Από σήμερα και μέχρι νεωτέρας θα απέχω απ' αυτό το χώρο. Ίσως να κουράστηκα λίγο, ίσως και να βαρέθηκα μετά από τόσους μήνες συνεχών αναρτήσεων. Ωστόσο, το μαγαζί δεν θα κλείσει. Θα παραμείνει μισάνοιχτο περιμένοντας τον αδαή δημιουργό του να επιστρέψει και πάλι απ' το νέο ταξίδι εντός.
Ένας τρελλός καθότανε στην είσοδοBy a lonely prison wall,
I heard a young girl call:
"Michael, they have taken you away,
For you stole Trevelyn's corn,
So the young might see the morn.
Now a prison ship lies waiting in the bay."
Low lie the fields of Athenry
Where once we watched the small free birds fly
Our love was on the wing
We had dreams and songs to sing
It's so lonely round the fields of Athenry.
By a lonely prison wall,
I heard a young man call
"Nothing matters, Mary, when you're free
Against the famine and the crown,
I rebelled, they cut me down.
Now you must raise our child with dignity."
Low lie the fields of Athenry
Where once we watched the small free birds fly
Our love was on the wing
We had dreams and songs to sing
It's so lonely round the fields of Athenry.
By a lonely harbour wall,
She watched the last star fall
As the prison ship sailed out against the sky
For she lived to hope and pray
For her love in Botany Bay
It's so lonely round the fields of Athenry.
Low lie the fields of Athenry
Where once we watched the small free birds fly
Our love was on the wing
We had dreams and songs to sing
It's so lonely round the fields of Athenry.
Είχαν κι αυτοί κάποτε πει εκείνη την ηλίθια ατάκα, Για πάντα μαζί, και την πίστεψαν. Και οικτρά διαψεύσθηκαν. Τους διέψευσε η ζωή, προδόθηκαν απ’ τους ίδιους τους τους εαυτούς. Όταν, όμως, έλεγαν αυτές τις τρεις μαγικές λέξεις, τις τόσο οριστικές και βαρυσήμαντες, τις εννοούσαν, τις εννοούσαν απόλυτα. Γιατί να μην ήταν για πάντα μαζί άλλωστε, από τη στιγμή που αγαπιόντουσαν τόσο πολύ και με τόσο πάθος; Γιατί να μην έμεναν για πάντα μαζί, για πάντα ένα, από τη στιγμή που ο ένας συμπλήρωνε τον άλλο; Γιατί να μην έκαναν μαζί τα όνειρά τους πραγματικότητες;
Το πιο κάτω κείμενο το έλαβα στο e-mail πριν 3-4 μέρες και ασχολείται με δύο θέματα που απασχόλησαν πολύ τους κύπριους πρόσφατα: την αθώωση κάποιων αστυνομικών που ξυλοκόπησαν δυο φοιτητές και τους μετανάστες που δήθεν θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές των ανθρώπων στη Λευκωσία. Με τα πιο απλά λόγια αποδεικνύει αυτό που υποστηρίζω εδώ και καιρό: το ότι δηλαδή η Κύπρος από νήσος των αγίων, μεταμορφώθηκε σε νήσο των αγρίων...Την (περασμένη) Τρίτη το πρωί η αστυνομία μετά από επιχείρηση σκούπα στην παλιά Λευκωσία συνέλαβε 150 περίπου παράνομους μετανάστες. Αφορμή ήταν τα διάφορα «βίαια» επεισόδια που δημιουργούνται από μετανάστες στην παλιά πόλη. Οι μετανάστες που κάθονταν στα κρατητήρια κλαίγοντας-πλάνο που θεώρησε η δημοσιογράφος του ΡΙΚ καλό να δείξει κατά τη διάρκεια του ρεπορτάζ στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων!- κάθε άλλο παρά φασαριόζους μετανάστες έδειχνε. Την επομένη οι κάτοικοι της παλιάς Λευκωσίας διαπιστώσαμε ότι άδειασαν οι δρόμοι και επικρατούσε μια περίεργη ησυχία στις γειτονιές μας. Χθες το βράδυ κάποιοι φίλοι μου είπαν ότι το ΣΙΓΜΑ μετέδωσε ρεπορτάζ για την παλιά Λευκωσία, παρουσιάζοντας την σαν επικίνδυνο τόπο να κυκλοφοράς τις νύχτες λόγω των μεταναστών! Η διάψευση αυτής της γεμάτης ρατσισμό και άγνοια είδησης ήρθε κάποιες ώρες μετά, όταν πέρασα να δω ένα φίλο μου μεξικανό που δουλεύει στο εστιατόριο τέρμα της Λήδρας. Το πρόσωπο του ήταν χτυπημένο και ο λόγος: την προηγούμενη νύχτα πήγαινε αργά το βράδυ σπίτι από τη δουλειά με 2-3 άλλους μεξικανούς συναδέλφους και τους επιτέθηκαν 3-4 ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΙ, με αποτέλεσμα το ένα από τα παιδιά να είναι ακόμα στο νοσοκομείο λόγω των τραυμάτων. Μετά από επίμονες ερωτήσεις μου για το ποιοι ήταν οι ελληνοκύπριοι μου τους περιέγραψε, και η περιγραφή φέρνει στους γνωστούς χρυσαυγήτες... τους λεγάμενους "γνωστούς- αγνώστους" της αστυνομίας, του κράτους και των παρατάξεων.
Κι εκεί που άρχισα να σκέφτομαι τρόπους για το πώς θα μπορούσαμε να σταματήσουμε την απίστευτη προπαγάνδα που γίνεται εις βάρος των μεταναστών και της παλιάς Λευκωσίας και πώς να ξεσκεπάσουμε τους "γνωστούς-αγνώστους" αποφάσισα να δω το μεσημεριανό δελτίο του ΡΙΚ. Πρώτη είδηση η δίκη των ΜΜΑΔΙΤΩΝ που έδειραν τον Μάρκο και τον Γιάννη τα Χριστούγεννα του 2005 στην Αρμενίας. Το δικαστήριο δεν δέχτηκε το video σαν στοιχείο. Ο ίδιος ο γενικός γραμματέας πήγε στην αίθουσα και ζήτησε από τους δικαστές να το δεχτούν αλλά μετά από την άρνηση τους ο άνθρωπος αποχώρησε. Και η ετυμηγορία: Αθωώνονται και απαλλάσσονται από κάθε κατηγορία και οι 10 αστυνομικοί !!!!!!!!!! Μάλιστα οι δικαστές κατέκριναν τα MEDIA που δημοσίευσαν το video του ξυλοδαρμού γιατί έτσι κρίθηκαν ένοχοι οι αστυνομικοί από την κοινωνία και αμαυρώθηκε το όνομα τους. Επίσης το video (και ο άνθρωπος που το τράβηξε) θα περάσει από έρευνα για την αυθεντικότητα του!
Νομίζω ότι κάθε σχόλιο είναι περιττό,
Στέφανη
Με θερμές ευχαριστίες στο Αερικό για το όμορφο δώρο που μου έκανε.
Το τελευταίο μέρος της μακροσκελούς Απολογίας της Μήδειας:
Εκείνο το βράδυ, λοιπόν, δινόταν μέσα μου μια μάχη μεγάλη, από εκείνες όπου κανένας δεν βγαίνει στ’ αλήθεια νικητής και κανείς απόλυτα ηττημένος. Μου ήταν δύσκολο πολύ ν’ αποφασίσω τι να κάνω, και να επιμείνω σ’ αυτό. Όλο κάτι σκεφτόμουν, όλο για κάτι έπειθα τον εαυτό μου, αλλά ύστερα από λίγο άλλαζα γνώμη, και φτου ξανά απ’ την αρχή. Τη λύση, την όποια λύση μου, τη ζητούσα με το βλέμμα στο φεγγάρι, που καθόλου δεν έμοιαζε να νιώθει τα διλήμματά μου. Κι έτσι ακριβώς με βρήκε, όταν από κάποιο μάλλον γύρισμα της τύχης, ήρθε ο Ιάσονας στο σπίτι. Με πλησίασε αθόρυβα από πίσω, σαν γάτος πονηρός, χωρίς να τον καταλάβω, με αγκάλιασε μ’ ορμή και δύναμη και μ’ έριξε γελώντας στο πάτωμα, έχοντας προφανώς κέφια για ερωτικά παιχνίδια. Αλλά του έκοψα την όρεξη με κλωτσιές, γροθιές και βρισιές, δείχνοντάς του για πρώτη φορά προσωπικά το τέρας που έκρυβα μέσα μου. Αλλά, αυτός δεν πτοήθηκε. Ένιωθε ακλόνητη σιγουριά για τη δύναμή του πάνω μου, για την απόλυτη εξουσία του κόσμου μου. Έτσι, αντί να προσπαθήσει να δικαιολογήσει τ’ αδικαιολόγητα, αντί να επιχειρήσει ν’ απολογηθεί, αρκέστηκε σ’ ένα πλατύ αληθινό χαμόγελο. Α, τάμαθες βλέπω, μου είπε, λες κι αυτό θα λειτουργούσε υπέρ του. Λες και η προδοσία του ήταν δώρο θεϊκό. Εκείνο το χαμόγελο, αλλά και τα όσα μου είπε μετά, ήταν αυτά που έδωσαν τη χαριστική βολή. Τα έκανε όλα για το καλό μας, λέει, εμένα και των παιδιών, για να μπορεί να μας φροντίζει πάντα, για να ζούμε βασιλικά και να μη στερηθούμε ποτέ τίποτα. Ω, ήθελα να τον σκοτώσω εκείνη την ώρα, επί τόπου. να τον στραγγαλίσω και να καθίσω δίπλα του, και κρατώντας του το χέρι, το αγαπημένο χέρι, να τον βλέπω να ξεψυχά. Αλλά, δεν το έκανα. Και κάπου βαθιά μέσα μου το ήξερα ότι αν ήθελα θα μπορούσα να τον συγχωρήσω. Θα μπορούσα, αν οι περιστάσεις ήταν αλλιώς. Κάλλιο νάταν με μια γυναίκα της αγοράς, με μια κοινή πόρνη, κι όχι με μια βασιλοπούλα. τότε ίσως να του έδειχνα κάποια κατανόηση, τότε ίσως και να τον δεχόμουνα κάποτε ξανά στην αγκαλιά μου. Του κορμιού τους πόθους τους σέβομαι, αλλά του χρήματος και της εξουσίας τους φτύνω, όπως κι ας μασκαρεύονται αυτοί. Ο Ιάσονας λέγοντάς μου ότι με παρατάει για το καλό μου, το μόνο που κατάφερε ήταν να κάνει τα πράγματα χειρότερα, να μου αποδείξει πια πέρα από κάθε αμφιβολία πόσο αχρείος ήταν. Και τον έδιωξα με τις κλωτσιές, μπροστά στα έκπληκτα μάτια και τις συνωμοτικές σιωπές των δουλικών, που παρακολουθούσαν την παράσταση κρυμμένα στις σκιές. Είχα γίνει κουρέλι, μα την ίδια ώρα, ήμουν πιο δυνατή από ποτέ. Σερνόμουνα και βροντούσα. Το κορμί μου ένας ναός που γκρεμίστηκε κι αναστηλώθηκε σε μια μόλις νύχτα. Καμιά αναστολή πια, καμιά αναβολή, καμιά συγχώρεση. θα τον χτυπούσα. Θα τον χτυπούσα σκληρά και ύπουλα, δίχως οίκτο, χωρίς λύπηση. Ναι, εγώ, η άτιμη μα τρομερή Μήδεια θα έπαιρνα εκδίκηση για όλες τις γυναίκες που προδόθηκαν, για όλα τα κορμιά που μάταια λεηλατήθηκαν, για τις αμέτρητες θηλυκές ψυχές που σπάραξε ο πόνος, που χαράκωσαν των αντρών οι ατιμίες. Προτού καν ξημερώσει η επόμενη μέρα είχα με διαβολική συνέπεια καταστρώσει το τρομερό μου σχέδιο. ένα σχέδιο, που απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, θα έσπερνε τον πανικό σ’ ολόκληρη την πόλη, και θα έκανε όλους τους τότε ανθρώπους, αλλά και τους μελλοντικούς, να μιλούν για τη χειρότερη των γυναικών, τη μεγαλύτερη μέγαιρα που έκανε ποτέ την εμφάνισή της σ’ αυτή τη γη. Κι αυτά βέβαια, χάρη στις παραφράσεις της ιστορίας. Ο θάνατος φυσικά δύο -όχι και τόσο αθώων- ανθρώπων δεν είναι και μικρό κρίμα αλλά, απλά αναρωτιέμαι, γιατί κανείς δεν θέλησε να τα βάλει μαζί μου όταν για το χατίρι του άντρα μου ξεπάστρεψα τον Πελία. Τερτίπια των παραμυθάδων, μήπως;
Την επόμενη μέρα, πρωί-πρωί, προτού καν ο ήλιος χαράξει πάνω απ’ τα κοντινά βουνά και σβήσει την πάχνη, με επισκέφθηκε ο Κρέοντας -ναι, εκείνος ο δήθεν δίκαιος και φιλόξενος πολύ άρχοντας- και μου ανακοίνωσε ότι εγώ και τα παιδιά μου, που μη ξεχνάτε ήτανε και του Ιάσονα παιδιά, ήμασταν ανεπιθύμητοι κι έπρεπε να ετοιμαστούμε αμέσως για να φύγουμε. Θα παίρναμε το δρόμο της εξορίας μια μάνα και δύο μικρά παιδιά, απλά και μόνο για να πάρει η κόρη του σαν άντρα της τον γκόμενο. Παράξενη αίσθηση της δικαιοσύνης δεν είχε, στ’ αλήθεια, εκείνος ο άρχοντας; Ευτυχώς προέβλεψα αυτή την κίνηση και τον παρακάλεσα με δάκρυα στα μάτια, να μας δώσει μια μέρα για να ετοιμαστούμε. Δεν κάνει να μας πετάξεις έτσι στο δρόμο, του είπα. Σκέψου πώς θα φανεί αυτό στα μάτια του λαουτζίκου. Αυτός το σκέφτηκε και το ξανασκέφτηκε, κι αφού το στριφογύρισε για ώρα πολλή στο μυαλό του, με μισή καρδιά και πολύ διστακτικά δέχτηκε. Κι αυτό αποδείχτηκε το μοιραίο του λάθος, καθώς από εκείνη ακριβώς τη στιγμή έβαλα μπρος τη γυναικεία πονηριά και του μίσους μου όλο το πάθος, που μου έδωσαν την επιπλέον ώθηση που χρειαζόμουνα, ώστε να δουλέψω σε εντατικούς ρυθμούς, για να πετύχω τον ανομολόγητο στόχο μου, μα και τον τόσο γνωστό. αν όλα πήγαιναν καλά έως το βράδυ θα έπαιρνα την εκδίκησή μου. Η αλαζονεία τους κι η ωραιοπάθεια, αυτά θα αποδεικνύονταν η καταδίκη τους. Έστειλα, λοιπόν, στη νέα νύφη του Ιάσονα, με τα παιδιά μου, ένα απαράμιλλης ομορφιάς χρυσό διάδημα, κι ένα υπέροχο κομμάτι ύφασμα, ποτισμένα με τα πιο δυνατά της πλάσης δηλητήρια. Εκείνη με το που τα είδε, μόνο που δεν πέταξε απ’ τη χαρά της και έσπευσε να τα δοκιμάσει. Τα παιδιά, στα οποία είχα δώσει το αντίδοτο, ακολουθώντας τις οδηγίες μου, έφυγαν αμέσως απ’ το παλάτι, κι έτσι δεν είδαν το μένος μου να παίρνει μορφή στη φρίκη της καημένης της γυναίκας. Με το που άρχισαν να ενεργούν τα φαρμάκια, με το που άρχισε να κάνει τα πρώτα σημάδια της εμφάνισής της η δήθεν μαγεία μου, φωτιές άρχισαν να της καίνε το κορμί ολάκερο, να της τσουρουφλίζουν το κεφάλι και να της προκαλούν σπασμούς. Κι αυτά μπρος στα έκπληκτα μάτια του προδότη άντρα μου, που άφωνος, σχεδόν μαρμαρωμένος, δεν έκανε καμία προσπάθεια για να τη βοηθήσει. Όχι πώς θα ωφελούσε κιόλας, αλλά λέμε τώρα. Όσο για τον Κρέοντα, ναι, αυτός προσπάθησε να σώσει την κόρη του, αλλά το αποτέλεσμα γνωστό. πέθαναν κι οι δυο μέσα σε φρικτούς πόνους, παραμορφωμένοι απ’ την αγωνία του θανάτου, που τους κατέλαβε προτού καλά-καλά προλάβουν να τη νιώσουν. Και τώρα θα με ρωτήσετε ξανά: Μα, στ’ αλήθεια, δεν μετανιώνεις; Κι εγώ σας ρωτώ με τη σειρά μου: Να μετανιώσω για τι; Την κόρη, αν και σε πολλά μου έφταιξε, ουσιαστικά την έσωσα από μια όμορφη τότε αλλά φριχτή στο μέλλον ζωή, δίπλα σ’ ένα ψεύτη άντρα, ενώ τον πατέρα τον τιμώρησα, σκληρά αλλά δίκαια, για την άτιμη ζήση του, που περιέφερε εδώ κι εκεί για χρόνια και χρόνια, αποκαλώντας εαυτόν δίκαιο. Όσο για τον Ιάσονα -ω, πόσο θα ’θελα να έβλεπα τα μούτρα του εκείνη τη στιγμή- αυτός μεταμορφώθηκε μπροστά στα απεγνωσμένα, αλλά και χαιρέκακα μάτια των δούλων, σε ζωντανό-νεκρό. Όσο κι αν αυτός επέζησε απ’ τη μικρή σφαγή, η πιο μεγάλη κατάρα είχε πέσει πάνω του, τού έγινε ασήκωτο βάρος στους ώμους και την ψυχή. Έχασε την όμορφη κόρη και το βασίλειο που ονειρευόταν, έχασε κι εμένα και τα παιδιά του. Δεν έτρεφε μέσα του πια ψευδαισθήσεις. Ακόμη κι αν έπεφτε στα γόνατα και με παρακαλούσε, δεν θα τον δεχόμουνα πίσω -περάσαμε πια εκείνο το σημείο το καθοριστικό του δρόμου του χωρίς επιστροφή- η αγάπη και οι οίκτος απλά δεν μπορούν να συνυπάρξουν.
Σας προκαλώ ακόμη φρίκη, ε; Το διαβάζω στα πρόσωπά σας. Ακόμη και τώρα που μάθατε ολόκληρη, σχεδόν, την αληθινή μου ιστορία. Ε, και τι μ’ αυτό; Δεν λέω την ιστορία μου για να σας κάνω να με συμπαθήσετε, τη λέω για να την πω και να τελειώνω. Κάντε λίγη ακόμη υπομονή, καθώς η μακροσκελής κάπως ετούτη αφήγηση πλησιάζει στο τέλος της, κι αυτό δεν θα θέλατε με τίποτα να το χάσετε. Έτσι;
Μετά από το διπλό φονικό, όπως θα ανέμενε κανείς, ακόμη κι από μένα τη σκύλα, η μοναδική μου έγνοια ήταν τα παιδάκια μου. τα παιδιά που έκανα, μέσα στην αθωότητα της άγνοιάς τους, συνεργούς σ’ ένα έγκλημα, κι αυτό είναι το μεγαλύτερό μου κρίμα. Γιατί να συνεχίσουν να ζούνε σ’ ένα κόσμο σαν κι αυτόν, αναρωτιόμουνα. Τι καλό θα δούνε; Τι όμορφο θα ζήσουνε; Πώς θα μείνουν αμόλυντα απ’ την κακία; Αφού, γι’ αυτό ήμουνα σίγουρη, στο τέλος-τέλος θα φροντίσουν οι άλλοι, πάντα οι άλλοι, να σβήσουν ό,τι αγαθό και όμορφο κρύβουν μέσα τους. Σάμπως και θα υπάρξει ποτέ δικαιοσύνη σ’ ετούτη την αγιασμένη, μα βαριά πληγωμένη γη, όπου η μόνη αλήθεια είναι η μισή αλήθεια, ή μάλλον η αλήθεια των ισχυρών, κι όπου τιμιότητα θεωρείται το πιο καλά μεταμφιεσμένο ψέμα. Τα παιδιά μου, τα συνένοχά μου λουλούδια, έπρεπε να ζήσουν κάπου αλλού, να μεγαλώσουν μες στην αγάπη, ανάμεσα σε ψυχές γαλήνιες, παρέα με καρδιές αληθινές. Αυτά σκεφτόμουνα για ώρες και ώρες καθώς περιφερόμουνα μαζί τους στους αγρούς, καθώς ακολουθούσα τα μονοπάτια που άνοιγε μπροστά μου η Τριπλή Θεά, απομακρύνοντάς μας απ’ τον κίνδυνο, χαρίζοντάς μας ελπίδες για τη σωτηρία. Αν μέναμε εκεί μας περίμενε ο θάνατος. Αλλά, κι η ζωή δεν έμοιαζε να βρίσκεται άλλου πουθενά. Αυτό είναι το τέλος, λοιπόν, έφτασα κάποια στιγμή να σκέφτομαι αβέβαια. Εκείνο ήταν το τέλος; Μα, όχι φυσικά. Η προστάτιδά μου, η Εκάτη, δεν μ’ εγκατέλειψε στη δύσκολή μου ώρα, καθάρισε τα γκρίζα σύννεφα που σκότιζαν το μυαλό μου και ανέσυρε μέσα απ’ τα πιθάρια του μνημονικού μου ένα τραγούδι απ’ το παρελθόν, ένα τραγούδι που κάποτε σ’ ένα καράβι που το λέγαν Αργώ, μας απήγγειλε με πάθος μεγάλο ο Ορφέας -τότε που ο Ιάσονας ακόμη κυνηγούσε τις περιπέτειες κι όχι τις εταίρες- και που μιλούσε για κάποιο του μύθου νησί.
Το ίδιο εκείνο βράδυ, πληρώνοντας ένα υπέρογκο τίμημα, αλλά μικρό για τις ζωές μας, σαλπάραμε για ένα τόπο θρυλικό, άπιαστο σαν τη νωχελική ομίχλη του πρωινού και σαν δροσουλίτης. για κάπου όπου, όπως λέγαν εκείνοι που ξέραν, αλλά κι άλλοι που δεν ξέραν, ζούσαν μονάχα γυναίκες. Γυναίκες όμορφες σαν ξωτικά και σαν γοργόνες, που καρτερούσαν για χρόνια και χρόνια να πάει κοντά τους ένας άντρας άφοβος, να τις αγαπήσει, να μοιράσει τα δώρα του και να μοιραστεί τα δικά τους, για να καρπίσει και πάλι το άγονο νησί. Αλλά, προληπτικοί καθώς ήτανε τότε οι περισσότεροι άνθρωποι, θεωρούσαν το μέρος εκείνο τρομακτικό, κι έτσι κανείς ποτέ δεν τόλμησε να το πλησιάσει. Γι’ αυτό και το φοινικικό καράβι που μας μετέφερε, όσο κοντά το επέτρεπαν οι αβάσιμοι φόβοι και οι ακλόνητες δεισιδαιμονίες του καπετάνιου και του πληρώματος, μας άφησε στ’ ανοιχτά, μας παράτησε μάλλον πάνω σε μια μικρή κακοφτιαγμένη σχεδία, κι έσπευσε να φύγει, ν’ απομακρυνθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται από εκείνα τα μαγεμένα νερά. Ωστόσο, δεν μείναμε για ώρα πολύ στη θάλασσα, καθώς σύντομα γυναίκες όμορφες σαν οπτασίες, που έμοιαζαν να γλιστράνε πάνω στο νερό, αιθέριες σαν όνειρα και σαν ζωγραφιές, ήρθαν και μας περισυνέλεξαν, και μας έντυσαν με χάδια, μας έλουσαν με ασφάλεια, μες στις ζεστές αγκάλες τους. Σ’ εκείνα τα μέρη του θρύλου μεγάλωσαν οι γιοι μου, κι ευλογημένοι καθώς ήταν από το άγγιγμά της Εκάτης, έμοιαζαν καλυμμένοι με μια εκτυφλωτική αστεροσκόνη, είχαν όλων των θεών την ομορφιά, κι αγαπήθηκαν όπως τους έπρεπε, από πολλές γυναίκες, ρίχνοντας έτσι το σπόρο για την καινούρια μέρα.
Όσο για τον αγαπημένο σας, Ιάσονα, τον με δική του επιλογή τραγικό, όπως έμαθα χρόνια πολλά μετά, μουρλάθηκε ο καημένος. Έχασε, βλέπετε, πια τα πάντα, και μια και δεν είχε κανένα να τον θαυμάζει πλέον, έπεσε σε μια δίχως τελειωμό θλίψη. Όπως μού είπανε, μάλιστα, κάθε απόγευμα -σαν απόμαχος της ζωής- σύχναζε στην κρήνη, εκεί στην αγορά, παρέα με τους γέρους της Κορίνθου, στους οποίους έλεγε ξανά και ξανά την ίδια λυπητερή ιστορία. Μιλούσε για κάποιον ατρόμητο και πανούργο πολεμιστή και θαλασσοπόρο, ένα πραγματικό μα θνητό θεό, που κάποτε έφτασε με τη μαγκιά του να κατακτήσει τα πάντα, να φτάσει ένα βήμα πριν το θρόνο και την αιωνιότητα. Κι αυτά, μέχρι που τον πρόδωσε η δόλια η γυναίκα του. παίρνοντας απ’ τα χέρια του και τη ζωή του ό,τι αγαπούσε, σκοτώνοντας ακόμη και τα παιδιά του. τους γιους του, τους οποίους έθαψε με τα ίδια του τα χέρια. Ανάμεσα στους ακροατές του βρίσκονταν κι ένας νεαρός σκυθρωπός πολύ, πρόωρα γερασμένος. Θα γινόταν μεγάλος παραμυθάς αυτός, μια μέρα, έλεγαν.
Να, λοιπόν, που σιγά-σιγά φτάσαμε στο τέλος αυτής της ιστορίας – κάποιους τους βλέπω ήδη, τους ακούω ν’ αναστενάζουν μ’ ανακούφιση. Η αλήθεια όμως είναι, κι αν θέλετε το παραδέχεστε, ότι δεν το περιμένατε έτσι, ε; Τι να γίνει; Έπεσα κι εγώ η δόλια, θύμα της δημοκρατίας. Τι εννοώ; Ε, να, ο καθένας συνήθως λέει ό,τι θέλει, και τελικά, αν επιμείνει σ’ αυτό το κάνει ν’ ακούγεται σαν αλήθεια, κι ας είναι ψέμα. Κι ύστερα, όταν βγαίνει η αληθινή αλήθεια στο φως, κανείς δεν την πιστεύει. Ξέρετε, όμως, πιο είναι το πιο ωραίο σ’ αυτή την υπόθεση; Αν αυτά που σας αφηγήθηκα γίνουν από κάποιους πιστευτά, οι δημοσιογράφοι κι οι ψυχολόγοι πάει, την έβαψαν. Οι πρώτοι θα πρέπει να κόψουν την αγαπημένη τους πιασάρικη ατάκα για τις σύγχρονες Μήδειες, κι οι τελευταίοι θα χάσουν έναν από τους αγαπημένους τους ήρωες – ή, μάλλον ηρωίδες. Σαν πρόσεχαν!
Τώρα πια, θαρρώ πώς έφτασε για μένα η ώρα, να φύγω από δω, να πάω και να κρυφτώ εκεί που ήμουνα μέχρι τώρα, στους μυστικούς μου παραδείσους. Σας ευχαριστώ από καρδιάς που διαβάσετε την ιστορία μου και θα σας λατρεύω απ’ της ψυχής μου τα αιώνια βάθη, αν τη νιώσατε κιόλας. Ξέρετε τι έμαθα ταξιδεύοντας για τόσο πολύ μέσα στο χρόνο, δαμάζοντας τον ένα μετά τον άλλο τους αιώνες; Πώς οι μόνες αλήθειες που ζουν για πάντα, οι μοναδικές απέθαντες, είναι εκείνες της καρδιάς. Ακούστε την καρδιά σας, εκείνη συνομιλεί με τα όνειρά σας. ακολουθείστε την πιστά, κι ίσως κάποια μέρα σας οδηγήσει στον προσωπικό σας παράδεισο, εκείνον που άλλοτε θεωρούσατε άπιαστο. Μα, τα λόγια τώρα τελειώνουν, να που προβάλλει ολόγιομο το φεγγάρι -μη δειλιάσετε, μη φοβηθείτε, κοιτάξτε το κατάματα- η Εκάτη με καλεί. Εσείς! Εσείς, ζήστε, χαρείτε, αγαπήστε με πάθος και αγαπηθείτε. Κι αν κάποτε με θυμηθείτε, αν η εικόνα μου δεν σβήσει εντελώς απ’ τη μνήμη σας, ψάξτε με στον ουρανό, ανάμεσα στ’ αστέρια, λίγο δεξιά και πάνω απ’ το πρόσωπο της Τριπλής Θεάς. ή, ακόμη καλύτερα, σκύψτε κι αφουγκραστείτε τα σπλάχνα της γης. κει μέσα γεννιέμαι, γεννώ και πεθαίνω κάθε λεπτό, κάθε ώρα της ημέρας, κάθε μέρα του χρόνου.
30 Νοεμβρίου 2008 – 8 Φεβρουαρίου 2009, Τσιανγκ Μάι
Και γεννήθηκε ο Φέρητας. Κι ο χαζομπαμπάς, μες την τρελή χαρά που λένε. Δυο φορές έμεινα έγκυος, δυο γιους του χάρισα, έτσι ήταν περήφανος πολύ για τον σπόρο του. Ξεχνούσε μέσα στον δίχως τέλος αυτοθαυμασμό του ότι ο σπόρος χρειάζεται τις σωστές συνθήκες και την κατάλληλη γη για να δώσει καρπούς. Η χαρά, δεν χρειάζεται να σας το πω θαρρώ, δεν κράτησε και πολύ, αλλά τώρα είχα δυο παιδιά να μου κρατάνε συντροφιά, να μου θυμίζουν την ομορφιά της δημιουργίας, κι έτσι δεν παραπονιόμουνα. Είναι που άλλαζα και τους εραστές σαν φύλλα τσαγιού, σαν τους ξεζούμιζα, μόλις έχαναν τη γεύση τους. Όσο κι αν με εκνεύριζε, όσο κι αν ώρες-ώρες ένιωθα το μίσος να φουντώνει μέσα μου για κείνον, οφείλω να παραδεχτώ, ότι κανένας δεν του έμοιαζε. Τον αγαπούσα λίγο επειδή άλλοτε ήταν αποκλειστικά δικός μου, και τον μισούσα πολύ επειδή τώρα ήταν ελάχιστα εκεί. Ήξερα πώς οι μέρες που περνούσαν τον έπαιρναν όλο και πιο μακριά μου, ότι σύντομα πολύ θα έπαυε έστω και λίγο πια να μου ανήκει. Δεν ήξερα πώς θα συνέβαινε αυτό, τι μορφή θα είχε η πτώση μου, δεν είχα ιδέα ποια θα τον έπαιρνε οριστικά από μένα. Απλά ήμουνα σίγουρη ότι αυτό θα συνέβαινε. Οι χρησμοί μου, βλέπετε, οι αληθινοί χρησμοί, κι όχι το κουτόχορτο που τάιζα τους Κόλχες, ποτέ δεν έπεφταν έξω.
Ένας άλλος αγαπημένος των θεών -πολλούς αγαπημένους κι αγαπημένες είχαν τότε οι δόλιοι- ο δίκαιος, όπως όλοι τον αποκαλούσαν, βασιλιάς Αλκίνοος, ο αφέντης της πανέμορφης κι αρχοντικής Κέρκυρας, μας υποδέχτηκε με τιμές μεγάλες στο παλάτι του. Φημισμένος καθώς ήταν για τη φιλοξενία του, έκανε ό,τι περνούσε απ’ το χέρι του για να μας κάνει να νιώσουμε άνετα, για να μοιραστεί μαζί μας την ευδαιμονία που επικρατούσε στη χώρα του, κι η γυναίκα του, η ευλογημένη Αρήτη, μια γυναίκα που δεν μας ήξερε, στάθηκε η σωτήρας μας. Βλέπετε, οι Κόλχες, ο ατιμασμένος πρώην μου λαός έστειλε καράβια στο κατόπι μας, που μας ακολουθούσαν όλο αυτό τον καιρό, και τα οποία έφτασαν στο λιμάνι λίγο μετά από εμάς. Δεν είχαν κακές προθέσεις είπαν του πατέρα μου οι απεσταλμένοι στον Αλκίνοο, και καμία διάθεση να ταράξουν τις καλές σχέσεις και τις ισορροπίες που επικρατούσαν ανάμεσα στις δύο χώρες. Το μόνο που ζητούσαν ήτανε να με πάρουν πίσω μαζί τους. Ούτε καν εκδίκηση για το θάνατο του αδελφού μου. Με τη μεσολάβηση της Αρήτης, μιας αποφασισμένης γυναίκας που στάθηκε απ’ την πρώτη στιγμή στο πλευρό μου, το ίδιο εκείνο βράδυ παντρεύτηκα τον Ιάσονα. Και σε μια μεγαλοπρεπή κάμαρα, που τα λόγια είναι δύσκολο να περιγράψουν -κι όχι σε μια σπηλιά, όπως επιμένει ο γέρο παραμυθάς, που έτσι κι αλλιώς ήταν αδύνατον να ξέρει- πάνω σ’ ένα χρυσοκεντημένο κρεβάτι, του χάρισα την επανακτημένη με μαεστρία πολύ παρθενία μου. Καημένο μου παιδί, μεγάλε μου άντρα, φοβερέ εραστή, πίστευες στ’ αλήθεια ότι ήσουν ο πρώτος, έτσι; Κουτό. Βρε κουτό! Αλλά, πάντοτε έτσι ήσασταν και πάντα έτσι θα είστε εσείς οι άντρες. θαρρείτε δηλαδή ότι είστε σε όλα πρώτοι, κι ακαταμάχητοι. Κούνια που σας κούναγε, μας δεν σας ξύπναγε. Μα, ας είναι. Μετά λοιπόν που χορτάσαμε από πιοτό και έρωτα, ο άντρας αποκοιμήθηκε -έτσι δεν κάνουν και τώρα;- κι εγώ νιώθοντας λίγο να πλήττω και μη έχοντας με τι άλλο ν’ ασχοληθώ αποφάσισα να... ναι, αυτό παραδόξως είναι ειπωμένο σωστά... αποφάσισα να διαβάσω το μέλλον μου. Κι αυτό δεν ήταν τόσο λαμπρό, τόσο μεγάλο, πλημμυρισμένο μ’ όλες εκείνες τις χαρές και χάρες που αφήνοντας τη χώρα μου ονειρευόμουνα. Δέκα μόλις χρόνια, τόσο θα κρατούσε η ζωή μου στο πλευρό του Ιάσονα, εκείνου που με έβγαλε απ’ το χρυσό μου κλουβί, για να μ’ αιχμαλωτίσει στα δίχτυα του έρωτά του. Δέκα χρόνια ευτυχίας δεν είναι και μικρό πράγμα, σκέφτηκα τότε, αλλά έπρεπε να ξέρω. έπρεπε να ξέρω πώς αυτή δεν θα κρατούσε τόσο. Ή, μάλλον το ήξερα, αλλά ήμουν αποφασισμένη να τη ρουφήξω ως την τελευταία της στάλα, να τη χαρώ σαν το τελευταίο και πιο σημαντικό δώρο στης ζήσης μου το πέρας. Όχι, δεν με έκανε ο έρωτας τυφλή, αλλά σαν υιοθετημένη κόρη της Εκάτης, και παιδί της Γης είχα επίγνωση. γνώριζα καλά ότι όλα γεννιούνται και πεθαίνουν, κι ήθελα όσο μπορούσα να ζήσω πιο πολύ τα όμορφα. Και πιστέψτε με, είναι μεγάλη ομορφιά η αγκαλιά του αντρός και όλα τα δώρα που έχει να σου προσφέρει, άσχετα αν πρέπει να κάνεις κάποιες θυσίες για να τ’ αποκτήσεις.
Ο Ιάσονας! Το αγαπημένο ετούτο παιδί, ο μεγάλος άντρας και κατοπινός εραστής, δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να εντυπωσιάσει τους -έτσι κι αλλιώς ευκολόπιστους και λίγο λειψούς στο μυαλό- συντοπίτες μου, με τις σκληρά αποκτημένες γνώσεις του και την απίστευτή του τόλμη. Απ’ την πρώτη κιόλας στιγμή, λίγο μετά το καλωσόρισμα και τις γιομάτες ψέμα αβρότητες, δήλωσε στον πατέρα μου ότι πήγε εκεί για να πάρει το Χρυσόμαλλο Δέρας, και με τη βοήθεια ενός σοφού γέρο τροβαδούρου, του φημισμένου Ορφέα, αφηγήθηκε τις περιπέτειές του. Μας περιέγραψε με μαστοριά πολλή, ο ποιητής, πώς με εξυπνάδα περισσή και μαγκιά ακλόνητη κατάφεραν αλώβητοι να διασχίσουν τις Συμπληγάδες -πιστέψτε με, κάτι πανεύκολο για όσους διαθέτουν μέτρια έστω νοημοσύνη- και δεν παρέλειψε να πει ότι όλ’ αυτά, ο άντρας ο μεγάλος που τους όριζε, τα έκανε σε μια προσπάθεια ν’ ανακτήσει το βασίλειο, που άνθρωποι κακοί και άτιμοι του είχαν στερήσει. Ο Ορφέας με το τραγούδι του, που θα μπορούσε να καθηλώσει ακόμη και τους ίδιους τους θεούς, σαγήνεψε τους πάντες, τους μετέφερε λες σε κόσμους μαγικούς και μέρη απάτητα πέρ’ από κάθε φαντασία, αλλά εμένα τα μάτια μου ήταν καρφωμένα πεισματικά, προκλητικά και απροκάλυπτα, στον όμορφο ξένο. Στο σκοτάδι των δικών του ματιών διέκρινα κάτι αναμενόμενο, πλην τρομακτικό, τον έρωτά μου για κείνον, που γεννήθηκε απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά και τη γνώση. τη γνώση ότι θα έφτανα στ’ άκρα για δαύτονε, ότι θα θυσίαζα τα πάντα κι ακόμη περισσότερα στο βωμό του έρωτα, ότι θα έχανα κάθε εξουσία στην πατρική μου γη, πως θα διέλυα όλους τους μύθους, που με τον Αιήτη συντροφιά και με δουλειά πολλή είχαμε φτιάξει. Πολλοί, στο μέλλον, θα σκέφτονταν και θα διαλαλούσαν, πώς έκανα ό,τι έκανα από απερισκεψία και γυναικεία αδυναμία, αλλά δεν θα μπορούσαν να πέφτουν περισσότερο έξω. Αγάπησα! Απλά και ξάστερα αγάπησα έναν άντρα. Και όποια γυναίκα αγαπά και δεν ακολουθεί την καρδιά της δεν είναι γυναίκα, είναι μια εν αναμονή νεκρή. Όποιος δεν μπορεί να δει και ν’ αναγνωρίσει αυτή την τόσο αγνή αλήθεια, είναι ασυγχώρητα τυφλός στης ζωής τα θαύματα, παράφορα ανίκανος να χαρεί τις ομορφιές της, οδυνηρά ανήμπορος να γονατίσει μπρος στο μεγαλείο της ύπαρξής της. Θα μου πείτε: «Λόγια... Λόγια... Λόγια...» Και θα σας απαντήσω: «Μα κανείς δεν σας το επιβάλλει να τα ακούσετε.» Έτσι κι αλλιώς το τραγούδι της γνωστικής τής ζήσης είναι για τους λίγους κι εκλεκτούς. Αυτοί που αδυνατούν να το ακούσουν είναι τα αποπαίδια της. Αλλά, ας ξαναπιάσουμε το νήμα της ιστορίας μας.
Αυτή είναι η δεύτερη, ή μάλλον η τρίτη, γραφή της Απολογίας της Μήδειας, που είχα ανεβάσει εδώ και στο παρελθόν. Το νέο κείμενο είναι διπλάσιο από το προηγούμενο και έτσι είπα να το αναρτήσω σε τέσσερις-πέντε δόσεις, ώστε να μην καταντήσει υπερβολικά κουραστικό.
Λένε ότι κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται μονάχα για να υποφέρουν. Για ν’ αναλωθούν σε μια δίχως χρώματα και χαρές ζωή και μετά να πεθάνουν. Ένας απ’ αυτούς τους άτυχους ανθρώπους θα μπορούσε να πει κανείς πώς είμαι κι εγώ, η δήθεν καταραμένη απ’ τους θεούς, η Μήδεια, αλλά θα απείχε πολύ απ’ την αλήθεια. Απ’ την αληθινή αλήθεια – όχι από την άλλη, την ψεύτικη, την χιλιοειπωμένη. Όσοι από εσάς, περιμένουν να διαβάσουν εδώ, μέσα σ’ ετούτες τις φτωχές γραμμές την ομολογία μιας γυναίκας που απολογείται και ταπεινώνεται, θ’ απογοητευτούν οικτρά. Όχι, αγαπητοί μου, δεν έχω ενοχές, ούτε και κρίματα να εξομολογηθώ, δεν πρόκειται να σπαταληθώ σε μάταια δάκρυα και να ζητήσω σαν ένοχη και πολλαπλά καταδικασμένη, από χέρι βέβηλο και ξένο, τη συγχώρεση και τη συμπάθειά σας. Δε θα γίνω ανθρώπινο κουρέλι για το χατίρι σας. Δεν θα σας αφήσω να με ποδοπατήσετε και να κλέψετε το τελευταίο πράγμα που μου έχει μείνει, τη φωνή μου, την αξιοπρέπειά μου. Όσο τραγική φιγούρα κι αν φαντάζω, εγώ η φτωχή μα ατάραχα πλούσια, στα μάτια σας, τόσο τραγική φιγούρα δεν είμαι. Ο Προμηθέας, μάλιστα! Αυτός ο φτωχούλης των θεών, το αποπαίδι, υπήρξε τραγικός – ο πιο τραγικός. Όχι, λοιπόν, εγώ δεν γράφω ετούτες τις γραμμές σ’ ένα τεφτέρι παλιό, στη σκόνη του χρόνου ξεχασμένο, για να απολογηθώ, αλλά για να πω την ιστορία μου – για να σας κάνω, με το έτσι θέλω, να μάθετε τη δική μου αλήθεια. Εκείνη που δεν κατέγραψαν καθόλου σωστά, αλλά διαστρέβλωσαν κατά βούληση οι αδαείς αρχαίοι τραγωδοί, μεταμορφώνοντάς με μέσα από τις λέξεις τους στην πιο μισητή γυναίκα στον κόσμο – πιο μισητή ακόμη κι απ’ εκείνη την ηλίθια με τα καρέ μαλλιά, την Κλεοπάτρα. Τον κόσμο, ξέρετε -το ξέρετε, άραγε;- τον δημιούργησαν οι γυναίκες. απ’ τη μήτρα μας ξεφύτρωσε. Οι άντρες απλά αρκέστηκαν να γράψουν την ιστορία του καταπώς τους άρεσε, και να τα χαΐρια μας. Α, ναι, το βλέπω, λίγο σας έχω ταράξει. Ηρεμήστε. Ηρεμήστε. Αυτή είναι μόνο η αρχή. Πολλά θα διαβάσετε ακόμη. Πολλά και τρελά, θα έλεγαν κάποιοι. αυτοί που δεν ξέρουν ότι τα όρια ανάμεσα στη λογική και την τρέλα είναι πολύ λεπτά, δυσδιάκριτα, όπως κι εκείνα μεταξύ της αλήθειας και του ψέματος. Είναι τυχαίο, άλλωστε, νομίζετε το γεγονός ότι για αιώνες ολόκληρους σας δίδασκαν το λάθος μύθο και το κάνουν ακόμη; Λίγο πριν αρχίσω να σας ποτίζω με το φαρμάκι της αλήθειας σας προειδοποιώ: στη διάρκεια της δήθεν απολογίας μου μερικές φορές θα σας προκαλέσω την οργή, θα σας κάνω να ξεφυσάτε από αγανάκτηση, ενώ κάποιες άλλες θα σας κάνω να χαμογελάσετε πικρά κι ίσως ειρωνικά. Όσο διαβάζετε αυτά που γράφω θα με σκέφτεστε σαν μια κοινή ψεύτρα, σαν βλάστημη, σαν την πρώτη και την πιο μεγάλη πόρνη. Μα, σας το λέω, μη βιαστείτε να παρατήσετε αυτό το χειρόγραφο, που διέσχισε αιώνες πόνου και ηδονής για να ’ρθει να σας βρει, προτού φτάσετε στο τέλος του. Εκεί που θα λάμψει το φως και όλοι οι μύθοι, ή έστω οι περισσότεροι απ’ αυτούς θα καταρριφθούν, εκεί που τα πράγματα θα μπουν στη θέση τους. Αν κάποιοι από εσάς νιώθουν ήδη τα κόκαλα των προγόνων τους να τρίζουν, δεν πέφτουν έξω – έχουν καλή διαίσθηση.
Αλλά, ας μην προστρέχω. Ο χρόνος, τώρα πια, δε με κυνηγά, έτσι ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Λίγο πολύ η ιστορία μου στη χώρα της Κολχίδος είναι γνωστή και χωρίς πολλές παραποιήσεις από τα χέρια, τα χείλη και την αστείρευτη μονόφθαλμη φαντασία των διαφόρων ανιστόρητων ιστορικών. Ωστόσο, η αντιμετώπιση που είχα από τους διάφορους γραφιάδες και αστοιχείωτους παραμυθάδες, μάλλον με αδικεί. Ήμουνα όντως η μεγάλη ιέρεια της τρομερής Θεάς Εκάτης και γι’ αυτό πανίσχυρη, και στα μάτια του φτωχού κοσμάκη απλά επιβλητική. Μονάχα εγώ, ανάμεσα σε όλες τις θνητές η πιο εκλεκτή, μπορούσα να μιλήσω μαζί Της, να κατευνάσω το θυμό Της, να ζητήσω την εύνοιά Της, και γι’ αυτό -μ’ εξαίρεση τον πατέρα μου- οι άνθρωποι της χώρας μου φανερά με σέβονταν, κρυφά με μισούσαν, απόλυτα με φοβόντουσαν. Κανείς δεν τολμούσε να με πλησιάσει δίχως δεύτερη σκέψη, αφού ήμουν ένας ζωντανός μύθος, μια γυναίκα πάνω απ’ όλες τις άλλες, η πιο τρομερή μάγισσα που υπήρχε στον τότε κόσμο. Στον γνωστό τους κόσμο, έπρεπε να πω, των αμαθών ανθρώπων, αφού κάπου όχι πολύ μακριά, στη χώρα της Αιγύπτου, η μαγεία επίσης ανθούσε και καθόριζε των κοινών θνητών τη μοίρα. Ήμουνα μια γυναίκα όμορφη πολύ -σαν αμαρτία, που θα έλεγαν οι σύγχρονοι αμπελοφιλόσοφοι και επαγγελματίες ατακαδόροι- ένας πειρασμός γλυκός μα άπιαστος, θανατηφόρα επικίνδυνος για τα λάγνα βλέμματα και τα τ’ ανείπωτα υγρά όνειρα όλων των αντρών και πλήθους γυναικών. Ο μύθος με θέλει να είμαι αμόλυντη, παρθένα από σπίτι, όμως ο μύθος δεν είναι παρά μύθος – το λέει και η λέξη. Κάθε άλλο παρά αμόλυντη ήμουνα. Ήμουνα ένα άγριο θηλυκό, παθιασμένο, αλύτρωτο, αχόρταγο για έρωτα και όλες του κορμιού τις απολαύσεις. Όσο κι αν η μνήμη μου είναι μια απ’ τις μεγαλύτερές μου δυνάμεις, δεν μπορώ με σιγουριά να πω πόσοι άντρες στιβαροί και πόσες γυναίκες θεσπέσιες γεύτηκαν τις χάρες μου και μού χάρισαν τις δικές τους. Ήτανε τα πιόνια μου, τα στρατιωτάκια στης λαγνείας μου τον πόλεμο. Όποιον ήθελα τον αποκτούσα, έτσι απλά, κανένας δεν μπορούσε να με αρνηθεί, κανείς δεν τολμούσε να μου αντισταθεί. Γεύονταν μαζί μου όλες τις χαρές και τις ηδονές, που ούτε στην πιο άγρια φαντασία τους δεν θα μπορούσαν ποτέ να πλάσουν, κι έπειτα ξεχνούσαν. Μ’ ένα φίλτρο μαγικό κι ένα πειρατικό φιλί τους χάριζα τη λήθη.
Για χρόνια πολλά υπηρέτησα πιστά την τριπλή Θεά, για χρόνια πολλά, γλυκά και στους αιώνες αξέχαστα, γευόμουνα αμέτρητα νεανικά κορμιά, την ομορφιά της γης κι ένιωθα τους παλμούς της πρώτης απ’ όλες τις μητέρες μας, της φύσης. Α, ναι, είναι και το Χρυσόμαλλο Δέρας -ωραίο παραμύθι κι αυτό- αφού, Τέρας ήταν μάλλον. Εγώ το δημιούργησα ξέρετε, μια νύχτα που είχα κέφια τρελά, αλλά απείχα από ερωτικά παιχνίδια – οι υπόλοιποι φρόντισαν προσεκτικά, μα άθελά τους, να διαδοθεί ο μύθος, που μέχρι και σήμερα παραμένει ζωντανός, αν και απόλυτα ψεύτικος, όπως τα πλείστα σημεία της ιστορίας που για μένα φτιάξανε. Βλέπετε, την ιστορία, όπως τόνισα και λίγο πριν, τη γράφουνε οι άντρες, κι αυτοί οι δόλιοι φροντίζουν να μειώνουν τις γυναίκες σαν χαρακτήρες και να τις ανυψώνουν σαν στοιχεία ομορφιάς, σαν αντικείμενα λάγνας λατρείας, σαν του σπιτιού τους τα διακοσμητικά. Απλά σκεφτείτε τι έκαναν μ’ εκείνη την κακομοίρα, την Ελένη. Αγάπησε τρελά έναν άντρα κι έφυγε μαζί του. Κι οι άλλοι δήθεν οργάνωσαν μια ολόκληρη εκστρατεία, ξεκίνησαν ένα πόλεμο στου διαόλου τη μάνα, για να την πάρουν πίσω. Ποια; Την Ελένη! Ποιοι; Εκείνοι που πιότερο προτιμούσαν να συνευρίσκονται μεταξύ τους παρά με γυναίκες. Και βρέθηκε κι ένας καλός παππούλης, ο Όμηρος, ο οποίος ανάλαβε σαν συνεπές σερνικό, να γράψει -τ’ ομολογώ, με μαεστρία πολλή- τη λάθος ιστορία, που μιλούσε για ένα φουστάνι που έσυρε στο κατόπι της στρατούς και καράβια και... μπούτσες μπλε, αντί για εμπορικά συμφέροντα και επίδειξη ισχύος. Αλλά, ας αφήσουμε την Ελένη ν’ αναπαυτεί εν ειρήνη στο μνήμα, που της έχουν τόσο περίτεχνα φτιάξει, κι ας επιστρέψουμε στο Χρυσόμαλλο Δέρας. Ένα κομμάτι δέρμα ζώου, χωρίς καμία απολύτως αξία, αυτό ήταν, αλλά έγινε σύμβολο για την Κολχίδα, λόγω της πανουργίας του πατέρα μου, που θέλησε να εκμεταλλευθεί του λαουτζίκου την άγνοια και την ευπιστία. Ο κάθε άρχοντας την τότε εποχή όφειλε να κυβερνά τους υπηκόους του λέγοντάς τους λόγια σοβαρά και όμορφα παραμύθια, κι ο Αιήτης στον κανόνα αυτό, την εξαίρεση δεν μπορούσε να αποτελεί. Κύριος και κυρίαρχος με τα όλα του, τα ρέστα του κτυπούσε στη μυθοπλασία, αν και νοημοσύνη δε διέθετε και πολλή. Το ίδιο θαρρώ συμβαίνει και σήμερα με τους κυβερνώντες, έτσι; Αλλά, πάλι ξεφεύγω. Πίσω στην ιστορία μας. Ο πατέρας μου, που λέτε, αφού φρόντισε ο μύθος να γίνει θρύλος και μέσω των υποτελών του αυλικών ακλόνητη αλήθεια, ανέθεσε σε μένα και σ’ ένα τρομερό φίδι, που εκτός από μένα δεν είδε ποτέ κανείς, να φυλάμε το Δέρας. Συγγνώμη, το Τέρας εννοούσα. Ε, καλά τώρα, μεταξύ μας, αυτή δα η αποστολή δεν ήταν και η δυσκολότερη. Η φήμη μου ήταν ήδη τρομερή -ήμουνα η Παρθένα Κόρη που συνομιλούσε με την Εκάτη- προσθέστε σ’ αυτή και το γιγαντιαίων διαστάσεων φίδι, και το γλυκό έδεσε. Όλοι χάψανε αμάσητο το παραμύθι. Εγώ, λοιπόν, έκανα ό,τι ήθελα ευτυχισμένη, αν και πολλές φορές απελπιστικά μόνη, μέσα στη θεϊκή άχλη που με περιέβαλλε, κι ο πατέρας μου διοικούσε το λαό του χωρίς κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Απλά, πού και πού, για να σπάει η μονοτονία, οργάνωνα καμιά αχρείαστη θυσία προς τιμήν της Θεάς, αφού την προηγούμενη μέρα τρομοκρατούσα τον κόσμο με κάποια δήθεν τρομερά φαινόμενα. Αυτή ήταν άλλωστε και η μοναδική ουσιαστική μου διασκέδαση, αν εξαιρέσει κανείς τις ερωτικές συνευρέσεις.
Όλα κυλούσαν ωραία κι ήρεμα για χρόνια πολλά. Στον τόπο επικρατούσε η ευημερία, που φυσικά οφειλόταν στην εύνοια της Εκάτης, αν και μεταξύ μας περισσότερο είχε να κάνει με την εύφορη γη και την αδίστακτη και αβάστακτη τυραννία του Αιήτη, που κυβερνούσε μοναχά με το μαστίγιο – αφού, το καρότο το έτρωγ’ ο ίδιος. Κάποια μέρα πληκτική, απ’ τις πολλές, ο τελευταίος με κάλεσε στο παλάτι -στο οποίο, σημειώνω, σπάνια πατούσα- και μου ανακοίνωσε ότι την επομένη θα έπρεπε να φύγω για ένα ταξίδι, όχι και τόσο μακρινό, για να επισκεφθώ, λέει, μια γριά μάγισσα, που ζούσε σε μια ερημική σπηλιά στους πρόποδες του Καυκάσου. Αν και ιέρεια και πολύ πιο ισχυρή από εκείνον, δε θέλησα να παρακούσω τις εντολές του για δύο λόγους. Πρώτα, επειδή ήταν ο πατέρας μου, αν κι αυτό για μένα δεν είχε και ιδιαίτερη σημασία, κι ύστερα επειδή ήταν μια καλή ευκαιρία να βγω απ’ τη ρουτίνα μου – που όσο κι αν την απολάμβανα δεν έπαυε στιγμή να είναι τέτοια. Ένας άνθρωπος του βουνού αγριωπός, που μύριζε έντονα τραγίλα, ήρθε την άλλη μέρα το πρωί, προτού καλά-καλά χαράξει για να με οδηγήσει στον προορισμό μου. Περπατούσαμε όλη μέρα σχεδόν χωρίς σταματημό και σαν πήρε λίγο να νυχτώνει, μου ανακοίνωσε ότι η πορεία μας για εκείνη την ημέρα έφτασε στο τέλος της κι έπρεπε να ξεκουραστούμε. Σ’ ένα χωριατόσπιτο κτισμένο με πέτρα φθαρμένη απ’ την υγρασία -σχεδόν πράσινη- και καλαμοσκεπή, με ζεστή σούπα και καλό παχύρρευστο κόκκινο κρασί, κι ύπνο ανέμελο βαθύ ξοδέψαμε τη νύχτα. Σαν ξημέρωσε η άλλη μέρα μου έδειξε το μονοπάτι το άγριο, το μοναχικό, που θα οδηγούσε στης γριάς μάγισσας το καταφύγιο. Ώρες πολλές για να το σκαρφαλώσω χρειάστηκα θαρρώ, αλλά η ανταμοιβή ήταν ένα πλούσιο καλωσόρισμα με λέξεις, που στα εκπαιδευμένα μου αυτιά καθόλου ψεύτικες δεν ακουστήκαν: «Μα, τι να πω εγώ σε σένα, κόρη μου, που είσαι η πρώτη απ’ όλες;». Δεν με ήξερε η γριά, ποτέ της δεν μ’ αντίκρισε ξανά, αλλά πάνω μου αναγνώρισε το άγγιγμα της Εκάτης. Μιλήσαμε για ώρα πολλή και παρά την ταπεινοφροσύνη της προέβλεψε για μένα πράγματα, που ποτέ δεν περίμενα να γίνουν – αν και κάπου μέσα μου βαθιά τα ονειρευόμουν. Της είπα κι εγώ μυστικά πολλά, τη δίδαξα λίγους απ’ τους τρόπους της Εκάτης, αντίτιμο για τις αποκτημένες στο βάθος του χρόνου συμβουλές της. Μ’ ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη και με το μέσα μου ν’ αναβλύζει για το αύριο αισιοδοξία, την άφησα και πήρα το δρόμο για το γυρισμό. Είχε νυχτώσει πια για τα καλά όταν έφτασα στο φτωχικό το σπίτι, που με φιλοξένησε το προηγούμενο βράδυ. Αμίλητα με υποδέχτηκαν και σεβαστικά οι νοικοκύρηδες και μοιράστηκαν ξανά μαζί μου τα λιγοστά που είχαν. Μοναχή πορεύτηκα την επομένη μέρα, αφού διέταξα τον άντρα εκείνον του βουνού να μη με ακολουθήσει. Είχα πράματα μεγάλα να σκεφτώ, από τα θαύματα του αύριο ξεχείλιζε ο νους μου, και δεν χρειαζόμουνα δίπλα μου κανένα, που να μου αποσπά την προσοχή, έστω και με τη σιωπή του. Σαν έφτασα στο πνιγηρό παλάτι του Αιήτη, εκείνος ζήτησε αμέσως να με δει και για την προφητεία της μάγισσας να με ρωτήσει. Του είπα, λοιπόν, κι εγώ το ψέμα που η ψυχή του η δόλια, η φτωχή, πιότερο απ’ όλα ήθελε ν’ ακούσει. Του είπα πως προφήτεψε ότι θα ζούσα χρόνια πολλά, σαν τα σημερινά, πολύ ευτυχισμένα, και δίπλα του θα γερνούσα. Τι να έλεγα στον γέροντα; Ότι η προφητεία δεν ήταν αυτή που ήθελε ν’ ακούσει; Ότι αυτή μιλούσε για κάποιο όνειρο κρυφό δικό μου, που επιτέλους θα ’βγαινε αληθινό; Ή, ότι αν και κάτι μου είπε η γριά εγώ γνώριζα απ’ αυτήν ακόμη πιο πολλά; Ε, ό,τι δεν είπε η γριούλα, ό,τι ποτέ δεν μπόρεσα να σκεφτώ εγώ, τόλμησε και το είπε κάποτε ένα ανθρωπάκι κακόμοιρο, που ζητούσε των αντρών την προσοχή, μειώνοντας το δόλιο τις γυναίκες: «Θα γίνεις η πιο αποκρουστική γυναίκα στη γη,» μάντεψε στα καλά καθούμενα ο παππούς, και κάπως έτσι άρχισε να γράφεται στα χαρτιά η μοίρα μου και στις συνειδήσεις.
Λίγο καιρό μετά την επίσκεψη στη γριά -την οποία με τρυφερότητα πολλή σκεφτόμουνα και γι’ αυτή στην Εκάτη προσευχόμουνα, καλή ζωή να έχει- κι αφού πάλι βαρέθηκα να κάνω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, άρχισε να με πλακώνει η πλήξη, να με τυλίγει στα πέπλα της και να με πνίγει η ανυπομονησία. Βλέπετε, δεν είχε μείνει και κάνας άντρας της προκοπής στην πόλη, που να μην τον είχα ξεζουμίσει, έτσι όλες οι μέρες μου φάνταζαν ίδιες, οι νύχτες μονότονες και μονόχνοτες μέχρι σκασμού. Παρακαλούσα, λοιπόν με όσο δύναμη διέθετα, με όση πειθώ μπορούσα την Εκάτη, να κάνει να συμβεί στη ζωή μου κάτι συναρπαστικό, αυτό που πάντοτε περίμενα και προβλεπόταν. Ε, καθώς ήμασταν φίλες για χρόνια πολλά κολλητές κι από πάντοτε νιώθαμε η μια της άλλης τον παλμό, είπε να μη μου χαλάσει το χατίρι. Κι έτσι, έστειλε στη ζωή μου, εκείνον που προφήτεψε η γριά, αυτόν που μια μικρή ζωή περίμενα, τον Ιάσονα. Ήταν ένας άντρας πανέμορφος, με μάτια μεγάλα σκοτεινά και πρόσωπο απ’ τον ήλιο και τις θάλασσες αμείλικτα δαρμένο. Έμοιαζε γέρος και παιδί την ίδια ώρα. Λες και κάποιος χαράκτης της σκληρής ζωής τον είχε σχηματίσει. Δεν έμοιαζε καθόλου με κανέναν απ’ τους άντρες, τους αμέτρητους, που είχα γνωρίσει μέχρι τότε. Το αγαλματένιο του και τριχωτό -τι νομίζατε;- κορμί, η αλαζονεία κι η αυτοπεποίθησή του, τα άγρια λουσμένα μ’ αλμύρα μαλλιά, το βλέμμα μια άβυσσος έτοιμη να σε κάψει και να σε καταπιεί, όλ’ αυτά άναψαν μέσα μου αμείλικτα τον πόθο. «Αυτόν τον άντρα θα τον ακολουθούσα ως τα πέρατα της γης. Γι’ αυτόν θα έκανα ό,τι δεν τόλμησε πότε να κάνει γυναίκα για άντρα άλλον κανένα,» σκέφτηκα κι αποφάσισα, απ’ την πρώτη κιόλας στιγμή που βρέθηκα αντικρύ του. Η διαφορά μου τότε με τις άλλες γυναίκες -αλλά κι από τις σημερινές θαρρώ- είναι ότι όλες ζητούσαν κάτι, ενώ εγώ ζητούσα κάτι παραπάνω. Κι αυτό το κάτι θα το έβρισκα στο πρόσωπο, στα λόγια τα μεγάλα, στο κορμί του Ιάσονα; Ήμουνα σίγουρη πως ναι. Μα την ίδια ακριβώς στιγμή δεν είχα καμία απολύτως αμφιβολία ότι το τίμημα που θ’ αναγκαζόμουν να πληρώσω θα ’ταν ακριβό και για πολλούς αβάστακτο. Κι όμως, με την ψυχή μου όλη και με θέληση ακλόνητη έκανα βουτιά στην πύρινή του άβυσσο, που σαγηνευτικά με προσκαλούσε...
Η εικόνα κλεμμένη από εδώ
Ειρήνη μου,
