανένα λόγο; Γιατί κάποιοι αρέσκονται να κυνηγούν τα προβλήματα; Τι είναι εκείνο που οδηγεί κάποιον στη συγκροτημένη παράνοια; Τα ερωτήματα που τίθενται είναι πολλά, και οι ερμηνείες όλες ανοικτές.
Ένα ευκολοδιάβαστο θρίλερ γραμμένο με κινηματογραφικό ύφος που σίγουρα προσφέρεται για ανάγνωση ετούτες τις νωχελικές ημέρες του καλοκαιριού.

Michael Connelly - The Overlook

Απ’ ό,τι φαίνεται ένας από τους πιο αγαπημένους μου συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας, ο Μάικλ Κόνελι, είναι ντεφορμέ. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι διαβάζοντας το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο The Overlook, μάντεψα ποιος κρύβεται πίσω από το έγκλημα από πολύ νωρίς. Εκτός κι αν έχω μάθει πια τόσο καλά αυτό το συγγραφέα, που δεν καταφέρνει πια να με εκπλήξει.
Όπως και νάχει, το ανά χείρας βιβλίο είναι το πιο μικρό σε μέγεθος που έχει εκδώσει μέχρι σήμερα ο Κόνελι. Πρόκειται για ένα βιβλίο, που ως συνήθως, ξεχειλίζει από δράση και ανατροπές, όπου κυριαρχεί η γνώριμη φιγούρα του ντετέκτιβ Ιερώνυμου Μπος.
Όλα αρχίζουν όταν η αστυνομία ανακαλύπτει το πτώμα ενός γιατρού, που μοιάζει να έχει εκτελεστεί με δυο σφαίρες στο κεφάλι. Η διαλεύκανση της υπόθεσης ανατίθεται στον Μπος, που σύντομα ανακαλύπτει ότι αυτή κρύβει πολλά κι επικίνδυνα μυστικά. Τόσο επικίνδυνα που αναλαμβάνουν δράση και οι μυστικές υπηρεσίες.
Για δώδεκα ώρες ακολουθούμε τα βήματα του Μπος από τη μια τοποθεσία του Λος Άντζελες στην άλλη, κι από το ένα πρόβλημα στο άλλο. Όπου κι αν ψάχνει ο καλός ντετέκτιβ για απαντήσεις, περισσότερα ερωτήματα του προκύπτουν, μέχρι που ένα τυχαίο γεγονός θ’ ανατρέψει τα πάντα και θα ρίξει νέο φως στην υπόθεση, οδηγώντάς τα όργανα της τάξης σε μονοπάτια μέχρι εκείνη τη στιγμή ανεξερεύνητα.
Το The Overlook είναι περισσότερο μια ιστορία χαρακτήρων, παρά ένα θρίλερ. Η δράση του βιβλίου είναι καταιγιστική, οι ρυθμοί κινηματογραφικοί, αλλά τα πιο δυνατά του σημεία είναι όταν αναφέρεται στις αδυναμίες των ηρώων του, κι ο Κόνελι είναι πολύ καλός σ’ αυτό: στο να μας παρουσιάζει δηλαδή χαρακτήρες τρωτούς, γιομάτους πάθη και επιρρεπείς στα λάθη. Ωστόσο, αν μου ζητούσε κανείς να συγκρίνω αυτό το βιβλίο με τα προηγούμενα του συγγραφέα, θα έλεγα ότι υστερεί. Ίσως να είναι και το χειρότερό του.
Πολλές φορές η πίεση του να εκδίδει κανείς, βρέξει-χιονίσει, ένα βιβλίο το χρόνο δεν είναι για το καλό. Ίσως να έχει φτάσει ο καιρός να βγει κι ο δόλιος ο Μπος στη σύνταξη, από τη στιγμή που δεν μπορεί πια να χαρίσει την έμπνευση στο δημιουργό του (αν και όπως διαβάζω στο ίντερνετ, ο τελευταίος θα πρωταγωνιστεί και στο νέο βιβλίο του Κόνελι, το The Brass Verdict, που θα βγει τον Οκτώβρη).
Όπως και νάχει, ο Αδαής ελάλησε και εύχεται το μέλλον να τον βγάλει ψεύτη.

Michael Connelly: The Poet & Concrete Blonde

Ο Μάικλ Κόνελι είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας. Οι αμερικανοί κριτικοί τον θεωρούν σαν τον κορυφαίο του είδους, αλλά εγώ προσωπικά προτιμώ τον Ντέιβιντ Μπαλτάτσι. Φυσικά, ίσως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι διάβασα περισσότερα βιβλία του τελευταίου.
Όπως και να ’χει σήμερα θα κάνω αναφορά σε δύο βιβλία του Κόνελι, τον Ποιητή και την Ξανθιά στο Τσιμέντο, που κυκλοφορούν και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Λιβάνη και Κέδρος αντίστοιχα. Το κοινό σημείο και των δύο είναι ότι ασχολούνται με κάποιους καθ’ έξιν δολοφόνους.
Ο Ποιητής είναι με διαφορά το καλύτερο μυθιστόρημα. Όλα αρχίζουν με το θάνατο ενός αστυνομικού, που τυγχάνει αδελφός κάποιου δημοσιογράφου. Στην αρχή όλα δείχνουν ότι πρόκειται για αυτοκτονία, άποψη που υιοθετεί επίσημα και η αστυνομία. Όταν, ωστόσο, ο δημοσιογράφος αποφασίζει να πάρει την υπόθεση στα χέρια του, αφού κάτι τον κάνει να έχει τις αμφιβολίες του για τα αποτελέσματα των ερευνών, όλα ανατρέπονται. Όπως αποδεικνύεται στη συνέχεια ο αδελφός του έπεσε θύμα δολοφονίας, όπως και κάποιοι άλλοι αστυνομικοί στο παρελθόν, και όλοι πια μιλάνε για ένα καθ’ έξιν δολοφόνο, που στοχεύει τα όργανα της τάξης. Αλλά όχι οποιαδήποτε όργανα, παρά μονάχα εκείνα που προσπαθούν να εξιχνιάσουν υποθέσεις παιδικής πορνογραφίας και κακοποίησης. Ένα ακόμη κοινό σημείο σε όλες τις υποθέσεις είναι ότι ο δολοφόνος αφήνει πίσω του σημειώματα, που περιλαμβάνουν στίχους του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, εξ’ ου και ο τίτλος του βιβλίου. Η υπόθεση περνάει στα χέρια του F.B.I. που με τη συμμετοχή του δημοσιογράφου αρχίζει ένα αγώνα δρόμου για εντοπισμό του εγκληματία, που κάθε άλλο παρά με ροδοπέταλα είναι στρωμένος. Ίντριγκες, προδοσίες, θάνατοι και ανατροπές είναι τα στοιχεία που πυροδοτούν ξανά και ξανά τη δράση, ενώ από το κείμενο δε λείπουν και κάποια κοινωνικά σχόλια του τύπου: «Ο φόβος πουλάει φύλλα και τηλεοπτικές εκπομπές» και «Είμαστε αυτό που μας φτιάχνουν, ωστόσο μας αποστρέφονται. Είμαστε απόβλητοι.»
Ο συγγραφέας καταφέρνει με περισσή μαεστρία να παρασύρει τον αναγνώστη σ’ ένα παιχνίδι υποψιών και αντιδράσεων απολύτως παραπλανητικών, για να τον προσγειώσει απότομα με μια λύση, που φαινομενικά προκύπτει από το πουθενά. Ως συνήθως, σ’ ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα, ο ένοχος -ο πραγματικός ένοχος- είναι κάποιος υπεράνω υποψίας.

Το Ξανθιά στο Τσιμέντο συνδυάζει μυστήριο, δράση και δικαστικό δράμα. Είναι η ιστορία ενός αστυνομικού, του Ιερώνυμου Μπος (ναι, συνονόματου του ζωγράφου), που περνάει από δίκη επειδή σκότωσε κάποιον καθ’ έξιν δολοφόνο με το παρατσούκλι Ντόλμεϊκερ (κουκλοποιός). Στο μυαλό του δεν έχει καμία αμφιβολία ότι έκανε το σωστό, ότι απήλλαξε την κοινωνία από ένα κάθαρμα, αλλά με το που αρχίζει η δίκη, συμβαίνει κάτι που ανατρέπει όλα τα πιστεύω του. Η αστυνομία λαμβάνει ένα σημείωμα από κάποιον που υποστηρίζει ότι ο Ντόλμεϊκερ είναι ο ίδιος και στο οποίο υποδεικνύει που να βρούνε ένα ακόμη πτώμα. Όπως και γίνεται. Με αφορμή τα πιο πάνω η γραμμή υπεράσπισης του Μπος καταρρέει και η ζωή του παίρνει μια περίεργη τροχιά, όπου όλα μοιάζουν εύθραυστα, αλλά ταυτόχρονα αδιάφανα.
Ένα πέπλο μυστικών και ψεμάτων, προσδοκιών και διαψεύσεων, δίνουν το στίγμα σ’ αυτό το βιβλίο, όπου τίποτα δεν είναι όπως μοιάζει, και οι ανατροπές ακολουθούν η μια την άλλη. Το τέλος; Για μένα προσωπικά όχι και τόσο απρόβλεπτο, αλλά μου δίνει μια κάποια ικανοποίηση το γεγονός ότι ο συγγραφέας δεν αφήνει κανένα να βγει αστιγμάτιστος απ’ αυτή την ιστορία.
Ο Μπος είναι ο αγαπημένος ήρωας του Κόνελι και πρωταγωνιστεί σε αρκετά από τα μυθιστορήματά του. Ένα απ’ αυτά είναι και το εξαιρετικό Angel’s Flight στο οποίο ίσως κάνω κάποια αναφορά σε μελλοντικό σημείωμα.