Τέλος Εποχής ΙΙΙ

Η ιστορία μας ήταν διαφορετική...
Μα, τι λέω τώρα;
Διαφορετικές δεν είναι όλες οι ιστορίες;
Αλλά να,
Η ιστορία μας ήταν η δική μας...
Η ιστορία μιας μεγάλης ψευδαίσθησης
Και πολλών μικρών διαψεύσεων.
Η ιστορία ενός μεγάλου πάθους
Και των παρενεργειών του.
Ω, δεν ξέρω τι λέω...
«Και πότε ήξερες;» θ’ αναρωτιέσαι εσύ.
Η αλήθεια είναι πώς πάντα,
Πάντα ήξερα τι έλεγα,
Τι ήθελα δεν ήξερα.
Μέχρι που σε γνώρισα και τότε έμαθα,
Έμαθα σκληρά αλλά και με κόπο πολλή τι
Στα σίγουρα ΔΕΝ ήθελα.
Δεν ήθελα εσένα και τ’ ακριβά σου δώρα,
Δεν ήθελα τη σκλαβιά που ήταν το
Τίμημα για την αγάπη σου,
Δεν ήθελα να χάσω όλα όσα ήμουνα
Για να σε δικαιώσω.
Δε θα σου ζητήσω να με συγχωρέσεις
Που κάποια νύχτα πικρή σε εγκατέλειψα.
Θα σου ζητήσω μονάχα να ψάξεις να βρεις
Στα βάθη του χρόνου ποια ήμουν,
Τι σου έλεγα πώς πάντοτε ζητούσα.
Και τότε θα καταλάβεις ότι ποτέ δεν πρόδωσα εσένα,
Αλλά παρά μόνο τον εαυτό μου,
Εκείνον που σκότωσα για να ’μαι μαζί σου...

υ.γ. να που ανέβασα και τρίτη συνέχεια στο Τέλος Εποχής αν και δεν υπολόγιζα να το κάνω. Δε νομίζω να υπάρξει τέταρτη αφού, χρόνου επιτρέποντος, από σήμερα μάλλον θα καταπιαστώ με τη συγγραφή ενός εκτενούς κείμενου που θα καταπιάνεται με το πιο πάνω θέμα.

Τέλος Εποχής ΙΙ

Αντί απαντήσεων στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης:

Πάνε λίγες μέρες που τον εγκατέλειψε
-εγκατάλειψη, λέξη σκληρή, μα αναγκαία-
Και είναι ήδη στα πάνω της.
Κι εκείνος στα πάνω του θα ’ναι,
Είναι σίγουρη γι’ αυτό.
Ήταν σίγουρη απ’ τη στιγμή που αποφάσισε να φύγει,
Αφού τον ήξερε καλά,
Πολύ καλύτερα κι απ’ τον εαυτό του.
Αν του έλεγε την αλήθεια,
Αν του έλεγε πως έφευγε επειδή απλά δεν τον άντεχε,
Σίγουρα θα τον έπιαναν τ’ αυτοκτονικά του,
Θα έπεφτε σε κατάθλιψη βαριά και ανεπίτρεπτη.
Ενώ τώρα...
Ενώ τώρα θα την έχει ξεπεράσει ήδη,
Κι ας υποστήριζε ότι την αγαπούσε πιότερο
Απ’ την ψυχή του στην ίδια.
«Ποιος ξέρει που περιπλανιέται τώρα
και ποια αναζητά;» αναρωτιέται.
Στους διαδρόμους της ζωής ή στα σοκάκια
Του διαδικτύου άραγε;
Όχι πως έχει σημασία – όχι πια.
Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι έφυγε και σώθηκε,
Κι εκείνος θα την ξεχάσει,
Όπως και όλες τις γυναίκες που άλλοτε διαλαλούσε
Πως αγάπησε με αιώνια, με ακατάλυτη αγάπη.
Τώρα αυτή θα ζήσει μέσα στις αλήθειες της,
Και θ’ αφήσει εκείνον να συνεχίσει να πορεύεται
Μέσα στα ψέματά του...

Δυο φωνές και μια σιωπή - 22

Έφυγε γρήγορα και καταφρονημένη η άνοιξη, ήρθε απρόσκλητο και βαρύ το καλοκαίρι. φέρνοντας μαζί του νέους επισκέπτες, νέες πραγματικότητες. Ωστόσο, η ζωή παρέμεινε σκληρή για τους ήρωές μας, καθώς ήταν όλοι τους -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- έγκλειστοι σε μπουντρούμια διαστροφής, σε κελιά απόγνωσης.
Για καιρό πολλή η ζωή κι ο θάνατος έμοιαζαν να παίζουν στα ζάρια τις τύχες των ανθρώπων, αλλάζοντας στην τύχη, στη ζούλα, τη δόλια μοίρα τους, περιφέροντας τα συντρίμμια της ύπαρξής τους απ’ τη μια πραγματικότητα στην άλλη. απ’ τον πόθο στην απέχθεια, απ’ την αγάπη στο μίσος, απ’ την ελπίδα στην απελπισία.
Οι δυνάμεις κι οι αδυναμίες των πρωταγωνιστών βγήκαν με πάταγο στην επιφάνεια, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στο σκοτάδι να διεισδύσει μέσα τους, να κάνει κατάληψη στο μυαλό και την ψυχή τους και να τους ορίσει το δρόμο. Κανένας δεν έμεινε ανέγγιχτος, ανεπηρέαστος, απ’ αυτό το παιχνίδι – κανένα απ’ τα πιόνια. Άλλα έχασαν πόντους, άλλα -χωρίς καλά καλά να το καταλάβουν- κέρδισαν, άλλα φαγώθηκαν, και άλλα παραδέρνουν ακόμη αβοήθητα στις αχαρτογράφητες ατραπούς της απώλειας.
Πολλοί λένε ότι πάντα το ένα κακό το ακολουθεί το άλλο. Και κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Είναι κι εκείνοι που πιστεύουν ότι από κάθε κακό κάτι καλό μπορεί να προκύψει. Έχουν όλοι δίκιο. ο καθείς με το δικό του τρόπο.
Καθώς ετούτη η ιστορία θα συνεχίζει την πορεία της θα μάθουμε κι άλλες μύχιες σκέψεις, κι άλλα ματωμένα μυστικά. Θα κοιτάξουμε βαθιά στην άβυσσο κάποιας ψυχής, και θα εξερευνήσουμε με προσοχή τις σπηλιές μιας άλλης. Με μεγεθυντικό φακό θα μελετήσουμε εκείνο το λεπτό νήμα όπου όλοι μας ακροβατούμε, αυτό που οδηγεί από την ευτυχία στη δυστυχία ή αντίστροφα, ή και που μας αφήνει να παραδέρνουμε μάταια στη μέση της διαδρομής. Και θα κάνουμε ένα ακόμη μακροβούτι στο συνειδητό και το ασυνείδητο των ψυχών που περιπλανιόνται στις σελίδες αυτού του οδοιπορικού, που ανέγκλητα οδηγεί στη θλίψη και την αυτογνωσία.
Τίποτα δε σου χαρίζεται σ’ αυτή τη ζωή, λέει σε κάποια ανύποπτη φάση η Μαίρη, κι αυτό θα το επιβεβαιώσουμε από πρώτο χέρι. Ναι, τίποτα δε σου χαρίζεται. Για όλα πρέπει ν’ αγωνιστείς, να ιδρώσεις, να κουραστείς, να πέσεις, να σηκωθείς και ν’ αρχίσεις ξανά. Φαύλος κύκλος; Μάλλον όχι. Απλά αυτός είναι ο κύκλος της ζωής.
Κάποιοι από τους ήρωές μας θ’ αλλάξουν ριζικά την οπτική τους, τη ματιά τους στον κόσμο, στο πέρασμα του χρόνου, θα γίνουν καλύτεροι. κάποιοι όχι. Κάποιοι θα πικραθούνε πιο πολύ και κάποιοι θα γευτούνε μια ώρα χαράς. Απ’ το ίδιο κουτί θα γευτούνε τα σοκολατάκια και τα πικραμύγδαλα οι περισσότεροι απ’ αυτούς.

Τέλος Πρώτου Μέρους

υ.γ. Δεν άρχισα να γράφω ακόμη τη συνέχεια αφού έχω "στραγγίξει". Ελπίζω σύντομα...