Εγκατάλειψη

Το χωριό Σουσκιού στην επαρχία Πάφου

Παράξενος χειμώνας

Παραφράζοντας το γνωστό τραγούδι θα έλεγα... Παράξενος χειμώνας βγαίνει, παράξενη εποχή. Και όντως ήταν παράξενος αυτός ο χειμώνας αφού σχεδόν καθόλου δεν τον έζησα. Νόμιζα κιόλας ότι δεν θα προλάβαινα καν να πάρω μία γεύση του. Αλλά, να που έπεσα έξω. Να, που επέστρεψα σε μια παράξενα χειμωνιάτικη Κύπρο, όπου ο καιρός κάνει ό,τι του κατέβει. Τι εννοώ; Να, σε μισή ώρα μπορεί να μας πάει από ήλιο σε βροχή, κι από βροχή σε δυνατούς βοριάδες. Αλλά, τουλάχιστον βρέχει. Και λίγο χιονίζει. Βγαίνοντας απ’ την πόρτα μου και κάνοντας λίγα βήματα αντικρίζω τα λευκοντυμένα βουνά του Τροόδους και ευφραίνεται η ψυχή μου. Δεν είναι όπως παλιά φυσικά, τότε που έριχνε δυο-τρία μέτρα χιόνι, αλλά από το τίποτα καλό είναι και το λίγο.
Κατά τα άλλα, η επάνοδος στο νησί ήταν περιπετειώδης (λεπτομέρειες μάλλον αύριο), αλλά είχε και την πλάκα της. Είδα τους φίλους, τα είπαμε, τα ήπιαμε, τα ψευτοφιλοσοφήσαμε, κι ύστερα από ένα τετραήμερο ξεκούρασης ήρθα στο χωριό. Ήμουνα σχεδόν για πέντε μέρες χωρίς ίντερνετ (με εξαίρεση λίγα λεπτά κάθε νύχτα στη μπυραρία), αλλά εντάξει δεν παραπονιέμαι γι’ αυτό. Μια κάποια αποτοξίνωση τη χρειαζόμουνα. Φυσικά τώρα... τρέχω. Αλλά, θα φτάσω - δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία.
Από αύριο, κρύου και ύπνου επιτρέποντος θ’ αρχίσω τις αλλαγές και τις διορθώσεις στην Ερωτοδίνη, ύστερα θα ρίξω μια τελευταία ματιά στη Μήδεια και μετά βλέποντας και κάνοντας. Ιδέες υπάρχουν πολλές και χρόνος, προς το παρόν, απεριόριστος.
Καλώς σας βρήκα και πάλι!

Η εικόνα κλεμμένη από εδώ

Ουφ (της ανακούφισης)

Επιτέλους, οι «εφιαλτικές» μέρες της πόλης τελείωσαν. Ναι, ξέρω, κάπου το παρατραβώ περιγράφοντας με τόσο μελανά χρώματα την παραμονή μου εκεί, αλλά η αλήθεια είναι ότι έφτασα πια να απεχθάνομαι στ’ αλήθεια τον τόπο που άλλοτε μου χάριζε ζωή. Είναι πολύ πιθανόν κάποτε να επιστρέψω στη Λευκωσία, αλλά προς το παρόν λέω να χαρώ όσο μπορώ περισσότερο αυτά τα λίγα, τα πολλά, που μου χαρίζει το χωριό. Να καλημερίζω καθημερινά το φιλαράκι πιο πάνω, να περιμένω τα μανταρίνια και τα λεμόνια να ωριμάσουν, να μελετώ τα σύννεφα και να μετρώ τα άστρα.
Υπολόγιζα ότι από χθες θα άρχιζα να γράφω το νέο βιβλίο αλλά οι καταστάσεις (βλέπε «επιθεώρηση αυτοκινήτου») δε μου το επέτρεψαν. Σπίτι επέστρεψα πολύ αργά το βράδυ, κοιμήθηκα λίγο, ξύπνησα με αστραπές και βροντές πολύ νωρίς το πρωί, οπότε για σήμερα συγγραφή δεν προβλέπεται.
Αλλά, εντάξει, αυτό δε με χαλάει και τόσο. Η ιστορία πήρε σιγά σιγά να γράφεται μέσα μου, οπότε είναι απλά θέμα χρόνου πότε θ’ αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά στην οθόνη. Τώρα, αν θα μου βγει ή όχι, αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.
Προς το παρόν σας στέλνω βρόχινους χαιρετισμούς από τη φθινοπωρινή Κύπρο.

Τηλεγράφημα ΙΙ

Είκοσι ώρες άντεξα στην πόλη... στοπ... επέστρεψα με χίλια στο χωριό... στοπ... δυστυχώς πρέπει να ξαναπάω αύριο... στοπ... και να ξοδέψω 24 ώρες από τη ζωή μου εκεί... κλαψ

Να...

Σήμερα το πρωί

Να ξυπνάς πρωί-πρωί
Ακούγοντας τα κελαδήματα των πουλιών στα δέντρα
Και τα βήματα των γάτων στα κεραμίδια.
Ν’ ανοίγεις τα μάτια στο φως
Και να σε καλημερίζει όλη φύση.
Να κάθεσαι στης ξώπορτας τα σκαλοπάτια
Και ν’ ακούς τον άνεμο του φθινοπώρου
Να παρασύρει τις αλλοτινές σου έγνοιες μακριά.
Να νιώθεις ξαφνικά τόσο γαλήνιος
Που να πλημμυρίζει το μέσα σου χρώματα.
Και να ξέρεις, βαθιά μέσα σου να νιώθεις,
Ότι όλ’ αυτά είναι μονάχα η αρχή...

Το Αχ της μετακόμισης

Έτσι ακριβώς! Μιας μετακόμισης που δε λέει να τελειώσει, αφού γίνεται αποκλειστικά με Ι.Χ., και μ’ αυτό πόσα να κουβαλήσει κανείς. Ωστόσο, η σωτηρία δεν είναι μακριά. Ένα ακόμη ταξίδι δρόμος, φτάνει φυσικά να μην ξεχάσω πίσω κάποια πράγματα, όπως σήμερα. Όπως σήμερα που ήρθα έχοντας κατά νου να βάλω τις τελευταίες πινελιές στο σκηνικό της ανατέλλουσας ζωής, πράγμα που δεν κατάφερα.
Αλλά, ας μην παραπονιέμαι. Όλα, λίγο ή πολύ, πάνε καλά. Ζω μέσα σ’ ένα χάος από σακούλες και κιβώτια, από στοίβες βιβλία, ταινίες, φωτογραφίες και μουσικές, κι αυτό καθόλου δε με χαλά. Ως την Κυριακή θα βάλω τάξη. Ως τη Δευτέρα θ’ αρχίσω να χαίρομαι όλα τα χρώματα του Φθινοπώρου δίχως έγνοιες.
Ένα ακόμη πράγμα που μ’ αρέσει πολύ εδώ: Το Φθινόπωρο! Πραγματικό Φθινόπωρο, με συννεφιές και αέρηδες, μ’ αγιάζι και ψιλή βροχή.
Ανυπομονώ, για το αύριο, πολύ...

Ηλιοβασίλεμα στο χωριό

Συνήθως τις φωτογραφίες τις ανεβάζω στο άλλο σπίτι

αλλά σήμερα είπα να κάνω μία εξαίρεση.

Μέρα καλή