Γράμμα από την Τσιανγκ Μάι

«Τίποτα δεν έχει αλλάξει, και τίποτα δεν είναι όπως παλιά...» εδώ στην Τσιανγκ Μάι.
Από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στην πόλη ένιωσα λίγο ελαφρύτερος -λες κι έφυγε από πάνω μου ένα περιττό βάρος- και πολύ πλουσιότερος σε ζωή. Αν και κουρασμένος απ’ το μακρινό ταξίδι και την αϋπνία δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή πώς έπρεπε να ξεκουραστώ. Αντίθετα, πήρα αμέσως τους δρόμους. Πρώτα για τα αναγκαία ψώνια για το «σπίτι», κι ύστερα για να νιώσω για πρώτη φορά από τον περασμένο Ιούνιο τους παλμούς της πόλης.
Άλλαξε η Τσιανγκ Μάι μου, άλλαξε, μα παρέμεινε η ίδια. Τι εννοώ; Να, είναι πιο ήσυχη από ποτέ. Από την 1η Νοεμβρίου πατροπαράδοτα αρχίζει η τουριστική περίοδος, αλλά οι ξένοι που είδα και βλέπω να τριγυρνούν είναι λιγοστοί. Το τσουνάμι, το πραξικόπημα, οι «φασαρίες» στην Μπανγκόκ, αλλά και η οικονομική κρίση, μοιάζουν να έχουν καταφέρει καίριο πλήγμα στον τουρισμό της χώρας. Ίσως οι παραλίες του νότου να ξεχειλίζουν από κόσμο, αλλά αυτές δεν τις θεωρώ μέρος της πραγματικής Ταϊλάνδης.
Όπως και να ’χει, πίσω στα της Τσιανγκ Μάι και στο τι δεν έχει αλλάξει. Οι ρυθμοί παραμένουν το ίδιο νωχελικοί, ο κόσμος χαμογελαστός κι ευγενικός και η φύση ολοζώντανη και χρωματιστή. Ο Πινγκ κυλάει γαλήνιος δίνοντας ζωή στις παραποτάμιες περιοχές. Το Ντόι Σουτέπ, αν και μικρό βουνό, στέκει μαγευτικό πάνω από την πόλη, τυλιγμένο πού και πού σε ένα πέπλο ομίχλης και τα κανάλια που περιτριγυρίζουν τα αρχαία τείχη δροσίζουν την πόλη. Η πλατεία Τα Πάε είναι ακόμη στολισμένη με τα χάρτινα φανάρια, απομεινάρια της Γιορτής των Φώτων και οι νυχτερινές αγορές γεμίζουν τον αέρα με χρώματα και μυρωδιές.
Το τελευταίο τριήμερο είχα την ευκαιρία να δω πολλούς φίλους από τα παλιά. Τα είπαμε, τα ήπιαμε, θυμηθήκαμε και τώρα νιώθω και πάλι «κάτοικος». Πλην «κάτοικος» περαστικός. Το πιο σημαντικό είναι ότι τα κέφια είναι ανεβασμένα, και όταν συμβαίνει αυτό όλα τα πράγματα αρχίζουν να πηγαίνουν προς το καλύτερο.
Θα σας γράψω νεώτερα όταν προκύψουν, αλλά θα συνεχίσω να σας βομβαρδίζω με φωτογραφίες. Η σημερινή: αντανακλάσεις στον τοίχο ενός ναού.

υ.γ. Τσιανγκ Μάι σημαίνει Νέα Πόλη, κι έτσι δεν μπορεί κανείς να μιλά γι’ αυτήν αρχίζοντας με το... ΤΟ! Είδα να γίνεται πολλές φορές αυτό το λάθος, ακόμη και από επαγγελματίες δημοσιογράφους, γι’ αυτό και είπα να το επισημάνω. Εξάλλου, όποιος έρθει στην πόλη και τη ζήσει για λίγο θα φτάσει αβίαστα στο συμπέρασμα ότι είναι Γυναίκα...

Αγαπητέ Κανένα

Αντιγράφοντας την τακτική που ακολουθώ στο αγγλόφωνό μου μπλογκ αποφάσισα να γράψω και σε σένα, με τον ίδιο τρόπο.
Τώρα, τι νέα έχω να σου πω, δεν ξέρω! Ίσως απλά να σου γράφω για να παραδεχτώ πώς... στέγνωσα. Ναι, στέγνωσα. Εδώ και λίγες μέρες δεν μπορώ να γράψω. Τα κεφάλαια του «Δυο λέξεις και μια σιωπή» που ανεβάζω ακόμη εδώ, γράφτηκαν έως τα μέσα της προηγούμενης βδομάδας. Από τότε τίποτα. Κι η πλάκα είναι ότι ξέρω ποια θα είναι, πώς θα είναι η συνέχεια της ιστορίας. Απλά δεν μπορώ να καθίσω να τη γράψω. Νιώθω λίγο κουρασμένος και μου λείπει η αυτοσυγκέντρωση.
Η αλήθεια είναι πάντως πώς εγώ ο ίδιος φταίω. Το παράκανα. Τους τελευταίους έντεκα μήνες έχω γράψει ή ξαναγράψει περισσότερες από 200 χιλιάδες λέξεις: ενάμισι μυθιστόρημα, δυο νουβέλες, δυο συλλογές διηγημάτων κι έχω διορθώσει, έτσι στα πρόχειρα, και όσα διηγήματά μου είχα μεταφράσει στα αγγλικά. Πώς να μην κλατάρω μετά; Εντάξει, ας μην παραπονιέμαι, οι πέντε-δέκα αναγνώστες μου μού δίνουν περισσή χαράJ
Το καλό είναι ότι οι σημειώσεις για τη συνέχεια του μυθιστορήματος γίνονται όλο και πιο πολλές και νέα πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται.
Επίσης διαβάζω πολύ. Μέσα σε μια μόλις μέρα καταβρόχθισα το Echo Park του Μάικλ Κόνελι και τώρα διαβάζω το Blood Work του ίδιου. Όσο για τη φωτογραφία, την έχω παρατήσει σχεδόν ολοκληρωτικά, αλλά αυτό μάλλον θ’ αλλάξει από βδομάδας που θα επιστρέψω στην Κύπρο.
Κατά τα άλλα, δεν ξενυχτώ όπως παλιά και δε μεθώ καθόλου. Πηγαίνω καθημερινά στο εστιατόριο του φίλου Μάρτιν, στην Οδό Λόι Κρο Πάροδο Τρία και στο Μπαρ του Τζον στην Μουν Μουάνγκ. Όταν θέλω να το ξενυχτήσω λίγο πηγαίνω στο... βαν, που είναι σταθμευμένο δίπλα σχεδόν από το χειρότερο κωλάδικο της Τσιανγκ Μάι, το Σπάισι. Και για καφέ και σημειώσεις περνώ δυο-τρεις φορές τη βδομάδα από το Μπλακ Κάνιον και πάλι στην Μουν Μουάνγκ.
Πάντως αυτές τις μέρες η ζωή στην Τσιανγκ Μάι είναι πραγματική απόλαυση, για ένα και μόνο λόγο: είναι η χαμηλή σεζόν καθώς αρχίζει η περίοδος των βροχών και οι τουρίστες είναι λιγοστοί. Μιλώντας για τη βροχή, μάλλον θα δώσει το παρόν της από τη μια στιγμή στην άλλη, αφού ο ουρανός είναι βαρύς και φυσάει πολύ.
Τι άλλο να πω; Α, καλά, τίποτα. Σου ξαναγράφω όταν θυμηθώ κάτι.
Να ’σαι καλά (όποιος και να ’σαι) και να χαίρεσαι τα δώρα της ζωής.

Λάκης (Αδαής)