Τρεις λέξεις

«Όταν φεύγεις είναι σαν να πεθαίνεις λίγο»,
Έγραψε η Μαργαρίτα Καραπάνου.
Και συμφωνώ μαζί της.
Και, φυσικά, διαφωνώ μαζί της.
Η φυγή είναι άλλοτε πόνος,
Άλλοτε λύτρωση,
Κι άλλοτε απλά μια λέξη.
Εξαρτάται πάντα από το τι αφήνεις πίσω σου,
Από ποιον και ποιαν αφήνεις πίσω σου φεύγοντας:
Μιαν αγάπη, δυο δουλειές, τρεις φίλους;
Μισή ή ολόκληρη ζωή;
Και εξαρτάται σχεδόν πάντα από το σε ποιον
Θα πεις τις τρεις τις μαγικές τις λέξεις:
«Θα μου λείψεις».
Αν δεν τις πεις σε κανένα αυτό πάει να πει ότι
Ποτέ δεν ανήκες εκεί.
Αν τις πεις σε πολλούς σημαίνει πως
Δεν τις εννοείς.
Αν τις πεις σε λίγους ίσως
Να είσαι ειλικρινής.
Αν τις πεις σε μια και μοναδική ψυχή,
Τότε…
Τότε αγάπησες τυφλά, με πάθος περισσό,
Και για ν’ αποφασίσεις να φύγεις
Είναι ξεκάθαρο
Ότι έπεσες απ’ του έρωτα τα σύννεφα,
Στων μαύρων σκυλιών την αγκαλιά.

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Μεταχρονολογημένο

Μετά από πεντέμισι μήνες σ’ ένα αεροδρόμιο ξανά λοιπόν. Με προορισμό και πάλι την αγαπημένη μου πόλη, την Τσιανγκ Μάι. Κατά ένα μεγάλο μέρος βασανιστικά παρά ευχάριστα πέρασε όλος αυτός ο καιρός στην Κύπρο. Από τη μια το άγχος και η ευγενής υποκρισία της Δύσης, από την άλλη η νοσταλγία για ένα πολιτισμό αλλιώτικο, γαλήνιο, πιο ανθρώπινο. Οι αναλαμπές με κράτησαν στο νησί μέχρι τώρα. Εκείνες οι όμορφες μικρές αναλαμπές που έσπαγαν λίγο τη μονοτονία, που έκαναν τη ζωή να μοιάζει πολύχρωμη. Μα οι αναλαμπές μού σώθηκαν, το ίδιο κι η υπομονή. Γι’ αυτό και αποφάσισα να πάρω το δρόμο το γνωστό, τον αβέβαιο, τον για μένα όσο κανέναν άλλο σίγουρο. Ίσως ετούτη τη φορά η απόφασή μου για φυγή να στεναχώρησε κάποιους – λυπάμαι, αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Τα τελευταία τρία χρόνια ζωή χωρίς δημιουργία για μένα δε νοείται και δεν είμαι διατεθειμένος να απολογηθώ για το είναι μου. Κάθε φορά που πηγαίνω (έρχομαι) στην Τσιανγκ Μάι, προκύπτει κάτι καλό. Το ίδιο είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί κι αυτή τη φορά. Και όχι μόνο ένα. Πολλά πράγματα έχω στο μυαλό μου, τα οποία θα χρειαστούν πολύ χρόνο για να πραγματοποιηθούν, τον οποίο είμαι πρόθυμος να διαθέσω. Όπως λένε, μια ζωή την έχουμε. Αν δεν τη ζήσουμε όπως θέλουμε, αν δεν την εκμεταλλευτούμε όπως μπορούμε, όταν το μπορούμε, τότε δε θα έχει καμία απολύτως αξία. Όπως καμία αξία δεν είχαν αυτές οι τελευταίες βδομάδες, οι στεγνές, οι λειψές από χαρά και έμπνευση εδώ (εκεί) στην Κύπρο. Στη διάρκειά τους ήταν που οι μέσα μου σιωπές άρχισαν να γίνονται κραυγές και να με πνίγουν. Έτσι, λίγο πριν την έκρηξη, αποφάσισα να φύγω. Για να πάω (έρθω) εκεί (εδώ) όπου οι κραυγές μεταμορφώνονται σε χαμόγελα και γαλήνια περισυλλογή.

Αεροδρόμιο Λάρνακας. Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009

Της Φυγής

Να δραπετεύεις κάθε τόσο,
Απ’ τους άλλους και απ’ τον εαυτό σου,
Αυτό πρέπει αμετάκλητα να κάνεις.
Η μοναξιά, όταν είναι ηθελημένη,
Δε σε πνίγει
Σε κάνει με τον τρόπο της λεύτερο
Σού επιτρέπει να πλησιάσεις την ουσία σου.
Μην κλείνεσαι σε κλουβιά που
Σου επέβαλαν αντιλήψεις ξένες και παράταιρες
Και σε φοβίες που πηγάζουν
Απ’ το βαθύτερό σου είναι.
Απλά, κλέβε στιγμές, με κάθε ευκαιρία
Και ντύνε τις όπως εσύ θέλεις
Ζωγράφιζέ τις με τα χρώματα των πόθων σου.
Δεν είναι δύσκολο να το κάνεις αυτό,
Φτάνει να ’χεις πίστη σε σένα
Και επιμονή πολλή – διαλλακτική.
Φτάνει να θέλεις στ’ αλήθεια ν’ ανακαλύψεις
Το τι θα μπορούσες να κάνεις αν ήσουν αλλιώς,
Αν έκανες πάντοτε εκείνο που επιθυμούσες.
Δεν είναι εύκολος ο δρόμος,
Δύσβατο πολύ το μονοπάτι,
Αλλά είναι καλύτερα να παίρνεις μεγάλα ρίσκα
Και να φτάνεις στα δικά σου κάπου,
Παρά ν’ ακολουθείς τους εύκολους δρόμους

Και να καταλήγεις στων αλλωνών το πουθενά

Η Φυγή

Η αναχώρηση.
Μόνο αυτή τελικά έχει σημασία.
Το να φεύγεις.
Αυτό είναι ένα άλλο είδος μαγείας.
Η αναζήτηση.
Ίσως η δικαίωση της ύπαρξης…
Κάποια μέρα φόρεσε ένα σακίδιο στον ώμο
κι έφυγε προς αναζήτηση
των ονείρων της.
Είχε λίγα λεφτά, πολλές σκέψεις και
μια λαχτάρα για την αληθινή ζωή.
Δεν ήξερε τι έψαχνε αλλά,
ούτε κι αν θα το βρει.
Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν η φυγή,
η απόδραση από τη συνήθεια,
απ’ τον ευατό της.
Μετά από αμέτρητα χρόνια περιπλανήσεων
έφθασε σε μια πράσινη χώρα,
κάθησε κάτω από ένα μεγάλο δέντρο
για να ξαποστάσει και έκλεισε
τα μάτια για πάντα.
Χαμογελούσε.
Το δέντρο εκείνο το αποκάλεσαν:
της Ζωής.