Οι πρώτες φωτογραφίες...

Μια ποδηλάτισσα στην Πλατεία Τα Πάε
Τα χάρτινα φανάρια

και ένα άγαλμα του Βούδα στην Τσιανγκ Μάι της Ταϊλάνδης.

Εκτός απροόπτου το πρώτο κείμενο αύριο.

Οι φωτογραφίες μου που... ταξιδεύουν

Μια και αυτές τις ημέρες αδυνατώ να γράψω κάτι είπα να διαφημίσω λίγο τις φωτογραφίες μου που ταξιδεύουν. Η πλάκα είναι ότι για κάποιες απ' αυτές το έμαθα εντελώς τυχαία.

Αρχή κάνουμε με το πιο κάτω βιβλίο, που φιλοξενεί μία λήψη μου από την Ταϊλάνδη.

Αν πάτε εδώ και μεγεθύνετε την πρώτη σελίδα του βιβλίου θα δείτε το όνομά μου στους φωτογράφους.

Όπως ανακάλυψα χθες, με μεγάλη ομολογώ έκπληξη, μια φωτογραφία μου από την Καλκούτα φιλοξενείται στους ταξιδιωτικούς οδηγούς Fodors.

Μπορείτε να τη δείτε εδώ...

Κάποιος κύριος σε άρθρο του στο Suite101 ενημερώνει τους αναγνώστες του που να βρουν ντόπιες αγορές στο Πουκέτ της Ταϊλάνδης και ανάμεσα στα φωτογραφικά ντοκουμέντα που χρησιμοποιεί είναι και μια φωτογραφία μου από... την Τσιανγκ Μάι.

Θα τη δείτε στο τέλος του άρθρου. Είναι η πρώτη από αριστερά...

Στην εν λόγω ιστοσελίδα πρέπει να γνωρίζουν ότι είμαι και... βουδιστής,

έτσι σε ένα ακόμη άρθρο τους περιλαμβάνουν αυτή τη φωτογραφία...

Φυσικά χιλιάδες άλλες λήψεις μου φιλοξενούνται στις ιστοσελίδες από όπου τις διαθετώ, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα και τώρα βαριέμαι ν' ασχοληθώ και μ' αυτό.

Ωστόσο, λέω σύντομα ν' αρχίσω ν' ανεβάζω εδώ μερικά σλάιτ σώους, αφού στο κάτω κάτω της γραφής η φωτογραφία είναι ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της ζωής μου.

Αγαπητέ Κανένα

Αντιγράφοντας την τακτική που ακολουθώ στο αγγλόφωνό μου μπλογκ αποφάσισα να γράψω και σε σένα, με τον ίδιο τρόπο.
Τώρα, τι νέα έχω να σου πω, δεν ξέρω! Ίσως απλά να σου γράφω για να παραδεχτώ πώς... στέγνωσα. Ναι, στέγνωσα. Εδώ και λίγες μέρες δεν μπορώ να γράψω. Τα κεφάλαια του «Δυο λέξεις και μια σιωπή» που ανεβάζω ακόμη εδώ, γράφτηκαν έως τα μέσα της προηγούμενης βδομάδας. Από τότε τίποτα. Κι η πλάκα είναι ότι ξέρω ποια θα είναι, πώς θα είναι η συνέχεια της ιστορίας. Απλά δεν μπορώ να καθίσω να τη γράψω. Νιώθω λίγο κουρασμένος και μου λείπει η αυτοσυγκέντρωση.
Η αλήθεια είναι πάντως πώς εγώ ο ίδιος φταίω. Το παράκανα. Τους τελευταίους έντεκα μήνες έχω γράψει ή ξαναγράψει περισσότερες από 200 χιλιάδες λέξεις: ενάμισι μυθιστόρημα, δυο νουβέλες, δυο συλλογές διηγημάτων κι έχω διορθώσει, έτσι στα πρόχειρα, και όσα διηγήματά μου είχα μεταφράσει στα αγγλικά. Πώς να μην κλατάρω μετά; Εντάξει, ας μην παραπονιέμαι, οι πέντε-δέκα αναγνώστες μου μού δίνουν περισσή χαράJ
Το καλό είναι ότι οι σημειώσεις για τη συνέχεια του μυθιστορήματος γίνονται όλο και πιο πολλές και νέα πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται.
Επίσης διαβάζω πολύ. Μέσα σε μια μόλις μέρα καταβρόχθισα το Echo Park του Μάικλ Κόνελι και τώρα διαβάζω το Blood Work του ίδιου. Όσο για τη φωτογραφία, την έχω παρατήσει σχεδόν ολοκληρωτικά, αλλά αυτό μάλλον θ’ αλλάξει από βδομάδας που θα επιστρέψω στην Κύπρο.
Κατά τα άλλα, δεν ξενυχτώ όπως παλιά και δε μεθώ καθόλου. Πηγαίνω καθημερινά στο εστιατόριο του φίλου Μάρτιν, στην Οδό Λόι Κρο Πάροδο Τρία και στο Μπαρ του Τζον στην Μουν Μουάνγκ. Όταν θέλω να το ξενυχτήσω λίγο πηγαίνω στο... βαν, που είναι σταθμευμένο δίπλα σχεδόν από το χειρότερο κωλάδικο της Τσιανγκ Μάι, το Σπάισι. Και για καφέ και σημειώσεις περνώ δυο-τρεις φορές τη βδομάδα από το Μπλακ Κάνιον και πάλι στην Μουν Μουάνγκ.
Πάντως αυτές τις μέρες η ζωή στην Τσιανγκ Μάι είναι πραγματική απόλαυση, για ένα και μόνο λόγο: είναι η χαμηλή σεζόν καθώς αρχίζει η περίοδος των βροχών και οι τουρίστες είναι λιγοστοί. Μιλώντας για τη βροχή, μάλλον θα δώσει το παρόν της από τη μια στιγμή στην άλλη, αφού ο ουρανός είναι βαρύς και φυσάει πολύ.
Τι άλλο να πω; Α, καλά, τίποτα. Σου ξαναγράφω όταν θυμηθώ κάτι.
Να ’σαι καλά (όποιος και να ’σαι) και να χαίρεσαι τα δώρα της ζωής.

Λάκης (Αδαής)