Βδομάδα 25

Πάντα επιστρέφουν εδώ, κάθε καλοκαίρι, για να χαρούν τον ήλιο και τη θάλασσα, για να ξεφύγουν απ’ τους γκρίζους και κρύους ουρανούς της δικής τους χώρας και για να ψαρέψουν.

Δεν έχουν και πολλά κοινά οι δυο τους παρά το είναι παντρεμένοι εδώ και χρόνια. Παιδιά δεν έκαναν ποτέ, έτσι το σπίτι, τα ταξίδια και το ψάρεμα είν’ αυτά που πιότερο τους ενώνουν. «Τόσο λίγα;» θ’ αναρωτηθεί κανείς. «Τόσα πολλά!» θ’ απαντήσουν εκείνοι.

Τελικά όλα είναι σχετικά, όλα εξαρτώνται απ’ του καθενός από εμάς την οπτική γωνία. Ίσως τα μόνα πράγματα που χρειάζεται για να ευτυχήσει κανείς είναι δυο καλάμια, μια απόχη, ένα κουβά, τη θάλασσα, τα βράχια και τη σιωπή.

Η μαγιά της ζωής

Πήραμε να γράφουμε
την ιστορία μας στην άμμο
μια και θέλαμε να είμαστε σίγουροι
ότι κάποια στιγμή θα σβηνόταν.
Εξάλλου, ήταν μια ιστορία προσωπική
μια ιστορία που θα λέγαμε όχι
για να ειπωθεί αλλά
για να μας προσφέρει τη μοναδική
παρηγοριά της λήθης.
Αλλά ακόμη κι αν κάποιος έφτανε
να τη διαβάσει προτού το κύμα
την κάνει ανάμνηση δε θα καταλάβαινε
δε θα ’βρισκε την άκρη του νήματος
θα έχανε την ουσία.
Βλέπεις ότι δε χωράει στη λογική
το λένε παράλογο δίχως καν
να σκεφτούν ότι το παράλογο είναι
η μαγιά της ζωής…
η μαγιά της ζωής που ζήσαμε
η μαγιά της ζωής που αφήσαμε.

Αδιέξοδα

Θα ’βγαινε μόνη ετούτη τη νύχτα, αυτή με τον εαυτό της. Βάφει λίγο τα χείλη, βάζει μολύβι πάνω στους κύκλους των χαραγμένων ματιών.
Ελπίζει να βρει κι απόψε κάποιον. Κάποιον για να περάσει καλά, ε, κι αν προκύψει κι ένα καλό κρεβάτι μετά, αυτό καθόλου δε θα τη χαλάσει. Δε το επιδιώκει ποτέ άλλωστε, απλά αφήνει τα πράγματα να συμβούν.
Όσο για αγάπες κι έρωτες δεν έχει χώρο στη ζωή της. Όχι πως δε νιώθει την ανάγκη να ερωτευτεί, ν’ αγαπήσει αληθινά, αλλά να, οι άντρες στο τέλος τέλος τη χαλούν. με τις ζήλιες τους, τις απαιτήσεις και τις ιδιοτροπίες τους, με τους εγωισμούς τους. Έτσι κι αυτή κάποτε είπε: Ως εδώ και μη παρέκει!

Πέρασαν δύο σχεδόν χρόνια που είναι μόνη, χωρίς δηλαδή μόνιμο σύντροφο στη ζωή της και η αλήθεια είναι ότι δεν νιώθει και τόσο άσχημα γι’ αυτό. Της αρέσει να φλερτάρει ασύστολα, να κάνει έρωτα δίχως σκέψεις για το αύριο. Μια ζωή την έχουμε.
Συνήθως βγαίνει με μεγάλες αντροπαρέες απ’ τη δουλειά και όπως γίνεται συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.
Όχι, δε θα λέγαμε ότι είναι ιδιαίτερα όμορφη, αλλά είναι ευγενική και πρόσχαρη και γι’ αυτό ελκυστική. Την ίδια ώρα, όμως, τρομάζει τους άντρες, αφού δε μοιάζει καθόλου με μία συνηθισμένη γυναίκα. Δεν μπορούν να εισβάλουν στο μυαλό της και να δουν τι σκέφτεται. Πολλές φορές την παρατηρούν να χάνεται κάπου μέσα της και δεν ξέρουν πως να το ερμηνεύσουν αυτό.
Η αλήθεια είναι ότι όπου κι αν πάει είναι κάπου αλλού. Ζει μονάχα μέσα στο κεφάλι της και δεν πολυβλέπει, δεν ενδιαφέρεται να δει, τι συμβαίνει γύρω της. Δεν αντιλαμβάνεται ότι ένας στους δυο άντρες που συναντά τη βλέπει σαν κάτι περισσότερο από μια πιθανή ερωμένη. Πορεύεται στη ζωή τυφλή.

Θα βγει μόνη, λοιπόν, απόψε. Θα πάει κάπου, θα πιει, θα τραγουδήσει και θα γελάσει, κι αν όλα πάνε πρίμα θα συνεχίσει το γλέντι στο σπίτι της. Με ποιον δεν ξέρει. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να περάσει καλά, χωρίς πιέσεις και δίχως υποχρεώσεις. Κι ό,τι θέλει ας ξημερώσει η επόμενη μέρα. Τι θα γίνει όμως με το μικρό δειλό ανθρωπάκο που την παρακολουθεί στενά και που δεν τόλμησε ποτέ να της εκμυστηρευτεί τον έρωτά του;