Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008

Αγαπημένο Ποίημα

Ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση της φίλης Ελληνίδας ανεβάζω ένα απόσπασμα από το αγαπημένο μου ποίημα των τελευταίων μηνών, Το Σι Μαζί, της Έλενας Σιούφτα. Δεν έχει ίσως καμία σχέση με το θέμα Αντίσταση, αλλά αυτό είναι που με γεμίζει πιότερο αυτές τις μέρες. Αντιγράφω, λοιπόν:


Να κλάψω για το παιδί που δεν με άφησαν να του υποσχεθώ τον κόσμο

Γιατί ο κόσμος δεν συναινούσε,

Να κλάψω για σένα που είσαι εδώ και μ’ ακουμπάς

Δίχως να προσβλέπεις στην Ιθάκη μου,

Να κλάψω μόνο σήμερα,

Προκαταβολικά και εκ των υστέρων,

Μόνο σήμερα...


Δάνεισέ μου το βλέμμα του Χριστού

Εκείνο το δεμένο με το «τις εστίν παίσας σε;»

Γιατί αυτό φοράς κάθε φορά που γυρνάς απ’ τις παράγκες τους.


Τώρα δικαιούμαι και τον πόνο σου!

Κέρασέ με!


Σε εμβρυακή στάση ας σταυρωθούμε,

Χωρίς τα δώδεκα Ευαγγέλια.

Το πήρα απόφαση: Χωρίς Ανάσταση!

Στον Άδη μας μαζί!


Η ασκητική μας τώρα αρχίζει...


Με το σαντούρι του Ζορμπά

Και το ευχολόγιο της μάνας που ξενιτεύει το γιο της.


Δοκιμάστηκε το σπέρμα στο χώμα κι η βροχή το δόξασε,

Έτσι κι εμείς,

Οι νέοι βλαστοί της μακαριότητας.


Άγριο το ταξίδι σου, υπομονή, που μας έφερες μαζί,

Θα σε υμνήσουμε σε τούτο το ξωκλήσι της αγάπης μας,

Κεριά τα χέρια,

Καντήλια τα μάτια,

Κι ο ένας του άλλου η εικόνα...
Δημοσίευση σχολίου