Το ταξίδι

Κάθε μέρα νιώθω λες κι αναχωρώ για ένα ταξίδι

προς ποιο άτομο δεν ξέρω.

Η ζωή μου δεν υπήρξε ποτέ απλή και δεν αρέσκεται

να κινείται σε ευθεία γραμμή.

Είναι σα να τη ζω αποσπασματικά κομμάτι το κομμάτι

όπως ένα όνειρο

ή μάλλον όνειρα που διαχέονται διαμέσου των νυχτών

σαν άγγελοι σκοτεινοί

παρακολουθώντας το μάταιό μου αγώνα για ολοκλήρωση.

Ξέρω τι μου λείπει αλλά

δεν ξέρω πού να το βρω.

Οι σκέψεις μου έρχονται αποσπασματικές

με εμποδίζουν από το να δω την πλήρη εικόνα

και μετά δεν έρχονται καθόλου

και για μια φευγαλέα στιγμή νιώθω μια ανάσα ευτυχίας.

Είμαι καταραμένος;

Αναρωτήθηκα γι' αυτό πολλές φορές

αλλά, να, δεν πιστεύω στις κατάρες˙

εξάλλου η ζωή μου δεν είναι καλύτερη ή χειρότερη

απ' τις ζωές αυτών που με περιτριγυρίζουν.

Η μόνη διαφορά είναι ότι αυτοί δεν ζουν

μέσα στα κεφάλια τους.

Τι είναι, λοιπόν, αυτό που ψάχνω;

Υποθέτω, μια νέα πορεία ένα

τρόπο να ξεφύγω απ' το ίδιο μου το είναι

το διαφορετικό.

Θα το βρω ποτέ; Θα τη βρω;

Θα με οδηγήσει, αυτό ή αυτή, σε μία λύτρωση που

μετά βίας χρειάζομαι;

Δεν ξέρω, αλλά το ταξίδι πρέπει να συνεχιστεί

ούτως ώστε η ελπίδα να παραμείνει απέθαντη στην

ψυχή μου μέσα

σε μια ψυχή που λαχταρά την αλλαγή.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

Το πρωτότυπο κείμενο γράφτηκε στα αγγλικά.

 

Silencio

Για μια εποχή περιφερόμουν σα φάντασμα,
Μέσα στις σκιές της νύχτας,
Από τόπο σε τόπο,
Απ’ το τίποτα στο τίποτα.
Δεν είχα κάπου να πάω, όχι στ’ αλήθεια,
Μονάχα περιφερόμουν αναζητώντας στο άγνωστο,
Μια υποψία πίστης που πεισματικά μου διέφευγε.
Ωστόσο, δεν κατάφερα να τη βρω πουθενά.
Κι ύστερα ήρθαν άλλες μέρες, κι άλλες νύχτες,
Νύχτες της μοναχικής συντροφιάς.
Κι εγώ χωρίς καλά-καλά να το καταλαβαίνω,
Συνέχιζα την αναζήτησή μου,
Αλλά κάπως αλλιώς,
Ανάμεσα σε ανθρώπους γνωστούς, μα άδειους,
Πίνοντας κρασιά ποτισμένα απ’ τα φίλτρα της λήθης.
Κι αυτά ενώ το είναι μου ακόμη αιμορραγούσε.
Αιμορραγούσε από οργή και θλίψη,
Από νοσταλγία κι απαντοχή,
Αιμορραγούσε από πλήξη.
Κι ύστερα έγιν’ η έκρηξη,
Η έκρηξη μέσα μου,
Η πιο λυτρωτική,
Η πιο οδυνηρή,
Και μεμιάς άνοιξαν τ’ αυτιά της ψυχής
Κι άκουσαν...
Άκουσαν πως μιλούσε τόνους η σιωπή,
Κι έλεγε όλες τις αλήθειες,
Μα οι άνθρωποι ήταν θεληματικά κουφοί,
Αυτοί άκουγαν μονάχα του κενού της την ηχώ.
Τότε...

Η Φυγή

Η αναχώρηση.
Μόνο αυτή τελικά έχει σημασία.
Το να φεύγεις.
Αυτό είναι ένα άλλο είδος μαγείας.
Η αναζήτηση.
Ίσως η δικαίωση της ύπαρξης…
Κάποια μέρα φόρεσε ένα σακίδιο στον ώμο
κι έφυγε προς αναζήτηση
των ονείρων της.
Είχε λίγα λεφτά, πολλές σκέψεις και
μια λαχτάρα για την αληθινή ζωή.
Δεν ήξερε τι έψαχνε αλλά,
ούτε κι αν θα το βρει.
Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν η φυγή,
η απόδραση από τη συνήθεια,
απ’ τον ευατό της.
Μετά από αμέτρητα χρόνια περιπλανήσεων
έφθασε σε μια πράσινη χώρα,
κάθησε κάτω από ένα μεγάλο δέντρο
για να ξαποστάσει και έκλεισε
τα μάτια για πάντα.
Χαμογελούσε.
Το δέντρο εκείνο το αποκάλεσαν:
της Ζωής.