Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αλήθειες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αλήθειες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 15 Οκτωβρίου 2008

Οι 7 Αλήθειες μου

Με προ(σ)κάλεσε η Μάγια να καταθέσω Εφτά Αλήθειες μου και, θέλοντας και μη (θέλοντας), σήκωσα το μπαλάκι που μου πέταξε. Οπότε, πάμε:
1. Κάποτε θα ήθελα να ζήσω στα Χανιά.
2. Μου αρέσει η βροχή.
3. Δε θα ξεχάσω ποτέ ένα γάμο στο Πάκσε του Λάος όπου χόρεψα με τη νύφη.
4. Φοβάμαι ότι κάποια μέρα θα σταματήσω να φεύγω.
5. Υιοθετώ πλήρως το κυπριακό ρητό: Πίνε κρασί, νάσιεις (να έχεις) ζωή:)
6. Από την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι μου στη Ζιμπάμπουε αντιλήφθηκα πόσο τυχερός υπήρξα στη ζωή μου, και από τότε, όπως λένε οι αγγλοσάξωνες, "μετρώ τις ευλογίες μου".
7. Ταξίδια απωθημένα που δεν έγιναν, μα που κάποτε πρέπει να γίνουν: Νησί του Πάσχα, Παταγονία, Ιαπωνία, Νότιος Κορέα, Νεπάλ.
Όποιος άλλος επιθυμεί να παίξει, ας το κάνει.
Με την ευκαιρία να επισημάνω ότι δίπλα ανέβασα ένα σλάιτ σώου με λίγες φωτογραφίες, ενώ σιγά-σιγά, και όσο δεν μπορώ να γράψω, θα κάνω και κάποιες αλλαγές σ' αυτό το μικρό σπιτικό.
υ.γ. Με μεγάλη χαρά σήμερα ανακάλυψα ότι το μωρο-γατάκι είχε και (σχεδόν) δίδυμο αδελφάκι, όπως μπορείτε να δείτε στη φωτογραφία.

Τετάρτη 2 Ιουλίου 2008

Ανάξια

«Ποτέ σου μη με πάρεις για δεδομένο!»
Αυτό μονάχα της είπε σαν προειδοποίηση
Σαν προτροπή
Εκείνος κάποιο βράδυ, μα δεν τον άκουσε,
Συνέχισε να κάνει τα δικά της.
Να τον αγαπά αφ’ υψηλού,
Να θεωρεί ότι τον είχε για πάντα αιχμαλωτίσει
Στης ομορφιάς της το μαγικό πέπλο.
Κι όμως...
Κι όμως να που της έφυγε.
Να που κίνησε γι’ αλλού και την άφησε μόνη.
Για πρώτη, αλλά όχι για τελευταία φορά στη ζωή της, μόνη.
Τώρα, κάθεται σκεφτική και λυπημένη σ’ ένα εστιατόριο,
Μα δεν τρώει, μονάχα πίνει,
Κι αναρωτιέται για της ζωής της τα γιατί,
Για την εγωμανή της τύφλα,
Που δεν την άφησε να δει, ν’ ακούσει τις αλήθειες του.
Ω, πόσο σίγουρη ήταν για τον εαυτό της!
Πόσο σίγουρη ήταν ότι το κορμί ήταν αρκετό,
Για να τον κρατήσει μόνιμο πιστό και λατρευτή της.
Πόσο έξω έπεσε!
Και τώρα πόσο χαμηλά...
Ωστόσο, καλά να πάθει, σκέφτεται,
Καλά να πάθει, μήπως και μάθει.
Αλλά γι’ αυτό το τελευταίο δα πολύ αμφιβάλλει,
Καθώς είναι όμορφη, όμορφη πολύ,
Και σίγουρα κάποιος θα βρεθεί σύντομα να την αγαπήσει και πάλι.
Όχι! Όχι, όπως εκείνος, αλλά τουλάχιστον
Όπως η ίδια θέλει,
Τυφλά,
Χωρίς να της αξίζει.

Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου 2008

Όταν προδόθηκες


Είδα στα μάτια σου τη λάμψη
εκείνη που όλοι αποκαλούσαν του
θανάτου και που μόνο εγώ ο
δόλιος τόλμησα να αποκαλέσω
του ονείρου.
Κι εκείνη τη νυχτιά μιλήσαμε
δίχως ν’ ανταλλάξουμε μια λέξη
αφού όλα είχαν μέσα από τα βλέμματά
μας ειπωθεί.
Σε κοίταζα με αληθινή προσήλωση
και σε είδα να φεύγεις για αλλού
για κάπου μακριά από κείνο που
μέχρι χθες θεωρούσες ευτυχία.
Κατάλαβες κάπως αργά πως η ζωή
δεν είναι για να σπαταλιέται για
τα πολλά κι ασήμαντα και
θέλησες να βρεις διέξοδο μέσα
απ’ τη φλόγα των ματιών σου.
Σε ένιωσα αλλά δε μίλησα μα
σαν προδόθηκες δεν άντεξα και
γέλασα με την καρδιά μου…