Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2008

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης σήμερα και είπα να την τιμήσω με ένα ποίημα της αγαπημένης Μαρίας Πολυδούρη
Ποιος ξέρει...

Καμμιάν από τις πίκρες μου δε γνώρισες
Τις πίκρες μου τις άσωστες τις μαύρες.
Και στων ματιών μου μέσ’ το φεγγοβόλημα
Τα δάκριά μου στεγνωμένα τα ’βρες.

Εσύ μονάχα το γλυκό χαμόγελο
Καμάρωσες στα χείλη μου απλωμένο
Κ’ έχεις μέσ’ των ματιών μου το ξαστέρωμα
Τον πόθο σου τρελλά καθρεφτισμένο.

Με γνώρισες να γέρνω στην αγάπη σου
Σαν πεταλούδα στο άλικο λουλούδι
Και να σκορπίζω όσο η καρδιά μου εδύνοταν
Μεθυστικό το ερωτικό τραγούδι.

Γνώρισες της χαράς μου το άγριο ξέσπασμα
Στον ανοιξιάτικον αγρό που ευώδα,
Λαχτάρας κύμα εγίνονταν η αγκάλη μου
Τα νειάτα σου να σφίγγη και τα ρόδα.

Εσύ ποτέ κρυφά δεν ακολούθησες
Το βήμα μου σαν φεύγω από κοντά σου
Κι’ όμως και με τη σκέψη μου δόθηκες
Και με τη φλόγα ακόμα του έρωτά σου.

Μα ποιος το ξέρει αν, μια στιγμή βρισκόσουνα
Κάπου που να με βλέπεις όταν γέρνω
Και σκύβω μαζωχτή κάτω από τάγριο
Χτύπημα, τις στριγγές φωνές που σέρνω

Αν άκουες, και στου πόνου το ξεχείλισμα
Το δόσιμο στο ξέψυχο μεθύσι,
Τα δάκρια, ω, θα μ’ αρνιόσουν όλα αν τάβλεπες,.
Κι όμως μου λες πώς μ’ έχεις αγαπήσει.

Δημοσίευση σχολίου