Η ιστορία μιας άλλης ιστορίας…

"Σ' αγαπώ απελπισμένα", κάποτε σου είχα πει, κι αυτές οι λέξεις με στοιχειώνουν ακόμη.

Ωστόσο δεν τις είπα σε κάποια γυναίκα, αλλά μέσα από τις σελίδες μια ιστορίας - μιας από εκείνες τις ιστορίες που δεν σε εγκαταλείπουν ποτέ.

Αν δεν με απατά η μνήμη μου την ιστορία αυτή την είχα πρωτογράψει γύρω στο 2000. Τότε ήταν ένα απλό διήγημα. Ένα χρόνο αργότερα, και μετά τη γνωριμία μου με μια νεαρή ηθοποιό, που θα γινόταν διάσημη κάποια μέρα, τη μετέτρεψα σε μονόλογο, και τελικά το 2008, κατά τη διάρκεια της παραμονής μου για λίγους μήνες στην Τσιανγκ Μάι της Ταϊλάνδης, σε νουβέλα.

Παρένθεση: η νουβέλα είναι το λογοτεχνικό είδος που μου ταιριάζει περισσότερο απ' το καθένα. Ουσιαστικά το πρώτο μου βιβλίο ήταν νουβέλα -το Λάθος Πάθος- όπως και ένα από τα πλέον αγαπημένα απ' αυτά που έχω γράψει - Η στιγμή. Κλείνει η παρένθεση.

Εκείνο που παρατηρώ καθώς ρίχνω, αραιά και που, ματιές στις πρώτες γραφές, είναι το πόσο διαφοροποιούνται τα κείμενα κι οι χαρακτήρες στο πέρασμα του χρόνου. Κάποιες νέες γνωριμίες φέρνουν νέα ζωή σ' αυτά. Και κάποιοι χαρακτήρες αλλάζουν, γίνονται πιο ώριμοι, πιο τρελοί, πιο επαναστάτες ή συντηρητικοί.

Κάτι που μου άρεσε να κάνω από πάντα, υποθέτω, ήταν το να ταξιδεύω τους ήρωές μου από τη μια στην άλλη ιστορία. Έτσι ο ήρωας αυτού του βιβλίου ταξιδεύει από τη Λευκωσία στα Χανιά, όπου γνωρίζει τους πρωταγωνιστές της Μίρας και αυτούς από τις Γυναίκες της Συγνώμης. Κάποιος άλλος, που είναι βασικός πρωταγωνιστής στο τελευταίο, γίνεται δευτερεύον ήρωας στο Αγγελική, το ημερολόγιο μιας πόρνης. Και όλοι αυτοί, σε κάποιο κείμενο που δεν έχει εκδοθεί ακόμη, θα συναντηθούν στην Αθήνα.

Τροχός είναι όντως η ζωή κι όλο γυρίζει. Κι αλλάζει. Και μας αλλάζει. Μα αφήνει πάντα πίσω του ένα καράβι από αναμνήσεις, γλυκές και πικρές, κι αφήνει πληγές και γιατρειές επίσης.

Οι βασικοί ήρωες του Σ' αγαπώ απελπισμένα είναι δύο άνθρωποι νέοι, πολύ διαφορετικοί ο ένας απ' τον άλλο, μα βαθιά ερωτευμένοι. Οι διαφορές τους είναι μεγάλες, μα τους ενώνουν. Στο τέλος όμως αποδεικνύονται τόσο βαθιές που τους οδηγούν σε διαφορετικά μονοπάτια. Ωστόσο, ως συνήθως, η μοίρα έχει τον τελευταίο λόγο, κι αυτής τα σχέδια δεν είναι και τόσο εύκολο να τα μαντέψει κανείς.

Θα βρουν την ευτυχία; Θα ανακαλύψουν τις αλήθειες τους; Θα…;

Το βιβλίο διατίθεται δωρεάν και μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. Στις σελίδες του θα βρείτε όλες τις απαντήσεις. Η περίληψή του είναι εδώ.

Μιλώντας για... Όλα αυτά που χάσαμε

Σαν ένας άσημος συγγραφέας μια από τις προτάσεις που ακούω πιο συχνά είναι: "Να γράψεις την ιστορία της ζωής μου". Κάποιοι άλλοι απλά μού λένε μια ιδέα και περιμένουν να την ακολουθήσω. Λες και η έμπνευση λειτουργεί μ' αυτό τον τρόπο!

Στην πραγματικότητα η τύχη είναι που παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο στη συγγραφή των ιστοριών μου. Μια κουβέντα που άκουσα κάπου, κάποιες τυχαίες συναντήσεις. Μια κοπέλα που συνάντησα μια και μοναδική φορά στο Πάι της Ταϊλάνδης μού χάρισε με τη σιωπή της μια από τις ιστορίες του "Άγιου Πότη. Κάποια που συνάντησα λίγες φορές στα Χανιά μού έδωσε δύο έντυπα βιβλία μέχρι τώρα. Δυο μάτια δακρυσμένα με βοήθησαν να αντιληφθώ τη ματαιότητα ενός εγχειρήματος και η Χοπ…

Η Χοπ είναι ένα πρόσωπο εμπνευσμένο από μια κοπέλα που τη λέγαν Λίζα και νε την οποία συνομίλησα μία και μοναδική φορά στην Τσιανγκ Μάι της Ταϊλάνδης. Είχε φτιάξει ένα σχολείο για τα φτωχά παιδιά εκεί. Και πριν απ' αυτό είχε φτιάξει ένα στο Νεπάλ. Ήταν δασκάλα, οργανώτρια, δημιουργός, μα πάνω απ' όλα ήταν ένα πλάσμα λυπημένο. Τη σκότωνε καθημερινά η κακία του κόσμου. Το κατάλαβα απ' τα μισόλογά της.

Πήρα, λοιπόν, αυτά τα ελάχιστα στοιχεία από το βιογραφικό της, και όταν έφτασε ο καιρός κάθισα και έγραψα μια ιστορία που διαδραματίζεται στις ΗΠΑ - πιο συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη και σε μια πολίχνη στα Απαλάχια όρη.

Η Χοπ, στην αρχή, είναι ένα πλουσιοκόριτσο που τα έχει όλα, μα που της λείπουν τα πάντα. Μέχρι που γνωρίζει κάποιον που της αλλάζει την οπτική γωνία. Κάποιον που είναι φτωχός σε χρήμα, μα πλούσιος σε ουσία, που δίνει τα δεκαπλάσια απ' αυτά που παίρνει. Μαζί του έρχεται κι η ανακάλυψη ενός καινούριου κόσμου, ενός που δεν μπορούσε να δει μέσα από τις παρωπίδες των προνομιών της.

Κι έτσι, στα ξαφνικά, το βλέμμα της φωτίζει, η πορεία της αλλάζει, βρίσκει στα μάτια του αγαπημένου και των πράξεών του όλα αυτά που της λείπουν. Και βρίσκει και μια φίλη κάπως φευγάτη, αντισυμβατική, που λατρεύει να διδάσκει τα παιδιά πώς να ζωγραφίζουν, αλλά και που είναι καταπληκτική ζωγράφος η ίδια. Η Μάριαν γεννήθηκε λυπημένη, αλλά την ίδια ώρα είναι γεμάτη από ζωή (στο σπίτι της έχει δυο δωμάτια καλυμμένα ολάκερα από ζωγραφιές: το ένα φωτεινό, το άλλο σκοτεινό - εκεί είναι τα όνειρα κι οι εφιάλτες της).

Οι τρεις τους θα ζήσουν λίγα μαζί. Η κακία του κόσμου θα τους χτυπήσει αλύπητα. Θα χάσουν κάποιον στο δρόμο, αλλά δεν θα χαθούν. Η Χοπ θα ακολουθήσει ένα δρόμο. Η Μάριαν άλλο, παρόμοιο. Μα προτού χαθούν θα φάνε και θα πιουν, θα τραγουδήσουν και θα θρηνήσουν μαζί. Θα δουν το θάνατο κατάματα και θα τον φτύσουν κατάμουτρα.

Στο τέλος αυτού του ανέκδοτου ακόμη, σε έντυπη μορφή, βιβλίου η ιστορία της Χοπ θα φτάσει σε μια κατάληξη. Της Μάριαν όμως όχι, αφού θα δραπετεύσει απ' τις σελίδες του για να κάνει μια βόλτα μέχρι τη Ρουάντα, όπου θα συναντήσει τον Μαλάικα (την ιστορία του οποίου έχω πει σ' ένα παιδικό βιβλίο που έχει εκδοθεί), ένα παιδί δίχως πόδια, που σπάνια χάνει το χαμόγελό του και που την αγαπά πολύ, τόσο πολύ όσο τη μαμά και τις ζωγραφιές του.

Κι η περιπέτεια της ζωής και των αναμνήσεων συνεχίζεται…

Μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο δωρεάν από εδώ.

Η ζωγραφιά του εξωφύλλου είναι της Έλενας Σιούφτα.

 

Κέιτ Τέμπεστ - Στην οδό Κλάπτον την αυγή

Η λίμνη ήταν γαλήνια

ο ουρανός ήταν νιος

η φωνή σου ήταν απαλή και τα ψέματά σου αληθινά.

Ήσουν εγώ κι ήμουν εσύ

και έχανα το φως μου με σένα.

Μου είπες ότι σου θύμιζα

την Αφροδίτη ήταν σου χαμογελούσα,

ή αγγέλους που πετούν μέσα

απ' τους πίνακες στα πιο ήσυχα δωμάτια

των γκαλερί. Κορίτσια της Αναγέννησης,

όλα με απαλές καμπύλες και κυματιστές μπούκλες.

Καθόμασταν εκεί και το φως έλαμπε ανάμεσα

στα φύλλα και θαυμάζαμε τη θέα.

Σ' αγαπούσα.

Πέθανα για σένα

εκείνη τη νύχτα,

έκλεισα τα μάτια

κι ανάμεσα στις χαραμάδες

αναζήτησα τη σιλουέτα σου.

Παράτησα το μυαλό μου για σένα.

Κάναμε ό,τι όλα τα άτομα της γενιάς μας θα έκαναν.

Καθόσουν δίπλα μου, κι ανακάλυπτες νέους τρόπους

να κοιτάς αλλού.

Μου έδωσες ένα φιλί. Ήταν σαν ένα φλογοβόλο.

Έκαψε τη νύχτα με μια ανάσα.

Και όταν απέστρεψα το βλέμμα μου από σένα

είδα ότι είχε φτάσει η μέρα.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα είναι κλεμμένη από εδώ.

 

Η ιστορία μιας ιστορίας

Μερικές φορές κάποιες ιστορίες στοιχειώνουν το μυαλό σου - αράζουν εκεί και δε λένε να το εγκαταλείψουν με τίποτα. Μια απ' αυτές τις ιστορίες είναι για μένα "Ο γύρος του κόσμου σε μια μάνα" που μόλις είδε το έντυπο φως της μέρας στη Λευκωσία.

Η ιστοριούλα αυτή πήρε για πρώτη φορά ζωή σαν μια μικρή παραβολή στο μυθιστόρημά μου "Οι γυναίκες της συγνώμης", βιβλίο που εκδόθηκε στην Αθήνα πριν από οκτώ χρόνια. Αλλά πάντα πίστευα ότι της άξιζε κάτι καλύτερο, τα δικά της φτερά, και κάλλιο αργά παρά ποτέ πέρυσι κάθισα και την ξανάγραψα. Και την ξανάγραψα. Κατέληξα με δύο εκδοχές, η μία εκ των οποίων περιλαμβάνεται στον τόμο που βλέπετε.

Μια ιστορία δίχως ζωγραφιές όμως τι αξίζει; Αρκετά ίσως, αλλά και πάλι λίγα. Κι αυτό γιατί οι εικόνες πολλές φόρες λένε περισσότερα απ' τις λέξεις. Μα από ποιον θα μπορούσα να ζητήσω να δουλέψει εθελοντικά ώστε να πραγματοποιήσει ένα δικό μου όνειρο;

Η αλήθεια είναι ότι δεν δυσκολεύτηκα και πολύ να καταλήξω στην γνωστή-άγνωστη φίλη Έμμυ Πετροπούλου, που αγκάλιασε το όλο εγχείρημα με μεγάλο ενθουσιασμό. Έτσι σιγά-σιγά είδα τους ήρωές μου ν' αποκτούν πολύχρωμη ζωή και την ιστορία μου περισσή ομορφιά.

Η διαδρομή από τη συγγραφή στην εικονογράφηση, κι από κει στην έκδοση, δεν ήταν ακριβώς στρωμένη με ροδοπέταλα, αλλά με πολλή πείσμα, μετά από τις πτώσεις, και αρκετή υπομονή τη διανύσαμε. Το αποτέλεσμα το βλέπετε.

Να και η περίληψη του βιβλίου ώστε να ξέρετε περί τίνος πρόκειται:

Αυτή είναι η ιστορία μιας βασίλισσας που ήταν σοφή. Σοφή ήταν και το όνομά της. Η βασίλισσα ήταν κουρασμένη, αφού ξόδεψε χρόνια και χρόνια και χρόνια, υπηρετώντας μέρα και νύχτα το λαό της κι έτσι, ακολουθώντας τη συμβουλή κάποιου επίσης σοφού, αποφάσισε να επιλέξει τον υποψήφιο διάδοχό της. Ποιο όμως από τα τρία της παιδιά ήταν το πιο κατάλληλο για να πάρει τη θέση της: Ο Γιώργος ο γεωργός, η δυναμική Νίκη ή ο ήσυχος και λιγομίλητος Νο; Δύσκολο να διαλέξει αλλά…

Αυτή είναι μια ιστορία για τη σοφία και την αγάπη, μα πάνω απ' όλα για την ταπεινότητα.

Αν ενδιαφέρεστε ν' αγοράσετε το βιβλίο κάντε κλικ εδώ.