Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015

Πριν την καλοκαιρινή βροχή του Ράινερ Μαρία Ρίλκε



Ξάφνου, απ' όλη την πρασινάδα που σε περιτριγυρίζει,
κάτι -δεν ξέρεις τι- έχει εξαφανιστεί˙
το νιώθεις να ξεγλιστρά πιο κοντά στο παράθυρο
μέσα στην απόλυτη σιγή. Απ' το κοντινό δάσος

ακούς το επείγον κάλεσμα κάποιου πουλιού
που κάπου σου θυμίζει τον Άγιο Ιερώνυμο:
τόση απομόνωση και τέτοιο πάθος προέρχονται
από κείνη τη φωνή, της οποίας την άγρια παράκληση η βροχή

θα εισακούσει. Οι τοίχοι, με τ' αρχαία πορτρέτα τους, ξεγλιστρούν
μακριά μας, προσεκτικά, λες και
δεν πρέπει ν' ακούσουν αυτά που λέμε.

Κι αντανακλώνται τώρα στις ξεφτισμένες ταπετσαρίες˙
το ψύχος, κι η αβέβαιη λιακάδα εκείνων των μακρόσυρτων
παιδικών ωρών όταν ήσουν τόσο φοβισμένος.

Σε δική μου μετάφραση από τα αγγλικά.

Η εικόνα, που δεν έχει και μεγάλη σχέση με το κείμενο, είναι παρμένη από εδώ.
 
Δημοσίευση σχολίου