Alla Dogana του Άρθουρ Σίμονς

Η νύχτα, και της νυχτός η σιγή,

στη Βενετία˙ κάπου μακριά, ένα τραγούδι˙

λες και το λυρικό νερό έφτιαξε

για τον εαυτό του μια σερενάτα˙

λες και η σιγή του νερού είν' ένα τραγούδι

που εκτοξεύθηκε στη νύχτα.

Η νύχτα, μια πιο τέλεια μέρα,

μια μέρα φωτισμένων σκιών,

το νερό κι ο ουρανός είν' ένα, ένα με μας˙

λες και η γαλήνη της νύχτας,

μια γαλήνη παλαιότερη απ' τον ουρανό και το φως,

προσγειώθηκε στη μέρα.

Σε δική μου μετάφραση.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

 

Βδομάδα 24

Η μπάλα είναι η ζωή του, το μοναδικό παιχνίδι που αγαπά τόσο πολύ. Πόσο του αρέσει μόλις ξυπνά του καλοκαιριού τα πρωινά να τρώει άψε-σβήσε ό,τι βρει στο τραπέζι, προτού να ξεχυθεί στο γήπεδο, στο πλακόστρωτο, στην αλάνα και με τα μούτρα στο παιχνίδι να ριχθεί!

Νιώθει την μπάλα σαν να έχει γίνει ένα με το σώμα του και την ψυχή, πουθενά αλλού δεν μπορεί να βρει τόση χαρά όση του δίνει αυτή. Την κλωτσά, την πασάρει, την κοντρολάρει με τα πόδια, το στήθος και το κεφάλι, μαθαίνει την κάθε της ιδιοτροπία και την τιθασεύει.

«Μια μέρα θα γίνω σπουδαίος παίκτης», σκέφτεται και ετοιμάζει μία ακόμη επέλαση προς τη νοητή εστία – προς το ονειρικό του μέλλον.

Πριν την καλοκαιρινή βροχή του Ράινερ Μαρία Ρίλκε

Ξάφνου, απ' όλη την πρασινάδα που σε περιτριγυρίζει,

κάτι -δεν ξέρεις τι- έχει εξαφανιστεί˙

το νιώθεις να ξεγλιστρά πιο κοντά στο παράθυρο

μέσα στην απόλυτη σιγή. Απ' το κοντινό δάσος

ακούς το επείγον κάλεσμα κάποιου πουλιού

που κάπου σου θυμίζει τον Άγιο Ιερώνυμο:

τόση απομόνωση και τέτοιο πάθος προέρχονται

από κείνη τη φωνή, της οποίας την άγρια παράκληση η βροχή

θα εισακούσει. Οι τοίχοι, με τ' αρχαία πορτρέτα τους, ξεγλιστρούν

μακριά μας, προσεκτικά, λες και

δεν πρέπει ν' ακούσουν αυτά που λέμε.

Κι αντανακλώνται τώρα στις ξεφτισμένες ταπετσαρίες˙

το ψύχος, κι η αβέβαιη λιακάδα εκείνων των μακρόσυρτων

παιδικών ωρών όταν ήσουν τόσο φοβισμένος.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα, που δεν έχει και μεγάλη σχέση με το κείμενο, είναι παρμένη από εδώ.

 

Νύχτες καλοκαιρινές της Ντέμπορα Άγκερ

Του εργοστασίου η σειρήνα λέει στους εργάτες ότι είν' ώρα να πάνε σπίτι

τούς λέει ότι το βράδυ έχει φτάσει.

Όταν ζούσα με τον ψηλό άντρα

που δεν αγαπούσα, περιπλανιόμουνα

στους δρόμους, ονειρευόμενη την Ιταλία.

Περπατώντας στις λιγοστές λεωφόρους

μαζί του, μου έλεγε κοίτα εκεί

ανάμεσα σε ροζ λιθόστρωτα,

υπάρχει κοπριά που μοιάζει με κονίαμα.

Η γλυκιά της μυρωδιά νύχτες Τετάρτης,

τη νύχτα πριν τη δημοπρασία,

όταν η μιζέρια των αγελάδων με χαιρετά

καθώς διασχίζω την πόλη προς το σπίτι μου.

Λίμνες σιωπηλές, κουρασμένες απ' τα ψέματά μου.

Πότε θα πω αλήθειες ξανά;

Η σειρήνα. Η αγάπη μου είναι σπίτι.

Νύχτες, μένουμ' εντός και διαγράφουμε τις μέρες.

Σε δική μου μετάφραση.

Η εικόνα είναι παρμένη από εδώ.

 

Καλοκαίρι στην καρδιά σου της Έντνα Σαιντ Βίνσεντ

Το ξέρω ότι δεν είμαι παρά το καλοκαίρι στην καρδιά σου,

κι όχι οι πλήρεις τέσσερις του χρόνου εποχές˙

και μάλλον θα υποδέχεσαι από κάπου αλλού

ευγενείς διαθέσεις που δεν είναι δικές μου, αγαπητέ.

Ούτε ευχάρι βάρη φρούτων χρυσών για να πουλήσω

δεν έχω, ούτε κάποιο κρύο πράγμα και σοφό˙

και σ' έχω αγαπήσει τόσο καλά και για τόσο πολύ

ώστε στο στήθος μου να μεταφέρω ακόμα την άνοιξη.

Οπόταν λέω: Ω αγάπη, όπως το καλοκαίρι φεύγει,

πρέπει κι εγώ να φύγω, να βαδίσω μπρός με ήσυχα κύμβαλα,

ώστε να μπορέσεις να χαιρετήσεις εκ νέου το πουλί και το ρόδο

όταν γυρίσω πίσω σε σένα, μαζί με το καλοκαίρι.

Αλλιώς θ' αναζητήσεις, όχι στο απώτερο μέλλον,

ακόμη και το καλοκαίρι σου σ' έν' άλλο μέρος.

Σε δική μου μετάφραση.

Η εικόνα παρμένη από εδώ.