Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009

Ερωτοδίνη - Τέλος

Επιτέλους, τέλειωσα με τη συγγραφή του βιβλίου. Δυστυχώς, τέλειωσα... Χαρά και λύπη μαζί. Είναι σαν ν' αφήνω πίσω κάποιους φίλους μου παλιούς κι αγαπημένους και τώρα ζω στο κενό, προτού βγω και πάλι στο φως για ν' αναζητήσω κάποιους άφθαρτους και νέους. Ακολουθεί η τελευταία παράγραφος του κειμένου, από ένα κεφάλαιο που φέρει τον τίτλο "Αρχή Εποχής"

Ο χρόνος θα περάσει γρήγορα κι αργά, όπως πάντα, και θ’ αφήσει πίσω του αχνάρια. Κάποια θα είναι της ζωής και κάποια άλλα της απώλειας. Τελικά, ίσως να μην είναι τα διαφορετικά μονοπάτια που ακολουθούμε στη ζωή εκείνα που μας σημαδεύουν, αλλά οι διαφορετικές οπτικές μας γωνίες. Μάθε να βλέπεις, θα έπρεπε να ήταν τα πρώτα λόγια που θ’ ακούγαμε πηγαίνοντας στο σχολείο. Μάθε να ακούς, τα δεύτερα. Εκείνος που μαθαίνει από παιδί να βλέπει και ν’ ακούει αληθινά αποκλείεται να χάσει ποτέ το δρόμο του. Αφού θα τον έχει καλά σημαδεμένο, χαραγμένο μέσα του, με δυο αισθήσεις. Άλλοι λένε πώς ένα ταξίδι είναι η ζωή και άλλοι πώς είναι κύκλος. Έχουν όλοι δίκιο, μα και άδικο. Μια αλήθεια είναι απλά η ζωή, και σαν τέτοια πρέπει να την παίρνουμε, για να μη βουλιάζουμε στις εναλλακτικές της ψευδαισθήσεις. Αλλά, είναι και βεγγαλικό, και σαν τέτοιο πρέπει να φτάνουμε να το χαρούμε σε όλα τα χρώματά του, προτού σβήσει στον ουρανό. να το αφήσουμε να χαράξει την ομορφιά του μέσα μας και να τη μεταμορφώσει σ’ αγάπη. Κι αυτή την αγάπη να τη μοιραστούμε, σαν νέκταρ που ποτέ δεν τελειώνει, με τους γύρω μας. Η κάθε εποχή έχει το τέλος της, κι η κάθε εποχή την αρχή της. Στο χέρι μας είναι, τελικά, να βάψουμε την καθεμιά, με όποια χρώματα της ταιριάζουν. Να τη ζωγραφίσουμε σαν τον κόσμο των ονείρων μας, ή να τη χαράξουμε σαν τους εφιάλτες, που μας κατατρέχουν.

Η εικόνα είναι κλεμμένη από δω


Δημοσίευση σχολίου