Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2008

Σαν Μπλουζ ΙΙΙ

Σε ήξερα από πάντα, μα σε γνώρισα πολύ νωρίς, σε έμαθα πολύ αργά – έτσι νιώθω τώρα, κι ας μη βγαίνει νόημα από τα λόγια μου. Τουλάχιστον όχι ακόμη.
Θα σου εξηγήσω τι θέλω να πω. Απ’ την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε, απ’ το πρώτο λεπτό που οι πορείες μας συνέκλιναν, ένιωσα ότι σε ήξερα από πάντα. ότι στο πέρας της σύντομης ζωής μου από ανέκαθεν εσένα περίμενα να ’ρθεις. Ήταν το ότι έδειχνες να με καταλαβαίνεις τόσο. Ήταν η φαινομενική σοφία που έμοιαζες να έχεις κατακτήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κυνηγώντας τις χίμαιρές σου. Ήταν το ότι εσύ ήξερες να κάνεις έρωτα, ενώ οι πρώην «φίλοι» μου απλά προσπαθούσαν να μάθουν. Ήταν το ότι με έκανες να νιώθω μαζί σου ασφαλής.
Μα, σε γνώρισα πολύ νωρίς, αφού εγώ έζησα τόσο λίγα κι εσύ τόσο πολλά. Ήμουνα φτωχή σε εμπειρίες, άμαθη με τους ανθρώπους, μια νεανική τυραννισμένη ψυχή, που προτού καν προλάβει να ζήσει έψαχνε σανίδα σωτηρίας. Και γραπώθηκε από πάνω σου. Γραπώθηκε από πάνω σου επειδή δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, θυσιάζοντας στο βωμό ενός έρωτα και στην προσδοκία ενός πόθου, μια εφηβεία παράταιρη.
Και σε έμαθα αργά. Τόσο αργά που πόνεσα, που μάτωσα. Έμαθα ότι δεν ήσουνα ποτέ αυτός που νόμιζα, αυτός που έλεγες, αυτός που μες στην οργισμένη αθωότητά μου πάντα ονειρευόμουν. Ήσουν κάποιος άλλος. Ένας άνθρωπος υπόγεια οργισμένος, ζηλιάρης, κτητικός, ένας απόκληρος του έρωτα, που αφού δεν μπορούσε να γράψει τα δικά του παραμύθια, απλά τα έκανε πραγματικότητα και έπαιρνε να ζει μέσα σ’ αυτά.

υ.γ. Απόσπασμα. Σήμερα, όπως ανακάλυψα τυχαία, ετούτος ο χώρος γιορτάζει τα πρώτα του γενέθλια. Για να δούμε αν θα φτάσει τα δεύτερα:)
Δημοσίευση σχολίου