Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2008

Παραλήρημα

Πώς γίνεται να πέθανες
Έτσι χωρίς να ρωτήσεις κανέναν
πήγες και πέθανες
και τίποτα πια
δεν μπορεί ν’ αλλάξει αυτό τον αποτρόπαιο
θάνατο
ούτε και να μου μιλήσεις πια
δε θα σ’ ακούσω ποτέ
ούτε θα δω τα τεράστια γαλανά σου
μάτια να με πυροβολούν
ολόισια
στο βάθος της καρδιάς μου
να με ξετινάζουν σα σκονισμένο ρούχο
Σε ξέρω
το ’κανες ξεπίτηδες
για να μην αντηχήσει πια η φωνή σου
να με βγάλει από την ταπείνωση
της αμείλικτης σιωπής σου
Είσαι
ο μοναδικός άνθρωπος που κατάφερε
να με κουρελιάσει
ενώ όλους
τους ταπείνωνα εγώ και με καμάρωνες
θυμάσαι;
Τι να θυμάσαι συ που αγνοείς τώρα πια
και την ύπαρξή μου
και πήρες
μες στη βουβαμάρα σου
αγιάτρευτη κι ανήμερη την αποσβολωμένη
καρδιά μου...

Παραλήρημα σε Ντο Μείζονα. Απόσπασμα από το μονόλογο της Λιλής Ζωγράφου. Εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Η πρώτη ανάρτηση απ’ το χωριό. Όχι, δε μετακόμισα τελείως ακόμη, αλλά είμαι ένα βήμα πριν από την τελευταία πράξη, αφού από χθες έχω και ίντερνετ. Η νέα (φιλ)ήσυχη ζωή πήρε να ξεπροβάλλει απ’ τη γωνία...
Δημοσίευση σχολίου